Harut

tsughrughu narnji, (any comments on this line?) aghjik unem tan@ chi, gnatsel e banjari, banjar chka, xot ka, xoti takin tsit ka, tsit@ trav geranin, kanach xot@ beranin...

nairi, i know i promised you something here... sorry for not following up on it... soon...

Զոլավոր կյանք...

es ltsvel eq anilevei ankyun@ u alkagolikutyun eq anum... ba exav?

actually, anthropologists say we are not decadents of neanderthals, but our direct ancestors, cro-magnums, played role in neanderthals' extinction.

բազմաթիվ այլ տարօրինակությունների (հիվանդությունների՞, խաղտումների՞) շարքում, ունեմ մի այսպիսի հատկություն. գրելու ժամանակ, լինի դա ձեռագիր, թե՝ տպագիր, շատ-շատ եմ շփոթում «մ» և «վ» տառերը... «մ»-ի փոխարեն գրում եմ «վ», «վ»-ի փոխարեն՝ «մ»...

խնդրում եմ՝ խոսքերս այդպես հեշտությամբ մի՛ ընդունիր որպես կատարյալ ճշմարտություն...

we argue a lot about issues that are called social constructs rather than anything else. what intests me is WHY such constructs have been placed/created in the first place? why men turned out to be more dominant, thus grow to be more "intelligent"* or outperform women during their lifetime? *to save myself from useless bashing and extra back and foreth clarifications, by quoted "intelligent" i didn't mean inharited intelligence, but something that was aquired and put in use over one's lifetime.

while un may not be directly useful to certain situations, which i believe it has and has not been at different times, it gives an opportunity, especially to smaller countries to bring their concerns to the international attention. while not all situations might get immediate attention from un itself or the attention/actions they get prove to be useful, other countries get involve with the situation outside of un ranks, while they would stay indifferent otherwise. it also helps countries to present their cases in the international arena, which may counteract to existing propagandas. i'm sure there are other benefits, but because i'm not an expert and my knowledge is minimal, i won't go any further. with that said, i also think that may times un is used to legitimize "criminal" intents and actions of individual countires, such as immperialism.

ok, sorry for lying... the parrot is valod, valod, valod...

that's because you encounter more men than women... or was it only men...

parrot: ashot, ashot, ashot...

ճնճղուկ [jnjghuk] (how do you say this in english?): ծիվ-ծիվ [tsiv-tsiv] frog: kva-kva goat: մէէ [mee] with wavy [eee] crow: kar-kar snake: fshsh

fish:

... Հնարավոր է անգամ, որ երբ մահը մոտ լինի, ապրելու սովորույթը թույլ չի տալու կռահել այդ մասին: Ամեն անգամ խոհանոցի պատուհանից դուրս նայելը խիզախություն էր: Իսկ դուրսը անշարժ արմավենին էր՝ հարեվանի բակում, եվ իր տան պարսպի կուրացուցիչ ճերմակ պատը: Այս ճերմակությունը ինչի՞ համար է: Արեվից երկնքին նայել չի լինում, ծովը կուրացնում է առավել անգութ, ցամաքային այս համատարած ճերմակը մի՞թե նրա համար է, որ տառապանքը կատարյալ լինի: Ծովի մոտիկությունը ոչնչով չէր զգացվում: Հարավային ծովը անապատի շարունակությունն է հեղուկ վիճակում: Դեռ պիտի շնորհակալ լինել ծովին, որ չի խաշում ձկներին ու շպրտում ափ: ... Անապատի անողորմ աստված, դու հո լավ գիտես, որ այստեղ պիտի ծնվեր Փրկչի առասպելը: Այստեղ պիտի ծլեր Դրախտի հույսը, որովհետեվ կլոր տարին ցերեկը դժոխք է, եվ մութը, որ սառը գույնի էր լինելու, տաք է դժոխքի կպրեկարասի նման, եվ օդի շարժումը ոչ թե քամի է, այլ կրակի բոցերի պես լիզում է մարդուս մարմինը: Այստեղ չէր կարող հավատը մոլեռանդ չլինել, որովհետեվ երկրային դժոխքից փրկվելու այլ միջոց չկա՝ մոլեգնորեն փրկություն հայցելուց եվ փրկությանը մոլեռանդորեն հավատալուց բացի: Եւ չէր կարող փրկիչը մարդու տեսքով չլինել, քանի որ ավազուտներում եվ ապառաժների մեջ օգտակար ու ապավեն բան չկա, որը տոտեմի դեր ստանձնելու պիտանի լիներ: Ուղտին չի կարելի ուտել, հեծնել եվ հավատալ միաժամանակ: Եւ պաշտամունքի առարկան մնում էր էլի մարդակերպը, որը, սակայն, ծնված պիտի լիներ մեզ նման անօգնական: Եւ չիմանար ճանապարհը այն մյուս, իսկական կյանքի: Իսկական, որովհետեվ այս մեկը կարծես թե չստացվեց: Չստացվեց, որովհետեվ չգոյության հակառակը չի կարող տառապանքը լինել: Ոչ ոք իր կամքով չի եկել այս աշխարհ անգոյությունից, եվ ուրեմն կյանքը չի կարող պատիժ լինել, որովհետեվ պատիժ չի հասնում անմեղին: Ոչ ոք իր կամքով չի եկել, հետեվաբար, նրա համար չի եկել, որ գնալը լինի ցավագնորեն գիտակցելի: Վերջին հաշվով, կյանքը այնպիսի գին է, որի դիմաց բնությունը չէր կարող հատուցել նենգությամբ: Անցումը դեպի անէություն, ամենաքիչը, պիտի լինի չգիտակցված, ինչպես չի գիտակցվել ծնունդը: Հակառակը կլիներ անտրամաբանական: Հյուլե առ հյուլե տրամաբանված տիեզերական գոյության այս ընթացքի մեջ անտրամաբանական այդ պահը չի կարող լինել: Գոյության վերջի գիտակցում չի կարող լինել, որովհետեվ չի կարող լինել վերջին պահի գիտակցումը: Վերջին պահի գիտակցումը բացառվում է, որովհետեվ դրան պիտի նախորդի նախավերջին պահի զգացողությունը: Բայց ամբողջ հարցն այն է, որ հենց այդ պահի ընկալումն է անհնար, որովհետեվ ոչ ոք մինչեվ վերջ չի հավատալու վերջին պահի անխուսափելիությանը: «Պիտի որ չհավատա»,-ցածրաձայն ասաց Մենակը: Այդ օրերից մի օրը նա քնից կտրուկ արթնացավ ու հասկացավ, որ նախորդ պահին սիրտը մի երկվայրկյան դադար էր առել: Եւ հասկացավ, որ այդպես է լինում: Դադարը, ժամանակավոր թե հավերժ, չեն զգում: Զգում են դադարից վերադառնալը: Ինչպես ուշաթափությունից ետ գալն են զգում եվ չեն զգում գնալը: Վանո Սիրադեղյան 2000-2001 թթ http://www.persons.am/am/info.php?id=39

Վանո Սիրադեղյան գրող, հասարակական-քաղաքական գործիչ ԱՓՍՈՍ ԷՐ ԵՐԵԽԱՆ Երբ մարդը ժամանակ ունեցավ ու ետ նայեց, տեսավ, որ անցյալը սուզվում է մոռացության մեջ:«Չի կարող պատահել»,-եղավ առաջին միտքը: Ամեն անգամ, երբ հընթացս մի հայացք էր ձգել անցյալին եվ շտապ վերադարձել առօրյային, տպավորվել էր, թե այնտեղ ամեն ինչ կարգին է: Որ այնտեղ, հիշողության դարանում օրերի ընթացքը տպված է անկորուստ եվ միայն ժամանակ է պետք՝ պատկերաշարքը մտովի շարժման մեջ դնելու համար: Բայց ահա ժամանակ ունեցավ եվ տեսավ, որ կյանքը իր հետքերը մի ծայրից ջնջում է: «Ի՜նչ վիրավորական է»,-մտածեց մարդը: Այլեվս հասկանալի էր, անդունդը առջեվում չէ, որի եզրին ընդհատվում է կյանքը: Որ մահը դարանակալ չի սպասում առջեվը՝ մի տեղ, այլ հուշիկ, գոյության հետքերը ջնջելով՝ գալիս է թիկունքից եվ երբ հասավ քեզ, առջեվում ոչինչ չի լինելու: Եւ ոչ էլ անցյալում, որ ափսոսաս: Եւ, այնուամենայնիվ, ափսոս էր այդ կյանքը: Ափսոս էր այդպես մանրամասնորեն ապրել ու մատնել մոռացության: Ափսոս էր այդ երեխան: Խավարող հիշողության մեջ կայծկլտացող այդ լույս երեխայի պատկերն էր ափսոս, որ անիմանալի է ինչպես՝ լուծվեց այս մռայլ կազմի մեջ — ինքը անէացավ՝ անհասկանալի է երբ: «Գրողը տանի քո անհավես մարմինը,-դառնացավ մենակ մարդը: -Ի՜նչ լավ էր, այն երեխան չգիտեր քո գոյության մասին»: Եվ զգույշ, որպեսզի մարմնի մեջ մի տեղ մի ջիլ ցավոտ ձիգ չտա, զգույշ եվ ուշադիր վեր կացավ՝ իր համար սուրճ դնելու: Հիմա ինքը պիտի խնձոր կլպելիս լիներ: Կամ որդու հեծանիվը սարքելիս պիտի լիներ: Կամ նման այլ բաներ, որ տանը անում են 50-ից հետո: Այնինչ, հիմա իր ողջ կենսագործունեությունը ուղղված էր սեփական անձը սպասարկելուն: Եւ ամեն մի գործողություն եթե ոչ անիմաստ, գոնե ձանձրալի էր: Կլպած, կտրտած ու բոլորեքյան ափսեի մեջ շարած խնձորի համից ուրախացող չկար, հեծանիվը արագ գործի գցող հոր ձեռքի հմտությունով հպարտացող չկար, եվ նա դարձել էր ինքն իր ջանքերի սպառողը, ինքն իրեն գնահատողը՝ սալաթի համուհոտի հարցում, նույնիսկ ինքն իր ունկնդիրը, որովհետեվ սկսել էր ինքն իր հետ խոսել: Երեք հարյուր քայլի վրա պետք է լիներ ծովը, որի ոչ շունչն էր զգացվում, ոչ ձայնն էր լսվում, որովհետեվ ծովը քաղաքից կտրում էր գիշեր-ցերեկ շառաչող մայրուղին: Մայրուղուն կպած միհարկանի տներով ավանը ցերեկը կարծես չէր ապրում: Մարդիկ դրսում էին լինում միայն հույժ անհրաժեշտության բերումով, իսկ մայրամուտից հետո երեխաներին քշում էին տները, որովհետեվ արեվածագից շատ առաջ սկսում էր տապը, իսկ երեխաները պիտի առնեին իրենց քունը եվ դպրոց գնային: Տունը կարծես թե բարեխիղճ էր կառուցված եվ հնարավորին չափ մեկուսացված էր աշխարհից, բայց մողեսի ձագերը ծակուծուկ գտնում, սողոսկում էին զովի այդ դրախտը, որտեղ մարդը մենակ տերուտնօրեն էր՝ պատերով, առաստաղով հանդերձ անհասկանալիորեն ահռելի մի տարածքի, որտեղ օրվա տապից կարող էր շունչ քաշել միլիոն մողես: Բայց մողեսների բախտը չէր բերել, որովհետեվ կենվորը զզվում էր սողուններից եվ առհասարակ լպրծուն բաներից: Նա մինչեվ քսան տարեկան դառնալը նույնիսկ մակարոն չէր կերել (իսկ բրինձ չէր ուտում, որովհետեվ մեծ եղբայրը չէր ուտում), եվ երբ տնեցիները ճաշի էին նստում, մայրը ամեն անգամ հոգապահուստ մի բան գտնում էր նրա համար: Իսկ խաշի հանդեպ զզվանքը հաղթահարեց կամքի գերագույն լարումով: Բայց դա, երեվի, անխուսափելի էր, որովհետեվ խաշը ոչ միայն հնարավորություն էր տալիս կիրակի առավոտ վաղ հավաքվել ընկերներով, այլեվ արարողություններից զուրկ հայ կյանքում խաշ ուտելը միակ ամբողջական արարողությունն է, որ կապված չէ հուղարկավորության, ցեղասպանության եվ այլ արհավիրքների հետ: Այդ ժամանակ էլ սովորեց օղի խմել: Թե այլ հարավցիներ ինչու են օղի խմում, չհասկացավ, բայց ինքը օղի սկսեց խմել՝ խաշի հանդեպ զզվանքը հաղթահարելու համար: Թեեվ օղի խմելն էլ մի առանձին զզվանք էր: Իսկ փորոտիքը, այնուամենայնիվ, ափսեից հանում էր միշտ, ինչպես մինչ այդ սոխն էր հանել: Պարզվեց, որ հեռուստացույցի էկրանից պոկ չգալու մարդկային կարողությունը անսահման է: Նայել լինում էր գրեթե անընդհատ՝ օրուգիշեր եվ շաբաթներ շարունակ, նաեվ բազմոցի մեջ ննջել-արթնանալով, եվ հայտնի չէր՝ դա կբերի ծույլ-անմեղ ապուշությա՞ն, թե՞ ներսում դավադիր պրկվող մի լար հանկարծ կճայթի: Մտածելու ընդունակությունը կորցնել պետք չէր ամեն պարագայում: Իսկ գրելը մտածելու լավագույն ձեվն է: Նման դեպքերում առաջին միտքը, որ գալիս է չնչին երկրի պաշտոնազրկված գեներալի գլուխը, հավատարմության ու դավաճանության, հեղափոխության ու հակահեղափոխության հավերժ թեման է: Բայց այնքան ժամանակ չէր անցել, որ քաղաքականության թողած խորշանքը անցած լիներ, այնքան էլ թարմ չէին տպավորությունները, որ վիրավորվածությունը ձգտեր ժայթքելու: Նաեվ այդքան անխելք չէր, որ մտածեր, թե իր կյանքի օրինակը մեկնումեկին դաս կլինի: Պատմությունը ե՞րբ է մեկնումեկին դաս եղել, որ այսուհետեվ ինչ-որ մեկի համար լինի: Ամեն ոք, ամեն սերունդ իր անկապտելի իրավունքն է համարում սեփական սխալների վրա սովորելը եվ այդ իրավունքից օգտվում է առավելագույնս ագրեսիվ: Եւ երբ բավականաչափ սխալված է լինում, որպեսզի կարողանա դաս քաղել սեփական սխալներից, գալիս է հաջորդ սերնդի սխալվելու ժամանակը: Ելքը անպաճույճ օրագրությունն էր: Չորս պատերի մեջ անցկացրած աննման օրերի նկարագրությունը գերադասելի էր թվում, քան աննկատելիորեն բարձրաձայն մտածելուն անցնելը, ինչի նշանները երեվում էին: Մնում էր հեռու վանել օրագիր պահող տասնչորս տարեկան աղջկա պատկերը: Այդ պատկերը հուշում էր սենտիմենտով ցեխ դառնալու վտանգը, ինչը ոչնչով լավ չէր վաղաժամ զառամախտից: Որոնք, գուցե, նույն երեվույթի երկու դրսեվորումներն էին: Բայց ահա գրիչը երկար ժամանակ չէր նստում ձեռքին: Երեվի այդպես եղել էր առաջին անգամ սափրվելիս: Այդպես հաստատ լինում է տեվական հիվանդությունից հետո շապիկի կոճակները կոճկելիս: Երբ տարին տարվա վրա սուրճը դնում են օգնականները, գրում են օգնականները, զենքը յուղում են, հեռախոսը լիցքավորում են... Հարկադիր պորտաբույծի այդ առօրյայում գրելուց մնում է մակագրելը, մտածելուց՝ այլոց մտքերին հավանություն տալը կամ չտալը, իսկ մնացած բաներից միայն այն, ինչ չեն անում ուրիշի ներկայությամբ նույնիսկ օրուգիշեր թիկնազորով շրջապատված գեներալները: Եւ երբ մարդը վերջնականապես մնում է մենակ, երկար ժամանակ չի կարողանում հասկանալ՝ դա ծերությունի՞ց է, թե՞ անբանության վարժվելուց: Այդպես շփոթված է լինում դպրոցականը ամառային արձակուրդներից հետո: Թե՛ գրիչը չի նստում ձեռքին, թե՛ չի կենտրոնանում թելադրության վրա: Իսկ դասատուն բութ է ու չի հասկանում, որ թելադրության փոխարեն երեխային պետք է շարադրությունով, աստիճանաբար ամռան օրերից ետ բերել դասարան: ... Սուրճը այս անգամ էլ թափվեց: Սեվեռուն նայում էր սրճեփի բերանին, նույնիսկ երկու քայլ չարեց գավաթը ողողելու համար, բայց փրփուրի բարձրանալը չնկատեց: Խնդիրը հիմա այն էր՝ անմիջապես մաքրի՞, քանի դեռ թափվածքը չի չորացել տաքացած էմալի վրա, թե՞ մնա սուրճ խմելուց հետո: Հետոյին մնալը ժամանակ էր խլելու: «Իսկ ժամանակիդ ի՞նչ է եղել»,-հեգնեց Մենակը: Ժամանակ առ ժամանակ բեռնատարի մի հռնդյուն, մարդատարի մի շչակ հիշեցնում էր, որ տան պատերից դուրս, այնուամենայնիվ, ինչ-որ կյանք կա: Այդ կյանքի գոյությունը հիշեցնում էր, մեկ էլ, ճնճղուկների ձայնը մայրամուտից հետո: Որտե՞ղ են ճնճղուկները թաքնվում ցերեկը անստվեր այս երկրում: Ինքը ինչքան պիտի ապրի այս երկրում, որ արմավենու ստվերը համարի ստվեր, եվ ճնճղուկների ճռվողյունը արմավենու սաղարթների մեջ հնչի համոզիչ: Ավելի համոզիչ կլիներ կաչաղակի գոյությունը: Կամ ավելի բազմերանգ մի բանի: Իսկ ճնճղուկը պատկերանում է վաղ գարնան հալոցքի ջրերի մեջ ցայվելիս: Եւ եթե ծառի գոյությունը անխուսափելի է այդ պատկերի մեջ, ծառը պիտի ուռի լինի կամ ծիրանի ծառ՝ խոնավ շիվերը բողբոջելու խոստումով մգացած: Եւ եթե հալոցքի ջրերում ձմռան անսնունդ օրերին նիհարած, բայց գարնան վրա առույգի եկած ճնճղուկը կա, հնարավոր չէ, որ կողքը չհայտնվի փողքերը քշտած ու սանդալները բոբիկ ոտքերին, ճիպոտը ձեռքին, չփչփոցով ճնճղուկներին հալածող երեխան: «Արդյո՞ք քո որդին քո կորցրած մանկության որոնումը չէ»,-զգուշորեն, եռման սուրճի առաջին կումը անելու նման մտածեց Մենակը: Հիմա սուրճը պետք էր խնամքով տեղափոխել աշխատասենյակ - այդպես անվանել էր երկու սենյակներից մեկը, որտեղ չէր քնում: Մոխրամանը վերցնի՞ հետը, թե՞ կվերադառնա... Բայց վերցրեց հետը: Իհարկե, շտապելու տեղ չուներ, բայց եթե ողջ կյանքում շարժումներդ արդյունավետ դարձնելուն ես վարժվել, դա անհնար է փոխել, թեկուզ եվ օրդ անվերջանալի լինի եվ ժամանակդ, անսահման: Այդպես էլ չսովորեց սուրճը ափսեով խոհանոցից տեղափոխել սենյակ: Ափսեին դրած թափում էր: Եւ երբ մի քանի տարի առաջ կռահեց, որ պետք է բաժակը առանձին պահել, ափսեն՝ առանձին, արդեն ուշ էր: Նաեվ վիրավորական էր այդքան ուշ հասկանալը: Նույնքան վիրավորվեց իր համար ու հպարտացավ որդու համար, երբ տեսավ՝ ինչպես էր դեռ վեցամյա որդին օճառում մի ձեռքը՝ ուղղանկյուն օճառը մի ափի մեջ պտտեցնելով: Այդ տարիքում, երբ մի կյանք է վատնվում կոշիկի քուղերը կապել սովորելու վրա, դժվար է մտածել, թե մի տեղ մեկ անգամ տեսել-սովորել էր: Բարեբախտաբար, ինչ-ինչ հմտություններ կապիկից դեռ մնացել են մարդու մեջ եվ եթե մեր մեջ չեն դրսեվորվում, մեզնով փոխանցվում են մեր երեխաներին: Մի խոսքով, եթե սուրճը չէր մատուցվում, խմում էր առանց ափսեի: Բայց այն դեպքում, երբ պահը ներքուստ հանդիսավոր էր թվում, վերադառնում էր խոհանոց՝ ափսեն բաժակին հասցնելու: Միաժամանակ փոխում էր մոխրամանը: «Եւ եթե այդպես է,- մտածեց Մենակը՝ առանց հեռուստացույցի պատկերը ընկալելու,-եթե քո երեխան քո կորցրած մանկության որոնումն է, ապա ի՞նչ էր քո մանկությունը, եթե ոչ ծնողիդ որոնումը իր սեփական մանկության...»: ... Ծխախոտը կպցրեց ֆիլտրով ծայրից: Սխալ կպցնելիս առաջին ռեակցիան այն էր լինում, որ ծխախոտը արագ շուռ էր տալիս եվ հալված ֆիլտրով վառում լեզուն: Հետեվյալ շարժումով միայն ծխախոտը նետում էր մոխրամանի մեջ: Այդ բանի հետ արդեն հաշտվել էր: «Այդ դեպքում ո՞րն է քո հատվածը այդ շղթայում: Ե՞րբ է երեխան ձերբազատվում ծնողից: Մեծանալով՝ ինչքա՞ն: Կռահելով ի՞նչ»: Արդյո՞ք ամեն նոր երեխայով ծնվում են նորից, փորձում են վերհիշել մի տարիք, երբ մահվան մասին նույնքան պատկերացում ունեն, որքան կյանքի, այսինքն՝ ոչ մի... Կյանքի անվերջանալիության զգացողության կարճ մի շրջան, որը գուցե կարիք ունի վերստին, շարունակաբար խաղարկվելու՝ որպես իսկական վարկածը չափահաս մարդու արդեն կարծես թե չեղած կյանքի... Չեղած, որովհետեվ կյանքը այնտեղ էր, որտեղ չկար մահվան գիտակցումը: Հետո զարմանալիորեն եկավ մահվան գոյության գիտակցումը, անմիջապես էլ սարսափը՝ անհասկանալիի հանդեպ, հետո՝ տարակուսանքը, բայց ինչո՞ւ: Եւ այնուհետեվ դա եղավ ոչ թե կյանք, որ էր մինչեվ Առաջին Սարսափի Պահը, այլ մահին խաբս տալու հնարքների մի երկար ընթացք: Այլ անդուլ ստորաքարշություն Աստծո առաջ: Սուրճը դառը թվաց: Առավել դառը, քան անշաքար սուրճը պիտի լիներ: Արժեր մի կտոր շաքարով քաղցրացնել օրը, վերջին հաշվով նոր շաբաթ էր սկսվում: Անցած տասնմեկ ամիսների օրերի հաջորդականության մեջ միայն այն էր տեղի ունենում, որ շաբաթը սկսվում, շաբաթը վերջանում էր: Չհաշված, որ օրը լուսանում-օրը մթնում էր: Բայց անկախ այն բանից՝ օրը ուշ կմթնի, թե շուտ կլուսանա, անկախ այն բանից՝ լուսինը կբոլորի, թե ոչ, ժամանակի հոգեմաշ ընթացք կոտորակող արհեստական շեշտեր են հարկավոր: Օրը՝ առաջին բաժակ սուրճից հետո, շաբաթ օրը կիրակիից առաջ, թեթեվ երեքշաբթին՝ ծանր երկուշաբթի օրվանից հետո... Երկրի ձգողականությունը բավարար է մարդուս կանգուն պահելու համար, բայց բավարար չէ հոգեկան հավասարակշռությունը պահպանելու համար՝ ժամանակի անբեկբեկ ընթացքի մեջ: Մարդը չի կարող ժամանակի ձյութե հոսքի մեջ լռած հոսել ու ծեփվել տիեզերքի անհունությանը: «Գոհացիր սուրճիդ այս պահի համով»,-ինքն իրեն խորհուրդ տվեց Մենակը: Պետք է վայելել այն զգացողությունը, որ այսօր նույն սուրճից ես խմում, ինչ խմել ես տասնհինգ տարի առաջ: Չի բացառվում, որ վաղուց արդեն դա նույն սուրճը չէ, հնարավոր է, որ համն է արդեն ուրիշ, բայց համի հիշողությունը ասում է՝ նույնն է: Չի բացառվում նաեվ, որ եթե երբեվէ կորսվի անգամ համի զգացողությունդ, համի հիշողությունը թույլ չի տա կռահել այդ մասին: Հնարավոր է անգամ, որ երբ մահը մոտ լինի, ապրելու սովորույթը թույլ չի տալու կռահել այդ մասին: ...

Վերջերս՝ ինտերնետում աչքի անցկացրեցի նրա 2002 թ.-ին գրած «հրապարակախոսական» պատմվածքը: Հետաքրքիր էր... Վերնագիրը չեմ հիշում... Փորձեմ գտնել...

shprot, folk/rock band

Mos jan, karogh a du gisherva 3 ants kesin es xaghatsel? kesorin xagha, tes inchqan militsa ka...

i don't even know if there is going to be a real version or not. it's just something some guys did for fun, i guess.

Race Through The Streets of Yerevan. Just a demo for now. http://armkb.com/downloads/YerevanDemo.exe

consumerism is taking over the world like an uncontrolable disease...

this was awesome... really...

բայց ախր ինչպե՞ս չմտածես, ինչպե՞ս գոնե չնշես, որ այն ինչ որ թվում էր այնպես փոքրիկ, այնպես փակ, այնպես հասարակ, այնպես մատչելի... շատ ավելի բարդ է, անհասկանալի, խնդիրներով լի... որ այն բոլոր լուծումները, որ պատրաստել ես այդ ամբողջի համար հազիվ թե իրական լուծում լինի մի փոքրիկ մասի համար... չնախատեսված խնդիրներ... անտեսած իրականություն... պարզապես անտեղյակություն... մի պահ (ոմանց մոտ՝ մի ամբողջ կյանք) հուսահատվում ես... բայց հետո հաշտվում ես այդ ամենի հետ՝ քեզ համար նոր իրականության հետ, և շարունակում ես ճանապարհդ... վերանայված ծրագրերով, կամ արաց ծրագրերի... երբեմն՝ նույնիսկ այդ ուղղությամբ ընհարապաս չմտածելով... բարդ է... իսկ բարդությունները հաղթահարում են գիտելիքնորով, իմացությամբ, համառությամբ, այդ բարդույթների յրաքաչյուր շերտին մեկառմեկ ծանոթանալով և որ ամենակարևորն է՝ ջանասիրությամբ և սեփական ծուլությունն ու հոսահատությունը հաղթահարելով...

ա՜խ, մտորումնե՜ր, մտորումնե՜ր... կյանքը բարդացել է՝ նույնիսկ մտորումների ժամանակ չի լինում... որ ճիշտը խոսանք՝ այդ ամենը արդեն հոգնեցուցիչ է դարձել... անվերջ խորհում ես, և արդյունքո՞ւմ՝ ոչինչ... պարզապես՝ «պարապ ժամվա խաղալիք»... գերծուլության պահերին ինքնախաբեության իմ միջոց... ինքդ քեզ փորձում ես հավատացնել, թե գործ ես անում՝ մտածում ես... մտավորական ես... թան էլ չէ՝ բրթած մածուն... ի՜հ... չեմ ցանկանում շարունակել... չնայած՝ ասելու շատ բան կա... բայց հավանաբար հերթական անմիտ զառացանքերի փոխարեն ավելի լավ կլինի միքիչ քնել...