Jump to content

Arthur Meschian Live in Concert


Nané

Recommended Posts

Can someone please call the suicide hotline as well. the suicide rate may go sky high on that day

 

i like him alot but maybe for 30 min max. he is depressing

 

 

Azat jan / yes balkoni arajin sharqi vra em aper, ashxaty mot ch@n@stes indz, te che hastat lav ban chi lini :msn-cry:

Link to comment
Share on other sites

  • 4 weeks later...

Husov em shat hnchats (u sirvats) ergeric baci, asenq orinak Barov Mnaq......

 

qich hnchats ergeric el kergi...

asenq orinak...

 

ՀԱՄԸՆԿՈՒՄՆԵՐ

Խոսք՝ Հր. Թամրազյանի

 

Մեր աչքերին քող է հյուսված,

ու զննում ես շուրջդ միշտ դու,

և ուրիշի տեսողությամբ

քո քողարկված կյանքը դիտում,

և հին արյամբ չափում կրկին

ուղիները քո դեմ ընկած,

և երակն ես մտնում կյանքի

այն հայացքով, որ համընկավ:

 

Թափառում ենք երկար – երկար

և չգիտենք, ուր ենք քայլում,

ժամանակի խոր կտավին

լոկ պատկերն է մեր մուգանում

երկինքն իբրեւ մի մրաներկ,

փողոցն – իբրեւ ճեպանկար,

և նա իմ կյանքն է նկարում

այն գծերով, որ համընկավ:

 

Նոր հուներ է կյանքը մտնում,

և հոսում է հույզը հանգիստ,

լող են տալիս իր լուծույթում

աշխարհները նրբերանգի –

և խռովքի քամուց հազիվ

փրփրում են ջրերն հանկարծ –

և փշրվում են ավազին

ալիքները, որ համընկան:

 

Բերանները այս շատախոս

և խոսքերը լայնաբերան,

և օրերը տագնապալից

ընծաներով իրենց բերած:

 

Ո՞վ պիտի մեզ լույս առաքի,

և ո՞վ պիտի հողում պեղի

այս խորացող պատարագը,

այս ձայները կորած ցեղի,

ո՞վ կը տանի արյան գետով

մոռացության շավղից փրկած

հիշողության վեմը կերտող

այն ձեռքերը, որ համընկան:

 

Եւ օրերի խորքից անխոս

մենք անցյալն ենք ոգեկոչում,

և զգում ենք հանկարծ վախով,

թե ինչպես է կապը կորչում

քանի կյանքեր են չքացել,

մենք չգիտենք, կանք թե չկանք:

Եւ մեր ձեռքերն ենք մեկնում նրանց,

ում հետ մեր բախտը համընկավ:

 

Խթանում է թաքուն վախով

ու ծեփում է կյանքը տարեց,

ու մնում է միայն աղոտ

այն երազը, որ կատարվեց:

 

***

 

Link to comment
Share on other sites

  • 1 month later...

Նույն քաղաքն է

 

 

Դատարկվել են փողոցները հարազատ ձեր դեմքերից,եւ շրջում են չորս բոլորը լոկ ստվերները անցյալի։

Նույն քաղաքն է նույն արեւը, սրճարանը անկյունում,

բայց օտար ուրիշ աչքեր են, անծանոթ օտար դեմքեր են,

քայլվածքին քո հետեւում։

 

Եվ մարում է մեր անցյալը, ապագան էլ ուշանում,

ո՞վ է սխալը, ո՞վ է ճիշտը, էլ ոչ ոք չի հասկանում։

քեֆի մեջ են առնետները, սերմը մեկ առ մեկ կորչում,

հեռանում են հին տերերը, բարձրանում են վեր նորերը,

եւ անիվը պատմության վերադարնում։

 

Թեկուզ ոռնամ ու խենթանամ ես այս ցավից՝

ես հավատում եմ, Տեր,

դեռ չի չորցել արմատը մեր ծառի, եւ դեռ կտա ծիլեր,

որքան ել մենք կերցնենք իրար, այս խելագար կյանքում,

մեկ մեղեդի, ծանոթ մի ձայն, մեզ կդարձնի մեր տուն։

 

Երբ սեղմում եմ բռունցքներս եւ աշխարհն եմ անիծում,

երբ կորցնում եմ հաշտությունս, քո երգերն եմ մրմնջում,

եւ այդ ի՞նչ է, որ հավերժ է, Հույսը, կյանքը, թե՞ հոգին,

չգիտեմ. պարապ խոսքեր են Երեւի այս մեղեդին։

 

Դատարկվել են փողոցները հարազատ ձեր դեմքերից,

եւ շրջում են չորս բոլորը լոկ ստվերները անցյալի։

Նույն քաղաքն է, նույն արեւը եւ բոզերը անկյունում,

բայց օտար ուրիշ աչքեր են, անծանոթ օտար դեմքեր են,

քայլվածքին քո հետեւում։

See also: http://hyeforum.com/...oxocner@&st=20.

Antiv anhamar lav banner@ arten shutvanic Nane~n post e arel forumum. :) Shnorhakalutyun Nane. :)

Link to comment
Share on other sites

 

 

Առաջ գիտեի

 

 

Առաջ գիտեի,

Թե մարդիկ ինչո՞ւ կգային աշխարհ,

Արեգակն ինչու կթափեր ոսկի,

Ծաղկաբաց ծառի ափերում դալար

Ինչո՞ւ կհնչեր երգը գետակի,

Առաջ գիտեի, հիմա չգիտեմ

 

Առաջ գիտեի

Ի՞նչ էին ասում աստղերը պայծառ,

Կախված կամարից անհաս երկնքի,

Թե ո՞ւր կարշավեր վազքը տենդահար

Հավերժագնաց մեր մոլորակի

Առաջ գիտեի, հիմա չգիտեմ

 

Առաջ գիտեի

Թե ինչո՞ւ մարդկանց ծիծաղին հորդուն

Խառնվում էր լաց, արյուն ու արցունք,

Եվ ինչո՞ւ կյանքի հինավուրց ճամփին

Վեհին կնայեր ամեն մի բարձրունք

Առաջ գիտեի, հիմա չգիտեմ

 

Առաջ գիտեի

Թե ի՞նչ կար կյանքից, մահից էլ անգին,

Ի՞նչ գանձեր ծածուկ ուներ ապագան,

Եվ թե ո՞ր անսուտ, նորածագ լույսին

Կբացվեր հանկարծ ամեն գերեզման

Առաջ գիտեի, հիմա չգիտեմ

Link to comment
Share on other sites

Սայաթ-Նովա

 

 

Երկու սիրտ ունիմ` կանգ առած,

Երկու թև ունիմ` կապ արած,

Երկու տեր ունի, մի Աստված:

 

Իմ հոգուս լարով խաղ արա,

Իմ սրտիս զարկով պար արա,

Իմ վանքիս զանգով կանչ արա,

Էն Սայաթ-Նովին հուշ արա:

 

Դուդուկիս շնչով հագենա,

Իմ հոգուս ցավին դիմանա,

Աշխարքիս ստով կուրանամ,

Նախանձի թույնից հեռանամ:

 

Կարգեցին գուսան ծաղրանքով,

Երգերս պատանդ, վիրավոր,

Կոկորդիս ձայնը խլացավ,

Էս մարդոց խիղճը վերացավ:

 

Իմ հոգուս լարով խաղ արա,

Իմ սրտիս զարկով պար արա,

Իմ վանքիս զանգով կանչ արա,

Էն Սայաթ-Նովին հուշ արա:

Link to comment
Share on other sites

ՏԱՊԱՆԱԳԻՐ

 

 

Երբ սիրավառ և հիացիկ կնայես դուն,

գարնան շքեղ ծաղիկներուն ու ծառերուն,

հիշի՛ր, որ նախ քեզնից առաջ ես եմ տեսել,

և աչքերիս լույսը պայծառ հող է հիմա:

 

Աշնան հարուստ պարտեզներից ամեն անգամ,

երբ կքաղես մրգեր հասուն ու մեղրահամ,

հիշի՛ր, որ ես քեզնից առաջ այնտեղ եղա,

և շրթերիս վայելքն անհուն հող է հիմա:

 

Երբ կգրկես թևերիդ մեջ դու հեշտագին,

լուսամարմին և վարսագեղ սիրո հոգին,

հիշի՛ր, որ նախ այդ հարբեցման ես տիրացա,

և ձեռքերիս հրայքը վառ հող է հիմա:

 

Երբ որ շահես բազում գանձեր ու հաղթանակ,

և ճակատիդ դնեն ոսկե փառապսակ,

հիշի՛ր, որ նախ փառքի դափնին ինձ է տրվել,

և ճակատիս ցոլքը վճիտ հող է հիմա:

 

Աշնան հարուստ պարտեզներից ամեն անգամ,

երբ կքաղես մրգեր հասուն ու մեղրահամ,

հիշի՛ր, որ ես քեզնից առաջ այնտեղ եղա,

և շրթերիս վայելքն անհուն հող է հիմա...

և աչքերիս լույսը պայծառ հող է հիմա..

և ձեռքերիս հրայքը վառ հող է հիմա...

Հող է հիմա

Link to comment
Share on other sites

ՎՈՐՈՎՀԵՏԵՎ ՍԻՐԵԼ ԵՄ

 

Երբ որ մաղում եմ մեկ առ մեկ բոլոր անցած իմ տարիները

թափվում են ցած ավազի պես օրերի շարքը անտարբեր

և վերանում են մոռացված կյանքը կերտող դատարկ բաները

ցանցի վրա միայն մնաց տեսիլքը քո բյուրեղացած:

 

Սա էլ կանցնի գուցե մի օր, և կփակվեն ցավոտ վերքերը

և կփրկվեն տունկերը մեր համատարած այս ցամաքից

և նվիրված պատրանքներից նա էր միակ օրհնված արժեքը,

որ կպահեմ մինչ կյանքիս վերջ, որովհետև սիրել եմ ես:

 

Ես ձանձրացա իմ երգերից, կորցրեց կիթառս իմ իմաստը

չնվաղեց երբեք հոգիս, չկարգվեցի ես ծաղրածու

ծուռ ու շիտակ կյանքիս ճամփին չճարպոտեց երբեք իմ սիրտը

և կատարվեց կյանքս կարծես, որովհետև սիրել եմ ես:

 

Մոլորվեցին ձայները մեր, և խոցվեցին ձայնալարերը

և կորցրեցին աղմուկներում վերջին ճիչերը խլացած

մեկ-մեկ միայն անսպասելի քեզ կգտնեմ կորցված երգերը

միայն մի փոքր ավելի բյուրեղացած և ապրված:

 

Սա էլ կանցնի գուցե մի օր, և կփակվեն ցավոտ վերքերը

և կփրկվեն տունկերը մեր համատարած այս ցամաքից

և նվիրված պատրանքներից նա էր միակ օրհնված արժեքը

որ կպահեմ մինչ կյանքիս վերջ, որովհետև սիրել եմ ես:

 

Թեկուզ ոռնաս տանջող ցավից, թեկուզ ծալվի սովից մարմինդ,

չեն վաճառվի աճուրդներում քեզ արժեքները ժառանգված

և խոզերի առջև ստիպված դու չես սփռի մարգարիտներդ,

իմ կյանքն ել չի դառնա տհաս, իմ բարեկամ քանի դու կաս

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...