MosJan

HArut jan mi qani Videoner kayin yutubi vra. tariner araj em tesel.. portsem tesnel te karrogh em gtnel norits..

Doctors caution users of e-cigarettes, say vaping is worse than smoking the real thing Photographer: Courtesy: WFTS 05/30/2013 By: Linda Hurtado, WPTVTAMPA, Fla. -- Touted as a safer alternative to traditional smoking, electronic cigarettes are supposed to give smokers their nicotine fix without the cancer-causing side effects of tobacco. But some have serious concerns that the battery-operated vaping devices may actually pose more dangers to users. Gwynne Chesher lives in Florida, where smoking in most public places was banned more than eight years ago. She's been smoking for more than 40 years. “In 1965, everybody smoked, it was an acceptable thing to do back then," said Chesher. At her worst, Chesher was puffing a pack a day and eventually, she tried to stop. "I tried the gum. It gave me a stomachache," she said. "Tried the patch. It made my heart beat fast and scared me." So when her son recently suggested yet something else, Chesher signed up. "You just inhale like a cigarette," said Chesher, as she explained how to use an e-cigarette. “It looks like smoke, but it's water vapor." E-cigarettes, what some call "vaping," are battery operated. They have the look and feel of a traditional cigarette, without the smell, the smoke and the harmful side effects, say its supporters. “I was really impressed," said Chesher. Then her doctor weighed in. “He was like 'No way! You can't use those!'" she said. Dr. Mike Feinstein, a spokesman for the American Lung Association said, “People are inhaling some type of chemical vaporized compound into their lungs without really knowing what's in it." Last year, the American Lung Association issued its own warning about e-cigarettes: “This is a buyer stay away, a buyer health hazard, potentially." Dr. Robert Greene treats lung cancer patients at the Palm Beach Cancer Institute and said the product is potentially a health hazard. “There really is no information about whether they're safe or not, and that's part of the problem," said Greene. He says with no real data on e-cigarettes, the three-year-old tobacco alternative may actually be more harmful that traditional cigarettes. "The doses of nicotine that you get could conceivably be higher than what you would get in a typical cigarette," said Greene. Ray Story is an e-cigarette distributor and CEO of the Tobacco Vapor Electronic Cigarette Association. "To make that claim is obviously ludicrous," he said. “At the end of the day when you look at an e-cigarette, is it addictive? Nicotine is addictive." Authorities don't necessarily know what's inside of e-cigarettes, but the FDA tested a small sample just a few years ago and found a number of toxic chemicals including diethylene glycol, the same ingredient used in antifreeze. “I understand they found all kinds of stuff," said Story. "At one point in time you may have found whatever you want to find. If it cannot be substantiated by the other side, you have to question their motive." The findings forced the Food and Drug Administration to issue a nationwide health warning. Meanwhile, Chesher says she's decided to wash her hands of anything to do with electronic cigarettes. “I have no problem throwing them in the trash," she said. According to the Tobacco Vapor Electronic Cigarette Association, e-cigarettes contain just five ingredients, all approved by the FDA. Recently, the FDA announced it will begin to regulate e-cigarettes as a tobacco product. Copyright 2013 Scripps Media, Inc. All rights reserved. This material may not be published, broadcast, rewritten, or redistributed. Read more: http://www.kjrh.com/dpp/news/health/Doctors-caution-users-of-e-cigarettes-say-vaping-is-worse-than-smoking-the-real-thing#ixzz2arCVWH1Q

In the past decade, big tobacco has finally developed and marketed a cigarette* that does not cause cancer**. It's the closest we've come to a cancer-free cigarette, which tobacco companies have been fantasizing about since the 1950s. But there are a few catches. *First, they are arguably not even cigarettes, without the tobacco content or taste that the 1.1 billion global smokers enjoy. That's the primary reason why e-cigarettes still represent only a tiny share of the market. **Second, while e-cigarettes probably won't give you cancer, they may still contribute to heart disease, heart attack, stroke, and other ailments. Ultimately we know very little about the health effects — and given the history of cigarettes, that should worry you. Cancer-free? People smoke e-cigarettes to get a nicotine high, similar to the kind one gets with traditional cigarettes. While the nicotine in e-cigarettes comes from the tobacco plant, it is separated from tar and other plant material that cause cancer when smoked. Because there hasn't been any research into the long-term effects of inhaling nicotine vapor from an e-cigarette, we can't say for sure that they don't cause cancer. What we can say is that the e-cigarettes are most likely healthier than tobacco cigarettes because they lack the 4,000 plus chemicals from the tobacco leaves. E-cigarettes hold nicotine in liquid form, which gets heated into a vapor and released when a user sucks on the end. http://static1.businessinsider.com/image/5182cf45ecad04a41c000001-738-353/e%20cigarette%20diagram.jpgEonSmokes That nicotine high The stimulating effects of nicotine are immediate. It makes its way through the mucus membranes of your lungs and into your bloodstream, then into your brain. When it hits your brain, nicotine binds to brain cells that turn on the body’s "wake-up call" pathways. It also releases dopamine, our "feel good" brain chemical, and glutamate, which is involved in learning and memory, reinforcing this good feeling and making your memory of it stronger. In about an hour, half of the nicotine from that smoke is already broken down and expelled from your body, leaving you craving more. Regular nicotine users develop a tolerance to the drug, making them use more and more, for example, moving from a cigarette a day to a few packs per week. The same thing can happen with inhaled nicotine. It can still kill you E-cigarettes may not cause cancer, but that doesn't make them safe. Nicotine on its own is an extremely toxic poison similar to pesticides. When you take too much, you can get nicotine poisoning, which causes vomiting and nausea, and headaches. Even in smaller doses it can be dangerous. When you take in nicotine, your body releases adrenaline — giving you a sudden rush of energy and increasing your heartbeat, blood pressure, and breathing. It also tells your body to pump your blood with sugars. Because of these effects, nicotine use is linked to heart disease, heart attack, and stroke. A small study, presented at the European Respiratory Society’s annual meeting in February 2012 showed that e-cigarette smoking could have negative effects on people with coronary artery disease who have plaques in their arteries, because it lowers blood oxygen levels after 10 minutes of e-cigarette use. The researchers, from the University of Athens in Greece, suggested that people with these health issues should use other nicotine products to quit smoking. Another small 2012 study published in the journal Chest also showed changes in lung functioning after use of e-cigarettes. When asked about the Greek study, Klaus Lessnau, a lung doctor at Lennox Hill Hospital in New York City, told Robert Glatter of Forbes that "electronic cigarettes cannot be recommended to improve lung health, but there is certainly some degree of harm reduction compared to regular cigarette use," because of the presence of fewer toxic and tar-based substances. More research needed A 2010 study published in the journal Tobacco Control suggested the five major e-cigarette brands had design flaws, lack of adequate labeling, and potential quality control issues. The study was led by University of California, Riverside researcher Prue Talbot, who said at the time, "there are virtually no scientific studies on e-cigarettes and their safety. Our study – one of the first studies to evaluate e-cigarettes – shows that this product has many flaws, which could cause serious public health problems in the future if the flaws go uncorrected." As she noted, the health effects of nicotine, which is addictive, haven’t been adequately studied when separated from tobacco smoke. We know that when a regular cigarette is inhaled, the chemicals in it can cause cancer and lung problems. We don’t know how the body reacts to pure nicotine without these other chemicals — it could have its own set of negative health consequences. Notably, former Surgeon General Richard Carmona — who highlighted the dangers of second-hand smoke during his tenure under George W. Bush — just joined the board of top selling e-cigarette company NJoy, Inc. In March, Carmona said that he would be spearheading research into the health effects of inhaled nicotine and e-cigarettes. Regulation E-cigarette company NJoy sued the Food and Drug Administration in 2010 to prevent it from regulating the vaporizers as smoking cessation devices. The FDA is trying to regulate them as tobacco products via a proposal currently in the public review period. Beyond that, however, the FDA has limited options. There is also no minimum age requirement and they are easily attainable online. This means young children purchase them with much less difficulty than buying a pack of smokes. They also come in flavors that kids could like such as chocolate, strawberry, and caramel. Michael Tolmach, executive officer of Eonsmoke, LLC, told Business Insider in an email that, "Eonsmoke as a brand puts Surgeon General warnings on all products and support legislation that bans the sale of electronic cigarette to minors across all 50 American states and abroad. We only sell to licensed tobacco retailers and stress very harshly of the requirements to validate age when selling e-cigarettes." Another confusing factor is that with some e-cigarettes, you are also inhaling a flavoring or other additives — not all of which are disclosed on the packaging. For instance, Eonsmoke and LOGIC e-cigarettes deliver their nicotine using a polyethylene glycol or propolene glycol solution, along with other additives like glycerine and flavorings. Propylene glycol is considered to be safe by the FDA and is used in food, health, and cosmetic products, a LOGIC representative told Business Insider in an email. With the great preponderance of different styles and brands of e-cigarettes out on the market, it is also difficult to study, since any one brand may have different ingredients or nicotine levels. These levels are sometimes higher than those in a tobacco cigarette. Will they help you quit? A recent study published in the journal Addiction in May 2012, showed that "electronic cigarettes can deliver clinically significant amounts of nicotine and reduce cigarette abstinence symptoms and appear to have lower potential for abuse relative to traditional tobacco cigarettes, at least under certain laboratory conditions." The researchers brought 20 current cigarette smokers into the lab and had them test out e-cigarettes under laboratory conditions. They were then offered the choice of e-cigarette puffs, regular cigarette puffs, or money. They tested the Vapor King from Vapor4Life in “WOW Cowboy” or “WOW Cowboy Menthol.” The problem? It took new users 40 puffs of the e-cigarettes to get a good, consistent nicotine delivery — and the effects weren’t as fast or strong as a regular cigarette. They suggest this is because the vaporized nicotine entered the blood stream through the cheek instead of entering through the lungs as tobacco cigarette smoke does. Experienced electronic cigarette users may be better at using them, however, and could get higher and faster nicotine levels with e-cigarettes, maybe on par with those from a tobacco cigarette, the study said. Another report by the same researchers, published in February of 2012 in the journal Nicotine & Tobacco Research indicates that this could be true: Experienced e-cigarette smokers had higher nicotine levels and heart rates after they started inhaling nicotine, so they were basically better at smoking the e-cigarette and reliably got the nicotine high they were looking for, about equivalent to smoking tobacco cigarettes. If the e-cigarettes are able to substitute for the tobacco cigarettes, it’s possible that one could use them to quit: first weaning yourself off of the tobacco, then off the nicotine inhaler, since it’s less addictive than the tobacco. "We acknowledge that nicotine is an incredibly addictive drug and only advocate using Eonsmoke electronic cigarettes responsibly and by adult smokers only," Tolmach said. "We do not make any therapeutic or medical claims and consider the electronic cigarette as an unhealthy addiction." Taking over? Investment bank Citi named e-cigarettes as one of 10 technologies that will change the way the world does business. A potentially cancer-free cigarette — despite all other concerns — is that big of a deal. Citi projects $3.2 billion in global sales by 2015, up from $416 million in 2010. While that's a huge market, however, it remains only a fraction of the global tobacco market, estimated at $700 billion in 2011. Whether e-cigarettes take a larger share will depend on many factors, including improved quality and unresolved questions about health. Read more: http://www.businessinsider.com/e-cigarette-health-effects-2013-5#ixzz2arCCvxL8

http://www.cbc.ca/player/News/Health/ID/2392350889/

Inhalation technique with an e-cigarette

So how are you doing now ?

Astvats Hogin LUsavori.

http://youtu.be/2pVY7gAI_Rw

http://youtu.be/ojMO4R-GNL0 KYANQN INCHPES KA - KOMANDOS

http://youtu.be/cAvLUI_7_RY KYANQN INCHPES KA - AZAT GASPARYAN (8)

Ազատ Գասպարյանի ֆենոմենը Այսօր - 17:33 Լևոն Մութաֆյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է. ԼԵՎՈՆ ՄՈՒԹԱՖՅԱՆ (Գոնե սփոփվեմ, Ազատ ջան, որ կարդացիր, որ հանձնարարեցիր Նելլի Շահնազարյանին գրքի խմբագիր դառնալ) ՇԱՐՈՒՆԱԿՎՈՂ ՃԱՆԱՊԱՐՀ՝ ԴԵՊԻ ԱԶԱՏ ԳԱՍՊԱՐՅԱՆԸ Ազատ Գասպարյանը 1982 թվականին արժանացավ ՀԽՍՀ պետական մրցանակի՝ ,,Երջանկության մեխանիկա,, դիլմում ունեցած դերակատարման համար: Քսան տարի անց նրան շնորհվեց ՀՀ վաստակավոր արտիստի կոչում, դրանից հինգ տարի անց՝ 2009 թվականին՝ ՀՀ ժողովրդական արտիստի կոչում… Կարծես, թե պարգևների և կոչումների հարցում դերասանը դժգոհելու քիչ առիթ ունի. Ինչպես նա, այնպես էլ Գալյա Նովենցը կոչումները ստացան միևնույն ժամանակ՝ երկուսն էլ, բնականաբար, իրավունք ունենալով ասելու, որ դրանք չափազանց ուշացած կոչումներ էին: Սակայն հանդիսատեսի կողմից գնահատությունները միշտ եղել են ու կան: Դրանք ժամանակավրեպ կամ ուշացած չեն կարող լինել: 1999 թվականին դերասանը հրատարակեց իր մասին գրված հոդվածների, հարցազրույցների գիրք՝ ,,Իմ լեզվի տակ փուշ չկա,, խորագրով: Այս գիրքն արդեն որոշակի պատկերացում էր ձևավորում նրա անցած ճանապարհի, մտորումների և խոհերի մասին: Գրքի առաջաբանում դերասանը գրել է. ,,Ես գիտեմ, որ նախաբանը պիտի լինի խոսք, դիմում՝ ուղղված ընթերցողին, գոհունակության զգացողությունն արտահայտող նախադասություններ… բայց իմ խոսքը, իմ սիրելի հանդիսատես, որ հիմա ընթերցող ես, այսպես ստացվեց… այսօր այսպես պիտի լիներ… Արարիչ, Արև, Արշալույս, Արգանդ, Արմատ, Հայր, Մայր, Զարմանք… ՍԱՐ… ՍԵՐ… իմ սիրած բառերն են … երբ հարցնեք՝ կասեմ…,,: Այս բառերի, որոնք Ազատ Գասպարյանի համար նաև փիլիսոփայական արժեքներ են դառնում, կիրառումն ու հիշատակումը պատահական չէ: Սրանք այն հավերժական արժեքներն են, որոնք ուղեկցում են մարդուն իր կյանքում: Սրանք այն մեծագույն հասկացություններն են, որոնք դրված են Արվեստի հիմքում: Հենց այս հասկացությունների բացահայտումներն էլ ձևավորում են Արվեստը, նրա հարցերի շրջանակը, նրա էությունը: Արվեստի խնդիրն այս հասկացությունների իմաստավորումն ու դրանց գեղարվեստական ձևերի որոնումն է: Սրանց իմաստավորումն է ընկած նաև Ազատ Գասպարյանի ստեղծագործության հիմքում: Ազատ Գասպարյանի ստեղծագործական կենսագրությունը ձևավորվեց մեր արվեստի համար չափազանց բարդ և չափազանց ինքնատիպ ժամանակներում: 1960-ականների վերազարթոնքի շրջանը դեռևս չէր ավարտվել, վաթսունականների սերունդը շարունակում էր հիացնել ու զարմացնել՝ մշտապես նոր ձևեր, նոր արտահայտչականություն և նոր գաղափարական դիրքավորումներ հայտածելով: Կինեմատոգրաֆում, երաժշտության մեջ և կերպարվեստում արդեն հստակ հեղաբեկումներ էին արձանագրվել, Ազատ Գասպարյանի պատանության տարիների ընկերներից մեկը՝ կոմպոզիտոր Տիգրան Մանսուրյանը, Ավետ Տերտերյանը, ուրիշներ հիմնովին փոխել էին ազգային կոմպոզիտորական դպրոցի ուղղությունները, համաշխարհային երաժշտության մեջ ձևավորվող ավանգարդն էին բերել նաև ազգային երաժշտության տարածք՝ այսպես ձևավորելով նոր ժամանակների ծնունդը: Կինոյում ևս տեղի էին ունենում բուռն շարժումներ ու նորացումներ, որոնց սկիզբվն ավետեց Ֆրունզե Դովլաթյանի ,,Բարև, ես եմ,, կինոնկարը: Թվում էր, թե միայն թատրոնն է հետ մնում այս համընդհանուր նորացումներից ու զարթոնքներից, քանզի ազգային գրականությունը ևս բուռն տեղաշարժեր էր արձանագրել, հատկապես ձևավորվել էր արձակագիրների նոր ու տաղանդավոր սերունդ: Բայց թատրոնի նորացումը փոքր-ինչ ստվերված էր, որովհետև, նախ ազգային թատերագիտությունն ու թատերական քննադատությունն էին շարունակում առաջնորդվել որոշակի կաղապարներով՝ հաճախ չնկատելով նորարարությունն ու փորձարարությունը, ապա՝ ավանդականն ու նորարարականն այնքան էին սերտակցված, որ երբեմն դժվար էր գտնել տարազատումի սահմանները: Եվ, այուհանդերձ, Վարդան Աճեմյանը Վ. Սարոյանի ,,Իմ սիրտը լեռներում է,, պիեսի բեմադրությամբ ազդարարեց նորարարության ժամանակը՝ այսպես նաև սկիզբ դնելով դերասանական արվեստի նորացումներին: Տակավին 1950-ականների սկզբներին կյանքի կոչված ,,Նամուսն,, արդեն լուրջ հայտ էր դերասանական արվեստի նորացման ճանապարհին, սակայն դեռ շատ երիտասարդներ, որոնք հետո դարձան ազգային բեմի երևելիներ, առաջնորդվում էին դերասանական ավանդական դպրոցի սկզբունքներով, դասական դպրոցն ամբողջապես իր գերակայությունն էր հաստատել նաև նրանց խաղակերպերում: 1960-ականների կեսերից սկիզբ առավ բուռն նորացումը, որը դրսևորվեց հատկապես Խորեն Աբրահամյանի արվեստում, որը դարձավ մի ողջ սերնդի գեղարվեստական առաջնորդը: 1968-ին բացված Դրամատիկական թատրոնն արդեն իր արվեստում ներհյուսում էր ռուսական-եվրոպականն ու ազգայինը՝ ձգտելով ազգայինից վերցնել այն ամենը, ինչը պայմանավորված էր նոր ժամանակներով, նոր տեսադրույթներով: Ազատ Գասպարյանի ողջ ստեղծագործությունը կապակցվեց այս ժամանակներին, իր ծնունդն այս ժամանակներով պայմանավորեց: Լինելով 1969-ի շրջանավարտ, նա, այնուամենայնիվ, 1970-ականների սերնդի ներկայացուցիչ է: Սերունդ, որն այնքան էլ երջանիկ չեղավ, որովհետև թատրոնները զբաղվեցին 60-ականների երիտասարդներով և նախադրյալներ ստեղծեցին արդեն 1980-ականներին ասպարեզ եկողների համար: Սակայն այս սերնդի առաջատարներ հռչակվեցին Վիոլետա Գևորգյանը, Անահիտ Թոփչյանը, Արթուր Ութմազյանը, Լևոն Շարաֆյանը, ուրիշներ, որոնք ամբողջապես նոր դերասանական դպրոցի ներկայացուցիչներ դարձան: Ազատ Գասպարյանն իր դերասանական ժառանգականությամբ հայտնվեց նոր սերնդի և վարպետների հիմնավորած ավանդույթների մեջտեղում: Այսինքն, նա շարունակում էր փափազյանական դպրոցի ավանդույթներին իր հավատարմությունը՝ միաժամանակ մերձենալով իր սերնդակիցներին: Այն հանգամանքը, որ տևական ժամանակ Գասպարյանի ստեղծագործական կյանքը թատրոնում նրան հաջողություններ չպարգևեց՝ պայմանավորված էր առաջին հերթին այս հանգամանքով: Սա ոչ թե ժամանակավրեպություն էր, պահպանողականություն էր, այլ ձգտում էր դեպի սինթեզը, ավանդականի և նորարարականի միաձուլումը: Դերասանի այս առանձնահատկությունները մերթ օտարոտի թվացին բեմդրիչների համար, մերթ էլ՝ դժվարին, որովհետև գեղագիտականի նման ընկալումների դերասանի համար հարկավոր էր առանձնահատուկ խաղացանկ ձևավորել: Հանգամանք, որով մեր թատրոնները չէին զբաղվում: Մի առիթով Մհեր Մկրտչյանը Գասպարյանի մասին ասել է. ,,Երբ խոսում է Ազատը՝ Փափազյանի լեզվի երաժշտականությունն ես զգում, նրա բեմում խոսելու ձևը, բայց երբ խաղում է բեմում՝ Փափազյանից ոչինչ չկա, ամբողջապես նոր է ու այժմեական,,: Սա անչափ հետաքրքիր դիտարկում է: Մենք արդեն նշել ենք, որ Ազատ Գասպարյանը մշտապես ձգտում էր ավագների ժառանգությունից չհրաժարվելով՝ հավատարիմ մնալ իր ուսուցչի դավանած գեղագիտությանը: Ուրեմն, անհրաժեշտ էր, որպեսզի լիներ հոգատար ռեժիսորական աչք, հոգատար ռեժիսորական վերաբերմունք: Ավելին, Ազատ Գասպարյանն այն դերասանն է, որը պիտի գործեր բացառիկ թատրոնում, որի նմանը չկար մեզանում: Հետևաբար, ինչպես Դրամատիկական, այնպես էլ սունդուկյանի անվան թատրոնում պիտի ստեղծվեին հատուկ բեմադրություններ Գասպարյանի համար: Այդպիսի ներկայացումներ չեղան: Հրաշալի առիթ ներկայացավ, երբ դերասանը ստանձնեց Երիտասարդական փորձարարական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարի պարտականությունները: Թվում էր, թե սա հենց այն թատրոնն է լինելու, որի առաջնորդը հանդիսանալու է ինքը՝ իր համար ստեղծելով բեմադրություններ: Մրոժեկի ,,Վտարանդիրները,,՝ վիճելի և համարձակ մտահղացմամբ, հենց այդ բեմադրությունն էր, որը պիտի իր շարունակությունն ունենար: Ս. Մրոժեկի այս ստեղծագործությունը անչափ ժամանակակից էր ինչպես իր գրության ժամանակով՝ 1973, այնպես էլ ձևի ու կոմպոզիցիայի առանձնահատկությամբ: Այստեղ միավորվել էին ցայտունորեն արտահայտված նատուրալիզմը, որն իր սկիզբն առնում էր Գորկու ,,Հատակումից,, և ,,աբսուրդի դրամայի,, առանձնաձևը՝ փոխառնված Բեկկետի ,,GODO սպասելիս,, պիեսից: Մռայլ, գրեթե անշարժ տարածության մեջ ծավալվող գործողությունները, որոնք, ըստ էության, ներքին գործողություններ էին, քանզի բացառում էին շարժումն ու իրադարձությունների մուտքը՝ նպաստում էին ընդամենը երկու գործող անձի հոգեբանական նկարագրերի ներկայացումին, երկու տիպարի միջոցով՝ կյանքի թատրոնի հայտածումին: Այս պիեսում ստեղծված իր դերակատարմամբ Ազատ Գասպարյանը ցայտուն էր դարձնում իր նախասիրություններիկ հիմքը կազմող յուրատիպ սինթեզը, վառ թատերայնությանը, բարձր ցուցադրումին համադրում խոր հոգենաբանականությունը, ինչ-որ տեղ՝ հոգեբանական-ավանդական թատրոնի առանձնաձևը: Ազատ Գասպարյանը խաղում էր վտարանդիներից մեկին, որին հեղինակը կոչել էր ԱԱ: Ամենաողբերգական ու ամենապարադոքսալ հերոսներից մեկը, որում միահյուսված էին ցայտուն գրոտեսկն ու նուրբ հոգեբանականությունը, արտառոց էքսպրեսիան և գրեթե անկենդանության տանող անշարժությունը: Ազատ Գասպարյանը իր ստեղծագործական կենսագրության ճանապարհին նման տիպարի չէր հանդիպել, պարադոքսալի նման դրսևորում չէր եղել նրա բեմական կյանքում: Ինչպես բեկկետյան պիեսում, այնպես էլ այստեղ, միջավայրը դառնում էր չափազանց պայմանական, աշխարհից կտրված-զատված տարածությունը վերածվում էր ինքնուրույնաբար գործող մի շրջանակի, ուր ժամանակը կանգ էր առել, ուր ամեն ինչ ենթարկվում էր չեղած ժամանակի տրամաբանությանը… ԱԱ-ն իր ընկերոջ հակապատկերն էր, շատ ավելի լավատեսորեն կյանքին նայող, ավելի խորացող իրականության մեջ: Ազատ Գասպարյանի հերոսն անվերջ հակամարտում էր, կռվում, բացատրում, հիմնավորում՝ այսպես ավելի շատ ինքն իրեն հաստատելով, ինքն իրեն ճանաչելով: Մերթ դառնում էր դիմակ ու ծաղրաբան, մերթ ասես շեքսպիրյան թատրոնից պոկված տիպար՝ մռայլադեմ ու հերոսական, մարդ էլ վերածվում էր չափազանց անօգնական ու խեղճացած մեկի, որը, բոլորի համար անսպասելի, ,,Կռունկ,, էր երգում՝ այսպես լեհական պիեսը յուրովի հայկականացնելով, յուրովի նրա մեջ տեսնելով ազգային ճակատագրի արտացոլումը: Սա, անպայմանորեն, ինչ-որ չափով ավերում էր մրոժեկյան պիեսի առանձնահատկությունը, պիեսի ու բեմադրության տարածք բերում կոնկրետություն, կերպարը զրկում իր պայմանականությունից, սակայն դերասանը ,,մեղանչումը,, հիմնավորում էր, արդարացնում, իր հերոսի մեջ տեսնում հավաքականությունը, նրա ճակատագիրը դիտարկում որպես համամարդկային… Կերպարի գաղափարական խտացումների արտացոլումներից էր դառնում մի մենախոսություն, որը դերասանը արտաբերում էր գրեթե միայնության մեջ՝ այստեղ ևս խախտելով դրամատուրգիական դիրքավորումը: Նա այս տեքստը պիտի ուղղեր ընկերոջը, մինչդեռ Գասպարյանի հերոսը ոչ թե երկխոսում, այլ՝ մենախոսում էր՝ ինքն իր համար, իր մեջ նստած երկրորդ ես-ի համար՝ այսպես յուրովի մղվելով դեպի ինքնազննումն ու ինքնաստուգումը. ,,Մենք այդ հրդեհն իրականացնելու իրավունքը չունենք: Մենք չպետք է խցկվենք մեզ չվերաբերող գործերի մեջ: Ամենաշատը՝ կարող ենք կանգնել աստիճանների տակ և ներքևից դիտել՝ ինչպես պահանջվում է ստրուկներից: Ներքևից դիտված տեսարանը ևս ունի իր առավելությունները: Օրինակ՝ հրդեհից փախչող կանայք… Դու գերազանց հնարավորություն կստանաս… Իսկ դրանից բացի՞… Ի՞նչ գործ ունենք իրենց հրդեհի հետ: Եվ այս տունն էլ մերը չէ, և ազատությունն էլ մերը չէ: Մի սեթևեթիր, թող քո այդ հնոտին,,: Այստեղ մտորումի նման հնչող խոսքը կանգ էր առնում: Դերասանը նեծ դադար էր ապրում, կանգնած մնում բեմի կենտրոնում: Ապա մոտենում էր ավերակ սեղանին, լցնում կոնյակ իր բաժակի մեջ, դառնում դեպի դահլիճը. ,,Ես խմում եմ հանուն նրանց, ովքեր իրավունք չունեն իրենք իրենց այրելու, ուստիև հարկադրված են սպասել այնքան, քանի դեռ միապետը չի օգտվի իր արտոնություններից: Եվ ահա նրանք սպասում են, սպասում են լռության ու խավարի մեջ, քանի դրանց չի լուսավորել ու չի տաքացրել այդ պրոմեթևսյան հրավառությունը, այդ վերջին, միապետի մեծահոգաբար տրված պարգևը: Այո, պարոնայք, քանի դեռ չի լուսավորել և չի ջերմացրել: Քանի որ ոչինչ այնպես չի տաքացնում ու լուսավորում մեզ, ստրուկներիս, քան լավ, վարպետորեն բորբոքված հրդեհը: Հանուն մեր եղբայրների: Դե, գնացինք,,: Ու խմում էր՝ աչքերի մեջ ակնհայտ դարձնելով արցունքի կաթիլները: Այստեղ էր հերոսի ողբերգությունը, այստեղ էր նրա տառապանքը: Այն տպավորությունն էր, թե Կանիոյի արիան էր երգում՝ Լեոնկավալլոյի ,,Պայացներ,, օպերայից՝ նույնքան ողբերգական: Ինչու՞ համեմատեցինք Կանիոյի հետ, որովհետև Գասպարյանն այնպես էր մատուցում կերպարը, ասես դերասան էր՝ հայտնված անբեմ իրականության մեջ, որտեղ ինքն էր իր համար բեմ ստեղծում՝ հարկադրված լինելով խաղալ… ,,Վտարանդիներում,, Ազատ Գասպարյանը չերկնչեց և վստահորեն դիմեց փորձարարաության, ստեղծագործական ազատության: Այս դերակատարումը պարտադրում էր վերանայել որոշ պատկերացումներ հենց իր ստեղծագործության մասին, զարմանալիորեն բացահայտել մղումը դեպի ողբերգականությունը, որն անսպասելիորեն, արտառոց շրջադարձով, դառնում էր դեպի կատակերգականը՝ այսպիսով Ազատ Գասպարյանին հռչակելով մեր բեմի այն եզակի վարպետներից, որը հակված է դեպի ողբերգակատակերգականը: Այսինքն, դեպի Ֆիլիպպոյի թատրոնը, որի հերոսներից ոչ մեկին խաղալու հնարավորությունը դերասանն առայժմ չի ունեցել, սակայն նրա մի շարք կատարումների մեջ հենց ֆիլիպպոյական սկիզբն է, գեղարվեստական ընկալումը… Ահա նրա դերասանական տեսակի բացատրությունը… Բացատրություն, որը վերջնական ու անհավակնոտ չլինելով, այնուհանդերձ հնարավորություն կտա առավել ճշգրիտ գնահատականներ ու որակումներ հնչեցնելու: Իհարկե, հայ թատրոնում ողբերգակատակերգականի դրսևորումներն առկա էին մի շարք անհատականությունների մոտ, Մհեր Մկրտչյանի դերասանական բնութագրի կարևորագույն հենարաններից էր այն, և Ազատ Գասպարյանն էլ ընդունեց այս բացառիկ համաձուլվածքը՝ այսպես նաև յուրովի հաստատելով, որ այս բևեռները մշտապես ագուցված են, սերտակցված, դրանք ձևավորում են ոչ միայն մարդկային տեսակների պատկերման առանձնահատկություններ, այլև կարևորում և ընդգծում կյանքի պարադոքսը: Իսկ կյանքի պարադոքսը հենց թատրոնի ուսումնասիրման և հետազոտման նյութն է, դերասանական արվեստի հենակետը: Թատրոնը կյանքի խաղային արտացոլումն է, երևակայությամբ ստեղծված մի աշխարհ, ուր ամեն ինչ ենթարկվում է պայմանականություններին, դերասանական արվեստը ծնունդ է այս պայմանականությունների: Պայմանականություններն էլ հաստատում են բևեռների համադաշնությունը, պարադոքսները համարում օրինաչափ, որովհետև ամեն ինչ հենվում է խաղի վրա: Խաղը մի աշխարհ է… Ազատ Գասպարյանի ստեղծագործության առանձնահատկությունը հենց խաղի ներկայությամբ է պայմանավորված: Չժխտելով ապրումի, հոգեբանական ճշմարտության տարրերը, երբեմն նաև ընթանալով դեպի գերճշմարտացիությունը, այնուհանդերձ, դերասանն ամեն ինչ պայմանավորել ու բացատրել է խաղի ներկայությամբ, խաղ, որն արդարացնում է ամեն ինչ, առավել ընդգծում թատրոնի պայմանական բնույթը, բեմի բնազանցականությունը: Բեմը սոսկ տարածություն չէ, այն պայման է, հետևաբար այստեղ ամեն ինչ արդարացվում է, եթե կա ներշնչանքից ծնունդ առնող ու հանդիսատեսին իր մեջ առնող խաղ: Հենց այս խաղն է մշտապես կարևորել իր ստեղծագործության մեջ Ազատ Գասպարյանը: Խաղի լավագույն արտահայտություններից մեկն էլ դարձավ Շառլ Ազնավուրի դերակատարումը՝ ,,Ազնավուրը Ազնավուրի մասին,, հեոռւստատեսային բեմադրության մեջ: Հրաչյա Աշուղյանն էր իրականացրել այս ինքնատիպ բեմադրությունը, որի հենքում Ազնավուրի համանուն գիրքն էր՝ Սուրեն Բուրսալյանի հրաշալի թարգմանությամբ: Ինքնակենսագրական այս պատումը հետաքրքրեց հեռուստաթատրոնին, հրապուրեց Ազնավուրի ինքնատիպ կենսագրությունը, որն ընդգրկում էր նաև ֆրանսիական երգարվեստի տարբեր փուլեր, յուրովի մատուցում շանսոնի մեծ տիկնոջ՝ Էդիթ Պիաֆի կենսագրության որոշ դրվագներ, որոնք կապակցվում էին Ազնավուրին: Պիաֆի մասին գրվել էր պիես և բեմադրվել Մոսկվայի Մոսսովետի անվան ակադեմիական թատրոնում, ուր նշանավոր երգչուհու դերը կատարում էր Նինա Դրոբիշևան: Այնտեղ բացակայում էր Ազնավուրը, որովհետև պիեսի հեղինակն ամեն ինչ կառուցել էր Պիաֆի անձնական կյանքի դրվագների և նրա մեծ սերերի վրա, մինչդեռ հայկական հեռուստաթատրոնը հենց Ազնավուրի գիրքն էր դարձրել էկրանային պատումի հիմք՝ ,,առաջին դեմքի,, կողմից ներկայացնելով նրա փոթորկուն կյանքը: Բեմադրիչ Հրաչյա Աշուղյանը հետաքրքիր բեմադրաձև էր հղացել, օգտագործելով հեռուստատեսության լայն հնարավորությունները, ձևավորել ներկայի և ,,ռետրոյի,, կապը, հիշողությունն ու իրականությունը միաձուլել իրար: Ազնավուրի դերը կատարում էր Ազատ Գասպարյանը, Էդիթ Պիաֆի՝ Իվետա Բաբուրյանը, յուրատեսակ մաներայնությամբ աչքի ընկնող, երաժշտական թատրոնի լավագույն ավանդույթներին հետևող դերասանուհին: Բեմադրիչն ու Ազնավուրի դերակատար Ազատ Գասպարյանը գտել էին որոշակի նմանություններ երգչի արտաքինի հետ, սակայն դերասանին ոչ այնքան հետաքրքրել էր արտաքին նմանությունը, որքան՝ մարդկային էությունը, բացառիկ խառնվածքն ու բոհեմական էությունը: Խաղարկային տեսարանները շատ չէին այս ստեղծագործության մեջ, սակայն դերասանը կարողացել էր ամեն մի տեսարանում յուրովի մատուցել առաջադիր խնդիրները, ձևավորել հստակ ու ամբողջական պատկերացում մի մարդու մասին, որը հայ լինելուց առաջ՝ արվեստագետ էր, երգիչ, իր զարմանալի-,,տարօրինակ,, բնավորությամբ, իր պոռթկումներով: Էկրանային պատումն Ազատ Գասպարյանը սկսում էր երգչի կենսագրության առաջին հատվածի մատուցմամբ. ,, Եվ այսպես 1924 թվականի մայիսի 22-ին Փարիզի ծննդատներից մեկի մանկաբարձուհին, չտիրապետելով օտար լեզվի հնչյունաբանությանը, որոշում է Քնար և Միշա Ազնավուրյանների միակ մանչ ներկայացուցչի անունը' Շառլ (մայրս Շահնուր էր ուզում դնել): Հեռավոր տարիների հիշողության մեջ ամենապարզորոշը քրոջս' Աիդայի կերպարն է ուրվագծվում: Թեպետ նա ինձանից շատ քիչ էր մեծ, սակայն ինձ խնամում էր փոքրիկ մոր պես: Նրա նվիրական իղձը ինձ չաղացնելն էր: Այնինչ բավական թմբլիկ էի: Վկա' այդ շրջանի իմ լուսանկարը: Գունատ, բայց լիքը այտերով, հետաքրքրասեր ու կլոր աչքերով, կարճ կտրած մազերով և փոքրիկ, բայց դեպի առաջ թռիչքի պատրաստվող քթով այդ երիտասարդը ես եմ: Ինչ վերաբերում է Աիդային, ինձ չաղացնելու նպատակով այն ամենը, ինչ ընկնում էր ձեռքը, խցկում էր բերանս' կոնֆետ, մսի կտորներ, մետաղադրամ, տաբատի կոճակներ, այն ժամանակ, երբ գրեթե ատամ չունեի: Հաճախ վազեվազ հասնում էր բժիշկը, ու մինչ մայրս լաց էր լինում, նա զարմացած կանգնում էր ջղակծկումներով ցնցվող փոքրիկ մարմնիս առաջ: -Ի՞նչ է կուլ տվել: Ամեն անգամ Աիդան մի տարօրինակ իրի անուն էր տալիս ու հպարտությամբ ավելացնում. «Դուրը եկավ»: Եվ ամեն անգամ բժիշկը ճգնում էր հասկացնել նրան, որ ստամոքսը աղաց չէ: Աիդան սև աչքերը թերահավատությամբ հառում էր նրան ու չէր համոզվում: Ինձ մի լավ լուծողական էին տալիս, գալարվում էի, կուլ տված իրը վերադարձնում ու կյանքի գալիս: Ասկ Աիդան շարունակում էր. -Կե'ր աղբարիկ: Իսկ ես պատասխանում էի.«Այո' աղբարի'կ»,-համոզված լինելով, որ եթե նա ինձ «աղբարիկ» է ասում, ես էլ նրան նույն կերպ պիտի դիմեմ: Աիդան տվել էր ինձ այն ամենը, ինչ կարելի է ուտել: Ձկան յուղի ժամին իր բաժին ձկան յուղը ես էի կուլ տալիս, հետո' իմը: Կուլ էի տալիս նաև նրա համար նախատեսված բոլոր դեղերը: Ու քանի որ Աիդան ոչ մի դեղ չէր սիրում, ուստի նրա կորուստը մեծ չէր լինում: Ես ու Աիդան գրեթե նույն տարիքին էինք. նույնն էին նաև մեր ճաշակները, մտքերը: Երբ նա մազերին ժապավեն էր կապում, ես էլ էի ուզում: Երբ ես ծովային զգեստ էի հագնում, ինքն էլ էր ուզում: Աիդան ու ես իրար լավ էինք հասկանում: Կատարյալ դավադիրներ էինք: Երբեք չէինք մատնում իրար: Մեկիս գործած մեղքի համար երկուսիս հավասար էին պատժում, ու կարևորն այն էր, որ ոչ մեկս մյուսին չէր կշտամբում, քանի որ վերջին հաշվով նույնն էր ստացվում. ինձ պատժում էին նրա մեղքերի համար, նրան' իմ: Վա՞տ էինք ապրում: Բոլոր դեպքերում, ինչ խոսք, լավ չէինք ապրում: Բայց դա ի՞նչ կարևոր էր, քանի որ համերաշխ էինք ապրում: Եթե միչև օրս ես աշխույժ եմ, լավատես, հույսով ու հավատով լի, այդ ծնողներիս, նրանց ուրախ բնավորությանն եմ պարտական,,... Այս տեքստը նախամուտք էր, առաջադրվող հանգամանքների ինքնատիպ ցուցիչ, որից արդեն սկիզբ էր առնում կենսագրություն-շղթան, ուրույն խաղը, որի մեջ ներքաշվում էր Գասպարյան-Ազնավուրը: Տաք գույներով ու ջերմությամբ հագեցած խոսք էր, ներքին հուզական ելևէջումներով, անգամ՝ անթաքույց թախծով, քանզի դերասանն այս տեքստն արտաբերելիս կարծես նաև իր մանկությունն էր հիշում, իր ապրած օրերն էր միախառնում մեծ երգչի հիշողություններին: Սա հենց ապրումի դրսևորումն էր, քանզի այս տեքստը հատկապես դերասանը ներկայացնում էր որպես նաև սեփական կենսագրության անդրադարձ և արտահայտություն: Ազատ Գասպարյանը, ինչպես ասել ենք, զբաղվում է ասմունքով, սակայն ինչպես այս, այնպես էլ էկրանային պատումի առանցքը կազմող մյուս տեքստերը ներկայացնելիս հեռու էր ասմունքից, գրական տեքստի ասմունքային մատուցումից: նկարագրական-պատմողական տեքստը մտնում էր ուրույն շարժման մեջ, բեռնավորվում դրամատիկական լիցքերով ու հագեցումներով, հուշում խաղային որոշակի սկզբունքներ և պայմաններ: Երբ ներկայացնում է իր և քրոջ ,,փոխհարաբերությունները,, , ասես ինքն էլ մանկանում էր, վերադառնում իր մանկության հանգրվաններին և այս ամենը մատուցում այնպես, կարծես ինքն էր եղել Շառլի փոխարեն, կարծես հենց իր մանկությունն էր հառնում իր առջև: Այդպես նաև Պիաֆի, մյուսների մասին խոսելիս: Խոսքի միջոցով Գասպարյանը հասնում էր նկարագրվող կերպարի ամբողջականացմանը, ձայնային մի երանգավորմամբ, թեթև վրձնահարվածով ներկայացնում սպասվող կերպարը, նրա մարդկային էությունը: Հաջորդ տեսարաններում, որքան էլ շեշտված էր տեքստի էպիկականությունը, Գասպարյանի հերոսը հասունացում էր ապրում ոչ միայն տարիքով, այլև՝ հոգեբանական նկարագրով: Եվ դերասանն ամեն ինչ անում էր յուրովի կերպարանափոխվելու, յուրովի ձևավորելու իր երևակայության մեջ ապրող նշանավոր երգչի կերպարը: Սակայն, մի ուշագրավ հանգամանք. հավատարիմ մնալով ազնավուրյան տեքստին, բեմադրության ռեժիսորական խնդիրներին, Գասպարյանն, այնուհանդերձ, որոշակիորեն հեռանալով Ազնավուրից, ձգտել էր ստեղծել ընդհանրապես արվեստագետի կերպար, մարդու, որը մեծագույն աշխատանքով ու նվիրյալ ջանքերով հասնում է հաջողության, հաղթանակի: Ուրեմն, որքան հեռուստաէկրանին Ազնավուրն էր երևում՝ ասպարյանական ուշագրավ-ինքնատիպ մատուցմամբ, այնքան էլ նույն Ազնավուրի կերպարն ու խոսքը միջոց էին դառնում՝ ձևավորելու արվեստագետի ընդհանրական կերպարը: Ազնավուրի գրքում հիշատակվում է նրա հայկական ծագման մասին, մեծ երգիչը պատմում է իր ընտանիքի մասին, սակայն պատումի հետագա էջերում այլևս անդրադարձ չկա հայկականությանը: Գասպարյանը խաղում էր առաջին հերթին հայ մարդու, հայ արվեստագետի՝ շեշտելով նրա բնավորության ու նկարագրի մեջ հայկականությունը: Սա արդեն դերասանի կարևոր ձեռքբերումն էր, քանզի նոր երանգ էր մտնում կերպավորման տարածք, նոր բովանդակություն: Մի շարք տեսարաններ, հատկապես հանդիպումները Պիաֆի հետ, դառնում էին խաղարկման իմաստով անչափ կարևոր և հաջողված: Դերասանը հեռանում էր պատումի էպիկականությունից և ներկայացնում կենդանի, ապրող կերպար՝ այսպես շատ ավելի խորանալով հարաբերությունների և դրությունների հոգեբանական նկարագրերի մեջ: Հեռուստաթատրոնում Ազատ Գասպարյանի ստեղծած լավագույն դերակատարումներից մեկն էլ դարձավ Էրքյուլ Պուարոն՝ Ագաթա Քրիստիի ,,Էնդհաուզենի առեղծվածը,, վեպի բեմավորման մեջ: Այս կերպարը համաշխարհային գրականության լեգենդներից մեկն է, ինչպես Ժորժ Սիմենոնն ու Արթուր Կոնան Դոյլը ստեղծեցին Մեգրեի և Շերլոկ Հոլմսի կերպարները, որոնք մեծ ճանաչում ձեռք բերելով, շատերի կողմից ընկալվեցին իբրև իրական ու վավերական հերոսներ, այնպես էլ Ագաթա Քրիստիի Պուարոն տեղ զբաղեցրեց նշանավոր խուզարկուների շարքում՝ նրանցից առանձնանալով իր զարմանալի էլեգանտությամբ, բրիտանական ասպետականությամբ: Այս կերպարը բրիտանական կինոյում արդեն ձևավորել էր իր ավանդույթները, իբրև Պուարոյի ամենանշանավոր դերակատար՝ հռչակվել էր Դեյվիդ Սուշեն, Պուարոյի դերում նկարահանվել էր նաև Պիտեր Ուստինովը: Ազատ Գասպարյանն առաջին հայ դերասանն էր, որին հնարավորություն տրվեց ներկայացնելու այն չափազանց ինքնատիպ հերոսին: Ի սկզբանե ձեռնամուխ լինելով Ագաթա Քրիստիի վեպի էկրանավորմանը, բեմադրիչ Թամարա Բիտյուցկայա-Էլիբեկյանը նկատի էր ունեցել Ազատ Գասպարյանին՝ հատկապես կարևորելով դերասանի խաղի առանձնահատկությունը. զուսպ, հաճախ միայն ներքնաշերտերի վրա կառուցվող , ասկետականության ձգտող: Սրանք հենց այն հատկանիշներն էին, որոնք անհրաժեշտ էին այս կերպարին: Դերասանի համար նույնպես հետաքրքիր էր մերձեցումն այս կերպարին, քանզի հեռուստաթատրոնում նա ստեղծել էր այնպիսի տիպարներ, որոնք պահանջում էին խաղային էքսպրեսիա, շեշտված բնութագրականություն, ընդգծվող կոլորիտ: Այսպես, Զավեն Տատինցյանը ստեղծել էր Սերո Խանզադյանի ,,Մատյան եղելությանց,, վիպակի էկրանային տարբերակը, որում դերասանին տրվեց Սև թութիի դերը: Որքան էլ գրական նյութում այս կերպարն ուներ առանձնակի շեշտվածություն, այնուամենայնիվ թե՛ Սերո Խանզադյանը, թե Զավեն Տատինցյանը չէին գտել բնութագրի և բնավորության այն յուրատիպությունները, որոնք այս կերպարը պիտի դասեին ամենագունեղների շարքը: Դերասանը կատարեց լուրջ և հետևողական աշխատանք, ձևավորեց սեփական պատկերացումներն այս կերպարի մասին, առավելապես կարևորեց նրա բնավորության այն գծերը, որոնք գավառական փոքրիկ քաղաքում ստեղծված հարուստ դիմաշարում կարող էին նրան համարել ամենաինքնատիպներից մեկը: Նման աշխատանք դերասանը կատարեց նաև Պուարոյի դերի վրա աշխատելիս՝ զարմացնելով և հիացնելով ոչ միայն բնութագրի ճշգրտությամբ, այլև իր արտահայտչամիջոցներով: …Մենք ավարտում ենք այս ոչ ընդարձակ ուսումնասիրությունը, որի կենտրոնում Ազատ Գասպարյանի ստեղծագործությունն էր: Մեր նպատակն էր որոշակի հետևողականությամբ և անթաքույց գիտականությամբ հայացք հառել նրա ստեղծագործությանը՝ որոշակիացնելով նաև նրա տեղը արդի հայ թատրոնում: Վստահ ենք ու համոզված, որ հետագայում, երբ ստեղծվի հայ նորագույն թատրոնի պատմությանը նվիրված համահավաք աշխատություն, Ազատ Գասպարյանի դիմանկարն իր արժանավոր տեղը կունենա այնտեղ: Եվ հուսանք, որ մեր մտորումներն ու դիտարկումները կօգնեն շատերին՝ ընկալելու և գնահատելու Ազատ Գասպարյանի ֆենոմենը: Այն ֆենոմենը, որը նկատել են ժամանակի շատ մեծեր, որոնք անգամ ,,փոքր,, կերպարների մեջ տեսել են դերասանի յուրօրինակ տաղանդի դրսևորումը…

Աստված կյանքդ լուսավորի մեծանուն հայորդիԱյսօր - 17:55 Տրդատ Մուշեղյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է. «Կյանքից հեռացավ հայ թատրոնի և կինոյի մեծանուն դերասան Ազատ Գասպարյանը, որի կերտած կերպարները, որոնք առանձանում էին իրենց ինքնատիպությամբ, միշտ կմնան մեր հիշողություններում: Աստված հոգիդ լուսավորի ՄԵԾԱՆՈՒ՛Ն ՀԱՅՈՐԴԻ»:

Եվ Հայաստանում այս պահին հաստատ կանգնեց «երջանկության մեխանիկանԱյսօր - 18:05 Արամ Կարապետյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է. «Այս ի՞նչ է կատարվում Հայոց Աշխարհում…Իրար ետևից գնում են ՏԱՂԱՆԴՆԵՐԸ: Իսկականները: Այսօր էլ մահացավ ԱԶԱՏ ԳԱՍՊԱՐՅԱՆԸ : Եվ Հայաստանում այս պահին հաստատ կանգնեց «երջանկության մեխանիկան»: ԱՍՏՎԱԾ ՀՈԳԻՏ ԼՈւՍԱՎՈՐԻ…»

Ազատ Գասպարյանի մահվան կապակցությամբ ստեղծվել է թաղման կառավարական հանձնաժողով Այսօր - 20:00 ՀՀ մշակույթի նախարարությունը խոր վշտով հայտնում է, որ օգոստոսի 2-ին, կյանքի 70-րդ տարում վախճանվել է սիրված դերասան, ՀԽՍՀ պետական մրցանակի դափնեկիր, Երևանի պատվավոր քաղաքացի, ՀՀ ժողովրդական արտիստ, Մովսես Խորենացի մեդալակիր Ազատ Նիկոլայի Գասպարյանը: Ազատ Նիկոլայի Գասպարյանի մահվան կապակցությամբ ՀՀ վարչապետի որոշմամբ ստեղծվել է թաղման կառավարական հանձնաժողով:

Այսօր 69 տարեկան հասակում վախճանվել է ժողովրդական արտիստ Ազատ Գասպարյանը, այս մասին Tert.am-ին տեղեկացրեց Սունդուկյանի անվան թատրոնի դերասան Արմեն Մարությանը։ Հիշեցնենք, որ Ազատ Գասպարյանը «Նաիրի» բժշկական կենտրոն էր տեղափոխվել օրեր առաջ։ Ազատ Գասպարյանը 1963-ին ավարտել է Երևանի գրադարանային տեխնիկումը, 1969-ին՝ Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի դերասանական բաժինը։ 1963-1965 թթ. աշխատել է Երևանի տիկնիկային թատրոնում, 1969-1971թթ.-ին՝ Երևանի պատանի հանդիսատեսի թատրոնում։ 1971-1979թթ.-ին աշխատել է Երևանի Գ.Սունդուկյանի անվան դրամատիկական թատրոնում, իսկ 1979-ից՝ հեռուստաթատրոնում։ Անմոռանալի է նրա կերտած Եղիշե Չարենցի կերպարը «Երկունք» ֆիլմում։ Սիրված դերասանը խաղացել է մոտ 23 ֆիլմում.«Երջանկության մեխանիկա», «Հին օրերի երգը», «Ճերմակ անուրջներ», «Մեր մանկության տանգոն», «Ուրախ ավտոբուս» և այլն։ 2005-ին դերասանին շնորհվել է Երևանի պատվավոր քաղաքացու կուչում։ 2010-ին արժանացել է Վիլյամ Սարոյանի, իսկ 2011-ին Մովսես Խորենացու մեդալներին։ Դերասանի անձնական տվյալները վերցված են Վիկիպեդիայից։ ԱՐԱ ՆԱԽՇՔԱՐՅԱՆԻ ԱՆՁՆԱԿԱՆ ԱՐԽԻՎԻՑ ԼԵՎՈՆ ՇԱՆԹ «ԼԵՌԱՆ ԱՂՋԻԿԸ» կարդում է ԱԶԱՏ ԳԱՍՊԱՐՅԱՆԸ

Prominent Armenian actor Azat Gasparyan dies in hospitalPeople’s Artist of Armenia Azat Gasparyan has died at Nairi Medical Center of Yerevan, center’s deputy director Siranush Martirosyan told Panorama.am. He was suffering from a serious disease. If alive, the prominent actor would turn 70 in 10 days. He was hospitalized a few days ago. Azat Gasparyan was born on August 13, 1943. In 1963, he graduated from Yerevan Library College, in 1969 he graduated from Acting Department of Yerevan Fine Arts and Theatre Institute. In 2005, he was awarded the title of Honorary Citizen of Yerevan. Source: Panorama.am

actor Azat Gasparyan dies at 69 The merited Armenian cinema and theatre actor Azat Gasparyan died Friday afternoon at age 69, an actor of the Sundukyan State Academic Theatre Armen Marutyan has told Tert.am. Gasparyan passed away days after being hospitalized at the Nairi Medical Center. A graduate of the Yerevan Institute of Cinema and Theatre, Gasparyan has been a famous actor at the Yerevan Theatre of Young Spectator (1963-1965 ) and the Sundukyan Academic Theatre (1971-1979). He has also played in televised performances. Gasparyan's role in the film "Pangs of Childbirth" (where the actor played the role of the renowned poet Yeghishe Charents) is especially unforgettable. The popular actor has played in about 23 feature films, He is best known to the Armenian public from the films "Mechanics of Happiness", "The Old Days' Song", "White Dreams", "The Tango of Our Childhood", "Merry Bus" etc. In 2005, Gasparyan received the Honorable Resident of Yerevan award. In 2010 and 2010, he was honored with the William Saroyan and Movses Khorenatsi medals.

womanq hantsagortsin herosi tagh en antskatsnum.. poghots taghamas anvanum drants anunerov.. isk menq .. mer herosnerin ?? minchv chen mahanum chenq el hishum... iysinqn gna meri ari sirem..

Arpa iysor mek cigaret em tsxel aravotits.. mi neghatsra indz.....

Mark Saxatelyani hishatakin / Մարկ Սաղաթելյանի հիշատակին http://youtu.be/OzdUatLOJPo

https://www.youtube.com/watch?v=Wx0Qjw43wSY#at=13

Ադրբեջանում ձախողակ վարորդը դատի է տվել կարճ կիսաշրջազգեստով աղջկան Ադրբեջանում վարորդը դատի է տվել կարճ կիսաշրջազգեստով աղջկան։ Ինչպես հաղորդում է 1news.az-ը, վկայակոչելով Sumqayitxeber.com-ը, միջադեպը տեղի է ունեցել Սումգաիթում։ Ըստ երիտասարդի, վթարի պատճառն այն է, որ նա երկար ժամանակ է նայել աղջկա ոտքերին։ Նա արդեն պատրաստվում է փաստաբանի միջոցով հայց ներկայացնել դատարան, քանի որ կարծում է, որ եթե աղջիկը կարճ կիսաշրջազգեստով չլիներ, ինքը վթարի չէր ենթարկվի։ Նույն հաջողությամբ նա կորղ էր դատի տալ փողոցի շենքերին, եթե երկար ժամանակ նայեր դրանց։ Այս զվարճալի դեպքը եւս մեկ անգամ վկայում է, թե Ադրբեջանն ինչ տրամաբանությամբ է առաջնորդվում նաեւ պաշտոնական մակարդակում։

http://www.youtube.com/watch?v=XfvQkdYxoZY#at=65

Երեւանը վերջին հրաժեշտը տվեց Մարկ Սաղաթելյանին (ֆոտո) Հայտնի շոումեն, հաղորդավար Մարկ Սաղաթելյանի ընկերը՝ ՈՒՀԱ-ի թիմի անդամ, բժիշկ Դավիթ Մաթեւոսովը YouTube-ում մի տեսանյութ է զետեղել, որտեղ Մարկը կատարում է Սոսո Պավլիաշվիլիի երգացանկից «Радовать» երգը: «Մարկ ես խոստացել էի քեզ չտեղադրել այս տեսանյութը, սակայն, ներիր, հասարակությունը պետք է տեսնի այն»,- գրել է ընկերը: Նշենք, որ Երեւանի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում կայացել է անվանի հաղորդավարի հոգեհանգստյան արարողությունը: Մարկին վերջին հրաժեշտը տալու էին եկել Ազգային Ժողովի փոխնախագահներ Հերմինե Նաղդալյանն ու Էդուարդ Շարմազանովը, Երեւանի քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանը, ՀՀԿ խմբակցության ղեկավար Գալուստ Սահակյանը, դերասաններ Վիգեն Ստեփանյանը, Լալա Մնացականյանը, հաղորդավար Նառա Շլեպչյանը, երգչուհի Քրիստինե Պեպելյանը, Հասմիկ Կարապետյանը, Արամոն եւ Էմմա Պետրոսյանը, Արա Գեւորգյանը, Ռուբեն Մաթեւոսյանը, Լեյլա Սարիբեկյանը, Ռազմիկ Ամյանը, Սպիտակցի հայկոն, Արմենչիկը, ռեժիսոր Սուրեն Թադեւոսյանը, պրոդյուսեր Գրիգոր Նազարյանը եւ այլք: Ինչպես ավելի վաղ հայտնել էր NEWS.am-ը, «Նաիրի» բժշկական կենտրոնում հուլիսի 31-ին, ժամը 12:30-ին մահացել է հայտնի շոումեն, հաղորդավար Մարկ Սաղաթելյանը: Հայաստանի գլխավոր անեսթեզիոլոգ Անատոլի Գնունու խոսքով, Մարկի հիվանդությունն անբուժելի էր, նա մահացել է՝ գիտակցության չգալով: Նրա մոտ ախտորոշվել էր սուր լեյկոզ տրոմբոհեմորագիկ սինդրոմ, գլխուղեղի արյունազեղում: Նա հուլիսի 30-ին պետք է մեկներ Գերմանիա՝ բուժզննում անցնելու համար, սակայն առողջական վիճակի վատթարացման պատճառով այցը հետաձգվել էր: http://news.am/pic/content/2013/01_aug/IMG_4384.JPG http://news.am/pic/content/2013/01_aug/IMG_4387.JPG http://news.am/pic/content/2013/01_aug/IMG_4415.JPG http://news.am/pic/content/2013/01_aug/IMG_4453.JPG http://news.am/pic/content/2013/01_aug/IMG_4469.JPG

Մարկ Սաղաթելյանի վերջին հարցազրույցներից մեկը. «Պետք է հաճույք ստանաս քո ապրած կյանքի ամեն վայրկյանից» (տեսանյութ)Արամ Սարգսյան | 15:19 | Հուլիս 31 2013http://168.am/wp-content/uploads/2013/07/Mark5.jpg«Ես հասկացել եմ մեկ բան, որ պետք է հաճույք ստանաս քո ապրած կյանքի ամեն վայրկյանից, իմաստ չունի քո նյարդայնանալը…իմաստ չունի մտածել` էս լավ չի, էս վատ ա, էնքան վատ բան կա, որ մարդը նույնիսկ չի պատկերացնում: Ես դրանով անցել եմ ու հասկացել, որ ավելի լավ է` դու հաճույք ստանաս քո ապրած ամեն վայրկյանից, ժպտաս, լավ լինես, որովհետև վաղվա օրդ կարող է ընդհանրապես չլինել»,- Պետրոս Ղազարյանի հեղինակային «Ուրվագիծ» հաղորդաշարին տված հարցազրույցում ասել էր սիրված հումորիստ, շոումեն և հաղորդավար Մարկ Սաղաթելյանը, ով այսօր վախճանվեց «Նաիրի» բժշկական կենտրոնում` ընդամենը 41 տարեկան հասակում: Մարկ Սաղաթելյանը հարցազրույց էր տալիս ծանր ավտովթարից երկար ամիսներ ապաքինվելուց հետո և ասում, թե ոչ ոքի չի ցանկանում լինել այն վիճակում, որում ինքն էր հայտնվել: Մարկ Սաղաթելյանն իր այս հարցազրույցում (19 մարտի, 2013թ.) մարդկանց ներկայացավ մի փոքր այլ ձևով` կյանքը վերաարժեվորած, ավելի շրջահայաց և ավելի գիտակից: Նա խոսեց ամենապարզ մարդկային երջանկությունների ու հավերժի մասին` ներկայանալով որպես սրտացավ հայ, գիտակից քաղաքացի և բարոյական մարդ: Ներկայացնում ենք մի հատված` այդ հարցազրույցից: Պետրոս Ղազարյան- «Քո կարծիքով` այստեղ ամենաառաջինը ի՞նչն պետք է փոխել »: Մարկ Սաղաթելյան- «Պետրոս ջան, ժողովուրդը փող չունի, երբ մարդն ապահով չէ…»: Պետրոս Ղազարյան- «Մարկ, բայց թույլ տուր նկատել` նրանք ովքեր ապահով չեն, նրանք էլ կյանքից առանձնապես գոհ չեն..»: Մարկ Սաղաթելյան- «Եթե քեզ թվում է, որ Մոսկվայում ապրողները կյանքից գոհ են, սխալվում ես, ահավոր քաղաք է, շատ դժվար քաղաք է… Ես քեզ ասեմ` այնտեղ ինչից եմ նեղվում. արև չկա: Երբ դու սովոր ես արևին, երբ ամեն օր վեր ես կենում, տեսնում ես արև, ասում ես` էս ինչ լավ ա, այնտեղ արև չկա, միշտ մռայլ եղանակ է, այնտեղ էլ հեշտ չի ապրել… Ես քաղաքական գործիչ և տնտեսագետ չեմ, բայց, ինձ թվում է, այստեղ ուրիշ ճանապարհներ է պետք փնտրել, մարդկանց պետք է գոհացնել, մարդիկ պետք է գոհ լինեն ցանկացած հարցում: Այդ ժամանակ, ինձ թվում է, հասարակությունը կլինի ավելի բարի: Այսօր հասարակությունը բարի չի, ես դա տեսնում եմ Ֆեյսբուքում, լուրջ եմ ասում, որ մարդիկ չարացած են: Եվ հասկանում եմ` ինչու, որովհետև ինքը կոմֆորտի մեջ չէ, ինքն անհանգիստ է ապրում, ինքը չգիտի` վաղն իր հետ ինչ է լինելու, և դա շատ ցավալի է»: Պետրոս Ղազարյան- «Ու կնկատենք, որ մեր արևը շատ լավն է»: Մարկ Սաղաթելյան- «Գոնե, էլի, գոնե, հասկանո՞ւմ ես, գոնե տեսնեն, որ արևոտ երկրում են ապրում: Դա գիտե՞ս` ինչ մեծ բարիք է, բա ուտելիքը…Ես ռուս ընկերներ ունեմ, ասում են` «Слушай, давай на два дня поедим, покушаем вашу еду, приедим обратно»…Իսկ մենք դա չենք նկատում երբեք»: Տեսանյութը` «Կենտրոն» հեռուստաընկերության