-
Posts
9,923 -
Joined
-
Last visited
-
Days Won
41
Content Type
Profiles
Forums
Events
Gallery
Everything posted by Arpa
-
ԱՆՑՆՈՂ ՏԱՐԻՆ Դանիէլ Վարուժան (Փուշի Ակօսներ , Վենետիկ 1902-1905) Պառաւցած է : Ձիւն գիսակներ ծոծրակին Խորակռաները կը սքողեն, եւ բերանն Ակռայ չըկայ. միսերը չոր, ցըրտագին Կը դողան: Ան կը փախչի մերկ ծառերուն խորերէն. Կըքած, մախաղ մ՝ունի ուսին. իր աչքեր Աղօտ լոյսով, ձանձրոյթ, խոնջանք կը փայլին Տարուբեր… Միշտ կը փախչի մախաղովն, ուր իղձեր կան, Մոխիր յոյսեր- անբախտներու վաղամեռ Հառաչանքներն ու ինքնախաբ մարդկութեան Երազներ: Ժամանկի մ՝հեղեղին մէջ, հէք պառաւ, Պատրանքներով իր քամակն ալ ծըռած է: Կ՝երթայ մեռնիլ հանգստութեան մէջ անցկաւ: Անդարձ է… Մըթընշաղին մէջ մարդիկներ, վայրապար, Ապշօրէն լուռ կը նային անոր ետեւէն, Եւ կոչելով թախանձագին, վայրկեան մ՝ալ. Կ՝աղաչեն: Բայց ուղեւորն լերանետեւ ալ լըռին Կը կորսըւի. եւ կը դառնանմարդիկներ Նոր եռանդով մը կ՝ընդգրկեն Նոր Տարին, Անտարբեր…
-
Yes, Yervant. One does bend over backwards. That is until the back breaks. One time I must have said eshek under my breath. BTW, my Polish American colleague knew what it meant, my other colleague Mari H-ian had taught him. Sometime later this bosnian turk approached me. He asked me vat aye vaz. I said aye amerikun. He said- no, no aye no, vat you arr, ay hir you spik furkish. SOB!! When did eshek (IndoEuropean Equus) become a furkish word? It must have been the first word we uttered when we first met them. I waited until my last day at that location. He came in. I spoke to him in furkish, garnished with some choice spicy words. He fainted, he almost died. You wish!!! There was another pesky , so characteristic to her tribe, woman who claimed to be a survivor of the holohoax that was so fascinated with my ethnicity, she would constantly ask me -vat you agh, you aghab ? No, you beech! I no aghab. I aghmenian/deghoghist!
-
The “customer is always right”? Yeah!! Right!! Right in my ***!! Most of the time. I have been in a retail environment as well, and I have stuck to that adage most of the time, even though at times I have felt to tell, in fact I have actually told the “customer” to get the*** off my face. The following hrya anecdote says it best- The hrya merchant is behind the counter, the rude customer in the front. The merchant drops his pencil to the floor, bends down to pick it up, he mumbles “you #$^&@#$“, stands up and greets the customer “Hi Ms/Mr. Dunkinheid”!!! ** “Long time no see! How are the children“? And the merchant proceeds charging double the advertised price. **Dunkinheid= What you do when you see them walk in the front door. When you see them “dunk and hide”! My invention.
-
Sergey Sergeyevich Sergeyovsky? Do you know who he is? He goes under the pseudonym of Serge SarGSYan. http://hyeforum.com/index.php?showtopic=15175&pid=255389&st=0entry255389 This may be a little premature since te Feast of St. Sargis is not until February, but I saw somewhere, I cant remember where, we are already talking about the Feast of St. SargIs. http://saintsarkis.net/wp-content/uploads/2008/02/stsarkis.jpg My question is. How come they INSERT THE LETTER I BETWEEN THE G and S. Dont they know that his name is SARGS, no I between the G and S, and that his grandson Serges/SarGS SarGSyan is the president? Is his real name Sergio Sergioni, or Sergey Sergeyevich Sergeyovsky SerGSyan? Those comedians!!!! Where did the I go, in their….EYE? And. They are going to teach us how to write and speak Armenian???!!! http://www.psalmtours.com/content_files/pics/panorama/StSarkis.jpg
-
BEWARE!!! There is a wolf inside every “sheep” and a snake under every pebble. http://tvtropes.org/pmwiki/pub/images/wolf-in-sheeps-clothing1.jpg http://news.nationalgeographic.com/news/2007/12/photogalleries/biggest-cobra/images/primary/longest-cobra-pictures-1.jpg Forget the proctocols. We are talking about the “coffee commission” now. Sourj and khorvats diplomacy again?? http://savvytraveler.publicradio.org/show/features/2001/20010330/feature2.shtml I wish I could remember which song it was sung during another era where the refrain went “eghbyr dardzan Hayastan -asserbogjan”. We also know what a “wolf in sheep’s clothing” is. Now let us see what this other popular adage means and where it comes from. --- http://images.buycostumes.com/mgen/merchandiser/19721.jpg --- Now let’s see how a wolf in sheeps’ clothing a potential “eghbayr” is “pulling the wool” over our eyes, pretending to engage in dialogue while it is in fact two monologues recited in turn. See highlights below where he says they call it the “Big G“, we call it a “tragic calamity”. He is forgetting one important ingredient- “They call it khash, we call it kelleh pac*a”. Let’s call this “sourj and khorvats duplicitous deception” (diplomacy?). ==== ** You’d better believe it! You SOB-SOT-SSO! When is the last time the average stanbuli or ankara-li saw the Majestic Masis Ler??? We will get back our Sacred Masis. You go sit on a minaret at aya sofia!!! Also se how he is playing with words like “kebab/dolma” and other sh*t. I mean faeces/feces. PS. Some of us may not have noticed how I spell “proCtocol” with an extra C in te middle. Look up a dictionary to see what it means. PPS. Also see stories about how thw ATA/American furkish assn is promising scholarships to Diasporans to go study (read brainwashed) at furkish universities.
-
THERE OUGHT TO BE A LAW!!! HO HO HO and a bottle of; http://www.arabicliquor.com/images/full/arak_fakra.jpg Here is santa mullah; http://1.bp.blogspot.com/_crGRwz5zKIM/Sazs8lucSII/AAAAAAAAAK0/ZPyLDCWjU3k/s320/Mullah+Nasreddin+1.bmp Here is santa suleiman http://www.paradoxplace.com/Insights/Topkapi/Ottoman_Images/Suleiman/Titians-Suleiman-BAR600.jpg Here is his sleigh and reindeer; http://www.desales.edu/assets/desales/discernment/imgs/donkey-pulling-cart.jpg The most ironic is, Demre, formerly known Kale, formerly known as the Greek town Myra is in the region of the most favored vacation land of Yervanites -Antalya. http://hetq.am/en/region/23815/
-
On this day Dec. 27, 2009, we, once again talk about Baby Jesus/ՅԻՍՈՒՍ ՄԱՆՈՒԿ. New American Standard Bible (©1995) Isaiah 9;6, Handel’s Messiah- For Unto Us a Child is Born ----- I didn’t know this was from the OT, Isaiah/Եսայի 9;6, 7Above in the title I wrote ՅիսուսինՊուպրիկը to make it clear that the poem is about Jesus’ baby doll , to distinguish from the furkish “bebek" the English “baby(doll)”. I had never read Varuzhan’s Hisousin Pepeq@.Since I have no interest in religion be that of Jesus mehmet or yahweh. It did not make sense. I thought he meant Hisous Pepeq/Baby Jesus.It is quite long. I will reproduce excerpts. It turns out the poem about Jesus’ Toy Baby Puppet, Hisousin Pouprik@/Յիսուսին Պուպրիկը:** The story is, when Jesus was a little boy, he was unlike the boys of his age, was kind of a loaner. Was he a “geek or a sissy”? NO!! He was a sensitive young man!!. When boys of his age were roughing it up, raising havoc, He, the sensitive young man would much rather gather wild flowers, lilies etc. and present them to his Mother. His father, Joseph the carpenter made wooden baby doll for him… **I could not find the etymology of puprik/պուպրիկ one source says to look under տիկնիկ (Please!! Does anyone have access to the poem in full. It is too long for me to type the whole thing.) ====== An aside. See why there are exactly 12 days between Christmas and Tsnound when we celebrate the Birth of Baby Jesus. Why did I bring back the following about the Twelve Days of Christmas? To reiterate. There are exactly 12 days between the Universal(Catholic) Christmas Dec. 25 and the Armenian Tsnound/ԾՆՈՒՆԴ Jan. 6. http://hyeforum.com/index.php?showtopic=17156&hl=twelve&st=20 QUOTE(Maral @ Dec 12 2007, 05:11 PM) that was funny.. Here I asked why Christmas has 12 days. === Here is that silly ditty about the Twelve Days of Christmas; Forgive me for being so bold.! Those of us who have abandoned Abaran and Gavar, chosen to live in Glendale should be so kind learn a bit of American folklore. Unless, that is they intend to return to Aparan and Gavar.
-
Santa Mehmet and Jingana Bells! Soon we hear that Santa Claus was in fact a "christian" mullah, ayatollah, PAPAZ Why do some of us pride themselves with that pejorative furkish surname of "Papazian"? Another story! http://www.conradaskland.com/blog/wp-content/uploads/2007/05/king-hearts1.png http://edition.cnn.com/2009/WORLD/europe/12/23/turkey.santa/
-
ՏՕՆԱԾԱՌ? Tonatsar? Which “tonatsar”? Is it “Vardanants Ton” or is it “Nahakatats Ton”? AA~H! Wake me up! It is Ծննդեան Տօն. The “Feast of Nativity” (Nativity= Ծնունդ/Birth) http://armenianow.com/social/20112/logging_christmas_trees Tonatsar/ՏՕՆԱԾԱՌ http://www.hslg.ie/files/christmas%20tree.jpg Կաղանդ Պապա, Կաղանդ** Պապա Սարերուն վրայեն կուգայ, Լայն բացեք ցեր դռները, Կաղանդ Պապան թող ներս գայ: Երկար մօրուք, ճերմակ մազեր Կարմիր հագուստ է հագեր: Տոպրակ մե կռնակին վրայ Յեռքն ալ գաւազան մե կայ: Նուէր կուտայ բարիներուն, Աղուոր ծեծ մը չարերուն Ուստի տղայք, աղջիկըք Մնաք բարի խելոքիկ **Կաղանդ=Calend-(ar)/Օրացոյց. “Tannenbaum./Oh, Christmas Tree” song below. Please join me singing ; Ով Տօնածառ, Ով Տոնածառ Ինչ սիրուն են քո տերեւքը: When did we, Armenians discover the Christmas Tree? Not to say that we have been worshipping trees since times immemorial.
-
Azerbaijan: A show to make a cat laugh http://news.am/en/news/11155.html Is this the Cheshire Cat? http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/4/4b/Cheshire_Cat_McGee.jpg
-
2/3 ԵՐԳ ԵՐԿՐՈՐԴ Ա Այստեղ, ո~վ դու, Սէր, ո~վ հին բարեկամ, Տուր հոգուս թռիչք, որ ես կարենամ Նկարել չքնաղ պատկերդ երկնային Իմ թոյլ վրձինով, գրչով մարդկային: ՀԱՅԿԱՆՈՒՇ եւ ՏՈ~ՐՔ, ինչ նմաութիւն, Բայց սէրը չունի ոչինչ խտրութիւն. «Սէրը, ասած է, աթարին կպաւ, Ինչ արին չարին, էլ պուկ չի եկաւ»: Շատ անգամ առիւծ, արջ, օձ , բորենի, Արծիւ ու ագռաւ եւ այլ կենդանի Փեսայեն դառնումսիրուն աղջկան, Եւ առնում տանումիրենց բնակարան, Բայց, սովորաբար, այս դէպքի վրայ Նրանք դառնում են շատ սիրուն տղայ, Ճշմարիտ սէրը կախարդուած անձին Նորից տալիս է իր դէմքն առաջին,. Թռչուն ու սողուն, ամեհի գազանք Նորից առնում են մարդու կերպարանք: Գեղեցկութիւնը արեւի նման Լուսավորում է խավար առարկան, Իսկ սէրը քարշում շատ ճառագայթներ, Սրտի հնոցում վառում է լապտեր. Խփւում է աչքը, որ տեսնէ հեռուն, Սիրտնէ խօսողը, լռում է լեզուն,. Եւ այնուհետեւ երազներ պէս պէս Ուղեղի խորքում գալիս են հանդէս. Սիրահար սիրտը թողում էգետինք, Սիրոյ թեւերով թռչում է երկինք»…. Բ Ամառնամուտ է, Լոք սարն իր գագաթ Դաշտեցոցհամար շինել է դրախտ. Որ կողմ նայում ես տեսնում ես հրճուանք, Անմեղ, երկնային սիրոյ փաղաքշանք. Ծաղիկներ գոյն գոյնեւ անուշաբոյր. Տալիս են իրար քնքուշիկ համբոյր. Անթիւ աղբիւրներ, վճիտ, սառնորակ, Իրար կրկնելով մտնում են ձորակ. «Սէր սէր են կանչում հովըւի սրինգ, Կայտռում են ուլեր, խայտում են գառինք, Այդ սարի գլխին կանգնած է ահա Մի պանդուտական անծանօթ հսկայ. Բայց ուրիշ մարդ չէ այդ նոր վիթխարին Այլ մե բարեկամ Տորքն էահագին. Հսկայի առջեւ մինչեւ բիւր մըղոն Բացուել է մի լայն, շքեղ հորիզոն. Նրա ոտքի տակ մեծամեծ լեռներ Փոված են ինչպէս աննշան թումբեր. Հսկայն լեռների, Կովկասի շղթան, Ինչպէս ցամաքի մի լեւիաթան, Գլուխը թաղել է Եւքսինեան ծովում, Պոչը Վրկանայ ծովումն է շարժում. Ահռելի մի պատ, բուսածանդունդից, Միջից կտրում է հարաւն հիւսիսից. Ինչպէս մի քամարալմազ քարերով, Շրջապատուել է գետնքի փորով. Տես, Արեւն ահա Վրկանա ծովից Իր բոլոր շըքովծագում է մորից. Նա իր շափաղը ցնցուղն առաջին Սըփռում է Կովկաս հսկայի դէմքին. Ինչ տեսարան է, ինչքան փառահեղ, Հափշտակուեցաւ մեր պանդուխն ահեղ, Այս տեսարանիցվերացաւ հսկան, Եւ իսկոյն չոքեց դէմ արեգական. Նա ահեղ ձայնով երգեց մի մաղթանք, Լեռներ ու ձորեր տուին արձագանք: Գ Այստեղ մի հովիւ մոտեցաւ Տորքին, Մի ոչխարակալ գաւազան ձեռքին. Կարծես ուղարկեց նրան արեգակ Մեր հսկայի մոտ իբրեւ հրեշտակ. -Ով ես դու, ասաց, հսկայդ մեծազոր, Եւ ում ես կանչում ձայնովըդ հզոր?. -«Ես միպանդուխդ եմ, ասաց մեր հսկան, Ինչպէս մոլորուած մի թափառական. Այս ինչ երկիր է մեր առջեւ ընկած, Ինչ աւաններ են դաշտ ու ձոր լցուած»? -Ճշմարիտն ասած, ես լաւ չգիտեմ Սրանց անունը որ մէկ- մէկ թուեմ. Եւ հովիւն անմեղ իր գաւազանով Ցոյց տուաւ Տորքին իրանց անունով Մի քանի քաղաք եւ մեծ- մեծ աւան, Թէ «այն Գաջենքն էեւ այն Մոշտւան, Իս կ այս քաղաքն էլ, որ երկարումէկ Բողնոփորի մէջ ձգուած է բեկ- բեկ, Ցուրտավ քաղաքն է, հարուստ, այգեւետ Իսկ այս էլ ահա ամրոցն է Ուփրեթ, Որ պատկանում է մի շատ աննման Եւ շատ գեղեցիկ մի որբ աղջըկան: -«Այդ ինչ աղջիկէ, ինչ նրա անուն»? -«Նրա անուննէ Հայկանուշ Սիրուն». Ինքը մի չքնաղ եւ չնաշխարհիկ, Ոչ ոք ծնուածչէ այնքան գեղեցիկ. Նա աննման է , չափազանց սիրուն, Դեռ չի լրացել տասնեւութ գարուն: -«Միթէ ն նա չունի ծնողք, ազգական»? Հարցրեց յուզուածսիրահար հսկան: Բտեշխը նրանց Գաջենք է տարել, Մնացել են այնտեղ, էլ ետ չեն եկել: -«Ուրեմն ողջ եննրանք Գաջենքում? -Ոչնրանք ողջ են գուցէ երկնքում: -«Ուրեմն մեռել են, էլ նրանք չկան» -Եւ միշտ կը մեռնին, երբսարը չգան? Ինչպէս է եղել, նրանք մի ամառ Սարը չեն եկել, եւ դրա համար Արեւը նրանց ամբողջ գերդաստան Զրկել է սարից, որ երբեք չգան: -«Բա ով է պահումայդ սիրուն աղջկան? -Ուրիշներինէլնա ինքն է պահում, Ամեն կարօտեալ նրան է դիմում. Ունի նաժիշտներ, անթիւ ծառաներ, Մի նոյնքան շներ, բիւրավոր հօտեր. Նա մի հսկա է թէեւ ոչ քեզ պէս, Հասակին նայես, սոսի է կարծես Եւ շատ զորեղ է. Մեզանում չկայ Նըրա չափ ուժեղ եւ ոչ մի հսկայ: -«Ինչու ուրեմն, մարդու չի գնում» Իր անուան վայել փեսայ չի գտնում? Ասում են շուտով նրա մոտ կգայ Հեռու աշխարհից մի մարդ աժդահայ. Այսպէս է երգել մի պանդուխտ գուսան, Մեր Հայկանուշն էլ մնում է նրան: -Յուզուեցաւ Տորքը, երեսը փայլեց. Պարզամիտ հովիւն անգամ նկատեց, Որ կոյր գուսանիերգած աժդահան Պէտք է որ լինի այս պանդուխտ հսկան: -Երանի նրան, ասաց պատանին, Ով Հայկանուշին կառնէ ամուսին. .Նա շատ բարի է եւ այնքան գըթած, Որ մեր կնաց մէջ դեռ չի տեսնուած, Ով լծկան չունի, լծկանէ տալիս, Իւղ է թէ պանիր, նա բոլոր տարին Միշտ բաժանում է չունեցողներին: - «Խնդրեմ ցոյց տաս ինձ, ասացմեր հսկան, Ուփրեթ գնացողկարճառոտ ճամփան»: -Այս ճամփան ահա թէ ուղիղ բռնես, Դեռ կէսօր չեղած Ուփրեթ կը հասնես: Դ Մոտ է կէսօրը, ժամը ճաշելու, Փորի պահանջը լրացնելու. Հայկանուշն այսօր շատ լաւ ճաշ ունի, Լաւ ձուկ, լաւ խորուած, թէեւ անգինի. Շատ է ցանկանում, որ հիւր գա իրան, ԹԷկուզ երազում տեսած աժդահան: Բերդի դռները բախում են ահա, Եւ այդ բախողնէ մի մարդ աժդահա. Բախում է, բախում, բայց չեն բաց անում: Կարծես նրա հետ մի խաղ ենխաղում. -Սուսս, ձայն չըհանեք, դուռը չը բանաք. Ասաց տիրուհին, բայց… այ ձեզ հանաք. Երկաթի դուռը հսկան խորտակեց, Ինչպէս գեչի թուղթ նրան ծալծլեց, Եւ վեր բարձրացաւ քարէ սանդուղքով, Ինչպէս մի մանուկմորիցէ խռով Կամ ինչպէս աղքատ քաղցած ու տկլոր, Սանդուղքի գլխին նստեց գլխակոր, Աղախինները երբ Տորքին տեսան, Սաստիկ վախեցած փախան ներս մտան: -Ինչու եք վախում, ասաց տիրուհին, Պէտք է հրաւիրել նորեկ հսկայյին? Եւ ինքը գնաց Տորքին մոտեցաւ Եւ իբր ինքն իրան այսպէս խոսեցաւ. -«Ով պէտք է լինի արդեոք այս հսկան, Սա չէ աժդահայ Տորքը Պաքամեան, Էլ ուրիշ ինչ մարդ կարեր յանդգնել Իմ բերդիդուռը այսպէս խորտակել»? Տորքն էլըսկսեց, իբրեւինքն իրան, Տալ Հայկանուշին այսպէս պատասխան, -«Երբ ճանաչում է Անգեղեայ Տորքին, Դուռն ինչու փակեց նրա երեսին. Սա մի խաղ խաղալմիայն ուզեցաւ? Եւ հետեւանքնէլ այն էր որ տեսաւ. Տորքն ահա կերթայ, դուռը կը շտկէ, Ինչպէս առաջ էր, այնպէս կըկողպէ»: - Եւ Տորքը գնաց դուռը լաւ կոփեց, Սուր եղունքներով հղկեց ու կոկեց. Ժանգոտած դուռը այնպէս պըլպլաց Կարծես արծաթից լիներ նոր ձուլած: Երբ նորից գնաց իր տեղը նստեց, Հայկանուշը նրան քաղցր աչքով նայեց. -Ինչու ես նստում, ասաց , չոր քարին, Պէտք է լաւ ճաշ տալ քեզ պէս ճարտարին, Ճանապարհորդ ես, քաղցած կըլինիս, Թէ հաց ուտելու ախորժակ չունիս… -«Քաղցած եմ, այո , բայց շատ եմ քաղցած, Հոգոց քաշելով մեր հսկան ասաց. Ինչ հաց պիտի տաս, որ ես կշտանամ, Ինչ ջուր պիտի տաս, որ ես զովանամ, Իմ հաց ն ու ջուրը, գիտես որն է այն Քո սէրն է, հոգիս, քոսէրն է միայն. Մի նայիր որ ես կոպիտ եմ ու բիրտ, Այս կոպտութեան մէջ կա մի քնքուշ սիրտ, Որ քեզ գլխովին իր մէջ կամփոփէ. Եւ միշտ քեզ համարմիայն կտրոփէ, Ահա եկել եմ ընկել ոտքերըդ, Կամ ինձ սպանիր, կամ տուր ինձ սէրդ» -Դեռ ժամանկ չէ, ասաց տիրուհին, Հետո կը խորհենք քո սիրոյ մասին: -« Ես քո ստրուկն եմ, դու ինձ հրամայիր. Թեկուզ քո շան տեղ դըռանըդ կապիր, Որ քեզ պահպանեմ աչքիս լուսի պէս , Ոչ մի փորձանքի դու չըհանպիպես»: -Դու ինձ կազատես շատ փորձանքներից. Բայց ով կազատէ ինձ քո ճանկերից: Այս խոսքի վըրայ Տորք եւ Հայկանուշ Քահ- քահ խնդացին, եւ խինդն էր անուշ. Եւ իբրեւ վաղուց ծանօթ իրարու, Կուշտ- կուշտ ճաշեցին, առանց ուտելու: Ե Սիրում էր Տորքը, սիրում էր անկեղծ, Սիրում էր սիրով անբիծ, անտխեղծ. Եւ կոպտատարազ իր դէմքը մթին Դառել էր սիրո ցոլացող լուսին. Այն կերպարանքը եւ հայեացքն ահեղ, Որ քարացնում էր մարդկանց տեղնուտեղ, Այժմ դառել է մի վճիտ աղբիւր, Որից բխում է սէր հեզահամբոյր… Ինչ քաղցր ժպիտ, ինչ քնքուշ շարժուածք. Երբ է ունեցել անճոռնի կազմուածք… Զ Որքան կրակը վառւում է , այրում, Այնքան տաքցողը հեռու է կանգնում. Երբ վարուժանը շատ է կչկչում, Մարին փախչում է, թուփի մէջ թաքչում. Տորքն ինչպէս սոխակ երգում է պէս- պէս. Իսկ Հայկանուշը լուռ է վարդի պէս. «Այո» «Ոչ», «Գուցէ» երկդիմի խոսքով Պատասխանում է անորոշ մըտքով: Խոհեմութիւնը, հատուկ իր սեռին, Իբրեւ մի սուր զէնք պահում է ձեռին. Եւ ասում է նա Տորքին վերջապէս. -Աղջիկ առնելը չի լինի այդպէս. Դու շատ ուժով ես, այդ ես լաւ գիտեմ, Բայց ինչ էլ լինիս, ես պէտք է կռուեմ: Քո եղունքները, այո, շատ են սուր, Բայց ես էլ ունեմվահալանի թուր, Որին չի դիմնալեւ ոչ մի հսկայ, Թէկուզ նա լինի քեզպէս աժդահայ… -Սիրուն Հայկանուշ, ասում է հսկան, Արի մի անիր դու ինձ խելքահան, Ես վախեցող չեմ եւ ոչ մի թրից, Թէկուզ նա լինի ընկած երկքնքից. Բայց ինչպէս զորէ իմ ձեռքը կոպիտ Քնքուշ նազելւոյ առնելիր խտիտ Խոստովանում եմ ինձ յաղթահարուած, Ես քո գերին եմ, քո ոտքերն ընկած. Դու քո փոխարեն ցոյց տուր հարիւրին, Թէկուզ հազարին, տասը հազարին, Հրամայիր ինձ շարժեմ այս լեառը, Ասա պոկոտեմ ամբողջ անտառը, Վարարած գետի ընթացքը փոխեմ, Սարեր ու ձորեր իրար հետ խառնեմ, Լեռներ կարող են իմ ձեռքով փլչել. Բայքեզ, Հայկանուշ, չեմ կարող դիպչել… -Եթէ այդպէս է , ուրեմն գնա Եւ բերինձ համար քսան աժդահա. Կերթաս Ձորոփոր, ուր քարայրերում Քեզ պէս յաղթանդամ մարդիկ են կենում, Եթէ նրանցից քսանին գերես, Դրանով իմ անուան պատիւ կըբերես. Եթէ ոչ գիտես մերոնք ինչ կասեն, Ինչ բամբասանքներ վըրաս կըբարդեն. Կասեն փախցրել է, փախցրել է նրան Լեռներից փախած մի թափառական…
-
Editorial. This article should also be posted under the topic of History, except, all that mythology should be edited and explained. Please!!! As always, use discretion sorting fable and fiction from facts, mythology from historiography. Even though Khorenatsi is undeniably the Father of our History, one must also be careful to separate science from folklore. Khorenatss contribution to Armenian historiography is invaluable, however one must learn to discern fact from fiction, fable from history, sort out the facts and enjoy the fiction. Khorenatsi was NOT a hands on histriographer, traveler geographer, he was a collecter of folklore, be they native or foreign. There is no evidence that he had traveled much far from his native village, which is evident when he confuses Ethiopia and India ( he says that there were human/monkey like cannibals there) When will we ever learn that the Armenian word for "ugly" is "tgegh/ՏԳԵՂ, not ԱՆԳԵՂ. See below where the author of this article does in fact say that the ugly label was a SHAMELESS PLAY ON WORDS, but does not go far enough to correct it. ANG@GH/ԱՆԳՂ, ANGEGH/ԱՆԳԵՂ was a District of Tauron/Տարօն/ՏաւրոնTaurus/Տաւրոս/ Տաւար/Toro. End of editorial?? -----
-
When did the minaret/lighthouse/paros /pharos become a symbol of islam? Why do minarets look like a ph*** well? http://www.monstersandcritics.com/blogs/theworldinpictures/2009/11/29/swiss-vote-to-ban-minaret-construction/ minaret is a an Arabic/Semitic word to mean lighthouse. مناره and the Hebrew menorah, http://www.people.fas.harvard.edu/~lipoff/friends/artistic/Menorah.jpg from the Arabic nour/نور/light http://www.thelensflare.com/large/lighthouse_1367.jpg The Armenian word for lighthouse is paros/փարոս from the Greek pharos. excuse me if it sounds like phallus. It takes only a few people whose religious symbol is hidden in their underwear!! Remember when the furks were examining the underwear of slain kurds to see if they were really muslim kurds or maybe non-muslim Armenians? Minarets?. May they all sit on it!!! Maybe then we will listen to what comes out of their mouths. Here is a picture of a building with the Islamic symbol. http://reformnow.files.wordpress.com/2009/03/outhouse.jpg Why dont they go back and add to the building until it becomes as tall as a minaret!!! Some time ago I read in our local paper that the muslims (mostly pakis) had bought a tract of land , less than a mile from te Armenian Church. I have not surveyed the site, and dont know its status. It will be interesting to see whose loudspeakers are louder the allah ou akbar azan or the church bells playing Sourb Astuats Sourb/Qristos Tsnav Yev Haytnetsav. Or in the case of Zurich and Vatican- Which is louder Ave Maria or… We all remember what happened in Lebanon. The louder the church bells the louder the mosque loudspeakers, so on and son … at infinitum, ad nauseam. Did mohammed invent the loudspeaker?
-
Thank you Johannes. I stole the following letter addressed to HH Matheos Izmirian from another site. More than a hundred years ago St. Komitas talks about “rabiz” and rabizing of our Sacred Church Music. Any wonder why he was persecuted by clergy and lay alike!Observe what he says- highlights by me. --- PS. We already know that Komitas was in the process of rendering Toumanian’s Anush to music, which was not completed. In another letter to Hovhannes T. he alludes to it and kind of explains why it was not completed. Btw Komitas b. Sept. 26 1869 and Toumanian , b. July 19, 1869 were brothers in spirit.
-
Սքանչելի քերթուած, մանաւանդ այս ատեն երբ մութ ու մռայլ այս տարաուան հրաժեշտ կարդանք եւ դիմաւորենք լոյս ու պայծառ Նոր Տարին: Սիրելը Յովհան, գուցէ դու արդեն մեզ մատուցել ես Մ. Իշխանի կենսագիրը.… http://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%84%D5%B8%D6%82%D5%B7%D5%A5%D5%B2_%D4%BB%D5%B7%D5%AD%D5%A1%D5%B6
-
1/3 ՏՈՐՔ ԱՆԳԵՂ ԵՒ ՀԱՅԿԱՆՈՒՇ ԳԵՂԵՑԻԿ Ղազարոս Աղայան 1888 ՆԱԽԵՐԳԱՆՔ (Prelude) Բացուել է գարունը, ջրերը պղտորուել, Սար ու ձոր կանաչել, ծաղկով զարդարուել. Ծիծեռը գտել է իէ բոյնը հեռուան, Շինում է, կարկատում, դնում նոր ձուա.ն. Պաղ օձը տաքցել է, թողել է իր բոյն, Սոխակը մնում է վարդի բացուելուն. Գուգարաց աշխարհը նոր կեանք է առել, Լոքի ու լալվարի ձիւները հալուել. Գետակը Բողնիքի վաղ արշալոյսին Հորդացած վշշում է փրփուրն երեսին. Անտառում Ուփրեթը ամրոց ն Արամեան, Զուգուել է զարդարուելնոր հարսի նման. Բուրգերից խնդութեանարցունք է հոսում, Կարծես թէ սիրարժան հիւրի է սպասում: Ամրոցի տիրուհին չքնաղ ՀԱՅԿԱՆՈՒՇ, Դեռ փափուկ անկողնում քնած է մուշ մուշ. Տեսնում է երազում մի մարդ աժդահայ, Մի գերան ուսին դրած գալիս է ահա. Գալիս է աժդահան ընկնում ոտքերը, Ասում է «Հայկանուշ, դու ես իմ սէրը. Կամ ինձ այս գերանով զարկիր, սպանիր, Եւ կամ իմ խնդիրքըս լսիր , ընդունիր»: Վեր կացավ տիրուհին փափուկ անկողնից. Ինչպէս մի նոր արեւ ծովի խորքերից, Ոսկեմազ ծամերը ճաճանչի նման Ծածկեցին մինչեւ ոտք հասակն աննման. Երեք չորս նաժիշտներ մոտեցան կուսին, Տօն որուայ հագուստով նրան զուգեցին: Նոր տեսած երազը գրաւել է նրան, Մտքիցը չի ընկնումահռելի հսկան. «Մենք շուտով, ասումէ, մէկ հիւր կունենանք. Պէտք է նրայառջեւ դուռը չբանանք. Ես տեսայ երազում մի մարդահառկու, Եկել է ր ոտքս ընկել իբրեւ փեսացու»… Այդ հսկան, թէ կուզես իմանալ ճիշդը, Ասում է ժպտալով նըրա նաժիշտը, Երեկուայ գուսանի երգի հերոսն է, Պասքամեան աժդահա Անգեղեան Տորքն է: Պարխարեան լեռներում երգչի ասելով Կենում է մի հովիւ քաջ Տորք անունով. Նա մի շատ յաղթանդամ հսկայ է զորեղ, Բայց սիրտը բարի է, թէեւ սէմքն ահեղ. (Թողմարդ կոշտ լինիանհարթ սարի պէս Բայց սիրտը չըլինի անշունչ քարի պէս), Նրան շատ սիրում ենթէ մարդ, թէ գազան, Առիւծ եւ վագրեր են հօտին պահապան, Նա խոմ քո ցեղիցդ է, քեզ մոտ ազգակից, Մի պապի թոռներ եք եւ մէկ արիւնից. Գուսանի նեբողը ազդել վըրադ, Երազում տեսենլ ես ազգակից հսկադ: _Դուք պտրաստ մնազեք, ինչ էլ որ լինի, Թող վրաս ունենամ իմ թուրն հավլունի. Ամրոցի դռները ամուր փակեցեք, Լուացեք գլխներըդ, մաքուր հագուեցեք. Ես գիտեմ , երազս պիտի կատարուի, Մենք հիւրին կընդոնենք, եթէ ներս մտնի, Թէ փակած դռնովը ներս գալ կարենայ, Այդ նշան կըլինի, որ Քաջ Տորքն է նա»: Իրաւ որ ՔաջՏորքն էր երազի հսկան, Եկ գնանք, ընթերցող, եւ բերենք նրան: ---- ԵՐԳ ԱՌԱՋԻՆ Ա Շատ դարեր առաջ հին Հայաստանում Տորք-Անգեղ անուամբ մի մարդ էր կենում: Տորքը չէր նման հասարակ մարդու, Այլ մի աժդահա եւ շատ ահարկու. Աչքերը կարծես մի մի կապոյտ ծով, Ճաճանչաւորուած արեւի լոյսով, Սեւ-սեւ ունքերը մութ ամպի նման Բարդ-բարդ կուտակուած աչքերի վրան Քիթը կորընթարթ, իբրեւ մի բլուր, Ատամներն ուրագ, եղունքները թուր. Կուրծքը կասենաս մի լանջ է լեռան, Մեջքը սարաժայռ, կռները գերան, Մի խոսքով մի դեւ եւ ոչ թէ հսկա, Ոչ ոք տեսած չէր այնպէս աժդահա: Տգեղ էր դեմքը եւ այդքան դաժան, Որ զարհուրում էր, ով նայում էր վրան. Ահռելի էր նա եւ այնքան ուժեղ, Որ յիսուն գոմէշ չունէին մէկտեղ: Նա դեռպատանի ժայռեր էր ճեղքում, Ճեղքում էր ձեռքով, ձեռքով էլ կոկում. Ճեղքում, յղկում էր քարէ տախտակներ, Եղունքով փորում պէս- պէս նկարներ, Նա մի հովիւ էր, հովիւ լեռնական, Բայց ոչ հասարակ, այլ դիւցազնական, Առիւծ ու վագր նրան տեսնելիս Սովոր շան նման մոտն էին գալիս. Կարծում էին, թէ նա էլ է գազան, Եւ նա է իրենց զօրաւոր արքան, Փաթաթւում էին քաջի ոտներին Եւ կաղկանձելով աղերսում բաժին. Նա էլ տալիս էր սնունդ բաւական Եւ հօտի վրան կարգում պահապան: Ինքն այնուհետւ գնում էր անտառ, Որ սնունդ գտնէ իր ուժի համար: Նա պոկոտում էր մեծ ծառեր հատ- հատ Ու շինում նրանցից մի մեծ ցանկապատ. Անտառի շուրջը պարիսպ էր դառնում. Մէջը վայրենիք կաշկանդուած մնում. Եւ նա բռնում էր, բռնոտում այսպէս, Եղնիկ, եղջերու եւ այլ ինչ ասես: Քսան, երեսուն երէ շալակած, Գնում էր հօտը հոգնած ու քրտնած. Առիւծն ու վագրը դէմն էին գալիս, Քաջի ոտքն ընկնում ու բարեւ տալիս Եւ խնդրում էին դիւցազն Տորքին Մասնակից անել համեղ ընթրիքին: Նա չէր շատակեր Շարայի նման. Սիրում էր կաթը եւ մածուն ու թան. Եւ չէր բարկացոտ, այլ հեզ ու խոնարհ, Բայ Տէրն ազատեր, թէ որ բարկանար… Բ Մէկ անգամ գիւղում Տորքին զայրացրին, «Անգեղ, գէշ Անգեղ» հետքից կոչեցին, Էլ չըհամբերեց. Պոկեց մի մեծ ծառ, Աւլեց նրանով ամբողջ գիւղն իսպառ. Ասում եմ աւլեց, չկարծեք սրբեց, Այլ տուն, գոմ մարագգետնին հավսարեց. Փախան մարդիկը ճանճերի նման, Էլ ով կը կանգներ Տորքին յանդիման, Այսպէս, երբ նրայ բնութիւնն իմացան Էլ այնույետեւ սրտին չըդիպան, Այլ մեծ յարգանքովպատուասիրեցին, Պարերգ շինելով, գովաբանեցին. Տըղեք, աղջկեք ձեռք ձեռքի տուած Եւ պարում էին, եւ գովում Տորքին: Էլ այնուհետեւ նրայ դէմքն ահեղ Առաջուայ նման չէր թւում ահեղ: Անգութ չէր Տոտքը եւ ոչ էլ անգէտ, Մի որմնադիր էր եւ ճարտարապէտ. Ահագին վէմեր նա բերաւ տաշեց, Իր քանդած գիւղը նորմէկանց շինեց. Եւ այնուհետէւիր ուժն ահագին Նա գործ էր դնում միշտ դէպի բարին: Նրանից առաջ շատ քաղաք ու գիւղ Թալանումէին գողերն աներկիւղ, Բայց երբ լոյս ընկաւ Անգեղ Տորք Հսկան, Աւազակները ծակ ու ծուկ մտան: Նա թէր գործածումոչ թուրեւ ոչ նետ, Միայն իր տեսքով անում էր անհետ, Բայց երբ թշնամին երես էր առնում, Նա այն ժամանակ ուժին էր դիմում. Վերցնում էր քարեր, քարեր ահագին Եւ կարկուտի պէս թափում գլխներին: Սեւ ծովի կողմից օտար թշնամիք Թալանում էին եւ գերում մարդիկ, Միշտ գալիս էին անթիւ նաւերով, Այն էլ աշկարա օրը ցերեկով: Կողոպտում էին անթիւ գիւղորեք Եւ գերի տանում սիրուն աղջկեք: Մէկ անգամ եկան խնդրեցին Տորքին, Որ գնայ օգնէ խեղճ ժողովրդին. Գնաց մեր հսկան, բայց նաւերն արդեն Հեռացել էին Սեւ Ծովի ափէն: Զայրացաւ Տորքը, գոռաց, մռնչաց, Իբրեւ մի առիւծ նետահար եղած. Բլրաչափ ժայռեր սարերից պոկեց, Փախչող նաւերի յետքից շըպրտեց. Դղրդաց ծովը, բարձրացան ալիք Նաւեըը դարան շարժուն խաղալիք. Ահա դաձեալ ժայռ, դարձեալ դղրդոց, Շրջւում են նաւերն իբրեւ օրորոց. Էլի մէկ բլուր, մեծ քան զարաջին Ընկնում է ուղիղ նաւերի գլխին: Գնում են կրկին ժայռերը գունդ գունդ Զարկւում նաւերին եւ տանում անդունդ: Ողջ կորան այսպէս աւազակնըրը, Դէպի անհատակ ծովի խորքերը. Նրանցիցմիայն մէկն ազատուեցաւ, Գլուխը պատռած իր երկիրն հասաւ. Եւ այնտեղ այնպէս հրաշքներ պատմեց, Որ լսողներին սարսափեցրեց: Ահա այս անգութ բարբարոսութեան Վերջ տուաւ իսպառ մեր զորեղ հսկան: Գ Տորք անունը շատ հռչակուեցաւ. Մինչեւ արքայի ականջին հասաւ. Մեծթագաւորը կանչում է Տորքին, Որ պարգեւներ տայ եւ նայէ դէմքին: Գնում է Տորքը մի մեծ ծառ ուսին դրած, Ծառի ճղներից երէներ կախած. Այնտեղ կար այծեամ ու վայրի ոչխար, Եղնիկ, եղջերու, վարազ ու կխտար… Տորքի համբաւը առաջ էր գնացել Եւ քաղաքացոց նախապատրաստել. Խանութ ու կրպակ ողջ կողոպտեցին, Փողիվ փողհատով դիմաւորէցին. «Եկաւ, հա եկաւ, գալիս է գալիս»: Ամենքն էլ իրար իմաց են տալիս. Թէ ծեր, թէ մանուկ, թէ աղջիկ, թէ կին, Եկան տեսնելու նորեկ հսկային: Երբ Տորքը մտաւ մեծ մայրաքաղաք, Նրան կարծեցին շարժուն աշտարակ. Իրաւ նա ցած չէր աշտարակներից: Բուրգ էր նա շինուած անտաշ քարերից: Ծառն ուսին դրած գաւազանի պէս, Քայ լեր էր անում չորս կանգուն ու կէս: Այսպէս նա հասաւ մինչեւ ապարանք, Արքայի վրայ ազդեց մեծ զարմանք. Վայր դրաւ բեռը, բարձրացաւ վերեւ Ծնկաչոք ընկաւ արքայի առջեւ: Թագաւորն ասաց «Ապրիս, ապրիս Տորք, Դու չես մի հատ մարդ, այլ մի ամբողջ զորք»: Արքայի ծունկը Տորքը համբուրեց, Արքան էլ նրան ուսին ձեռք դըրեց: Դ Լսել էր արքան որ հսկայ մարդիկ Չեն լինում խելոքեւ ոչ էլ ճարպիկ, Բայց երբ Տորքի հետ լաւ ծանօթացաւ, Նա այս կողմանէ մի նոր գիւտ արաւ: Տորքին նա պահեց մոտ երեք ամիս, Հետն էր նստեցնում միշտ ճաշ ուտելիս, «Ինչպէս ես կարծում», մէկ օր հարցրեց, (Հսկայի խելքը նա փորձել ուզեց) Որն է գերազանց, ուժը , թէ խելքը» «Երկուսն էլ լաւ են, ասաց քաջ Տորքը. Փոքրիկ ուժի մէջ չի լինի մեծ խելք, Ոչ էլ ուժեղը կլինի անխելք. Բյց ինչ է խելքը, ոչ ոք չգիտէ, Անխելքի համար ւելոքն անմիտ է: Ուրիշ է խելքը գլխապահութեան Եւ ուրիշ խելքը հափշտակութեան. Այդ ամենք ունին, թէ մարդ թէ գազան, Թէ խելոք լինի , թէ անմիտ անբան: Բյց կայ մի այլ խելք, խելք դիւցազնական, Որ հնարում է, ստեղծում է բան, Որ մեզ տանում է միշտ դէպի բարին Եւ մոտեցնում արարչի գահին, Որ բաեցնում է ոդին ու ջրին, Ծառայեցնում կրակին, հողին, Շինում է գութան, կամն ու ճախարակ, Հէրկում մշակում դաշտ ու ագարակ. Որ քարին, փայտին տալիս աէ նոր ձեւ. Նոր գործադրութիւն, ըւ այն հարատեւ, Այս է ճշմարիտ խելքն իմկարծիքով, Մարդը գազանից վեհ է միայն սրանով»… Զարմացաւ արքան, այլեւ հիացաւ, Երբ հսկայ Տորքից այս բանն իմացաւ: Ե Մէկ օր էլ արքան տեսաւ մեր Տորքին, Մէկ բլրաչափ ժայռ բռնել է ձեռքին, Ահագին ժայռը շուռ մուռ է տալիս, Կարծես երեխայ լինի խաղցնելիս. Ժայռը ճեղքում էր Տպրքը ձեռքերով, Փորու, փորփրում սուր եղունքներպվ. Փորեց, փորփրեց, տաշեց, տաշտըշեց, Վերջն արքայիի պէս մի արձան շինեց. Եւ ինչքան նման, ինչքան գեղեցիկ, Շորն այնպէս կարել չէր կարող դերձիկ. Այնքան կատարեալ, ծիրանի հագած, Բոլոր զարդերով զուգուած, զարդարուած, Գահի վրայ բազմած, թագը դրած գլխին, Թուրը քարշ արած, գաւազան ձեռքին, Փարահեղ մրքով, մարգարտով հիւսուած, Երբ տեսաւ արքան, մնացհիացած: Զ «Այս ինչ հրաշք է», մէկ օր էլ արքան Տորքին նայելով, ասաց ինքն իրան. «իղը ւելոք է, թէեւ ահագին, Բայց ով կըկատծէ, որ այս հսկային Աստուած տուել է եւ խելք, եւ հասակ, Այլեւ նկարչի հրաշալի ճաշակ, Արդեոք սէր էլ կայ այս մարդու սրտում, Բայց ով կըսիրէ սրան աշխարհքում. Որտեղ կը գտնուի այնպիսի մի կին, Պր ուզի դառնալ սըրան ամուսին. Բայց լաւ կը լիներ, եթէ յաջողեր, Մենք կունենայինք քաջ հպատակներ»: Այսպէս մտծեց արքան ինքն իրան Եւ կանչեց Տորքին, որ ւօսեցնէ նրան: «Տորք, ասաց արքան, ես չեմ հաւատում, Որ սէր ունենաս քո կարծր սրտում": Ժպտաց մեր հսկան, ինչպէս մի ծծկեր, Երբ մորից լսեր, թէ արի ծիծ կեր. Եւ սրտի սէրը իր վառ կայծերով Փովեց երեսին վարդի թերթերով: «Իսկ ես, արքայ քաջ ասաց մեր հսկան, Ինձ որ ասէին, թէ կայ մի գազան, Մի օձ մի, մի ծաղիկկամ մի անշունչ քար, Չէի հաւատալ, որ սէր չունենար. Երկինք ու գետինք, թէ ցամաք, թէ ծով, Բոլոր տիեզերք լզուածէ սիրով»: Տորք դու խօսում ես իբրեւ սիրահար: Ընտրել անշուշտ մէկին քեզ համար» Ում պէտք է ընտրեմ հարմար իմ սրտին, Աես դեռ չեմ գտելինձ համար մի կին, Հեռու աշխարհում մեր սերնդից կան, Բայ ես չգիտեմայդ երկրի ճամփան, Մէկին տեսնում եմայնտեղ երազում, Որպէս թէ մի խոր ձորում է կենում. Ինձ նման անբախդ, ինձ նմանմենակ, Բայց ոչ ինձ նմանտգեղ, այլանադակ. Նա գեղեցիկ է եւ շատ գեղեցիկ, Ինչպէս նոր ծագած կարմիր արեւիկ": «Բայց ինթ ես Կարծում, այդ գեղեցկուհի Կըդառնա արդեոք քո ընկերուհին»: Նա ինձ երազում հստատ խօսք տուաւ, Եւ խօստանալով մի պայման դրաւ, «Եթէ գաս» ասաց «կռուես ու յաղթես, Դու ինձ կըստանաս, կռնես կըբերես»: Հիմա չգիտեմ որտեղ կըգտնեմ, Որ կռուեմ, յաղթեմ ու առնեմ բերեմ»: Ես իմաց կըտամիմ բդեխշներին, Նրանք կըգտնենքո գեղեցկուհին»: Տոտքն ուրախացաւ, բայց եւ ամաչեց, Տղայի նման նա կարմրատակեց, Արքայի ծնկան նա համբոՅր տուաւ: Եւ իսկոյն եւէթ մոտիցը փախաւ: Թագւորն ինք էլ շատ ուրախացաւ, Որ Տորքի սիրոյ գաղտնիքն իմացաւ: Է Արքն հրաւիրեց կուսակալներին, Որ այդ ժամանակ պալատումն էին, «Կուզեմ իմանալ, ասաց, մեր երկրում Ինչպէս ցեղեր կան, ինչպէս են ապրում»: (Թագաւորն ինքը չէր մեր աշխարհից, Այլ հրավիրուած մի ուրիշ ետկրից). «Արդեոք մեր երկրում վաղուայ պէս չըկան Խոշոր հսկաներ մեր Տորքի նման»: Ամենից առաջ խօսեց Առնը Բաղց աշխարհի զորեղ իշխանը. Ողջ լեր, թագաւոր, մեր երկրում դեռ կան Յաղթանդամ մարդիկ ճիշտ Տորքի նման, Նրանք կենում են լեռնախորշերում, Մթին ձորերում եւ քարայրներում. Պնդոցն են քաշւում, որ ազատ մնան, Քյոխվի ու գզրի ոչինչ հարկ չըտան, Տներ են շինում եւ գետնի տակին…. Անքար ու անփայտ, սարերի միջին. Տեսնում ես նաեւ հաէթ գետնի տակից… Ծուխ է դուրս գալիս քառասուն տեղից. Շըշկլւում է մարդ, թէ սա ինչ բանէ Միթէ սա գիւղ է ով կարծիք կանէ: Մի դուռն ես գտնում, մտնում , եւ ահա Քսան, երեսունմարդիկ աժդահայ, Մի քանի գերան կրակին դրած, Նստածեն շուրջը մըռութնին կախած. Իսկ նրանց մայրըպառւ աժդահան Դրել է կրակին քառականթկաթսան, Երեք չորս վարազ ողջ ողջմէջն ածած, Ճաշ է պատրաստումմէկ թի ձեռքն առած. Խառնում է կաթսան թիաշերեփով, Ինչպէս մեր կանայքփոքրիկ չամչիկով, Տունն ունի նաեւանթիւ մաղարեք, Այնտեղ են լըցուած հարսն ու աղջկեք. Բոլորն էլ խոշոր, բոլորն էլ հսկայ, Թէ մարդ, թէ կնիկ, աղջիկ, թէ տղայ. Բայց չեն Տորքի պէս անտաշ ու անկազմ, Այլ շատ գեղեցիկ եւ վայելչակազմ»… «Ուղիղ է ասածն Առան իշխանի, Ասաց բտեշխը Գուգարաց երկրի, Մեր հսկաերն էլ ձորերը մըտան, Որ գզիրներին ոչինչ հարկ չըտան, «Ով որ ասում են, որ գզրի ձայն լսի, «Նա տեղնուտեղը ձյան պէս կըհալի. «Մարդիկ էնդուր են այնչափ մանրացել, «Ու մէջքներից թեքուել, կըռացել, « Որ հարկ են տալիս գզրին ու քյոխուին «Այն էլ դրամով, որ բնաւ չունին: «Մենք չունինք գզիր, քյոխվա, քյադխուդա, «Էնդուր ենք մնազել այսպէս աժդահայ»: « Բայց միթէ իրանք դրամի պէտք չունին» Հարցրեց արքան Լոռու բըդեշխին: « Դրամը պէտք է սնունդի համար, Որ գնեն սնունդ եւ հագուստ հարմար. Երկուսն էլ ունին, ունին վար ու ցան, Ունին խոզ, ոչխար, լծկան ու կթան. Ունին վուշ, բամբակ ու որդ շերամի, Զանազան ներկերեւ որդն կարմրի. Կանայք մանում են, ներկում ու գործում, Սիրուն հագուստով զուգւում, զարդարւում. Նոյնպէս հագցնում են բոլոր միւսներին, Գործում են գորգ, շալ եւ տան անկողին Եւ այլ ամենայն մանր ու խոշոր բան, Ինչ որ գործւումէ եւ պէտք է մի տան: Ունին եղ ու մեղր եւ մածուն ու թան, Միրգ, հունդ, արմտիք, բանջար զանազան. Աղբիւրներ ունին վճիտ, սառնորակ, Վրաբուժութեան գիտեն դեղ, ճարակ. Իսկ ինչ որ չունինեւ պէտք է իրանց, Փոխանակելով տալիս են միմեանց: Գինի եւ օղի նրանք չեն խմոաւմ, Մոլութիւններից հեռու են կենում, Եւ ապրում էլ են նրանք շատ երկար, Ոչ մէկը չըկայ հիւանդոտ, տկար: Բոլոր անդամներն ամբողջ համայնքի Զավակ են կարծւում մի ընտանիքի. Այսպէս միաբան, սերտ սիրով կապուած, Մէկմէկու համար գլուխ ետ դրած, Շատ հիւրասէր ենեւ մեծահոգի. Խիստ ավանդապահ եւ առաքինի»… «Բայց մեզ ինչ օգուտ այդ հսկաներից, Երբ փախչում են հարկահաններից": «Հարկից խորշում են, բայց ոչ կռուելուց. Ոչ հայրենիքի պաշտպան լինելուց. Ունին ահագին աղեղ, պարսատիկ Կռիւ են գնում ինչպէս հարսանիք. Քարեր ու նետեր կարկըտի նման Թափում են կռուող թշնամու վրան. Իսկ երբ քար ու նետ չունին ձեռներին Դիմում են իրանց ուժեղ կռներին. Մէկը հարիւրին, տասը հազարին, Ջարդում են, ինչպէս գայլը ոչխարին": «Եթէ այդպէս է, ազատ թողեցէք, Այդհսկաներից էլ հարկ մի առնեք. Բայց «մէկ պայմանով» ասում է արքան, Որ մեր քաջ Տորքին մի հրսնցու տան": «Այդ շատ դժուար է, ասաց իշխանը, Թէեւ կատարեն քո խիստ հրամանը. Նրանց մէջ առանց մենամարտելու Սովորոյթ չըկայ աղջիկուզելու. Մրցել են տալիս փեսացուներին, Որ աղջիկն ընկնիվէրջին յաղթողոն. Բայց գործը դրանով դեռ չի վէրջանաում, Հետոյ աղջիկն ու տղան են մրցում. Եթէ փեսացունչի յաղթուն աղջկան, Էլ այն աղջիկըչի գնում նրան»: «Ուղիղ մեր Տորքի երազի նման, Ասաց խնդալով մեծազոր արքան, Մենք էլ կուղարկենք մեր հսկայ Տորքին, Թող գնայ փորձէ իր ուժն ահագին"…
-
(Note; His son Մուշեղ Ղազարոսի Աղայան 1883-1966, a composer,musicologist, with his contribustion to Armenian Folk and clasical music deserves his own separate biography.) --- We will come to ՏՈՐՔ ԱՆԳԵՂ. First a biography. Կենսագիր http://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%82%D5%A1%D5%A6%D5%A1%D6%80%D5%B8%D5%BD_%D4%B1%D5%B2%D5%A1%D5%B5%D5%A1%D5%B6 His claim to fame.
-
ՏՈՐՔ ԱՆԳԵՂ ԵՒ ՀԱՅԿԱՆՈՒՇ ԳԵՂԵՑԻԿ Ղազարոս Աղայան ՆԱԽԵՐԳԱՆՔ(Prelude) Բացուել է գարունը, ջրերը պղտորուել, Սար ու ձոր կանաչել, ծաղկով զարդարուել, Ծիծեռը գտել է իր բոյնը հերուան, Շինում է, կարկատում, դնում նոր ձուան. Պաղօձը տաքցել է, թողել է իր բոյն, Սոխակը մնում է վարդի բացուելուն. Գուգարարաց աշխարհը նոր կեանք է առել, Լոքի, Լալուարի ձիւները հալուել. Գետակը Բողնիքի վաղ արշալոյսին Յորդացած վշշում է փրփուրն երեսին. Անտառում Ուփրեթը ամրոնցն Արամեան, Զուգուել է, զարդարուելնոր հարսի նման, Բուրգերից խնդութեան արցունք է հոսում, Կարծես թէ սիրարժան հիւրի սպասում: Ամրոցի տիրուհին չքնաղ ՀԱՅԿԱՆՈՒՇ, Դեռ փափուկ անկողնում քնած է մուշ- մուշ, Տեսնում է երազում մի մարդ աժդահայ, Մի գերան ուսին դրած, գալիս է ահայ. Գալիս է աժդահան ընկնում ոտքերը, Ասում է «Հայկանուշ, դու ես իմ սէրը. Կամ ինձ այս գերանով զարկիր սպանիր, Եյ կամ իմ խնդիրքը լսիր, ընդունիր»: Վեր կացավ տիրուհին փափուկ անկողնից, Ինչպէս մի նոր արեւ ծովի խորքերից, Ոսկեմազ ծամերը ճաճանչի նման Ծածքեցին մինչեւ ոտք հասակն աննման. Երեք չորս նաժիշտներ մոտեցան կուսին, Տօն օրուայ հագուստով նրան զուգեցին: Նոր տեսած երազը գրաւել է նրան, «Մենք շուտով, ասում է, մէկ հիւր կունենանք. Պէտք է նրան առջեւ դուռը չըբանանք. Ես տեսայ երազում մի մարդ ահարկու, Եկել է ոտքս ընկել իբրեւ բեսացու»… Այդ հսկան, թէ կուզես իմանալ ճիշդը, Ասում է ժպտալով նըրայ նաժիշտը, Երեկուայ գուսանի երգի հերոսն է, Պասքամեան աժդահայ Անգեղեան Տորքն է: Պարխարեան լեռներում եգչի ասելով Կենում է մի հովիւ քաջ Տորք անունով. Նա մի շատ յաղթանդամ հսկայ է զորեղ, Բայց սիրտը բարի է, թէեւ դէմքն ահեղ. (Թող մարդ կոշտ լինի անհարթ սարի պէս , Բայց սիրտը չըլինիանշունչ քարի պէս,) Նրան շատ սիրում են թէ մարդ թէ գազան, Առիւծ ու վագրերեն հօտին պահապան, Նա խոմ քո ցեղիցդ է, քեզ մոտ ազգակից, Մի պապի թոռներ եք եւ մէկ արիւնից. Գուսանի նեբողը ազդել է վըրադ, Երազում տեսել ես ազգակից հսկադ: Դուք պատրաստ մնացեք, ինչ էլ որ լինի, Թող վրաս ունենանամիմ թուրն աւիւնի. Ամրոցի դռներն ամուր փակեցէք, Լուացեք գլխներըդ, մաքուր հագուեցէք. Ես գիտեմ, երազս պիտի կատարուի, Մենք հիւրին կընդունենք, եթէ ներս մտնի: Թէ փակած դռնովը ներս գալ կարենայ, Այդ նշան կըլինի, որ քաջ Տորքն է նա»: Իրաւ որ քաջ Տորքն էր երազի հսկան, Եկ գնանք, ընթերցող, եւ բերենք նրան: ---- ԵՐԳ ԱՌԱՋԻՆ Ա Շատ դարեր առաջ հին Հայաստանում Տորք-Անգեղ անվամբ մի մարդ էր կենում: Տորքը չէր նման հասարակ մարդու, Այլ մի աժդահա եւ շատ ահարկու. Աչքերը կարծես մի մի կապույտ ծով, Ճաճանչավորված արեվի լուսով, Սեւ-սեւ ունքերը մութ ամպի նման Բարդ-բարդ կուտակված աչքերի վրան Քիթը կորընթարթ, իբրեւ մի բլուր, Ատամներն ուրագ, եղունքները թուր. Կուրծքը կասենաս մի լանջ է լեռան, Մեջքը սարաժայռ, կռները գերան, Մի խոսքով մի դեւ եւ ոչ թէ հսկա, Ոչ ոք տեսած չէր այնպէս աժդահա: Տգեղ էր դեմքը եւ այդքան դաժան, Որ զարհուրոըմ էր, ով նայում էր վրան. Ահռելի էր նա եւ այնքան ուժեղ, Որ հիսուն գոմէշ չունէին մէկտեղ: Նա դեռ պատանի ժայռեր էր ճեղքում, Ճեղքում էր ձեռքով, ձեռքով էլ կոկում. Ճեղքում, հղկում էր քարէ տախտակներ, Եղունքով փորում պէս պէս նկարներ: Նա մի հովիւ էր, հովիւ լեռնական, Բայց ոչ հասարակ, այլդիւցազնական, Առիւծ ու վագրնրան տեսնելիս Սովոր շան նման մոտն էին գալիս. Կարծում էին , թէ նա էլ է գազան, Եւ նա է իրենց զորավոր արքան, Փաթաթւում էին քաջի ոտներին Եւ կաղկանձելով աղերսում բաժին. Նա էլ տալիս էր սնունդ բաւական Եւ հօտի վրան կարգում պահապան: Ինքն այնուհտեւ գնում էր անտառ, Որ սնունդ գտնէ իր ուժի համար: Նա պոկոտում էր մեծ ծառեր հատ -հատ Ու շինում նրանցից մի մեծ ցանկապատ. Անտառի շուրջը պարիսպ էր դառնում. Մէջը վայրենիք կաշկանդուած մնում. Եւ նա բռնում էր, բռնոտում այսպէս, Եղնիկ, եղջերու եւ այլ ինչ ասես: Քսան երեսուն երէ շալակած, Գնում էր հօտը հոգնած ու քրտնած. Առիւծն ու վագրը դէմն էին գալիս, Քաջո ոտքն ընկնումու բարեւ տալիս Եւ խնդրում էին դիւցազն Տորքին Մասնակից անել համեղ ընթրիքի: Նա չէր շատակեր Շարայի նման. Սիրում էր կաթը եւ մածուն ու թան. Եւ չէր բարկացոտ, այլ հեզ ու խոնարհ, Բայց Տէրն ազատեր, թէ որ բարկանար…. Բ Մէկ անգամ գիւղում Տորքին զայրացրին, Անգեղ, գէշ Անգեղ» հետքից կոչեցին, Էլ չըհամբերեց. Պոկեց մի մեծ ծառ, Աւլեց նրանով ամբողջ գիւղն իսպառ. Ասում եմ աւլեց, չկարծեք սրբեց, Այլ տուն, գոմ մարագգետնին հավսարեց. Փախան մարդիկը ճանճերի նման, Էլ ով կը կանգներ Տորքին յանդիման, Այսպէս, երբ նրայ բնութիւնն իմացան Էլ այնույետեւ սրտին չըդիպան, Այլ մեծ յարգանքովպատուասիրեցին, Պարերգ շինելով, գովաբանեցին. Տըղեք, աղջկեք ձեռք ձեռքի տուած Եւ պարում էին, եւ գովում Տորքին: Էլ այնուհետեւ նրայ դէմքն ահեղ Առաջուայ նման չէր թւում ահեղ: Անգութ չէր Տոտքը եւ ոչ էլ անգէտ, Մի որմնադիր էր եւ ճարտարապէտ. Ահագին վէմեր նա բերաւ տաշեց, Իր քանդած գիւղը նորմէկանց շինեց. Եւ այնուհետէւիր ուժն ահագին Նա գործ էր դնում միշտ դէպի բարին: Նրանից առաջ շատ քաղաք ու գիւղ Թալանումէին գողերն աներկիւղ, Բայց երբ լոյս ընկաւ Անգեղ Տորք Հսկան, Աւազակները ծակ ու ծուկ մտան: Նա թէր գործածումոչ թուրեւ ոչ նետ, Միայն իր տեսքով անում էր անհետ, Բայց երբ թշնամին երես էր առնում, Նա այն ժամանակ ուժին էր դիմում. Վերցնում էր քարեր, քարեր ահագին Եւ կարկուտի պէս թափում գլխներին: Սեւ ծովի կողմից օտար թշնամիք Թալանում էին եւ գերում մարդիկ, Միշտ գալիս էին անթիւ նաւերով, Այն էլ աշկարա օրը ցերեկով: Կողոպտում էին անթիւ գիւղորեք Եւ գերի տանում սիրուն աղջկեք: Մէկ անգամ եկան խնդրեցին Տորքին, Որ գնայ օգնէ խեղճ ժողովրդին. Գնաց մեր հսկան, բայց նաւերն արդեն Հեռացել էին Սեւ Ծովի ափէն: Զայրացաւ Տորքը, գոռաց, մռնչաց, Իբրեւ մի առիւծ նետահար եղած. Բլրաչափ ժայռեր սարերից պոկեց, Փախչող նաւերի յետքից շըպրտեց. Դղրդաց ծովը, բարձրացան ալիք Նաւեըը դարան շարժուն խաղալիք. Ահա դաձեալ ժայռ, դարձեալ դղրդոց, Շրջւում են նաւերն իբրեւ օրորոց. Էլի մէկ բլուր, մեծ քան զարաջին Ընկնում է ուղիղ նաւերի գլխին: Գնում են կրկին ժայռերը գունդ գունդ Զարկւում նաւերին եւ տանում անդունդ: Ողջ կորան այսպէս աւազակնըրը, Դէպի անհատակ ծովի խորքերը. Նրանցիցմիայն մէկն ազատուեցաւ, Գլուխը պատռած իր երկիրն հասաւ. Եւ այնտեղ այնպէս հրաշքներ պատմեց, Որ լսողներին սարսափեցրեց: Ահա այս անգութ բարբարոսութեան Վերջ տուաւ իսպառ մեր զորեղ հսկան: --- Շարունակելի
-
Thank you MosJan for a wonderful post. Look here; http://hyeforum.com/index.php?showtopic=16483&view=&hl=aghayan&fromsearch=1 See the Armenian version here; http://hy.wikisource.org/wiki/%D4%B6%D5%A1%D5%B6%D5%A3%D5%AB-%D4%B6%D6%80%D5%A1%D5%B6%D5%A3%D5%AB I don’t know when the following happened. I wish I could find a complete text in either Armenian or English of that wonderful work about MY HERO OF ALL TIMES, a most tenderly romantic LOVE STORY of all times.
-
ԵՓՐԱՏ եւ ՏԻԳՐԻՍ Euphrates and Tigris The two rivers of Armenia, between which the land was called “meso-potamia” ՄԻՋ- ա-ԳԵՏՔ Between (two) rivers. Please note the Armenian ՄԻՋԱԳԵՏՔand the Assyro-Latin Mesopotamia (Iraq of today). http://en.wikipedia.org/wiki/Euphrates. How come we don’t have people named Yepran, but we have Tigran? Except for Yepros and Yepraxi, Ephronia all female. Is it like Araksi/Araxi? Not to forget the male name Yeprem/Եփրեմ//Ephrem!Some may want you to believe that "Yeprem" is from the hebrew "ephra-im" plural of "ephra-i" Look again and see if it is not from "euphra(tes)? http://en.wikipedia.org/wiki/Yeprem_Khan ---- Tigris ՏԻԳՐԻՍ http://en.wikipedia.org/wiki/Tigris
-
Mos , do you realize that your "cheesy" comment has more holes than the Swiss Cheese? http://randomthinks.typepad.com/rtblog/images/cheese_mouse.jpg
-
LOBBY, LOBI and BAMIA Please don't let me repeat that in the Armenian "bamia" is a euphemism.(Use your imagination) Welcome to the club mr. mollazade. We are glad that at least some people appreciate the “power” of the Armenian Lobby in the Diaspora. One can only wish that Yerevan would also realize that “power”, stop pussyfooting around , sign proctocols in total silence, and then insult the Diaspora by signing on the dotted lines to ratify the “border”, create a “historical commission” , promise to cede lands won with the blood of 25,000 martyrs….then turn around and express dissatisfaction that this year’s “tell-a-lie-a-thon” was less than expected. Fleece, cheat and kill diasporan investors, then wonder why more diasporans are not investing or moving to live there…Remember that those diasporans who moved there in 1945-46 waited 50 years to finally move back out, that is those who survived “Siberia”. If you think this post is provocative.. You are right! I know at least one person (family) in our neighborhood who had immigrated as a child, had been to Siberia, and as soon as he was released he got out as if running from a house on fire. He and his family subscribe to the Kilikian Church and will not go back, not even as a tourist even if given a “golden passport”. Why do most diasporans say something like “Yerevan-Erebuni (New York, NY), a wonderful town, good to visit, but I would never want to live there”. When a lousy hotel room in Yerevan cost $200 a night (10,000 drams, that in America would go for $20). But who is complaining?? This year’s telethon had Shushi as a come-on keyword. We will see when even one stone is piled over another, build new homes, and above all, how many families will move there? A city that at one time had 40,000 inhabitants and today has less than 4,000. Why are we cleansing those lands , driving the azis out if we will not populate them? When the entire number of so called Armenians all over the world (6 million outside and 2 million inside) is less than the population of “baku province”? Yes, yes I know. Mongolia with a land size 604,000 sq miles (60 times the size of RA, 3 times the size of Texas) has a population of less than 3 million. How many Mongolians have abandoned their land, emigrated to Glengolia? How come we have not written new and nostalgic songs about Yerevan lately? Please! Leave me alone. Let me snore. Wake me up when - Դարձեալ փայլեց Սասնոյ գլխին Ազատութեան Դրօշակ** --- ** Դարձեալ փայլեց Սասնոյ գլխին Ազատութեան դրօշակ, Կեցցէ՛ հայրենիք գոչելով Բարձրացըրին աղաղակ: Թընդաց, որոտաց ձայներից Ողջ աշխարհը հայկական, Խումբ խումբ կը գան հայ զաւակներ Հայրենիքի օգնութեան: Գուրգէն, Վահան, Հրայր-Դժոխք, Քաջ Անդրանիկ ղեկավար, Տալւորիկի լեռներումը Շրջում էին անդադար: Սարսափեցին քուրդ ցեղերը, Մինչ պալատը սուլթանին Հրամայեց շուտ կործանել Դիրքերը հայդուկներին: Ահա անգութ մեր թշնամին... Սարսափելի տեսարան,– «Ժամանակ է վրէժ լուծել»... Գոչեց ձայնը հայկական: Կրակ տեղաց հայ քաջերի Բընակավայր դիրքերից, Կոտորուեցին թշնամիներ Ահռելի գնդակներից:
-
furds and furks. Which is the angel and which the devil? Whose side are we? Remember the Armenian saying- "Վեր թքնեմ պեխ, վար թքնեմ մօրուք"? Who knows that furkish adage- itin dishi, domuzun derisi? Meaning the dogs fangs and the pigs skin. Which is sharper and which tougher? Mr. erboghan had declared to the world that , with Kurdish radio etc. the Kurdish problem was solved. It turns out that that erbokhan, as professed by him is not even a furk but a Laz born in Rize. That may answer why he has red haiir. What is the definition of IMPLOSION? ---- Every news agency is talking about this-
-
ՀԵՔԻԱԹ, ԱՌԱՍՊԵԼ, ԱՌԱԿ, ԶՐՈՅՑ What is the Armenian word for “heqiat/ՀԵՔԻԱԹ”? http://hyeforum.com/index.php?showtopic=24453&pid=265573&st=0entry265573 Is it patmutiun, masal as per Sukiasian(below)? Is it առասպել, շինծու պատմութիւն, manufactured story? Below will see tat the word is based on the Arabic root word of “hak” /talk, speak. Not to confuse with “haq/حق”/ hakh/right/իրաւունք as in “hakhverdi/իրաւունք տուաւ/տուող”. So, based on the above, should the proper Armenian word be “zruyts/զրոյց”? or as in the Marash dialect “zratsk/զրացք” where it is said -“Բիւզ պարմէրը զրացք էրաւ/ the wh*** mother in law spoke/complained”? I hate to tell you what in that same dialect “զռացք/զռոցք” means**. A hint- the “sound of an innocently dumb animal“. Allow me to ask one more time. What is the Armenian word for “heqiat/heqyat” .Is there one? ---- Heqyat/Հեքիաթ Anecdote/Nuktah*, Masal/mathal, Parable/Proverb, Առակ/ Առասպել See where the words are common with theArabic. حگایت Heqia(t) plural حگایات Hiqaya(t)** *In common vernacular the T, TE marbouta/linked T-ending is elided to A or AH, except in the formal literary. Therefore in vulgar Arabic the Armenian Heqiat would have been “hiqaya/heqaya/Ասացուածք“. (plural) نگته Nukda=witticism, anecdote. Caution. It is pronounced “nuktah” , if pronounced as “nikta”, it will mean a taboo phrase that I will not translate. I can’t find the etymology of heqyat/ հեքիաթ, naturally since it is a foreign (non-IE) word, it is Arabic. Except the Soukiasian Dict. Says Հեքիաթ = պատմութիւն (անիրական) մասալ** * Please use discretion when Websters says it is from the Greek to mean “unpublished“; My paperbound copy of the Websters says “heathen” is from the Armenian word “hetanos”, which was amended/expurgated in subsequent editions. Don’t take the “WORD” of so called dictionaries seriously, they are so open to “amateur” input when they also say “yogurt/yeghurt/yeghord” i.e “mnatsord” what is left after the fat is taken out is a furkish word, just because some illiterate furk said so. When did they have a “language”? ** This is Arabic as well “ mathal/مثل” where the TH turns to S in popular vernacular. It simply means “parable/proverb**/առակ/ առասպել/”. see the biblical book of Proverbs/Առակաց . Also consider the Engl/Latin word "model" ** I hate to ask this. What is the difference betweem զրոյց and զռոց? Is it like saying "Մենք զրուցենք, թող նրանք զռան"? **The hebrew word for proverb/ԱՌԱԿ is "mishla" ,mishlaY is the plural. Some day we will see the conncetion between առակ and անառակ/prodigal.
-
http://armenianhouse.org/tumanyan/tumanyan-am.html#1 Հովհաննես Թումանյան ԱՆՀԱՂԹ ԱՔԼՈՐԸ Լինում է, չի լինում՝ մի աքլո՛ր է լինում։ Էս աքլորը քուջուջ անելիս մի ոսկի է գտնում։ Կտուրն է բարձրանում, ձեն է տալի. — Ծուղրուղո՜ւ, փող եմ գտե՜լ... Թագավորը լսում է, իր նազիր-վեզիրին հրամայում է՝ գնան խլեն բերեն։ Նազիր-վեզիրը գնում են՝ խլում բերում։ Աքլորը կանչում է. — Ծուղրուղո՛ւ, թագավորն ինձանով ապրե՜ց... Թագավորը ոսկին ետ տալիս է իր նազիր-վեզիրին, ասում է. — Ետ տարեք իրեն տվեք, թե չէ աշխարհքովը մին կխայտառակի մեզ էդ անպիտանը... Նազիր-վեզիրը ոսկին տանում են ետ տալիս աքլորին։ Աքլորն էլ կտուրն է բարձրանում. — Ծուղրուղո՛ւ, թագավորն ինձանից վախե՜ց... Թագավորը բարկանում է, իր նազիր-վեզիրին հրամայում է — Գնացե՛ք,— ասում է,— բռնեցեք էդ սրիկային, գլուխը կտրեցեք, եփեցեք, բերեք ուտեմ, պրծնեմ դրանից։ Նազիր-վեզիրը գնում են աքլորին բռնում, որ տանեն։ Տանելիս կանչում է. — Ծուղրուղո՛ւ, թագավորն ինձ հյուր է կանչե՛լ... Տանում են մորթում, պղինձն են կոխում, որ եփեն, ձեն է տալի. — Ծուղրուղո՜ւ, թագավորն ինձ տաք-տաք բաղնիք է ղրկե՛լ... Եփում են բերում թագավորի առաջն են դնում, կանչում է. — Թագավորի հետ սեղան եմ նստե՜լ, ծուղրուղո՜ւ... Թագավորը շտապով վերցնում է կուլ տալի։ Կոկորդով գնալիս կանչում է. — Նեդ-նեղ փողոցներով անց եմ կենում, ծուղրուղո՛ւ... Թագավորը որ տեսնում է՝ կուլ տվեց, էլ չի ձենը կտրում, իր նազիր-վեզիրին հրամայում է թուրները հանած պատրաստ կենան, որ մին էլ ձեն ածի՝ զարկեն։ Նազիր-վեզիրը թրերը հանած՝ պատրաստ կանգնում են մինը էս կողմը, մյուսը էն։ Աքլորը որ թագավորի փորն է հասնում, ձեն է տալի. — Լույս աշխարհքումն էի, մութ տեղն եմ ընկել, ծուղրուղո՜ւ... — Զարկե՛ք...— հրամայում է թագավորը։ Նազիր-վեզիրը զարկում են, տալիս են թագավորի փորը պատռում։ Աքլորը դուրս է պրծնում, փախչում է, կտեր ծերին կանգնում ձեն տալի. — Ծուղրուղո՜ւ…
