Aksel Posted August 14, 2005 Report Share Posted August 14, 2005 (edited) Հիշատակը միշտ հաղթում է Մի կյանք է անցել, իննսուն տարի, Իմ հիշողություն, չա՞ր էս թե՞ բարի, Ի՞նչ պատասխանեմ, երբ արյունն հայի Հրեշի պնչից կաթում է արդի: Հանցանքն ապրել է իննսում տարի, իչի՞ մասին է օրենքն աշխարհի, Երևի սառած, անքույթ աչքերի Հառաչանք է, որ չարը վերջ չունի: Մի՞ թե հիմա այլ ժամանակներ են, Սատանեքն իրենց գործը թողե՞լ են, Պոչերը կտրին, դարձան դեմոկրա՞տ... Պետք է արգելել վաճառել մկրատ: Ու խաբեության ոսկե դիմակը Ստում, քողարկում է հանցանքը, Դեղին հրջվանքը թշերի վրա, Քրքջում է. -Հա -հա, հի- հի, հա- հա: Քրքջում է խեղկատակ, Որովհետև դեռ տևում է, Բայց գիտի՛, արևի տակ, Հիշատակը միշտ հաղթում է: Վերի թաղի Օնիկը Ես երբեմնի կգամ Փարիզ, Կգամ կորած ղշի պես, Հեռվի սեր է թառել մտքիս, Սիրտս արել երկու կես: Ես գիշերով կգամ փարիզ, Կգամ վերի ճամփեկով, Մեր գյուղ էտ ճամփով եմ գալիս, Հենց իմ յարիս տան մոտով: Հենց որ դարից իջնեմ վար, Կանգնեմ փարիզի մեջտեղը, Կասեմ ես հո՛ս եմ աշխա՛րհ, Աիժմ գիտցե՛ք իմ տեղը: Վերի թաղի Օնի՛կն է հոս, Անձամբ ինքս եմ ժամանել, Անցել հազար դար ու փոս, եկել Փարոզ եմ հասել: Ու թող ամբողջ հրապարակը, Հավաքվի որ ինձ լսի, Մենակ պառավ Արուսիակը, Հանկարձ ենտեղ չլինի: Էտ օրիորդից վախենում եմ, Նորից մի բան կմոգոնի՛, Արուսիակին ես լավ գիտեմ, Կասի Օնոն փող չունի: Հետո ի՞նչ որ փող չունի, Փարիզը փողո՞վ են սարգել, Բա անմահական Վիյոնի Մտքերը ո՞վ է գնել: Թէ մտքերը ոչինչ չարժե՞ն, Ու խանգառում են ապրել, ես դժգոհ չեմ որ իմ սրտեն, Պոետի քար են կախել: Ես գիշերով կգամ Փարիզ, Կգամ վերի ճամփեկով, Մեր գյուղ էտ ճամփով եմ գալիս, Հենց իմ յարիս տան մոտով: http://www.elance.ru/aksel/ Edited August 14, 2005 by Aksel Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Harut Posted August 14, 2005 Report Share Posted August 14, 2005 Ակսել, Անչափ հաճելի է քեզ հյուրընկալել մեր ֆորումում վերջապես... Հարութ Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aksel Posted August 14, 2005 Author Report Share Posted August 14, 2005 Ակսել, Անչափ հաճելի է քեզ հյուրընկալել մեր ֆորումում վերջապես... Հարութ style_images/master/snapback.png Շատ շնորհակալ եմ ու նույնպես անչափ ուրախ Հարութ ջան: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aksel Posted August 17, 2005 Author Report Share Posted August 17, 2005 Մանկություն Գողցած խնձորն համով է, Ինչքան ուտես շատ չի՛ լինի: Թշնամիս պահակ Խորենն՝ է, Որ ինձ երբե՜կ չի բռնի: Շոգ օրերին համառորեն Էժան - գազով ջուր եմ փնտրում, Պաղպաղակի գինը արդեն՝ Ցավոք սրտի չե՝մ հարցնում: Անուշ ընկեր, հիշու՞մ էս ինձ, Օտարության ճանկերում, Հեռացե՝լ ենք մեր հին թաղից Ու նոր թաղ չե՛նք որոնում: Ու երկուսս էլ չե՛նք հասկանում Թե արևը ու՞ր է գնում, Ինչպես մանու՛կ տարիներին: Ակսել Վարդա Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aksel Posted October 3, 2005 Author Report Share Posted October 3, 2005 Դեպի Եվրոպա Թուրքերեն Թուրքն Եվրոպա է եկել, Յաթաղանը թևի տակ Ու տոնի արթիվ կոնծել Հայի արյուն մի բաժակ: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Takoush Posted October 6, 2005 Report Share Posted October 6, 2005 (edited) Դեպի Եվրոպա Թուրքերեն Թուրքն Եվրոպա է եկել, Յաթաղանը թևի տակ Ու տոնի արթիվ կոնծել Հայի արյուն մի բաժակ: style_images/master/snapback.png Ակսել Վարդա։ Ա յս մէկը ոչ միայն շատ լաւն է այլ նաեւ շատ ճիշտ է։ Ես ալ Հարութի նման զիս շատ ուրախ եմ զգում որ մեր մէչն ես։ Edited October 6, 2005 by Anahid Takouhi Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aksel Posted October 7, 2005 Author Report Share Posted October 7, 2005 Ակսել Վարդա։ Ա յս մէկը ոչ միայն շատ լաւն է այլ նաեւ շատ ճիշտ է։ Ես ալ Հարութի նման զիս շատ ուրախ եմ զգում որ մեր մէչն ես։ style_images/master/snapback.png Շատ շնորհակալություն հարգելի Anahid Takouhi Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aksel Posted October 8, 2005 Author Report Share Posted October 8, 2005 Սոկրատի վերջին գիշերը Սուրճը ուղեղս էլ չի թարմացնում Իսկ աթոռն ինձնից վաղուց է հոգնել, Ամեն շարժումս հաշվի է առնում, Տնքում է կարծես փիղ է շալակել: Հին պահարանն է անկյունում նիրհում, Դռան բանալին անհույս թեքած վար, Այդպես քիթը կախ բիձեքն են ննջում Ու հեկեկում են, հեյ գիտի աշխարհ: Ո՛վ ասես չկա էդ պահարանում Իսկ ամենա վերին դարակում Մի երես առած մուկ է բնակվում Ու դիտմամբ միշտ լավ գրքերն է կռծում: Նրա ատամները միշտ աճում են, Կռծում է որ ատամները մաշվեն, Կռծում է որ ծնոթները փակվեն, Այո՛, մկները պիտի միշտ կռծեն: Այդ մուկն երևի քանդակագործ է, Ամեն գիրք տարպեր ձևով է կռծում, Կամ փորձառու գրագող է, Մի քանի գրքից մի քիրք է սարգում: Այսոր պիտի դրա հախիցը գամ, Իմ գրածները դնեմ թող կռծի, Թող կռծի, կշտանա վերջին անգամ, Ուղեղի ցնցուն ստանա, տառապի: Հիմա, հենց հինա քո գլխին բերեմ, Առաջ իմ աթոռ, անցանք հարձակման, Անցանք հարձակման, գրագողի դեմ, Զգուշ կացիր մկնին, թշնամիք եկան: Ես մտածում եմ նա կռթկռթացնում, Կարծես մուկը ինձ քարոզ է կարդում, Քարոզ խոսխի ազատության մասին, Կատու չեմ, բայց չեմ սիրում մկներին: Գլխիս կռթկռթուն քարոզ է թափվում, Համոզում է ինձ ու չի համոզում, Որ առաջինը խոսքն է եղել, Մի գուցե սկզբում խնձո՞րն է եղել: Իսկ ինչու՞ են Սոկրատին դատել, Չե՛ որ նա խնձոր չեր գողացել, Ճշմարիտ խոսքի համա՝ր են դատել, Թեև նա սնոնդ էլ էր պահանջել: Դե արի ասա ինչու՛ են դատել, Ինչի՞ համար, խոսքի՞ թե՞ խնձորի՛, Որտե՞ղ են նրա խոսքն հաշվի առել, Դիագենի տակառի մե՞ջ… ***Աթոռս նորից տնքաց կամակոր, Նրան դուր չեկան իմ նոր մեքերը, Իսկ երեկոյան ստվերներին օրոր Իջավ Սոկրատի վերջին գիշերը: Անտիկ հունացին իմ հյուրն է այսոր, Կամ էլ մեզ բանտ են նետել միասին, Ու մակարդվել է կյանքը հին ու նոր Վողուց ճաքճքված, բանտի պատերին: Լուռ էր Սոկրատը անգուշակելի, Լռության հետ էր խոսում երևի, Փորձեցի խաղտել արդ լռությունը, Լսել Սոկրատի իմաստությունը. Սոկրա՛տ, թույլ տվեք մի բան հարցնել, Դուք բատնի մեջ է՛լ ոչինչ չե՞ք գրել: - Ուզում էս ասել որ ոճրագո՞րծ էմ Ու մի բան էլ պիտի ե՞ս գրեմ: - Ոճրագործները թույն են հորինում, Ու ըստ օրենքի ձեր թասը լցնում, Ազատությունը քմահաճ ներկում, Ուրիշի արյան գույնով են գրում: Իսկ ձեզ թեկուզ և դատապարտել են, Դավադիր եղել ձեր ազատ մտքին, Ձեր մտքերը միշտ լուսաորել են Մթի ճանկերուն, կյանքի հայելին: - Իզուր էս կարդում բարի քարոզներ, Ես միշտ այս կյանքից եղել եմ բարի, Տածել եմ բազում անխռով մտքեր, Հուշել եմ կատվիս, որ չմլավի: Ու պրպտել եմ գանգիս կեղևում Ընդիմություններ խորամանկներին, Կարծես սատանի հմոտ թակարդում Թողել եմ վոտքիս պլոկված կաշին: Մտաբերում եմ երբեմն նրան, Մի ինչ որ չնչին, հիմար առումով, Որ կարծես ինձնից չանչել է մի բան, Սահել է մի պահ իմ երակներով: Մի ինչ որ անցավ մասնիկ իմ սրտից Կլպել է ալմաստ իր ճիրաններով, Քամել կիսամեռ արյունն այնտեղից, Հիացել կարմիր պղպջակներով: Հրճվել իմ վրա ու իմ գիտության, Քանի որ թելը մարդկային կյանքի, Շարունակություն կեղծված պատմության Ու մի բարբաջանք, բարին կհղթի: Եթե իմ խոսքը մտքերի սպոփանք, Ես ձեռք եմ բերում դավ ու թշնամանք, ԵՎ ի՞նչ է միտքը, և ի՞նչն է հանցանք, Ավա՝ղ, հարցիս հետ չեմ տածում զարմանք: *** - Սոկրա՛տ, ուզում եմ սուրջ առաջարկել, Մի գուցե գինի՞, ի՞նչ կուզեք խմել: - Իսկ կոպուչինո չունե՞ս բարումդ, Սուրջը ի՞նչ պիտի լցնի գլուխդ: - Սու՞րջը, թարմությու՛ն, չի՛ թողնում քնել, Գիտեմ, որ առաջ դուք սորջ չեք խմել: - Այո՛ չենք խմել, ոչ էլ կերել էնք, Դրա համար էլ անմահացել ենք: - Հիշու՜մ եմ ինչպես ձեր դատաորը Հերքեց սննդի պայմանագիրը - Թե իմ պայմանը հանկարձ ընդունվեր, Խեղճ դատաորը սոված կմեռներ: Ես պահանչեցի վայել գոյություն Ու գաղափարներիս ազատություն, Ո՞վ է իր խելքը հացի հետ կերել, Որ նման պայման ցանկա ընդունել: Նման պայմանը վտանգ է սպառնում Նրանց, ով մտքի արմատն են կռծում, Տեղավորում որովայնում Խելացի են ձևանում, Կռծում են, Կշտանու՛մ: Թե նոր բան գիտես, ասա իմանամ, Ի՞նչ նորություն կա այս հին աշխարհում, Մեկի անունը տուր լսե՛մ, զարմանա՛մ, Թե մինչև հիմա ում չեմ ճանաչում: - Ասեմ Սոկրատ ջան, Ղուռչուլ Աղվա՛նը, - Ղուռչուլն հատուկենտ բացառոԷթյուն է, Ես էլ եմ ծանոթ նրա անվանը, Նրա ամեն մի սուտը մեծ գյու՛տ է, Սուտը, որ ճշտի երկրորդ կեսն է, Բանականության ապաստարանը, Ու հալալ սուտը վտանգաոր չէ Ու դառնում է ճիշտ կեսի զրահը: Չեն ստում միայն խելագարները, Ճիշտ են քարոզում խորամանկները, Թեև անպատճառ որերից մի օր Մնում են ծախու կնոջ պես տկլոր: -Սոկրատ ուզու՞մ էք զանգահարեմ գան, Սիրո ծառաներ, սիրուն աղջիկներ, -Սուս թեչե հիմա ին Քսանտիպան Կսկսի խոսել դարերը իվեր: Ու կթվարկի բոլոր բոզերին Մեկ առ մեկ, հնուզ մինչև այս օրս, Քեզ կլղոզի քո հին աթոռին, Կստուկի ի՛նչ եմ ներարկել փորս: Ա՛յ թե դատեին իմ Քսանտիպաին, Վա՛յ դատավորին ու դատարանին, Բոլոր պայմանները կնդունեին Ա՛յ թե ի՛նչ նշաշակում կի՛ն, կի՛ն: - իսկ ո՞ր աստցուն էք դուք հավատացել, Հեթանոսներից, որի՞ն էք պաշտել: - Իմ միտքն ու խիղճն էն ինձ աստված եղել, Որոնցից երբեկ դարան չեմ սարգել: Ես միշտ իմ խոհուն աշակերտներին Ինձ հետ վիճելու ճամփա եմ թողել, Չեմ թառել նրանց մատաղ մտքերին, Չեմ փորձել նրանց հնազանդեցնել: Հավատը զենք է ու անպարտություն, Բայց կա խորամանկ դաստիարակություն, Որ մարդու հոգուց ներս է ծկլատում Ու մատնում չարքին, մարդն ինչ է տենչում: Հետ էք զարգացել հազար տարիներ, Թեև ձեռք բերել շատ հարմարանքներ, Բայց ամեն մեկդ մի կուռքի ծառա, Ճառ ասի կամ թե մի տեղ թռվռա: Մեր ժամանակներն ամեն ինչ պարզ էր, Ստռուկը մեր դարում մեծ Եզոպ Պոս էր, Թեև հիմա էլ միտքն ըստռկացրել, Շոու են սարգել ,չե՛, բան չի փոխվել: -Փոխվել է փոխվել, հարգելի սոկրատ, Այժմ մարդն իրեն կարծում է ազատ, Քանզի չգիտի ում ստռուկն է, Հնարավոր է, որ տերը մուկ է: Ազատը ինչպես թռչյունը ոդում, Թռչնի պես զգոն չե վայրեջքի պահին Ու բաց դաշտի մեջ կամ անապատում, Կարող է նստել աղվեսի պաչին: Սուտն է հիմա ըստռուկի տերը, Իմիջաիլոց, ձեր դեմոկրատիաով, Որ եկավ ընկավ սատանի ձեռը, Հիմա ամեն ինչ չափում են փողով: -Մեր դեմոկրատիան հասկացություն է Որը երբևե մարդիկ կհասկանան, Իսկ այն ինչ հիմա բարգավաճում է, Հորինել է անձամբ իմ քսաբտիպան: Գիտե՞ս այդ կինը ինչ խորամանկ է, Ի՞նչ եռանդուն է ու հաստատակամ, Յուրաքանչյուր խոսք հնարանք է Ու չի փնթփնթում նա երկու անգամ: Փնթփնթոցը միշտ շարունակվում է Ու սպիրալաձև զարգացնում ոճը, Այս պահիս նա ինձ դավաջանում է Ու մեկը խաբում է իմ կնոջը: Ու պոռնկության արհեստանոցում Հղքում է մտքերն իմ Քսանտիպան, Խորհում իմ մասին ուրիշի ծոցում Ու հորինում է ձեր դեմոկրատիան: Իսկ փողի մասին նոր բան չեմ լսում, Մեր ժամանակ էլ բոլոր դռները Ոսկով էին բացում ու ոտքով փակում Բայց մերն էին մեր սեփական մտքերը: Մի բան եմ տեսնում, մի փոփոխություն, Գիտություն դարձած մտքի գողություն, Փափաղ թռցնող ստեղծագործողներ, Սիրում են գրել համերգի տոմսեր: Ու եզոպները ինչքան էլ խոսեն, Ինչքան էլ պատմեն ու սրամտեն, Ստի դրոշը վեր կբատձրացնեն, Նրանց մտքերը կյուրացնեն: Ու գողը պիտի խոսի այն մասին Թե ինչ էր թառել Եզոպի մտքին Ու առաջինը նրան կլսեն, Գողերը իրենց գործը լավ գիտեն: Ազատությունը գողի համար է, Գողը լա՛վ գիտի նրա արժեքը, Այս հակասությունը ամուր կապ է Ու փիլիսոփայության օրենքը: Պարզվում է մարդու ազատությունը Միտք չէ և ոչ էլ աշխարահայացք, Ազատությունը ձայնն է, հնչյունը, Որ տարածվում է աշխարհից աշխարք: -Ախր գողերը միշտ սուսիկ փուսիկ, Ու նրանց համար կա միայն մի միտք, Ի՞նչ ձայն ու հնչյուն աշխարհից աշխարհ, Ու չեն ճանաչում նրանք ոչ մի կարգ: - Գողի կարգերը ոսկինէ, փողերը, Վոտնահարում են բոլոր կարգերը, Գիտես ի՞նչ կասեմ քեզ գողի մասին, Գողը չի լսում մեծ ստախոսին: - ինչի՞ մասին է խոսքը, չգիտեմ, Այդ դեպքում ո՞վ են մտքի գողերը, Ստախոսներ չեն մեծ կամ փոքրիկ, Մարդկանց գանգերում տպում են կեղծիք: - Ոչ թե գանգերում, այլ գրպաններում, Այնտեղ են ազատ կյանքը ճմռթում, Գողի գրպանում, անդրավարտիկի Որտեղ ամեն ինչ իր գինը ունի: Իր գինը ունի ամեն մի հանցանք, Արդարություն, միտք ու երազանք, Իր գինը ունի ամեն մի զիբիլ Ու մարդը չարժի անգամ մի ոճիլ: Ամենաբարձր մտքի դիրքերից Ինչ ասես որ չի հանի գրպանից, Հավասարությու՞ն էս դրել մտքիդ, Ա՛ռ քեզ աներևույթ ապարտեիդ: Որ վորոշում է ստույգ մոտեցումներ, Ստույգ գնահտում մարդկաին կյանքեր, Ստու՛յգ է թե ու՞մ կարելի է գլխատել, Ստու՛յգ տե՛ս հիմա ու՛մ են գլխատել: Ստու՛յգ նրան ով չի՝ կարող վճարել, Ստու՛յգ է այս հարցում աշխարհս եղել, Հեթանոսության գրկում մրափել, Ոչինչ չի՛ փոխվել, ոչինչ չի՛ փոխվել: Ու կրկնվում է ամեն ինչ նորից, Գիտության մայրն էլ կրկնությունն է, Մարդու ժպիտը ծնվում է փորից, Բոլորից ուրախ թագաորն է: Ժբտում էն նրանք բարի, սիրալիր, Պետք լինի կասեն արյունն է կարմիր, Ուրիշի արյունն անգույն, գույն չունի, Ահա ուժը ու միտքը գրպանի: - Սոկրատը աչքերն ինչպես հանելուք Ուղղեց սեղանի վրա, իր թասին, Իսկ պահարանում մի անամոթ մուկ Ականջ էր դրել ինձ ու Սոկրատին: Իսկ վաղորդյան լույսի շողերը Ցայթում էին, մեկը մեկից անհամբեր, Իսկ մեծ հանջարի խոհուն պատկերը Դառնում էր թափանցիկ ու անտարպեր: Դեպի անհունը գնալուց առաջ Սոկրատը իր թույնի թասը վերցրեց, Ուզում էր խմէր, ես ասացի կա՛ց Ու թույնի կեսը իմ թասը լցրեց: Առավոտ կանուխ մենք թույն ենք խմում, Թունավորված է մեր լուսաբացը, Եթե այսպե՛ս էնք բարի լույս անում, Սոկրա՛տ, բեր խմենք կատվի կենացը: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aksel Posted October 22, 2005 Author Report Share Posted October 22, 2005 Քցողների նրբանցք Չե՛մ ասի ո՛ր քաղաքում եմ, Չե՛մ հիշում, դեռ չե՛մ մտածել, Միտքս այսոր ինձ խաբել է, Գիտեցածս էս հասցեն է. Խաբեբաության փողոց- Քցողների նրբանցք- Տուն համար զերո. Կարծես ծանոթ է ինձ այս փողոցը, Ուր ամեն կառույց այլ մոլորակից, Աջ թևիս վրա գրադարանը, Ձախից կազինոն, բանգի պատին կից: Նեղլիկ փողոցն է նրանց բաժանում, Որ ուղիղ դեպի բաղնիք է տանում, Գրադարանից մեկը դուրս վազեց Ու լրագրողի նման ինձ դիմեց. -Դուք են հաստ գրքի ո՞ր հատորն էք: - Պարոն, սթափվե՛ք, գրադարանում չեք. -Իսկ չե՞ք ուզում մեր բաղնիքն այցելել. -Ավա՝ղ, թարսի պես նոր եմ լողացել: -Դուք լողացել էք հետո գողացե՞լ Թե՞ գողացել էք, հտո լողացել: -Մի շտապեք կազմել իմ մասին կարծիք, Չե որ ամեն ուր տարբեր եհ մարդիք: -Իսկ կազինոում վոչինչ չե՞ք տարվել. -Ըստիս չեմ տարվել ու չեմ էլ շահել. -Երևի այսօր ուզում էք շահե՜լ, Ուզու՜մ էք, ուզու՜մ, չե՛ք կարող խաբել, Դե ուրեմն ինձ լա՛վ լսեք. Համար զերո տան մոտով զգույշ կանցնե՜ք, դրա հիմքը փողով են գցել, իսկ ամեն օր փողը գողանում են: Ու՞մ գլխին պիտի փլվի էդ տունը, հա՛րց է, թեև ամենայն հավանականությամբ իմ ու քո նման հարիֆի գլխին: Գողերը լավ գիտեն երբ դուրս փախչեն, երբ վերջին փողը հիմքից դուրս քաշըն: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aksel Posted December 9, 2005 Author Report Share Posted December 9, 2005 (edited) Հրեղեն աթոռ Հեքիաթների հրեղեն ձին Թռչօղ աթոռ է դարձել, Որին տիրելու մասին Ո՝վ ասես չի՛ երազել: Ո՛վ հորինի սիրուն ճառ, Ինչ որ չափով անվճար Կտիրանա՝ աթոռին, Կունենա՛ իր հրեղեն ձին: Երբ աթոռին տիրանա՛ Անպայման կգիրանա, Կունենա շա՛տ փող ու գույք, Ամենակարո՛ղ հետույք: Ու հրեղեն աթոռը Երկինք կհանի ոռը, Ու երբեմնի՝ մի բլոջ Կդառնա հարգելի ջո՛ջ: http://www.elance.ru/aksel/ Edited December 12, 2005 by Aksel Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Harut Posted December 10, 2005 Report Share Posted December 10, 2005 լավ էլ կայք ունես... բրավո... Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aksel Posted December 10, 2005 Author Report Share Posted December 10, 2005 շնորհակալ էմ Հարպւթ ջան Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
SAS Posted December 12, 2005 Report Share Posted December 12, 2005 Ու հրեղեն աթոռը Երկինք կհանի վոռը, Ակսել, ամո՛թ քեզ՝ հազար ամո՛թ, որ բնիկ հայկական ՈՌԸ շփոթում ես ռուսական վոռի՝ գողի հետ... Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aksel Posted December 12, 2005 Author Report Share Posted December 12, 2005 Ակսել, ամո՛թ քեզ՝ հազար ամո՛թ, որ բնիկ հայկական ՈՌԸ շփոթում ես ռուսական վոռի՝ գողի հետ... SAS ջան, ախր ո՞նց չշփոթեմ, երբ ոչ մի հայկական դպրոցում չեն սովորեցնում ՈՌ բառի ուղղագրությունը Ես էդ վոռը հէնց հիմա ուղղեմ դարձնեմ ՈՌ, բայց ե՞րբ պիտի աթոռի միջի էդ զանգվածը դառնա քամակ, չգիտեմ Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aksel Posted February 1, 2006 Author Report Share Posted February 1, 2006 Ջուղան քանդող վայրենիներին Քարը կոտրում, ջուրն էս լցնում, Ա՛յ վայրենի՝ Վրան խա՞չ կա, վախենու՞մ էս, Դու էլ լուսին քանդակի: Գործ էս գտել գերեզմանոցում, Վարպետ բորենի, Բայց քարերից ի՞նչ էս ուզում, Նախ մուրճ բռնել սովորի: Մուրճը կոտրելու համար չէ՜ Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aksel Posted February 1, 2006 Author Report Share Posted February 1, 2006 Մարտ Հայերեն Խփե՛ք թմբուկ լե՛ռը զնգա, Թօղ գան հազա՛ր մեկի՛ս վրա. Ամպից իջած անվախ բազեն Մարտնչում է մի՛շտ Հայերեն: Քա՛ջ Վարդանանց սուրը փայլուն Ավանդել է ազատություն, Հայոց հողին լու՛յս եղիցի, Առա՛ջ, առա՛ջ քա՛ջ լեռնեցի: Խփե՛ք թմբուկ լե՛ռը զնգա, Թօղ գան հազա՛ր մեկի՛ս վրա. Ամպից իջած անվախ բազեն Մարտնչում է մի՛շտ Հայերեն: Սիրտս վահան սուրբ Մաշտոցին, Զիմաստության առաքելին, Սուրս հու՛ր է կայծակների, Առա՛ջ, առա՛ջ քա՛ջ լեռնեցի: Խփե՛ք թմբուկ լե՛ռը զնգա, Թօղ գան հազա՛ր մեկի՛ս վրա. Ամպից իջած անվախ բազեն Մարտնչում է մի՛շտ Հայերեն: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
ED Posted February 2, 2006 Report Share Posted February 2, 2006 ապրես ասլան Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Takoush Posted February 2, 2006 Report Share Posted February 2, 2006 (edited) Լաւ ես գրել Ակսել: Շորհակալութիւն քեզ: Edited February 2, 2006 by Anahid Takouhi Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aksel Posted February 13, 2006 Author Report Share Posted February 13, 2006 Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aksel Posted February 13, 2006 Author Report Share Posted February 13, 2006 ՔաՎթառ կատուն Քյառթ - քյառթ ատամ մի ջադու Որոշեց դառնալ կատու, Դիմում գրեց մկստան, Որ իր մասին փսփսան: Մկները փսփսացին, Ինչ կար չկար կրծեցին, Կատուն առյուծի նման Կանգնեց աշխարհին պաշտպան: Չանգյալը կեռ յաթաղան, Մարդու կաներ մի բերան, Բայց ծամել չեր կարենում, Ասես լվածք էր անում: Իսկ մկները անլվա, Ուրիշի հաշվի վրա, ՔաՎթառ կատվի բերանում Պոչերն էին լվանում: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Takoush Posted February 14, 2006 Report Share Posted February 14, 2006 (edited) Ակսել: Ես ալ մի կատու ունիմ եւ քեզ կը վստահեցնեմ որ ամէն օր քոնէ մէկ անգամ այս քու ոտանավորդ պիտի արտասանեմ իրեն: Չէ իրաւ համով ոտանավոր է Ակսել: Edited February 14, 2006 by Anahid Takouhi Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aksel Posted February 14, 2006 Author Report Share Posted February 14, 2006 Ակսել: Ես ալ մի կատու ունիմ եւ քեզ կը վստահեցնեմ որ ամէն օր քոնէ մէկ անգամ այս քու ոտանավորդ պիտի արտասանեմ իրեն: Չէ իրաւ համով ոտանավոր է Ակսել: Շնորհակալ էմ Անահիդ թակուհի Անահիդ ջան, ես նախանձում էմ քո կատվին Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aksel Posted March 28, 2006 Author Report Share Posted March 28, 2006 Թուրք գեներալին, որը կարծում է Ադրբեջանը կհաղթի http://www.panarmenian.net/news/arm/?nid=17065 Դու մի կարծիր Գեներալ, Քո կարծիքը արնոտ է: Մի փորձիր կռվի գնալ, Յաթաղանդ ժանգոտ է: Պահիր բանջարանոցի պահակության համար: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aksel Posted April 23, 2006 Author Report Share Posted April 23, 2006 Հիշատակ Գիշերը ինչպես սև արկ Ընկավ, պայթեց լռություն, Սիրտս ինչպես մի հին սարք Ներմղում է զգայություն. Հիշատակ, հիշողություն Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aksel Posted April 27, 2006 Author Report Share Posted April 27, 2006 Հայերեն Հայերենը սրտիս վահան Պողպատե ու քարեղեն, Որ նիզակներն ասպետական Կրցքիս վրա փշրվեն Թող գիտենան ու՞մ հետ պիտի կռվեն: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.