Arpa

Tourism Armenia. KSEE TV in Fresno has shown the following videos. See all 10 segments at the sidebar. ----- Note. All our cyber savvy “geeks” Garo, Mosjan, Sip, Azat, Harut? Is there a way to enhance the audio? Even at the highest level it is barely audible. ----- http://www.ksee24.com/features/armenian-special/Armenia-Yerevan-116506733.html

Yes, indeed it will be a very melodramatic day. Is it the joy of resurrection or the mourning of the murdered? Shal we sing Որախ Լեր Սուրբ Եկեղեցի or Ի Վերին Երուսաղէմ? http://www.panarmenian.net/eng/society/news/59436/Easter_to_coincide_with_Armenian_Genocide_Remembrance_Day_in_2011 ---- Easter to coincide with Armenian Genocide Remembrance Day in 2011 January 12, 2011 - 13:19 AMT 09:19 GMT PanARMENIAN.Net - This year the Easter falls on April 24, to coincide with the Armenian Genocide Remembrance Day. As the dean of the Theology Faculty at Yerevan State University, Bishop Anushavan Zhamkochyan told a PanARMENIAN.Net reporter, people should first visit the Armenian Genocide Memorial and then attend the Easter liturgy. “We should first pay tribute to the memory of the innocent victims of the Genocide and then pray for the Resurrection. There is something symbolic in this coincidence. And the existence of the Armenian people symbolizes Resurrection itself. We proved that people can revive after a massacre and become even stronger,” he said. Meanwhile, some representatives of the Armenian Apostolic Church believe that Armenians should first of all go to church and then commemorate the Genocide. “Holy Etchmiadzin will develop regulations to explain what to do,” spokesman Vahram Melikyan said. Easter is celebrated the next Sunday after the full moon that falls after the vernal equinox during the period of March 21 – April 26.

7 days from today, March, 3 2011 will the Commemoration Day of the Battle of Avarayr. As every year there will be thousand of gatherings throughout the world, and many opinions. Below the opinion of one such “heretic”. Headline reads, in the words of the said historian- “In my opinion, there was no need for the Battle of Avarayr” http://www.azg.am/AM/2011022525 To the grumbling of many attendants he concludes his presentation… A quote from the closing words of the historian- --- He emphasized saying - “I appreciate those (feasts) commemorations of victories, not martyrs. Thus, to me, Vardananq is not a feast of victory”. There must be as many definitions of “victory” as there are people on the Earth. --- Fr. Yesayi has the last word.. --- “This is a unique feast of victory”. --- ---- PS. Last year Vardananq was on Feb 11. Beside the fact that the Battle happened in late spring or early summer, if it this a military campaign why does it move from one year to another according to the "passover/schmassover"’? Why do some think it is a joke when the entire Armenian army was decimated including their commanders? Do we move the dates of Sardarapat or the Battle of Shushi?

Why are Armenians even talking about this? Is it a wishful thinking. Is it a death wish? look ate this picture. Do they look like your cousins in Yerevan? http://www.armenianow.com/sites/default/files/img/imagecache/600x400/arab-protests-emen.jpg Why are we comparing Armenia with those primitive countries? In the short time of less than 20 years Armenia has had several elections. It has had 3 presidents. Compare it with the likes of Saddam (rest in piss), Mubarak of Egypt, dictator for over 40 years, Qaddafi of Libya, dictator for over 40 years….. -please add. Not to forget the ali-oghlu- president for life dynasty next door. Even the “most backward ME country next door“ Iran has had so many presidents since… Am I under the impression that some of us are yearning to emulate those primitive countries? Remember the thread about “Protestants”? What do Armenians have to protest about, beside the high price of oghi/vodka? Or,that chicken soup is taking over khash, and pizza is replacing khorvats? http://hyeforum.com/index.php?showtopic=7028&st=120&p=181796&hl=protestant%20&fromsearch=1entry181796 Below the phrase “domino effect” is used. How about we substitute that with “armageddon”? I’m sure those who wrote that garbage are rubbing their hands together in gleeful anticipation. I've got news for them. If and when those in Egypt, Libya, Yemen ...etc. succeed to establish "islamic republics" ala Iran, telaviv will be remanded to the dustbin of history-schmistory. See the reference to "neoconservatives"(aka telaviv lobby) below.** **See who those so called “neocons” were. Wolfowitz, Perle and Feith. The ones who spread the lies of saddam having WMD s (weapons of mass destruction) Guess their ethnicity. Where in gehena are they now? Mission acomplished? Their main goal was to incite Georgy porgy to attack Baghdad, who, in his own mind was to avenge his father who could not conquer it. Among those so called countries is also the so called kingdom of Bahrain (means two seas). An island in the Persian Gulf. Look, and seew if you can locate it on the map; http://travel.nationalgeographic.com/travel/countries/bahrain-map/ A so called country, state kingdom , with a population of ½ million, an area of 268 sq mi, smaller than New York City and Yerevan. Yet it has a “king”. What is the definition of a “king”? Is this his picture? King Kong; http://www.everypicture.com/shop/books/aa610302d72bacd6c86419709a3e2c1d/king-kong.jpg Long live King Ashot!!! http://www.armenianow.com/commentary/analysis/27812/armenia_arab_world_changes_influence

Yes Gamavor the famous Armenian dynasty of Colombo-Colombosian Matsun were from Colombia. http://thedailydish.files.wordpress.com/2008/11/colombo.jpg --- I know this is not Comedistan. Who dreams of such nonsense? Is “Rule Britannia” the National Anthem of Armenia? Does the Queen of England know where Armenia is? Can she spell the word? Or, is it tucked somewhere in her inseparable handbag? . Some say she has condoms in that bag. http://www.youtube.com/watch?v=BuDmqx8T9YY&feature=fvwrel According to some we all came out of Africa, be it the blackest negro or the whitest albino. Look at the map below and see how Humans out of Africa traveled through Armenia. West to Norway and East to Indonesia. http://0.tqn.com/d/archaeology/1/0/s/6/1/Spreading_homo_sapiens.jpg Is that why the Norse call themselves NorwegIAN and those of Indonesia are known as IndonesIAN? We have seen how the Celts and the Irish are in fact from Armenia, and that they sculpt Khachkars. How the Basque speak a proto-Armenian. We have also seen that there are/were Armenian churches and priests in Iceland. Is the real name of Ice Land “Սառ Երկիր/Sar-Erkir”? Iceland; http://hyeforum.com/index.php?showtopic=3253&st=0&p=23034&hl=iceland&fromsearch=1entry23034 Why is it that we are always looking to the West to find our kin? Why don’t we look East, to places like Kamchatka? Are the Kamchatka-IANS our kin? Or is it the Siber-IANS? OH yes! We do. Hi Hagarag! Look at the Mamikoneans from China. Are the Iranians Armenian simply because they are known as Iran-IAN? How about Syr-IANS? Oh yes! How silly of me. How can I forget our closest cousins, the Zimbabwe-IANS.? Above I said. This is not Comedistan. Can we get serious? Of course. I forgot that the Queen of England Elizabeth is in fact Armenian and her real name is Եղիսաբեթ/Yeghisabeth, just like Elizabeth Taylor./Tertsakian. Just as we know that Princess Diana was 1/64,000th Armenian. And how can we forget Krikor Ipekian.?(Note that “ipek” to mean “silk” is not an Armenian word. The Armenian is “Մետաքս/ metaks“. An altogether separate topic ). http://amuddledthought.com/wp-content/uploads/2009/06/Metaxa-7.jpg PS. Not to forget that the British tried to erase Armenia off the map so they can an unfettered route from istanbul to baku. Is that why they hanged and murdered Stepan Shahumian and his companions?

Dear Liz good to see you again. And good to see your beautiful face. “Chater” in French is pronounced “shater”, As in the Arabic “shatteyr” شاتر, with the thicker Arabic T, which my system will not reproduce. My Farsi font may be corrupted. I’m sure Johannes can reproduce it. The Persian dictionary says it is from the Arabic to mean -”footman, foot runner, nimble, clever”. We have known the word to mean- Smart/Diligent Once again dear Liz. Welcome. Assuming you speak Hindi. Do you? Swaagatam Please note that many others are variants of the same. A list of “welcome “ in the dialects of (greater)India.

Emigration-Immigration A cartoon by Edik Balaian as published in the AIM Magazine June 2000. Let’s see how many we remember who “immigrated” to Armenia in funerary casket?? The latest being Alex Manoogian. See how many of these who lived their entire lives outside of Armenia, not necessarily in faraway places like America, France.. etc. but a walking distance from Yerevan like Tiflis, baku etc…. “ immigrated” (in a box) were reburied at the..Pantheon. Օտարութիւն այսքան տարով, Կ’ուլամ կարոտով կարոտով, Մեր խնդիրքը լուծուի շուտով Համբերէ հոգիս համբերէ: Հէռացել եմ Հայրենիքէս Բաժնուել եմ ընտանիքէս, Անշուշտ օր մը պիտ գանք ի դես Համբերէ հոգիս համբերէ: Սրտիս մէջը ունիմ կրակ Կայրէ զիս ամէն ժամանակ, Հայրենիքէս չկայ նամակ Համբերէ հոգիս հմաբերէ: Մայրիկ, կ’երդնում արեւ վկայ Յետ այսու ինձ դադար չկայ, Արար աշխարհ թող իմանայ: Հայը կ’ապրի ու կը մնայ Վատ, չար թուրքը թող իմանայ Դաշնակցութիւն կայ կը մնայ: --- In a song book I have, Armenian National and Revolutionary Songs Published in 1983, in the Eastern US (NY, Boston?) under the auspices of the AYF-ՀՄԸՄ/ARF. There is a footnote. **Պայքարէ հոգիս Պայքարէ*** *** Some people call “struggle/ՊԱՅՔԱՐ” jihad. Pantheon; http://www.findagrave.com/cgi-bin/fg.cgi?page=gsr&GScid=2166735 http://3.bp.blogspot.com/_9rjK1yXqTJc/RllNo4RICnI/AAAAAAAAAxY/JIswDxhsSb4/s1600-h/No-Comment..jpg http://3.bp.blogspot.com/_9rjK1yXqTJc/RllNo4RICnI/AAAAAAAAAxY/JIswDxhsSb4/s1600/No-Comment..jpg

I have been wondering for sometime. Is this Salbi Ghazarian the one time editor (partners with Vardan Oakanian) of AIM Magazine - Salpi H Ghazarian? Edit. Yes she is the Salpi Haroutinian Ghazarian. According to this headline in the Armenian Reporter sometime in 2009. I do remember when she moved to Armenia shortly after Vardan did.

SAS, Harut, is this it? ---- Մեր գյուղերի անունները …Բայց դեռ ինչքան Անուններ կան, Որ վերքերն են մեր պատմության. ­”Իլան, Չալան, Ղոթուր Ղալան, Դարբանդ-Ուզուն, Մոլլադուրսուն, Խլի, Չոռլի Ու Չամռլի, Ուլիխանլու Ու Մեջդ-լու, Կողես-մողես…­”. Եվ դեռ այսպես Մի հնաբուխ ծաղր ու ծանակ՝‘ Բառակույտի մի սեւ բանակ Գրոհ տվեց, Սիրտս խրեց Ծաղրանուններն հազարատեգ,- Բայց թե ո՞րը հիշես մեկ-մեկ, Քանզի ամեն մեկն հիշելիս՝‘ Ծիծաղի հետ լացդ է գալիս…… Իրավ, իմ գյուղ, Ի՞նչ Թայ-չարուխ, Այդ կսազեր Անինքնասեր Ոտաբոբիկ քո անցյալին, Բայց քո նորը՝ քո պանծալին, Մի՞թե վայել էր, որ մնար Դեռ անունով այդ ծաղրահար, Դառնար զարմանք սերունդներին, Եվ մեզ նրանք ի՞նչ կասեին, Ո՞վ էր այդքան անխոհ կնքել Ու քեզ դարեր խայտառակել…… Թե՞ դրանով հին թշնամիդ Խեղճությունն է ծաղրել հնիդ…… Կամ թե ինչո՞ւ, ի՞նչ Քավթառլի, Երբ նա ջահել կյանքով է լի, Երգը շուրթին, սիրտը խնդուն, Երբ երեսից վարդ է կաթում, Շուրջը կանաչ, Մանկության կանչ, Երբ ծերունու կրծքի տակ էլ Կյանքի գարունն է բռնկել…… Կամ թե ինչու՞ Ղոնաղ-ղռան, Երբ հյուրադավ մարդիկ մեռան, Մեռավ իրենց դարն իրենց հետ, Ու ետ չի գա մեռածն հավետ. Այնինչ՝ գյուղակն իմ Շիրակում Մարդասերի փարոսն հոգում՝‘ Միշտ վառ պահում ու դիմացի Անցորդին է կանչում հացի…… Բայց ո՞վ էր քեզ Իբրեւ վրեժ՝‘ Անուն դրել Սամադարվեշ, Ծածկել ծաղրով իր չարասիրտ Քո նվագուն անունը կիրթ – Քանզի մարդիկ իրար՝ քենով Ծանակել են եւ անունով՝‘ Երբ մարդու մեջ Դեռ մարդն էր խեղճ…… Կամ երբ ծարավ դարեր լացել՝‘ Իրար հանդի ջուր գողացել Ու բռնվել՝‘ Ահ են տվել. - Է՜յ, հե՜յ, ջրգող…… - Ի՞նչ է, զրկող…… - Ծարավագյուղ…… - Պառավագյուղ…… - Սուխոյ-ֆանտան՝‘ Չոր շատրվան…… Ու կռիվ են բացել ահով՝‘ Իրար գլուխ ջարդել բահով, Ոչ թե մեղրի մի լեգենդար, Այլ մի՛ կաթիլ ջրի համար Իրարամերժ Իրար մրել, Ծաղրանուն են իրար դրել Հին հարեւան Գյուղն ու ավան, Երբ դեռ երազն էին նրանց՝‘ Ջրանցքները մեր նորաբաց, Որ հորդացել Ծով են դարձել, Մարել ծարավն հանդ ու գյուղի, Խեղդել հուշերն այն դառնալի, Թողել անհետ Հին վերքի հետ, Թողած սպին՝‘ Անունը սին

Do you remember the so called Cuban exiles/refugees, when Castro sent shiploads of criminals to Miami?

This does not smell too good. It is so similar to a booklet (in Armenian) I have, published in NY 1914 by the Jehovah's Witnesses,Թատերակարք Ստեղծագործութեան. I will elaborate more sometime. Furthermore. What in the world does this have with the Big G? Specially when we can't see who and what the author is, and what their purpose.

LOVE IS IN THE AIR??? If love is in the air”, then why are we not having more babies? http://www.youtube.com/watch?v=061cgLtuYeQ&feature=related http://www.armenianow.com/sites/default/files/img/imagecache/600x400/FF_64.jpg Also watch the video,jumping over the fire and wonder why are they not being "fired up". Or are they burned out?; Look at his "torch"? Մօրուք չունեմ որ խօսքըս լսես!!?? http://www.armenianow.com/sites/default/files/img/imagecache/600x400/ff-trndez2.jpg Today , Feb . 19 , 2011 is the Feast of St. Sargis. As you can see above, last year it was on Jan. 30. Who in kehena /jehennem/ ԴԺՈԽ/dzhokh جهنه makes these calendars? Moshe Cohenyan? %$ . Why is the Christian Armenian Calendar dependent on that stupid “passover”?. Pass over what? You may choose to pass over this post as well. ԴԺՈԽԸ ՏԱՆԻ/May hell take them. OK! Enough! I will pass over it!!! ----- In the Armenian there are two words to describe our pre_Christian culture. Aside from “հեթանոսheathen”, ԿռապաշտKrrapasht and ԿրակապաշտKrakapasht. The former refers to “idolator/worshiper of idols”, and the latter , “fire worshiper”. How did the ancient rite of purification by fire turn to a Christian one? Consider how some cultures still cremate their dead and how we incinerate our toxic trash. How did the pre-Christian rite of FIRE turn to a Christian one? How did the Winter Solstice to Christmas? When we know that Jesus was born in late spring or early summer. According to the Armenian tradition Terntes occurs 40 days, count them, 40 days after the Birth. See why in the Biblical quotes below. Has not that “forty days, and forty nights” of that biblical nonsense expire yet? When we here are living in the forty zillionth century? A few days ago, Monday Feb. 14 (Valentine) we also celebrated … ՏԵԱՌՆԸՆԴԱՌԱՋ ՏԻԱՌՆԴԱՌԱՋ** ՏԷՐԸՆՏԵՍ **Note that the soft Ր/R turns to the hard Ռ/ RR in front of the letter N, and the Armenian Է turns to Ի/I as in ՏԷՐ- ՏԻԱՐ/Տիրուհի. ***Not ՏԵՐ please! Էturns to Ի, Ե does not. Did you know that Տիրուհի/Tirouhi is a name we call our daughters. It may be out of use now.? http://www.armenianow.com/sites/default/files/img/imagecache/600x400/ff-trndez2.jpg http://asbarez.com/arm/56463/ Scroll down to the Armenian article. http://www.rheinmain.haypedia.org/wp-content/uploads/2009/02/dyarnentaratsch.pdf http://www.biblepicturegallery.com/samples/pa/stories/gospels/birth/Jesus%20presented%20in%20the%20Temple%20from%20the%20John%20Brown.gif

Can we stop the “emigration”, I.e export of criminal elements from Gavar to Glendale who may think that America is the Wild West of 200 years ago, that the FBI and the CIA are comedy clubs just like the police in Armenia? Those of us who came to America worked and toiled in sweatshops and foundries 25 hours a day, many still do just to earn two cents/erkou luma to afford a loaf of bread or a second hand shoe. Don’t jail them at a cost of $100,000 a year/month to the decent taxpayers. Where they will have bacon and eggs for breakfast, onion steak/ irish stew/smbuk lits for lunch and filet mignon for supper. SEND THEM BACK TO WHEREVER THE HELL THEY CAME FROM!!! http://news.am/eng/news/48438.html

Above we saw why that bird is known by so many different names by so many different people. I didn't know that the bird is amember of the broader family of Pheasants. --- http://3.bp.blogspot.com/_Fz7UvChu8sE/TO2bMuiBJWI/AAAAAAAAB4w/nDVgdTXfhSY/s400/turkey.jpg Observe here the reproduction from an Aztec drawing; http://www.wildturkeyzone.com/wildturkey/aztec.jpg http://www.wildturkeyzone.com/wildturkey/species.htm Note that Columbus named the bird “tuka/ tukki” without the R, unlike the Bostonians who call the (automobile) “car“ - “cah“. Gobble gobble to you too. Let’s… ---- What does “Cold turkey” mean?; All that gobbledygook about why the bird was named so in the English language, that it was named so for its red (fez-like) facial feature is nothing but “furkey droppings” . Why would a native American bird, that Europe did not know about until the 16th century named so?? Observe the red-fez face here; http://www.northrup.org/photos/turkey/black-white-turkey%20(3).htm We assume that the Armenian name “հնդկահաւ/hndkahav”, just as in many other language means the bird from modern day India. See below. It was named so based on the fact that it was a native American(Aztec) bird, that Columbus and others confused America with India. Therefore when we name the bird such we are referring to ancient (pre-Columbian) America. At times we called that bird “ճուլուխ/jullukh” , obviously an բնաձայն/ onomatopoeic word and we assumed it was from that other language. Some synonyms- ՀՆԴԿԱՀԱՒ- Հնդուհաւ, հնդկաքաղաղ, ճուրճուր, ճուռճուռ, գորել, ճոլոկ, կուլկուլ, կուռկուռ, մսրահաւ, քելքել, ՃՈՒԼՈՒԽ My apologies forx the length of thze article below. We have already seen the relevant highlights.

Yes Zartonk, it will save the decent taxpayers zillions of dollars keeping them in jails. On the other hand. Don't jail them, send them back to wherever the hell they came from, be it Moscow or Kamchatka. Once upon a time Diasporan Armenians in general and American Armenians (not so called Soviet Armenians) in particular worked and toiled 25 hours a day in sweatshops and factories, be they ditch diggers or college professors, mechanics or mechanical engineers, they yearned to become productive and respected members of society....

Except, that tattoo should have been done a little lower.... http://www.mosnews.com/photos/46/1246_400x300.jpg Rhymes with “armenian coward”. So now, should Glendale build a bigger and better prison? What is the demography of Glendale? How many are in, and how many outside prisons? Of course! America is a big BLACK MARKET!! I hope the blacks in Glendale kill all those bastards քածորդիներ who claim to be Armenian. Whatever happened to the days when American Armenians were the most respected minority?

Yes indeed Ani. When I saw that you were supposed to be 70 years old I was puzzled. Even if I am under the impression that you are a relatively young adult mature person.... I'm sure you can go to your own profile- to "edit my profile" and correct whatever is wrong, or even remove your birthdate altogether. Btw. At age 70 you will be our most senior member, only next to our Grande Dame Louise who is 80+

http://shanttv.com/am/jury/news/2010_11_03/2040/4985/ http://www.azg.am/AM/culture/2011020501 Տեղադրվել է` 2011-02-05 14:56:03 (GMT +04:00) ԳԵՂՈՆ ՀԱՅ ՄՈՐԸ ՀԱԿՈԲ ՀԱԿՈԲՅԱՆ  Կարծում եմ, ի բնե մարդուն հատուկ է հերոսի պաշտամունքը: Հաղթողի, ուժեղագույնին առջեւ խոնարհում: Նաեւ հնուց հայերը կազմակերպել են Նավասարդյան խաղերը: Մարդիկ կազմակերպել են հատուկ մրցումներ հաղթողներին որոշելու համար: Այդ մրցումները եղել են մեծ տոնախմբումներ, որոնց ներկա են եղել արքաները... «Օ՜ տայր ինձ զծուխն ծխանի եւ զառաւօտն Նաւասարդի»... «Աւա՜ղ փառացս անցաւորի...»,- երեւի ծերունի արքայի հառաչանքը... Հելլադայում մարդկային մարմնի գեղեցկությունը պաշտամունքի էր հասել... Օլիմպիական խաղերը, երբ մրցում էին իրենց ուժը եւ ֆիզիկական կարողությունը ցույց տալու համար, եւ նույն ժամանակ, եթե չեմ սխալվում, բանաստեղծներն էին մրցում: Գիտենք, որ օլիմպիական հաղթողներուն համայնքը հուշարձան էր կանգնեցնում: Նրանք իրենց հերոսներն էին: Եվ ընդհանրապես, ժողովուրդը, գոնե մենք գիտենք, որ հայերս հպարտանում ենք մեր հաջողակ հայրենակիցներով, եթե նույնիսկ մենք մասնակցություն մը կամ օգնություն մը ցույց չենք տված մեր հերոսին: Քըրք Քըրքորյանը, ասում են, այսօր աշխարհի ամենահարուստներից է, եւ հպարտությամբ ենք հիշում անունը, նաեւ սպասում ենք, որ ինքն ալ իր ժողովուրդին բաժին հանե իր հաջողութենեն... Եվ անշուշտ, Քըրք Քըրքորյանները իրենց ժողովուրդին դժվարության ժամանակ չեն մոռանում... Անշուշտ, ժողովուրդը իր սրտին մեջ պահում է մանավանդ իր հայրենիքին պաշտպանության համար կյանքը տված կամ վտանգած անձանց. «Սուրբ անունդ պիտի հիշվի դարեդար, հայրենիքի տեր ու պաշտպան Անդրանիկ»: Անշուշտ, որեւէ բնագավառում, երբ հայը մրցում է օտարների հետ, մեր ժողովուրդը անտարբեր չի մնում, երբ հայկական Եռագույնը բարձրանում է ի պատիվ հաղթողին եւ հնչում է «Մեր հայրենիքը»... Հաճախ հաղթողը պատվանդանի վրա իր արցունքները չի կարողանում զսպել մեր պետական հիմնը լսելիս... Դժբախտաբար վերջին հարյուրամյակները, մանավանդ 20-րդ դարը ճակատագրական եղավ հայերուս համար. կործանման դարաշրջանը մեր մտավորականության. մանավանդ մեր հայ գրողները կարծես անիծված ըլլային. եթե ուրիշ ժողովուրդներու մոտ պատահում են «անիծված արվեստագետներ», հայ լավագույն գրողները, մեր ժողովուրդի ընտիր զավակներըՙ «նոր ազնվականությունը», մահանում էին 20 տարեկանինՙ թոքախտով, կամ 40 չհասած մեռնում էին աքսորի ճանապարհներուն, բանտերում, սպանվելով... Էլ չեմ ասում ամբողջ արեւմտահայության սպանդը Օսմանյան կայսրության մեջ: Եվ այսպես, հայ ազգը գոյատեւում է... Կյանքը ուրախ չէ եղած հայերուս համար, եւ սակայն նկատած եմ, որ հայերը անհասկանալի զուսպ են մանավանդ երբ առիթ է լինում հայրենակիցը գովաբանելու... Ի բնե ըլլալով խելացի, օժտվածՙ տեսնելով հանդերձ իր հայրենակցին հաջողությունը, չի սիրում ցույց տալ ոգեւորություն, կարծես ասում էՙ հերիք չէ հաջողել է, հիմա էլՙ գովասանք, քիչ մը շատ չէ՞: Կարծես թե դա իրեն համար ըլլա նվաստացում, կրնա ըլլալ նաեւ նախանձ... Իսկ ես կարծում էի, որ ուրիշի արժանիքները բացահայտելը նույն ինքը առաքինությունն է, իսկ փառաբանելը սկիզբն է լավին հետ համագործակցելու: Լավը արժեւորելը սկիզբ է դառնում լավ գործը շարունակելու, լավերու ընկերակցության, եղբայրության սկիզբը... Դժբախտաբար, երեւի դարերով օտարին հայոց ճորտացումը հայուն դարձրել է ավելի ինքնամփոփ, կասկածամիտ եւ չվստահող... Իսկ 70 տարվա սովետական ռեժիմը քի՞չ ավերներ գործեց մարդոց հոգում... Փառք Աստուծո, այդ մղձավանջային ժամանակները անցան, հիմա արդեն ժամանակն է, որ ամեն լավ գործ գնահատենք, քաջալերենք, փայփայենք, որպեսզի այդ զարհուրելի ժամանակները իսպառ մոռացվին: Եվ ահավասիկ ես ուրախությամբ այսօրվա եւ վաղվա ընթերցողին կուզեի ծանոթացնել սքանչելի հայորդիի մը եւ իր ստեղծագործության, որուն մեկ մասին բախտը ունեցանք անցյալ տարի ծանոթանալու: Ինչպես ասում էի քիչ առաջ, գեղեցիկ գործ մը, եթե ունի իր գնահատողը, պատճառ կդառնա նոր գեղեցիկ գործերու ստեղծման: Կարեւոր է, որ նախ գոյություն ունենա այդ ազնվական մարդը, որ ոչ միայն գնահատող է տաղանդավոր գործին, այլեւ ինքն ալ ըլլա գեղեցիկ եւ տաղանդավոր: Եվ ահավասիկ այդ հերոսըՙ տաղանդավոր նկարիչ Հրազդան Թոքմաջյան, որ մի քանի ամիս առաջՙ 2010 թվականին հայրենիք բերավ նվիրաբերելու երկու սքանչելիքՙ գիրք-ալբոմ մը եւ ցուցահանդես մը, որ, կարծում եմ, հայրենիքում 2010 թվականի ամենանշանակալից, անմոռանալի եւ պատմական պահերից եղան: Երկուքն ալ կոթողային գործերՙ Հրազդանի հեղինակած «Մարաշի ասեղնագործություն» հոյակապ աշխատասիրությունը եւ «Մարաշի ասեղնագործություն» ցուցահանդեսը: Ցուցահանդեսը բացվեց Երեւան քաղաքի պատմության թանգարանում 2010 թ. նոյեմբերի 3-ին, իսկ գրքի շնորհանդեսըՙ մի օր շուտ, Հայաստանի գիտությունների ակադեմիայում: Ցուցադրվում էին բարձրագույն մակարդակի գործեր, որոնք պատիվ պիտի բերեին աշխարհի լավագույն թանգարաններուն: Դրանք բարձրագույն մակարդակի նկարչական գործեր են հեղինակությամբ հայ տանտիկիններու: Նկարագրելով չի լինի, պետք է տեսնել: Կերպասի վրա ասեղով եւ գունավոր թելերով, բամբակյա եւ ոսկեթելով կատարյալ գծագրություն, կատարյալ կոմպոզիցիա, սքանչելի գունանկարչություն: Եթե կերպարվեստի գործի մը արժանիքներեն մեկն ալ այն է, որ դիտողը որքան ալ որ նայի ցուցադրված ստեղծագործությունը, չձանձրանա, այլ ուրախությամբ լեցվի, հայ կանայք ստեղծել են անզուգական արվեստի գործեր, ամեն ստեղծագործող իրավամբ ինքնատիպ է եւ եզակի... Եվ ցուցահանդեսը միասնական է եւ կատարելապես այլազան: Ամեն հեղինակ որոշակի տարբերվում է մյուսեն: Գալով Մարաշի ասեղնագործությանը նվիրված աշխատասիրությանՙ գիրքը կոթողական գործ մըն է, բառին բուն իմաստովՙ խելացի, զարգացած, նրբանկատ, գիտուն, ինքնավստահ, մեկ խոսքովՙ տաղանդավոր հայրենակցի մը, որը միայն պատիվ կրնա բերել իր ազգին եւ մարդկության: Ցուցահանդեսի նմուշները, արվեստի գործերը հավաքված են Սիրիայի Հալեպ քաղաքում եւ տպագրված նույնպես Հալեպ քաղաքում, հրատարակությամբ Մարաշի հայրենակցական միության Գերմանիկ-Վասպուրական մշակութային միության: Սույն հատորը կնվիրվի Ցեղասպանության ու տարագրության տառապալից օրերը իրենց ուսերուն վրա տարած հայ կանանց պայծառ հիշատակին: Լավ կըլլա, որ նշեմ, որ 1915 թվականի թրքական կոտորածներից մազապուրծ Արեւմտահայաստանի եւ Կիլիկիո քաղաքներուՙ Մարաշ, Հաճըն, Զեյթուն, Այնթապ, Քիլիս, բնակիչները մեծ մասամբ նախ հավաքվեցին Սիրիայում եւ մանավանդ Հալեպ քաղաքում, սիրիական գթասիրտ եւ մարդասեր ժողովուրդի պանծալի եւ հնագույն քաղաքում: Արեւմտահայաստանից, Կիլիկիայից, Տեր Զորից ճողոպրած արեւմտահայության մնացորդացը մնաց Սիրիայում, հիմնականը Հալեպ քաղաքումՙ իբրեւ հյուր արաբ բարեգութ ժողովուրդին: Հալեպը դարձավ տեսակ մը փոքր Արեւմտահայաստան... Հայերըՙ իրենց դարավոր մշակույթով եւ սովորություններով, հայկական ընտանիքը, եկեղեցին, որոշ ժամանակ կարծեք չէին զգում հարվածի ուժգնությունը, բայց օտարության սառը օդը կամաց-կամաց զգալի պիտի դարձներ մահացու հարվածի ուժը... Հայը արմատախիլ եղած էր իր բնօրրանեն, դատապարտված էր մոռանալու իր լեզուն, իր ինքնությունը, դառնալու նոր մարդու տեսակ, հայու նոր տեսակ... 95 տարի է անցել Եղեռնից, եւ արդեն մի քանի սերունդ ապրում է «նոր հայրենիքի» մեջ: Պետք է նշեմ, որ ամբողջ Սփյուռքի տարածքում սփռված հայ համայնքներուն մեջ Սուրիան եւ մանավանդ Հալեպ քաղաքը ունի իր ինքնուրույն տեղը իբրեւ պահեստը մնացորդացի... վերջնականապես տակավին չխաթարված արեւմտահայության. «Տեսի դաշտերը Սուրիո, Լյառն Լիբանան եւ յուր մայրեր... Կըղզի նման չիք մեր Կիպրիա, Եվ ոչ մեկ վայր է, արդարեւ, Գեղեցիկ քան զիմ Կիլիկիա, Աշխարհ, որ ինձ ետուր արեւ...»: «Քու հիշատակդ այս գիշեր, զիս լալու չափ կհուզե», Հայաստա՜ն, Հայաստա՜ն, Հայաստա՜ն... Այո, անշուշտ Հրազդանը չենք մոռցած: Ո՞վ է Հրազդանը, անշուշտ պիտի հարցնեք: Այո, Հրազդանը այսօր արդեն մոտ քսան տարի է Հալեպ քաղաքում ապրող հայաստանցի նկարիչ մըն է շատ տաղանդավոր: Հրազդանը ի՞նչ կապ ունի Հալեպի հետ... Մի քիչ պատմություն. մոտավորապես 60 տարի առաջ Հալեպ քաղաքի մի քանի արվեստասեր հայերՙ ակնաբույժ տոքթ. Ճեպեճյանը, ճարտարապետ Գաբլանը կորոշեն նկարչական դասարան մը բանալ նկարչություն սիրող եւ ընդունակ հայ պատանիներունՙ քաջալերելու նկարչությամբ զբաղվել: Եվ մի սենյակ կճարվի, ուր մի փոքր վճարումով հայ տղաք եւ աղջիկներ պիտի կարողանային նկարչությամբ զբաղվել եւ սորվել նաեւ: Չեմ գիտեր հիմնադրման օրից ովքեր եղած են նկարչության ուսուցիչները, բայց կարծեմ ոչ մի վկայված մանկավարժ, բարձրագույն կրթությամբ ուսուցիչ չի եղել: Բայց հետագային ՀԲԸՄիության «Սարյան ակադեմիա» կոչված այդ դասարանը բախտը ունեցավ ունենալու իրական տաղանդավոր դասատու մը, որ նաեւ մանկավարժ էր կրթությամբՙ ավարտած Երեւանի մանկավարժական ինստիտուտի նկարչական բաժինը: Ուրեմն սիրիահայ գաղութի բախտավոր ղեկավարները մի օր էլ գաղափարը կունենան իրենց դպրոցին համար արդեն անկախ Հայաստանեն ուսուցիչ հրավիրել, եւ առանց մանրամասնություններուն մեջ մտնելու, այդ ուսուցիչը ընտրվեցավ մեր բարեկամ Հրազդան Թոքմաջյանը: Ասեմ, որ նա սիրելի ընկերս է, տաղանդավոր նկարիչ, բարեկիրթ, խելացի, ազնվագույն անձնավորություն, որ սերում է Էրզրումի նշանավոր Թոքմաջյան ընտանիքից: Թոքմաջյան կնշանակե ձուլող: Ինչպես ամեն հայ ընտանիքի մի անդամ տիրապետում էր արհեստի եւ այդ հայ արհեստավորը ապահովում էր ընտանիքի ապրուստը, այնպես ալ Հրազդանի ծնողները եղել են հնագույն արհեստի տիրապետողներՙ ձուլողներ: Հրազդանը շնորհիվ իր խելացիության եւ ազնվաբարո նկարագրին կարողացավ մի քանի տարում Հալեպի հայ համայնքին մեջ իրեն ապահովել շատ պատվավոր մի դիրք եւ դարձավ հարազատ, շատ սիրված ու հարգված հալեպահայերից: Անշուշտ նաեւ իբրեւ մեր նորանկախ պետության քաղաքացի շատ հարգված է սիրիական կառավարության կողմից: Հրազդանը լավագույն օրինակն է այն հնարավորության, որ որքան մեծ կրնար ըլլալ օգուտը հայությանՙ ըլլա Սփյուռքում, ըլլա հայրենիքում... Ասում են 15.000 հայ տղամարդիկ եւ կանայք Լոս Անջելեսի բանտերում են ապրում իբրեւ հանցագործներ... Մեկ է, հանցագործն ալ, պատվավորն ալ Միացյալ Նահանգներում ի սկզբանե դատապարտված են հայության համար կորստյան: Ափսոս, հազար ափսոս... Եվ ահավասիկ, ապրելով օտարության մեջ, բայց իր հայրենակիցների ծոցում, Հրազդանի աչքերը սկսում են ավելի պայծառ տեսնել օտարության մշուշին մեջ, սկսում է նկատել, որ որքան սփռված արժեքներ կան ի պահ սփյուռքահայերուն մոտ, որքան հոգեւոր արժեքներ, որոնք կորչելու են եւ կորչում են: Դրանք հայ ժողովուրդի ստեղծած արժեքներն են, որոնք պատկանում են հայ ազգին: Պետք է փրկել այդ հարստությունները: Եվ Հրազդանը հայտնաբերում է արեւմտահայ տանտիկիններու սքանչելի ասեղնագործությունները, որոնք տակավին պահվում են հայերու տուներուն մեջ: Հրազդանը կայծակի հարվածի ազդեցության տակ է. սիրահարված է հայ տանտիկիններու ասեղնագործություններուն... Ուրախության չափ չկա: Ահավասիկ ինչ է նշանակում ուրիշի ստեղծածովը ուրախանալ, գնահատել, ոգեւորվել: Հրազդանը սիրահարված է Մարաշի ասեղնագործության, եւ գործի է լծվում: Իր ժամանակը թանկագին, եւ իր սուղ միջոցները չխնայելով Հրազդանը որոշում է փնտրել, գտնել, արձանագրել եւ հավաքել Մարաշի հայ տանտիկիններու ասեղնագործությունները: Եվ ահավասիկ մի քանի տարիներու տքնաջան աշխատանքներու արդյունքով Հրազդանը հավաքում է ցուցահանդես մը եւ գրում է աշխատասիրություն մը, որը կրնար գրել միայն օժտված բանասեր մը եւ պատմաբան մը, կարող էր ոգեւորել իր հայրենակիցները, մանավանդ մարաշցիները: Հրազդանը անշուշտ հերոս մըն է, որ իր կյանքը նվիրել է իր ժողովրդի հոգեւոր արժեքները պաշտպանելուն, եւ ինքնաբերաբար մտածում ես, որ որքան կարեւոր է, որ մեր երկիրը զորանար, մեր պետությունը հասներ պահելու եւ հսկելու իր ժողովուրդին ֆիզիկական եւ հոգեւոր կարիքները: Ախր ինչպե՞ս կարելի է ասել, որ ես ազատ եմՙ ուր ուզեմ կապրիմ, ինչ ուզեմՙ կանեմ եւ իմ կյանքիս պատասխանատուն եմ: Լավ, բայց քու ազգիդ պատի՞վը, անո՞ւնը... Ախր այս տեսակ բան չէր լսված, որ այսքան հայեր կամավոր լքեն իրենց հայրենիքը եւ օտարությունը ընտրեն... Այսքան հայերՙ կին, տղամարդ, օտար բանտերում ըլլան... Ամենայն դեպս, խեղճ հայեր... Ամենայն դեպս, մեր խեղճ եղբայրներ... ԳԵՂՈՆ ՀԱՅ ԿՆՈՋ Եվ այսպես խոսքս ուզում եմ շարունակելՙ Հրազդանին շնորհակալություն հայտնելով, որ իր կազմակերպած ցուցահանդեսին առիթովՙ նվիրված Մարաշի հայ կանանց ասեղնագործության, ինծի համար պարզվեց, որ հայ կանայք դարերու ընթացքին ստեղծած են կերպարվեստի գլուխգործոցներՙ իրենց տուներուն մեջ աշխատելով եւ իրենց գիտելիքները փոխանցելով իրենց դուստրերուն: Եվ այսպես դարերով հազարավոր սքանչելիքներ կորած են, մաշված եւ փչացած, բայց բարեբախտաբար Հալեպում, շատ մը տուներում, այդ հայ կանանց ասեղնագործությունները պահվում էին, եւ Հրազդանը սկսեց հավաքել եւ նաեւ ոգեւորել ու սովորեցնել, որ պետք է ամենամեծ հոգածությամբ պահել այդ արվեստի գործերը, հայ մայրերու ասեղնագործությունները, առայժմՙ Մարաշի, բայց կան նաեւ արեւմտահայության մյուս նշանավոր քաղաքներու հայ կանանց ասեղնագործություններըՙ Զեյթուն, Այնթապ, Ուրֆա, Բալու, Վան, Էրզրում եւ ուրիշ քաղաքներու հայ կանանց ձեռագործերը: Այսօր տեխնիկայի զարգացման պատճառով ձեռքի աշխատանքները չեն կարողանում մրցել իրենց իսկ ստեղծած իրական գործերու կեղծերուն հետ: Կեղծն ու էժանը շարքից դուրս են անում իրականը. սա էլ մարդկության «զարգացման» օգուտների շարքին... Այսօր դժվար թե հայ աղջիկներ տանը նստած համբերությամբ ասեղնագործությամբ զբաղվեն... Բայց այն, ինչի մասին ուզում եմ մանավանդ խոսել, որ ես իմացաՙ դիտելով Հրազդանի կազմակերպած ցուցահանդեսը, եւ իր կազմած գիրքըՙ նվիրված Մարաշի հայ կանանց ասեղնագործություններուն, առաջին անգամ անդրադարձա, որ որքան ես եւ ուրիշ հայեր, մանավանդ արվեստաբաններ չեն նկատել, չեն անդրադարձել հայ կնոջ դերին մեր գեղագիտական դաստիարակության գործում: Չենք անդրադարձել, որ հայ տնից է սկսել հայ մարդու գեղարվեստական դաստիարակությունը, հայ կինը, հայ մայրը, տանտիրուհին որքան մեծ, մեծագույն դերը ունեցած են հայ մարդու կյանքին մեջ: Հիմա նոր հասկանում եմ, որ հայ տունը եղել է նաեւ հայ մարդու գեղագիտական կրթության օջախը: Անդրադառնո՞ւմ եք, որ երբ հայ կինը ստեղծում էր իր ասեղնագործությունները, հյուսում էր իր գորգերը, ստեղծում էր արվեստի գործեր, որոնք ստեղծվում էին ընտանիքի անդամներու ներկայությամբ: Այդ գեղեցկությունները ստեղծվում էին եւ անմիջապես մաս էին կազմում տան բնակիչներուն առօրյա կյանքին, չէ՞ որ այդ սքանչելի արվեստի գործերը ստեղծվում էին տան մեջ, նոր սերունդի աչքի առաջ եւ դառնում էին երախայի առաջին գեղագիտական դասագիրքերը, առաջին հոգեւոր սնունդը աճող սերունդին... Հայ մայրը իր տունը վերածում էր թանգարանի... Ճաշակ մը տալու համար Հրազդանի աշխատությունիցՙ ահավասիկ հատվածներ իր գիրք-ալբոմիցՙ իմ միջամտություններով: *** Հայ արվեստին մեջ, մասնավորաբար ասեղնագործությունը, թե կիրառական իմաստով (եկեղեցական եւ աշխարհական գործածությամբ), թե զուտ գեղարվեստական նկատառումով, մեզի կփոխանցե հայ իգական սեռին նրբաճաշակ հորինումները, որոնք մեր ժողովուրդին փառքի լուսապսակը կհանդիսանան: (Շահան եպս. Սարգիսյան, առաջնորդ հայոց Բերիո թեմի) *** Աշխատանքի արժանիքներից է այն, որ ներկայացված են արխիվային ուշագրավ լուսանկարներ: Մեծ արվեստով են արված գծանկարները եւ գունեղ ու ներկայանալիՙ հեղինակների լուսանկարները եւ հատկապես ասեղնագործության հնամենի եւ ժամանակակից նմուշները: Առանձնապես հիշարժան են եկեղեցական հանդերձանքի տարրերըՙ կատարված Մարաշի անկրկնելի տեխնիկայով: ...Հեղինակը հմտորեն բնութագրել է ասեղնագործման գործընթացը, տեխնիկական հնարքները եւ հմտությունները (Սվետլանա Հայկի Պողոսյան, ազգագրագետ, պատմական գիտությունների թեկնածու): *** Աշխատանքային խումբի մեր վարչական ընկերներու տեւական փնտրտուքի շնորհիվ հավաքվեցան, լուսանկարվեցան ու հրատարակության պատրաստվեցան հարյուրավոր ասեղնագործություններ: (Մարաշի հայրենակցական միության Գերմանիկ-Վասպուրական մշակութային միություն): *** ...Կրնաս տեսնել նաեւ Մարաշի հյուսվածեղեններ, որ կգործվին, եւ աղջիկներ իրենց տարօրինակ ասեղնագործությունը կհյուսեն անոր վրա, տեսակ մը ասեղնագործություն, որ քաղաքին անունովը կկոչվի: Որովհետեւ Մարաշի հայեր տնայնագործությամբ ապրող ժողովուրդ են (W.J. Childs, 1912): *** Հայ ժողովուրդի մեծամասնությունը նստակյաց (քաղաքակիրթ) եւ տնայնագործ էին մինչեւ 1915 թվականի եղեռնը եւ սովետական ռեժիմը: 1925-ին Հալեպում կայան գտած 50.000 հայերից 8000 գորգագործ եւ ասեղնագործ 50 ոսկերիչ 300 դերձակ 450 կոշկակար 450 ատաղձագործ 300 երկաթագործ 150 թիթեղագործ 1500 որմնադիր 850 ոստայնանկ 12.250: Հայը չի եղել մինչեւ սովետական իշխանությունը բանվոր պրոլետար: Այստեղ մի անգամ էլ ուզում եմ ձեր ուշադրության հանձնել այն փաստը, որ ամեն ընտանիքի գոնե մի անդամը տիրապետել է արհեստի մը, որ եղել է այդ ընտանիքի անդամներու ապրուստի հիմքը: Հ. Հ

If this seems like a repeat, it is in a way. See #15 above. See Hrazdan Tokmajian himself speaking. http://shanttv.com/am/jury/news/2010_11_03/2040/4985/ What is more eerie below is that I have personally known some of the actors below. Like Dr. Jebejian and Zareh Kaplan. Just as I have several samples of those Marash needelworks that my own mother and aunts had emroidered. http://www.azg.am/AM/culture/2011020501 Տեղադրվել է` 2011-02-05 14:56:03 (GMT +04:00) ԳԵՂՈՆ ՀԱՅ ՄՈՐԸ ՀԱԿՈԲ ՀԱԿՈԲՅԱՆ  Կարծում եմ, ի բնե մարդուն հատուկ է հերոսի պաշտամունքը: Հաղթողի, ուժեղագույնին առջեւ խոնարհում: Նաեւ հնուց հայերը կազմակերպել են Նավասարդյան խաղերը: Մարդիկ կազմակերպել են հատուկ մրցումներ հաղթողներին որոշելու համար: Այդ մրցումները եղել են մեծ տոնախմբումներ, որոնց ներկա են եղել արքաները... «Օ՜ տայր ինձ զծուխն ծխանի եւ զառաւօտն Նաւասարդի»... «Աւա՜ղ փառացս անցաւորի...»,- երեւի ծերունի արքայի հառաչանքը... Հելլադայում մարդկային մարմնի գեղեցկությունը պաշտամունքի էր հասել... Օլիմպիական խաղերը, երբ մրցում էին իրենց ուժը եւ ֆիզիկական կարողությունը ցույց տալու համար, եւ նույն ժամանակ, եթե չեմ սխալվում, բանաստեղծներն էին մրցում: Գիտենք, որ օլիմպիական հաղթողներուն համայնքը հուշարձան էր կանգնեցնում: Նրանք իրենց հերոսներն էին: Եվ ընդհանրապես, ժողովուրդը, գոնե մենք գիտենք, որ հայերս հպարտանում ենք մեր հաջողակ հայրենակիցներով, եթե նույնիսկ մենք մասնակցություն մը կամ օգնություն մը ցույց չենք տված մեր հերոսին: Քըրք Քըրքորյանը, ասում են, այսօր աշխարհի ամենահարուստներից է, եւ հպարտությամբ ենք հիշում անունը, նաեւ սպասում ենք, որ ինքն ալ իր ժողովուրդին բաժին հանե իր հաջողութենեն... Եվ անշուշտ, Քըրք Քըրքորյանները իրենց ժողովուրդին դժվարության ժամանակ չեն մոռանում... Անշուշտ, ժողովուրդը իր սրտին մեջ պահում է մանավանդ իր հայրենիքին պաշտպանության համար կյանքը տված կամ վտանգած անձանց. «Սուրբ անունդ պիտի հիշվի դարեդար, հայրենիքի տեր ու պաշտպան Անդրանիկ»: Անշուշտ, որեւէ բնագավառում, երբ հայը մրցում է օտարների հետ, մեր ժողովուրդը անտարբեր չի մնում, երբ հայկական Եռագույնը բարձրանում է ի պատիվ հաղթողին եւ հնչում է «Մեր հայրենիքը»... Հաճախ հաղթողը պատվանդանի վրա իր արցունքները չի կարողանում զսպել մեր պետական հիմնը լսելիս... Դժբախտաբար վերջին հարյուրամյակները, մանավանդ 20-րդ դարը ճակատագրական եղավ հայերուս համար. կործանման դարաշրջանը մեր մտավորականության. մանավանդ մեր հայ գրողները կարծես անիծված ըլլային. եթե ուրիշ ժողովուրդներու մոտ պատահում են «անիծված արվեստագետներ», հայ լավագույն գրողները, մեր ժողովուրդի ընտիր զավակներըՙ «նոր ազնվականությունը», մահանում էին 20 տարեկանինՙ թոքախտով, կամ 40 չհասած մեռնում էին աքսորի ճանապարհներուն, բանտերում, սպանվելով... Էլ չեմ ասում ամբողջ արեւմտահայության սպանդը Օսմանյան կայսրության մեջ: Եվ այսպես, հայ ազգը գոյատեւում է... Կյանքը ուրախ չէ եղած հայերուս համար, եւ սակայն նկատած եմ, որ հայերը անհասկանալի զուսպ են մանավանդ երբ առիթ է լինում հայրենակիցը գովաբանելու... Ի բնե ըլլալով խելացի, օժտվածՙ տեսնելով հանդերձ իր հայրենակցին հաջողությունը, չի սիրում ցույց տալ ոգեւորություն, կարծես ասում էՙ հերիք չէ հաջողել է, հիմա էլՙ գովասանք, քիչ մը շատ չէ՞: Կարծես թե դա իրեն համար ըլլա նվաստացում, կրնա ըլլալ նաեւ նախանձ... Իսկ ես կարծում էի, որ ուրիշի արժանիքները բացահայտելը նույն ինքը առաքինությունն է, իսկ փառաբանելը սկիզբն է լավին հետ համագործակցելու: Լավը արժեւորելը սկիզբ է դառնում լավ գործը շարունակելու, լավերու ընկերակցության, եղբայրության սկիզբը... Դժբախտաբար, երեւի դարերով օտարին հայոց ճորտացումը հայուն դարձրել է ավելի ինքնամփոփ, կասկածամիտ եւ չվստահող... Իսկ 70 տարվա սովետական ռեժիմը քի՞չ ավերներ գործեց մարդոց հոգում... Փառք Աստուծո, այդ մղձավանջային ժամանակները անցան, հիմա արդեն ժամանակն է, որ ամեն լավ գործ գնահատենք, քաջալերենք, փայփայենք, որպեսզի այդ զարհուրելի ժամանակները իսպառ մոռացվին: Եվ ահավասիկ ես ուրախությամբ այսօրվա եւ վաղվա ընթերցողին կուզեի ծանոթացնել սքանչելի հայորդիի մը եւ իր ստեղծագործության, որուն մեկ մասին բախտը ունեցանք անցյալ տարի ծանոթանալու: Ինչպես ասում էի քիչ առաջ, գեղեցիկ գործ մը, եթե ունի իր գնահատողը, պատճառ կդառնա նոր գեղեցիկ գործերու ստեղծման: Կարեւոր է, որ նախ գոյություն ունենա այդ ազնվական մարդը, որ ոչ միայն գնահատող է տաղանդավոր գործին, այլեւ ինքն ալ ըլլա գեղեցիկ եւ տաղանդավոր: Եվ ահավասիկ այդ հերոսըՙ տաղանդավոր նկարիչ Հրազդան Թոքմաջյան, որ մի քանի ամիս առաջՙ 2010 թվականին հայրենիք բերավ նվիրաբերելու երկու սքանչելիքՙ գիրք-ալբոմ մը եւ ցուցահանդես մը, որ, կարծում եմ, հայրենիքում 2010 թվականի ամենանշանակալից, անմոռանալի եւ պատմական պահերից եղան: Երկուքն ալ կոթողային գործերՙ Հրազդանի հեղինակած «Մարաշի ասեղնագործություն» հոյակապ աշխատասիրությունը եւ «Մարաշի ասեղնագործություն» ցուցահանդեսը: Ցուցահանդեսը բացվեց Երեւան քաղաքի պատմության թանգարանում 2010 թ. նոյեմբերի 3-ին, իսկ գրքի շնորհանդեսըՙ մի օր շուտ, Հայաստանի գիտությունների ակադեմիայում: Ցուցադրվում էին բարձրագույն մակարդակի գործեր, որոնք պատիվ պիտի բերեին աշխարհի լավագույն թանգարաններուն: Դրանք բարձրագույն մակարդակի նկարչական գործեր են հեղինակությամբ հայ տանտիկիններու: Նկարագրելով չի լինի, պետք է տեսնել: Կերպասի վրա ասեղով եւ գունավոր թելերով, բամբակյա եւ ոսկեթելով կատարյալ գծագրություն, կատարյալ կոմպոզիցիա, սքանչելի գունանկարչություն: Եթե կերպարվեստի գործի մը արժանիքներեն մեկն ալ այն է, որ դիտողը որքան ալ որ նայի ցուցադրված ստեղծագործությունը, չձանձրանա, այլ ուրախությամբ լեցվի, հայ կանայք ստեղծել են անզուգական արվեստի գործեր, ամեն ստեղծագործող իրավամբ ինքնատիպ է եւ եզակի... Եվ ցուցահանդեսը միասնական է եւ կատարելապես այլազան: Ամեն հեղինակ որոշակի տարբերվում է մյուսեն: Գալով Մարաշի ասեղնագործությանը նվիրված աշխատասիրությանՙ գիրքը կոթողական գործ մըն է, բառին բուն իմաստովՙ խելացի, զարգացած, նրբանկատ, գիտուն, ինքնավստահ, մեկ խոսքովՙ տաղանդավոր հայրենակցի մը, որը միայն պատիվ կրնա բերել իր ազգին եւ մարդկության: Ցուցահանդեսի նմուշները, արվեստի գործերը հավաքված են Սիրիայի Հալեպ քաղաքում եւ տպագրված նույնպես Հալեպ քաղաքում, հրատարակությամբ Մարաշի հայրենակցական միության Գերմանիկ-Վասպուրական մշակութային միության: Սույն հատորը կնվիրվի Ցեղասպանության ու տարագրության տառապալից օրերը իրենց ուսերուն վրա տարած հայ կանանց պայծառ հիշատակին: Լավ կըլլա, որ նշեմ, որ 1915 թվականի թրքական կոտորածներից մազապուրծ Արեւմտահայաստանի եւ Կիլիկիո քաղաքներուՙ Մարաշ, Հաճըն, Զեյթուն, Այնթապ, Քիլիս, բնակիչները մեծ մասամբ նախ հավաքվեցին Սիրիայում եւ մանավանդ Հալեպ քաղաքում, սիրիական գթասիրտ եւ մարդասեր ժողովուրդի պանծալի եւ հնագույն քաղաքում: Արեւմտահայաստանից, Կիլիկիայից, Տեր Զորից ճողոպրած արեւմտահայության մնացորդացը մնաց Սիրիայում, հիմնականը Հալեպ քաղաքումՙ իբրեւ հյուր արաբ բարեգութ ժողովուրդին: Հալեպը դարձավ տեսակ մը փոքր Արեւմտահայաստան... Հայերըՙ իրենց դարավոր մշակույթով եւ սովորություններով, հայկական ընտանիքը, եկեղեցին, որոշ ժամանակ կարծեք չէին զգում հարվածի ուժգնությունը, բայց օտարության սառը օդը կամաց-կամաց զգալի պիտի դարձներ մահացու հարվածի ուժը... Հայը արմատախիլ եղած էր իր բնօրրանեն, դատապարտված էր մոռանալու իր լեզուն, իր ինքնությունը, դառնալու նոր մարդու տեսակ, հայու նոր տեսակ... 95 տարի է անցել Եղեռնից, եւ արդեն մի քանի սերունդ ապրում է «նոր հայրենիքի» մեջ: Պետք է նշեմ, որ ամբողջ Սփյուռքի տարածքում սփռված հայ համայնքներուն մեջ Սուրիան եւ մանավանդ Հալեպ քաղաքը ունի իր ինքնուրույն տեղը իբրեւ պահեստը մնացորդացի... վերջնականապես տակավին չխաթարված արեւմտահայության. «Տեսի դաշտերը Սուրիո, Լյառն Լիբանան եւ յուր մայրեր... Կըղզի նման չիք մեր Կիպրիա, Եվ ոչ մեկ վայր է, արդարեւ, Գեղեցիկ քան զիմ Կիլիկիա, Աշխարհ, որ ինձ ետուր արեւ...»: «Քու հիշատակդ այս գիշեր, զիս լալու չափ կհուզե», Հայաստա՜ն, Հայաստա՜ն, Հայաստա՜ն... Այո, անշուշտ Հրազդանը չենք մոռցած: Ո՞վ է Հրազդանը, անշուշտ պիտի հարցնեք: Այո, Հրազդանը այսօր արդեն մոտ քսան տարի է Հալեպ քաղաքում ապրող հայաստանցի նկարիչ մըն է շատ տաղանդավոր: Հրազդանը ի՞նչ կապ ունի Հալեպի հետ... Մի քիչ պատմություն. մոտավորապես 60 տարի առաջ Հալեպ քաղաքի մի քանի արվեստասեր հայերՙ ակնաբույժ տոքթ. Ճեպեճյանը, ճարտարապետ Գաբլանը կորոշեն նկարչական դասարան մը բանալ նկարչություն սիրող եւ ընդունակ հայ պատանիներունՙ քաջալերելու նկարչությամբ զբաղվել: Եվ մի սենյակ կճարվի, ուր մի փոքր վճարումով հայ տղաք եւ աղջիկներ պիտի կարողանային նկարչությամբ զբաղվել եւ սորվել նաեւ: Չեմ գիտեր հիմնադրման օրից ովքեր եղած են նկարչության ուսուցիչները, բայց կարծեմ ոչ մի վկայված մանկավարժ, բարձրագույն կրթությամբ ուսուցիչ չի եղել: Բայց հետագային ՀԲԸՄիության «Սարյան ակադեմիա» կոչված այդ դասարանը բախտը ունեցավ ունենալու իրական տաղանդավոր դասատու մը, որ նաեւ մանկավարժ էր կրթությամբՙ ավարտած Երեւանի մանկավարժական ինստիտուտի նկարչական բաժինը: Ուրեմն սիրիահայ գաղութի բախտավոր ղեկավարները մի օր էլ գաղափարը կունենան իրենց դպրոցին համար արդեն անկախ Հայաստանեն ուսուցիչ հրավիրել, եւ առանց մանրամասնություններուն մեջ մտնելու, այդ ուսուցիչը ընտրվեցավ մեր բարեկամ Հրազդան Թոքմաջյանը: Ասեմ, որ նա սիրելի ընկերս է, տաղանդավոր նկարիչ, բարեկիրթ, խելացի, ազնվագույն անձնավորություն, որ սերում է Էրզրումի նշանավոր Թոքմաջյան ընտանիքից: Թոքմաջյան կնշանակե ձուլող: Ինչպես ամեն հայ ընտանիքի մի անդամ տիրապետում էր արհեստի եւ այդ հայ արհեստավորը ապահովում էր ընտանիքի ապրուստը, այնպես ալ Հրազդանի ծնողները եղել են հնագույն արհեստի տիրապետողներՙ ձուլողներ: Հրազդանը շնորհիվ իր խելացիության եւ ազնվաբարո նկարագրին կարողացավ մի քանի տարում Հալեպի հայ համայնքին մեջ իրեն ապահովել շատ պատվավոր մի դիրք եւ դարձավ հարազատ, շատ սիրված ու հարգված հալեպահայերից: Անշուշտ նաեւ իբրեւ մեր նորանկախ պետության քաղաքացի շատ հարգված է սիրիական կառավարության կողմից: Հրազդանը լավագույն օրինակն է այն հնարավորության, որ որքան մեծ կրնար ըլլալ օգուտը հայությանՙ ըլլա Սփյուռքում, ըլլա հայրենիքում... Ասում են 15.000 հայ տղամարդիկ եւ կանայք Լոս Անջելեսի բանտերում են ապրում իբրեւ հանցագործներ... Մեկ է, հանցագործն ալ, պատվավորն ալ Միացյալ Նահանգներում ի սկզբանե դատապարտված են հայության համար կորստյան: Ափսոս, հազար ափսոս... Եվ ահավասիկ, ապրելով օտարության մեջ, բայց իր հայրենակիցների ծոցում, Հրազդանի աչքերը սկսում են ավելի պայծառ տեսնել օտարության մշուշին մեջ, սկսում է նկատել, որ որքան սփռված արժեքներ կան ի պահ սփյուռքահայերուն մոտ, որքան հոգեւոր արժեքներ, որոնք կորչելու են եւ կորչում են: Դրանք հայ ժողովուրդի ստեղծած արժեքներն են, որոնք պատկանում են հայ ազգին: Պետք է փրկել այդ հարստությունները: Եվ Հրազդանը հայտնաբերում է արեւմտահայ տանտիկիններու սքանչելի ասեղնագործությունները, որոնք տակավին պահվում են հայերու տուներուն մեջ: Հրազդանը կայծակի հարվածի ազդեցության տակ է. սիրահարված է հայ տանտիկիններու ասեղնագործություններուն... Ուրախության չափ չկա: Ահավասիկ ինչ է նշանակում ուրիշի ստեղծածովը ուրախանալ, գնահատել, ոգեւորվել: Հրազդանը սիրահարված է Մարաշի ասեղնագործության, եւ գործի է լծվում: Իր ժամանակը թանկագին, եւ իր սուղ միջոցները չխնայելով Հրազդանը որոշում է փնտրել, գտնել, արձանագրել եւ հավաքել Մարաշի հայ տանտիկիններու ասեղնագործությունները: Եվ ահավասիկ մի քանի տարիներու տքնաջան աշխատանքներու արդյունքով Հրազդանը հավաքում է ցուցահանդես մը եւ գրում է աշխատասիրություն մը, որը կրնար գրել միայն օժտված բանասեր մը եւ պատմաբան մը, կարող էր ոգեւորել իր հայրենակիցները, մանավանդ մարաշցիները: Հրազդանը անշուշտ հերոս մըն է, որ իր կյանքը նվիրել է իր ժողովրդի հոգեւոր արժեքները պաշտպանելուն, եւ ինքնաբերաբար մտածում ես, որ որքան կարեւոր է, որ մեր երկիրը զորանար, մեր պետությունը հասներ պահելու եւ հսկելու իր ժողովուրդին ֆիզիկական եւ հոգեւոր կարիքները: Ախր ինչպե՞ս կարելի է ասել, որ ես ազատ եմՙ ուր ուզեմ կապրիմ, ինչ ուզեմՙ կանեմ եւ իմ կյանքիս պատասխանատուն եմ: Լավ, բայց քու ազգիդ պատի՞վը, անո՞ւնը... Ախր այս տեսակ բան չէր լսված, որ այսքան հայեր կամավոր լքեն իրենց հայրենիքը եւ օտարությունը ընտրեն... Այսքան հայերՙ կին, տղամարդ, օտար բանտերում ըլլան... Ամենայն դեպս, խեղճ հայեր... Ամենայն դեպս, մեր խեղճ եղբայրներ... ԳԵՂՈՆ ՀԱՅ ԿՆՈՋ Եվ այսպես խոսքս ուզում եմ շարունակելՙ Հրազդանին շնորհակալություն հայտնելով, որ իր կազմակերպած ցուցահանդեսին առիթովՙ նվիրված Մարաշի հայ կանանց ասեղնագործության, ինծի համար պարզվեց, որ հայ կանայք դարերու ընթացքին ստեղծած են կերպարվեստի գլուխգործոցներՙ իրենց տուներուն մեջ աշխատելով եւ իրենց գիտելիքները փոխանցելով իրենց դուստրերուն: Եվ այսպես դարերով հազարավոր սքանչելիքներ կորած են, մաշված եւ փչացած, բայց բարեբախտաբար Հալեպում, շատ մը տուներում, այդ հայ կանանց ասեղնագործությունները պահվում էին, եւ Հրազդանը սկսեց հավաքել եւ նաեւ ոգեւորել ու սովորեցնել, որ պետք է ամենամեծ հոգածությամբ պահել այդ արվեստի գործերը, հայ մայրերու ասեղնագործությունները, առայժմՙ Մարաշի, բայց կան նաեւ արեւմտահայության մյուս նշանավոր քաղաքներու հայ կանանց ասեղնագործություններըՙ Զեյթուն, Այնթապ, Ուրֆա, Բալու, Վան, Էրզրում եւ ուրիշ քաղաքներու հայ կանանց ձեռագործերը: Այսօր տեխնիկայի զարգացման պատճառով ձեռքի աշխատանքները չեն կարողանում մրցել իրենց իսկ ստեղծած իրական գործերու կեղծերուն հետ: Կեղծն ու էժանը շարքից դուրս են անում իրականը. սա էլ մարդկության «զարգացման» օգուտների շարքին... Այսօր դժվար թե հայ աղջիկներ տանը նստած համբերությամբ ասեղնագործությամբ զբաղվեն... Բայց այն, ինչի մասին ուզում եմ մանավանդ խոսել, որ ես իմացաՙ դիտելով Հրազդանի կազմակերպած ցուցահանդեսը, եւ իր կազմած գիրքըՙ նվիրված Մարաշի հայ կանանց ասեղնագործություններուն, առաջին անգամ անդրադարձա, որ որքան ես եւ ուրիշ հայեր, մանավանդ արվեստաբաններ չեն նկատել, չեն անդրադարձել հայ կնոջ դերին մեր գեղագիտական դաստիարակության գործում: Չենք անդրադարձել, որ հայ տնից է սկսել հայ մարդու գեղարվեստական դաստիարակությունը, հայ կինը, հայ մայրը, տանտիրուհին որքան մեծ, մեծագույն դերը ունեցած են հայ մարդու կյանքին մեջ: Հիմա նոր հասկանում եմ, որ հայ տունը եղել է նաեւ հայ մարդու գեղագիտական կրթության օջախը: Անդրադառնո՞ւմ եք, որ երբ հայ կինը ստեղծում էր իր ասեղնագործությունները, հյուսում էր իր գորգերը, ստեղծում էր արվեստի գործեր, որոնք ստեղծվում էին ընտանիքի անդամներու ներկայությամբ: Այդ գեղեցկությունները ստեղծվում էին եւ անմիջապես մաս էին կազմում տան բնակիչներուն առօրյա կյանքին, չէ՞ որ այդ սքանչելի արվեստի գործերը ստեղծվում էին տան մեջ, նոր սերունդի աչքի առաջ եւ դառնում էին երախայի առաջին գեղագիտական դասագիրքերը, առաջին հոգեւոր սնունդը աճող սերունդին... Հայ մայրը իր տունը վերածում էր թանգարանի... Ճաշակ մը տալու համար Հրազդանի աշխատությունիցՙ ահավասիկ հատվածներ իր գիրք-ալբոմիցՙ իմ միջամտություններով: *** Հայ արվեստին մեջ, մասնավորաբար ասեղնագործությունը, թե կիրառական իմաստով (եկեղեցական եւ աշխարհական գործածությամբ), թե զուտ գեղարվեստական նկատառումով, մեզի կփոխանցե հայ իգական սեռին նրբաճաշակ հորինումները, որոնք մեր ժողովուրդին փառքի լուսապսակը կհանդիսանան: (Շահան եպս. Սարգիսյան, առաջնորդ հայոց Բերիո թեմի) *** Աշխատանքի արժանիքներից է այն, որ ներկայացված են արխիվային ուշագրավ լուսանկարներ: Մեծ արվեստով են արված գծանկարները եւ գունեղ ու ներկայանալիՙ հեղինակների լուսանկարները եւ հատկապես ասեղնագործության հնամենի եւ ժամանակակից նմուշները: Առանձնապես հիշարժան են եկեղեցական հանդերձանքի տարրերըՙ կատարված Մարաշի անկրկնելի տեխնիկայով: ...Հեղինակը հմտորեն բնութագրել է ասեղնագործման գործընթացը, տեխնիկական հնարքները եւ հմտությունները (Սվետլանա Հայկի Պողոսյան, ազգագրագետ, պատմական գիտությունների թեկնածու): *** Աշխատանքային խումբի մեր վարչական ընկերներու տեւական փնտրտուքի շնորհիվ հավաքվեցան, լուսանկարվեցան ու հրատարակության պատրաստվեցան հարյուրավոր ասեղնագործություններ: (Մարաշի հայրենակցական միության Գերմանիկ-Վասպուրական մշակութային միություն): *** ...Կրնաս տեսնել նաեւ Մարաշի հյուսվածեղեններ, որ կգործվին, եւ աղջիկներ իրենց տարօրինակ ասեղնագործությունը կհյուսեն անոր վրա, տեսակ մը ասեղնագործություն, որ քաղաքին անունովը կկոչվի: Որովհետեւ Մարաշի հայեր տնայնագործությամբ ապրող ժողովուրդ են (W.J. Childs, 1912): *** Հայ ժողովուրդի մեծամասնությունը նստակյաց (քաղաքակիրթ) եւ տնայնագործ էին մինչեւ 1915 թվականի եղեռնը եւ սովետական ռեժիմը: 1925-ին Հալեպում կայան գտած 50.000 հայերից 8000 գորգագործ եւ ասեղնագործ 50 ոսկերիչ 300 դերձակ 450 կոշկակար 450 ատաղձագործ 300 երկաթագործ 150 թիթեղագործ 1500 որմնադիր 850 ոստայնանկ 12.250: Հայը չի եղել մինչեւ սովետական իշխանությունը բանվոր պրոլետար: Այստեղ մի անգամ էլ ուզում եմ ձեր ուշադրության հանձնել այն փաստը, որ ամեն ընտանիքի գոնե մի անդամը տիրապետել է արհեստի մը, որ եղել է այդ ընտանիքի անդամներու ապրուստի հիմքը: Հ. Հ See the rest at the AZG site

Yes Yervant, the Armenian of Compost/Compote is “khoshab/khoshaf”. See # 4 here; http://hyeforum.com/index.php?showtopic=14897 In addition . “khosh-ab/khoshaf” sounds Persian to mean khosh=happy”(alcoholic) and “ab=water”. Please Ashot, we love you. You added a T to “compose”. An obvious typo I‘m sure? That is where you gave yervant the license

I do remember that. Just as we think dressing in black is a sign of respect when Red-Blue- and Apricot would be a sign of disrespect. Why do we dress in black when the dearly departed is dressed and shrouded in white? It goes back to biblical times when a symbol of mourning was to douse oneself in ashes. This and many more. I.e , a funeral is not an occasion of celebration, not a time to shave and dress in one’s best wardrobe. In contrast. Observe how funeral attendants in America dress up, in respect to the dearly departed, be they man- tie and jacket, or woman- heel long dress. Hi Nairi!! Լալկան Կիներ Is funeral a time of mourning or a time of celebration? Listen to what officiating clergy says. No to mourn the death but celebrate their achievements in life. Specially when their offspring and relatives are in attendance. Ps. I don’t shave and dress up everyday, but when I attend the celebration of a departure of a dearly departed I do.

Page 223. RECIPES of ROYAL FEASTS Pheasant-Փասիան http://www.rspb.org.uk/images/cache/pheasant_male_300_tcm9-142357_v2.jpg Who among us has had roast Pheasant? Reminds of the times when Italian immigrants could not find pheasants at the market, instead they used "guinea hens" instead, hence the reason why at times they are called "guinea". http://wild-facts.com/wp-content/uploads/2010/05/guinea-fowl.jpg I will skip over the modes of preparationS, and minor ingredients, like seasonings and condiments, just use your cuccinal expertise and imagination. Pheasant in Wine 1 large pheasant ½ cup olive oil 1 ½ cups dry white wine 2 tsps all-purpose flour 2 cups vegetable oil 2 tbsps finely chopped parsley --- Mulberry Sweetmeats 2 cups ground almonds 3 tbsps rosewater 2-3 pistachio slivers 1 cup powdered sugar ----- ԿԱՔԱՒԼԻՑ http://3.bp.blogspot.com/_34PE0ZEgM80/TBlt93v8eyI/AAAAAAAARlY/WU5qqYGX2ds/s1600/california-quail.jpg (We will let Johannes tell us what Ajarian says about the origin and etymology of “ Կաքաւ”. You will be surprised as I was.) Stuffed Quail 8 quails 1 ½ tsp salt ½ tsp ground black pepper 1 onion thinly sliced 4 cloves of garlic, crushed 1 tbsp olive oil ½ cup ground walnuts 1 cup dried Cornelian cherries 1 cup dried Apricots 2 tbsp sugar ---- We will skip over #4 Armenian Roast a la Duzian (I have no idea what “duzian” is) And #5 Roast Beef ala Armenia Here is what caught my attention and stopped me. I had never seen or heard about it. Note that it rhymes with “chamich” , yet, was it meant to be “amij”, like “mij-միջուկ”? AMICH ԱՄԻՉ 1 large chicken (about 3 pounds)** 5 tbsp almonds 2 tbsp finely chopped onion (Oil for sautéing) Salt and pepper to taste 1 cup long-grained rice (washed) 2 clovezs garlic, crushed 2 tbsp finely chopped parsley 2 tbsp honey (dried fruits may be used instead) **Substitite that with the fowl of your choice as shown below. Note that below the word »լցոնած» is used to mean “filled/stuffed”. --- Amich

Please bear with me. I know that there are several topics dealing with the subject. Here is a site that deals exclusively with the Armenian kitchen, even though at times they use foreign words but we can also see the Armenian words for many infredients and recipes. Ազգային ԽոՐխանոց http://www.menu.am/arm/cuisines/9/2 Please note that above I used the word ԽՈՐԽԱՆՈՑ , since the native word is "khokhanots" from the original "khoRkhanots" (khoRkh means food), not "khoHanots". http://hyeforum.com/index.php?showtopic=9652&st=0&p=108410&hl=khohket&fromsearch=1entry108410

Of course! None of them make it like your mother and grandmother. Hi Nairi! Long time no see!! Did you mean this? WRONG!!! http://www.armenianweekly.com/wp-content/uploads/2010/10/dolma.jpg It is a sad commentary how many of us speak “furkish “, including the Persians without knowing it is furkish, What some of us, including the Pers-Armenians (dolmeh) is not “dolma”, it is “sarma“ in that cursed language, aka Armenian “patouk/rolled/wrapped“. Taco http://4.bp.blogspot.com/_UZCeUDMh1X4/SUVDTScTTWI/AAAAAAAABCY/SRdaWvIclBg/s400/Mexican+Food.jpg Rolleno; http://en.wikipedia.org/wiki/File:Chile_Rellenos.jpg How come the South Americans don't use tobacco leaves to make tacos? WE SPEAK ARMENIAN!!! I have said this before. Our odar hara will not serve demitass coffee until we call it “haykakan sourj”. In our clan we never call that brew “furkush kahve”. We might as well die of “de-caffeinitis”. http://1.bp.blogspot.com/_3B3KpnxxbDE/Sb7-ZOKo-pI/AAAAAAAABE4/6OZOhD7DAHs/s320/Eggplant+Dolma.jpg Substitute the vegetable shell with Zucchini, Bell pepper, tomato, potato, or even sheep intestine , and voila ! You get “dolma”, ie. Stuffed/Lits/ԼԻՑ. http://mypersiankitchen.com/wp-content/uploads/2010/04/Stuffed-Eggplant1-Custom.jpg Here is what the Persian dictionary says, and it indicates it with the letter T to mean from furkish. دولمة=Dolmeh, T. =Dish of cabbage or other vegetables stuffed with meat and rice. Wrong!!! Dolma means stuffed/filled. Not like rolled cabbage or grape leaves. Is the Persian language a dialect of Arabic or furkish? Or, is it visa versa? Yes, we know, they all being of “koranic” culture do speak the same “non-language”.

Yes Yervant, here is where the golden treasure is/was. http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/61/Tajikistan_gold_teeth.jpg/220px-Tajikistan_gold_teeth.jpg Not meant to be funny! It may still be found in the sands of Der Zor desert.