Johannes Posted October 23, 2008 Author Report Share Posted October 23, 2008 ԸՆԿԵՐՆԵՐ ԿԱՆ Որքա՜ն անուշ հոգիներ կան ամէն տեղ, Սարի քնքուշ ծաղիկներուն պէս բուրեան. Սարէն հոսող ջուրերուն պէս դիւթական՝ Որքա՜ն կեանքեր կը կարկաչեն սիրազեղ։ Քաղցրալեզու եւ քաղցրասիրտ ո՛վ մարդիկ, Աղն էք երկրին եւ լոյսը՝ մութ երկինքին. Ձեզմով հարուստ եւ ձեզմով միշտ երջանիկ՝ Կարօտագին ես կը վազեմ այս կեանքին։ Որքա՜ն բարի ընկերներ կան ամէն դի՝ Ինչպէս խոնարհ պտղատու ծառ թեւաբաց. Հովերուն դէմ կանգնած իբրեւ սէգ կաղնի՝ Որքա՜ն ձեռքեր կը բարեւեն քեզ յանկարծ։ Ո՛չ մէկ գինի, բարեկամնե՛ր աննման, Ձեր բարութեան, ձեր արութեան համն ունի. Օր մը գուցէ այս աշխարհէն կշտանամ, Բայց ձեր կարօտն իմ մէջ յաւէտ կ՚արիւնի։ Որքա՜ն անձեր, որքա՜ն գանձեր կան մեր շուրջ, Ճառագայթի եւ աղօթքի պէս արդար. Հոգեճաշակ համբոյրի պէս սրբաշունչ՝ Որքա՜ն նայուածք քեզ կը գրկեն գաղտնաբար... Մ. ԻՇԽԱՆ 1961 Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Armine Posted June 25, 2009 Report Share Posted June 25, 2009 (edited) Յիշեցէք Զիս Պիտի բախեմ, պիտի բախեմ այս գիշեր Երազներու դուռը փակ Որ պահ մը գէթ ձեր խիղճերուն հեշտասէր Խորունկ քունեն արթննաք։ Չէ՛ք ճանաչնար զիս, ես այն մանչուկն եմ սիրուն, Որ յոգնասպառ, կիսամերկ, Անապատին մէջ Տէր Զօրի մտաւ քուն Եւ չարթնցաւ ալ երբեք։ Մի՛ սարսա’իք կմախակերպ իմ տեսքէս, Յող չեմ մտած ես բնաւ, Կը շրջէի դիակներու մէջ ա՛յսպես Միշտ անօթԻ ու ծարաւ... Սովի փուքէն փորս դարձած էր արդէն Ուռած թմբուկ ու կաշի, Եւ սրունքներս ալ մերկացած մսանէն՝ Մէյ—Մէկ ցպիկ նուագի... Օրեր, անվերջ, կարօտ պատառ մը հացի, Տեսայ արիուն, տեսայ մահ, Քոսոտ այծԻ պես միայն խոտ ծամեցի, Խոտն ալ յետոյ չգտայ։ Ծեծը՝ ոչինչ, կը բուժուի վէրքը սուրին, Ոչինչ է վախն իսկ մահուան. Edited June 25, 2009 by Armine Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Armine Posted June 25, 2009 Report Share Posted June 25, 2009 (edited) Ես Մասիսը Չտեսայ Ճրագի պէս ճաճանչող աչքս յառած միշտ հեռուն՝ Սպասեցի տարիներ ու Մասիսը չտեսայ... Դալուկ աշուն է արդեն եւ աչքերուս կ՝իջնէ քուն. Դեռ Մասիսը չտեսայ... Ես շառաւիղ Հայկազեանց, հայու ժպիտ, հայու լաց, Մասեաց որդի հարազատ՝ ես Մասիսը չտեսայ. Իր կարօտով տոչորուն եւ իր կանչով արբեցած՛ Ես Մասիսը չտեսայ... Գիտեմ որ ան հիմա կայ, երկնասլաց լոյս գագաթ, Ես ի՛նչ տեսայ աշխարհէն, երբ Մասիսը չտեսայ. Կեանքս ցնորք ու փոշԻ իր յաւերժին դէմ անյաղթ, Ես Մասիսը չտեսայ... Զայն կը գրկէ ամէն ժամ եւ կը շնչէ իմ հոգիս, Բայց ո՛չ մէկ օր բաց աչքով ես Մասիսը չսեսայ. Կախարդական առասպել եւ հորիզոն աշխարհիս՝ Ես Մասիսը չտեսայ... Օտարի աչքն անտարբեր եւ դարաւոր թշնամինկ Զայն կը դիտէ օրն Ի բուն — ես Մասիսը չտեսայ, Որքա՜ն նայուածք ամբարիշտ յառեզաւ իր ճակատին, Ես Մասիսը չտեսայ... Դեռ քանի՝ օր ու տարի պիտի քայլեմ ես այսպես... Մութ է ճամբան պանդուխտի — ես Մասիսը չտեսայ. Ինչպէ՝ս աչքերս փակեմ, երբ որ, ո՝վ ման, զիս կանչես, Ես Մասիսը չտեսայ... Edited June 25, 2009 by Armine Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Johannes Posted December 17, 2009 Author Report Share Posted December 17, 2009 (edited) ՀԻՆՆ ՈՒ ՆՈՐԸ Մեր գրկին մէջ, մեր աչքին դէմ մեղմօրէնԿը մահանայ վաստակաբեկ Հին Տարին. Կէս-գիշերուան զարկերն ահա կը թաղենԺամանակի փակեալ դագաղ Հին Տարին։ Մա՞հ թէ ծնունդ՝ խորհրդաւոր այս պահուն...Նոյն յարկերէն կը մտնէ ներս Նոր Տարին.Սրտերն ամէն կ՚ըլլան յանկարծ հարսնետունԵւ կը գրկեն կեանքով յորդուն Նոր Տարին։ Մերն էր երէկ, մեր կուրծքերուն հեւքին պէս, Մեզ բախտակից, մեզ ուղեկից Հին Տարին.Յուշ է այսօր, մէգ ու մշուշ մահամերձՅաւերժութեան անդարձ ժառանգ Հին Տարին։ Կու գայ փառքով, զէն ու զարդով յաղթականԱստեղաշող, մեծահանդէ՜ս Նոր Տարին.Երգ է պայծառ եւ ցնծութիւն տօնականԶանգերու ձայն, փողերու կանչ Նոր Տարին։ Որքա՜ն սէրեր ու երազներ լուսալիրՏարաւ իր հետ անդունդն ի վար Հին Տարին.Ժպիտն՝ արցունք եւ կրակներն ալ մոխիրԸրաւ, աւա՜ղ, սա անողոք Հին Տարին։ Թող գայ բարի՜ եւ բարբառի ամենունՆոր յոյսերու աւետաբեր Նոր Տարին։Երկնի բոցէն վառէ մոմեր գոյնզգոյնՇողշողուն ծառ ու լուսաբա՜ր Նոր Տարին Մ. ԻՇԽԱՆ Edited December 17, 2009 by Johannes Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Arpa Posted December 17, 2009 Report Share Posted December 17, 2009 Սքանչելի քերթուած, մանաւանդ այս ատեն երբ մութ ու մռայլ այս տարաուան հրաժեշտ կարդանք եւ դիմաւորենք լոյս ու պայծառ Նոր Տարին:Սիրելը Յովհան, գուցէ դու արդեն մեզ մատուցել ես Մ. Իշխանի կենսագիրը.…http://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%84%D5%B8%D6%82%D5%B7%D5%A5%D5%B2_%D4%BB%D5%B7%D5%AD%D5%A1%D5%B6Մուշեղ Իշխան (իսկական անունը` Ճենտերեճյան Մուշեղ Սրապիոնի, 1914, Սիվրիհիսար (Անկարայի նահանգ) - 12.06.1990, Բեյրութ), հայ գրող, մշակութային, կրթական գործիչ։Կենսա գիր1915-ին ընտանիքով աքսորվել է Դեյր էզ Զոր։ 1928-ին Ավարտել է Դամասկոսի Հայոց ազգային վարժարանը, 1935-ին` Բեյրութի Հայ ճեմարանը, 1938-1940 թթ. հետևել Բրյուսելի (Բելգիա) համալսարանի մանկավարժության և գրականությանյան դասընթացներին։ 1941-1951-ին խմբագրել է Բեյրութի «Ազդակը» (օրաթերթ և շաբաթաթերթ)։ Հայ գրականություն է դասավանդել Բեյրութի Հայ ճեմարանում։ Վախճանվել է 1990 թ.։ Գրական ԺարանգըՄուշեղ Իշխանի ստեղծագործության ներքին ազդակը տարագիր հայի պայքարն է ուծացման վտանգի դեմ՝ հանուն սեփական դիմագծի պահպանման, ազգային և համամարդկային իդեալների կենսագործման։ Նրա բանաստեղծությունները տոգորված են նուրբ քնարականությամբ, խոհականությամբ («Տուներու երգը», 1936, «Հայաստան», 1946, «Կյանք ու երազ», 1949, «Ոսկի աշուն», 1963, «Տառապանք», 1968 և այլ ժողովածուներ)։ Թատերախաղերը կառուցման սկզբունքով և մտածողության որակով նոր են՝ արդիական, արծարծում են ազգային, պատմական, հոգեբանական, սոցիալակն և բարոյաբանական հարցեր («Մեռնիլը որքան դժվար է», 1971, «Սառնարաևեն ելած մարդը», 1979, «Թատերախաղեր», 1980)։ Երևանում բեմադրվել են «Կիլիկիո արքան» (1989, «Նորք» երիտասարդ, թատրոն) և «Մեռնիլը որքան դժվար Է» (1992, ՊՀԹ) պիեսները։ Արձակ գործերն են «Հացի և լույսի համար», 1951, «Հացի և սիրո համար», 1956, «Մնաս բարով, մանկություն», 1974, վեպերը, «Ապասում», 1977, վիպակը։ Գրել է «Արդի հայ գրականություն» (հհ. 1-3, 1973-1975) աշխատությունը։ Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Johannes Posted December 24, 2009 Author Report Share Posted December 24, 2009 (edited) ՀԱՅՐԵՆԻ ԱՂԲԻՒՐՆԵՐ Հայրենի աղբիւրներ,Ամանորի խորհրդաւոր լուսածագին,Երբ ձեր պայծառ ակունքներէն յորդաբուխՊահ մը ոսկի եւ մարգարիտ կը հոսի,Ո՞վ արդեօք ձեզ կու գայ այցի Եւ հոգիին դատարկ սափորը կ՚երկարէՁեր գանձերուն անսպառ: Հայրենի աղբիւրներ,Ձեր ջուրերուն բիւրեղ արծաթն ու ոսկին,Գիտեմ, ի զուր կը հոսինԱմայութեան մէջ չարաշուքՄեր հրկիզուած շէներուն,Մեր սգաւոր, անտառներուն, լեռներուն... Հայրենի աղբիւրներ,Ո՛չ ոք, ո՛չ ոք մեզմէ զատ- Ձեր հարազատ զաւակներէն տարագիր -Գիտէ գաղտնիքն հրաշազանՁեր ջուրերու ոսկեհնչիւն համերգին,Որ մեր հողին ընդերքներէն կը ժայթքէ.Ո՛չ ոք, ո՛չ ոք մեզմէ զատԿրնայ հասնիլ ձեր ոսկեղէն խորհուրդին,Ադամանդեայ ձեր լոյսին,Որ դարաւոր մեր անցեալէն կը բխի: Հայրենի աղբիւրներ,Երկրէ երկիր մենք ահաԿ՚ըմպենք օտար աղբիւրներէ անհամարՈւ կը մնանք միշտ ծարաւ,Մեզ կ՚օրօրեն բազում ջուրեր խոխոջունԵւ ալեակներ ներդաշնակ,Բայց մեր արեան մէջ անվերջԱնմահական կարկաչը ձեր կը հնչէ... Հայրենի աղբիւրներ,Մեղրի պէս քաղցր ու կաթի պէս հարազատ,Հրատոչոր պապակը մեր շրթներունՁեզ կ՚որոնէ ամէն տեղ.Անդնդախոր պարապը մեր սրտերունԴուք լոկ կրնաք լեցնելՁեր խայտանքով սիրազեղ: Հայրենի աղբիւրներ,Աւանդական այս պահուն,Ամանորի խորհրդագեղ այգաբացին,Ձեր ակերէն անխափանԱրդեօք հիմա դարձեալ ոսկի՞ կը հոսիԹէ ձեր ջուրերն են պղտոր,Վշտի արցունք, հեկեկանք,Կարօտի կանչ, ընդվզումի յորդ հեղեղԵւ անէծքի դառն թոյն... Հայրենի աղբիւրներ,Ձեր ջուրերուն չափ յորդահոս հաւատքովՕր մը կրկին պիտի դառնանք մենք ձեզիԵւ արբեցած ձեր գինիով անապակ՝Պիտի մեր կեանքը ծաղկի,Ձեր ջուրերուն պէս լուսեղէն եւ անմահ... Մ. ԻՇԽԱՆ Edited December 24, 2009 by Johannes Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Johannes Posted April 23, 2010 Author Report Share Posted April 23, 2010 ԳԱՐՆԱՆ ԱՆՁՐԵՒԻՆԱՊՐԻԼԵԱՆ ԶՈՀԵՐՈՒ ՅԻՇԱՏԱԿԻՆ Տեղա՛, անձրեւ, օրհնութեան պէս աւետաձայն,Արտ ու արօտ կանանչ յոյսով լեցուր անվերջ.-Քու կենսախայտ համբոյրիդ տակ կը սարսըռանՈսկի սերմեր հողին յղի կողերուն մէջ։ Յիշէ՜, անձրե՛ւ, ամբողջ երկիր մ՚ալ աւերակ,Ուր մա՛հ է արդ, մոխիր ու մուխ ու լռութիւն...Արիւնաբոյր շէներուն մէջ պահ մը հիմակՕրօրէ սուգն իր սարերու ոգիներուն... Իջի՛ր, անձրե՛ւ, վարդաջուրի պէս հոտեւան.Թող ծաղիկներ բաժակն իրենց քեզ երկարեն,Ամպերէն վար հոսի ժպիտ ու ծիածանԵւ թող պայթին գինով ճիչեր թաւուտներէն։ Գիտե՜ս, անձրե՛ւ, Ապրիլի հարս ծառերուն պէսԻ՜նչ հասակներ տապալեցին գիշեր մ՚անհուն...Ա՛հ, պուտ մը ջուր հասցուր անոնց, այդ լեռնադէզԱնապատի տապէն պապա՜կ ոսկորներուն... Հոսէ՛, անձրեւ, սիրերգի պէս հարսանեկանՍրտերն ահա կ՚ընդխառնուին լարերուդ հետԵւ բերկրութեամբ եւ հեշտանքով կը լիանանՃերմակ տուներ՝ տարափիդ տակ խաղաղաւէտ։ Հիմա, անձրե՛ւ, ծեր պանդուխտներ կան ամէն տեղ,Որ յուշերու ցուրտ կրակին դէմ կը մսի՜ն...Անոնց խարխուլ հիւղակներուն վրայ թիթեղ՝Թափէ երազն իրենց հօտի ոտնաձայնին... Եկո՜ւր, անձրե՛ւ, աղօթքի պէս թաղմանական.Ես կ՚ուզեմ լալ մանուկի տաք աչուըներովԱյնքա՜ն ուրախ տօնին համար սա յո՛րդ գարնանԵւ կեանքերուն՝ որ ինկան մերկ եւ անգորով... Մ. ԻՇԽԱՆ 1934 Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
MosJan Posted April 24, 2010 Report Share Posted April 24, 2010 Շնորհակալություն Բարեկամ Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.