MosJan

fast forward to 5.50

Kond Neighborhood Reconstruction Project (Yerevan) https://wediditourway.com/yerevan-oldest-neighborhood-kond/ Kond is a hidden gem within the walls of Armenia’s capital city of Yerevan. The oldest quarter in Yerevan is often overlooked by tourists who come to the capital. However, it’s beautiful, quirky, and a historic Yerevan treasure that’s worth the little detour. Street art at Kond entrance in Yerevan The entrance to Kond, from Aram Street, just above Saryan In fact, it’s astonishing to recognize that the current urban fabric of Kond has remained the same for centuries and that the streets have preserved their same layout from the 17th century. It’s no surprise that you will find surprising architectural remains and historical gems here and there while strolling down the narrow streets of the oldest district of Yerevan. Walking around Kond is like taking a trip back in time! Typical Kond Homes The narrow streets of Yerevan's oldest quarter, Kond Historic Yerevan streets and homes in Kond. They’re unlike anywhere in Yerevan. Old stairs and narrow alleys from Proshyan, Saryan, Paronyan, and Leo streets will lead you into this hidden city within a city. Once you’re in, it almost feels like it’s a completely different place, with the wooden doors, broken buildings, asymmetric bricks, and tight and narrow labyrinthine roads. Welcome to the oldest, most Armenian historic district in Yerevan. Streets of Kond, Yerevan's oldest area The streets of Kond today, narrow and decorated with murals and street art This article may contain affiliate/compensated links. For more information, please see our disclaimer here. We take all the efforts necessary to ensure the information included in this post is accurate, correct and current, sometimes, things just change! Travel information like opening hours, business operations and prices may change. If you find anything in this post that is incorrect or outdated, please let me know in the comments so I can update it for other readers. Cheers!

Շահինյանն ու Ազարյանը

1923 թվականին Ստեփանավանի շրջանի Գյուլաքարակ գյուղի Շահինյանների տանը ծնվեց տղա երեխա, որին անվանեցին Հրանտ: Հրանտի ծնողները չէին էլ կարող պատկերացնել, որ իրենց տղան ոչ միայն բազմաթիվ հաջողությունների է հասնելու, այլեւ դառնալու է ժամանակակից Օլիմպիական խաղերի առաջին հայ չեմպիոնը: Mediamax Sport-ի «Անցյալից եկած հերոսները» շարքում այս անգամ սիրով անդրադառնում ենք Օլիմպիական ու Աշխարհի չեմպիոն, տարբեր մրցաշարերի մրցանակակիր, մարմնամարզիկ Հրանտ Շահինյանին: Երբ ջութակը փոխարինեց մարմնամարզությամբ Հանգիստ միջավայր, սեղանին Հրանտ Շահինյանի մասին պատմող բազմաթիվ նյութեր ու լուսանկարներ, իսկ պատի տակ դրված պահարանին շարված են Օլիմպիական առաջին հայ չեմպիոնի մեդալներն ու պարգեւները: Շահինյանի կինն ու աղջիկը մեզ ընդունեցին սիրով ու միանգամից սկսեցին պատմել այդ լեգենդար մարզիկի անցած ճանապարհի մասին: Շահինյանի ընտանիքը Գյուլաքարակից Երեւան է տեղափոխվում 1930 թվականին, արդեն 9 տարի անց Հրանտը գրանցում է առաջին հաջողությունը: Իսկ մինչ մարմնամարզությամբ զբաղվելը նա հաճախել է ջութակի, սակայն երաժշտության աշխարհը նրա համար չէր, մանավանդ, որ ուսուցիչն էլ դժգոհ էր աշակերտից: Այսպես, նա ջութակը փոխարինում է մարմնամարզությամբ: «Մեր դպրոցի ֆիզկուլտուրայի դասատուն մարմնամարզության խմբակ էր բացել, որին ես էլ էի հաճախում: Հրանտը, Հրաչիկն ու Սարգիսը երեք ընկերներ էին, որոնք ակրոբատիկ վարժություններ էին անում: Այդտեղից էլ ծանոթացել եմ նրա հետ: Մինչ պատերազմը մեր թիմով գնացել էինք Մոսկվա մրցումների: Ես փոքր աղջիկների խմբում էի ելույթ ունենում, ու այդ տարի թեթեւ աթլետիկայի տարրեր էին մտցրել մարմնամարզության մեջ: Թռիչք բարձրության ժամանակ Հրանտը մոտեցավ ինձ ու ասաց, թե ինչ պետք է անեմ, որ ստացվի: Կյանքիս մեջ առաջին անգամ կարողացա այդ վարժությունն անել ու զբաղեցրի 7-րդ տեղը»,- հիշում է Շահինյանի կինը՝ Էմմա Շահինյանը: Մինչ 1941 թվական Շահինյանը երկու անգամ մասնակցում է ԽՍՀՄ պատանիների առաջնությանն ու դառնում ոսկե մեդալակիր: Պատերազմ, ռազմաճակատ, ապա կրկին մարզումներ ու սեր Մարզիկի կյանքում ամեն ինչ փոխվում է, երբ սկսվում է Հայրենական Մեծ պատերազմը: Մարմնամարզության դպրոցի սաներն ամռանը պետք է շքերթի մասնակցեին, երբ մարզումներից մեկի ժամանակ էլ իմանում են, որ պատերազմ է սկսվել: 18 տարին չլրացած Շահինյանը որոշում է կամավոր մեկնել ռազմաճակատ: Սուխումիի զինվորական ուսումնարանում զինվորները, տեսնելով նրա մաշված կոշիկները, որոշում են, որ ավելի լավին է արժանի: Գողանում են բարձրաստիճան զինվորականի երկարաճիտ կոշիկներն ու Հրանտին ասում, թե շուկայից են գնել: Մի քանի օր հետո գնդապետը Հրանտին հանդիպում է ու ճանաչում իր կոշիկները: Հարցին, թե որտեղից են դրանք, մարմնամարզիկը պատասխանում է, որ տղաներն են գնել շուկայից: Գնդապետը հասկանում է կատարվածն, ու միայն ասում «բարով մաշես»: Չնայած Շահինյանին փորձում են պահել թիկունքում, բայց նա մեկնում է առաջնագիծ, երկու տարի անց ոտքից վիրավորվում է ու վերադառնում Երեւան: Երկար վերականգնողական փուլից հետո նա միայն 1946-ին է կարողանում վերսկսել մարզումներն ու աստիճանաբար գրանցում մեծ հաջողություններ: «Ես երկու տարվա մեջ մեծացել էի, ու տղաները հետաքրքրվում էին ինձանով: Բայց ինձ Հրանտն էր դուր գալիս: Ինքն էլ ինձ էր համակրում, մի անգամ ամառային հավաքի էինք մեկնել, մեր տղաներից մեկն ինձ ասաց որ «բոլորը քնեն, ես կհազամ, ու դու դուրս կգաս»: Դուրս եկա ասում եմ, ինչ ես ուզում, թե ես չէ, Հրանտն է ուզում ասել… մի խոսքով մենք սկսեցինք հանդիպել»,- վերհիշում է տիկին Էմման: Լուսանկարը` Անձնական արխիվից Միանգամից 6 ոսկե մեդալն ու շքեղ դիմավորումը Երեւանում Առաջին լուրջ հաջողությանը Շահինյանը հասավ 1949-ին Բուդապեշտում, որտեղ Երիտասարդների ու ուսանողների համաշխարհային փառատոնում նվաճեց միանգամից վեց ոսկե մեդալ: Հենց այստեղ է, որ ԽՍՀՄ հավաքականի անդամ Վիկտոր Չուկարինը մոտեցավ հայ մարզիկին ու ասաց. «Անխիղճ, մեզ ոչինչ չթողեցիր»: «Բուդապեշտի մրցաշարի ժամանակ ես Մոսկվայում էի, Հրանտը եկավ մրցումներից ու գնացքով վերադարձանք Հայաստան: Սպորտկոմիտեի նախագահ Սիմոնյանը հանձնարարել էր, որ իմանան, թե Շահինյանը որ վագոնում է գալիս, որպեսզի Երեւանում դիմավորեն նրան: Կիրովականում կանգնել էր գնացքը, Հրանտն էլ պատուհանից նայում էր, մեկ էլ մի քանի երիտասարդ շնչակտուր մոտենում են նրան ու հարցնում, թե կարո՞ղ է իմանաք Հրանտ Շահինյանը որ վագոնում է: Ասում է, ես եմ Հրանտը, ի՞նչ կա: Սրանք էլ, թե այ մարդ, մենք կատակի ժամանակ չունենք, ու վազում են գնացքի մյուս ծայրը»,- ծիծաղելով հիշում է Շահինյանի կինը: Լուսանկարը` Անձնական արխիվից Առավոտյան Երեւանում նրան դիմավորելու էին եկել բազմաթիվ երկրպագուներ, որոնց ոգեւորում էր փողային նվագախումբը: Նույն թվականին նա մեկնում է Չեխոսլովակիա: Ուսի ցավի պատճառով մարզիչը ազատում է ցուցադրական ելույթներից: Սակայն երկրպագուները միաբերան պահանջում են հայ մարզիկի ելույթն, ու Շահինյանը ստիպված դուրս է գալիս հարթակ: 1952 թվականին հայերն ունենում են Օլիմպիական խաղերի չեմպիոն Հրանտ Շահինյանը հատկապես ուժեղ էր օղակների վրա ու նժույգթափ վարժություններում, իսկ ահա ազատ վարժությունների ժամանակ նա չէր կարողանում ավելի բարձր տեղեր զբաղեցնել, պատճառը դեռեւս պատերազմի ժամանակ վիրավոր ոտքն էր: Ընդհանրապես, Շահինյանը երբեք չի սիրել ասել, որ այսինչ մրցաշարից վերադառնալու է մեդալով: Այդպես եղավ նաեւ Օլիմպիական խաղերի ժամանակ: Տքնաջան մարզումներն ու անընդհատ պարապմունքները չէին կարող դրական արդյունք չտալ: Նա ընդգրկվեց ԽՍՀՄ հավաքականի կազմում ու 1952-ին մեկնեց Հելսինկիի Օլիմպիական խաղերին: Շահինյանն ու Ազարյանը Շահինյանն ու Ազարյանը Լուսանկարը` Անձնական արխիվից Այստեղ նրա հիմնական մրցակիցները թիմակիցներ Վիկտոր Չուկարինն ու Վալենտին Մուրատովն էին: Սակայն Օլիմպիական ոսկին նվաճելու մեծ ցանկությանը ոչ մի մրցակից չէր կարող խանգարել: Ու Շահինյանն օղակների վրա վարժությունում պարզապես փայլեց, տարբեր բարդությունների էլէմենտները նա այնքան հստակ իրացրեց, որ մրցավարները շատ բարձր՝ 9,9 միավոր նշանակեցին: Հրանտ Շահինյանը դարձավ հայ առաջին Օլիմպիական չեմպիոնը: Սակայն մեկ մեդալով նա չի սահմանափակվում: Նժույգթափում ու բազմամարտում էլ հայ մարմնամարզիկը նվաճում է արծաթե մեդալներ: Նժույգթափում Շահինյանն առաջին անգամ կատարում է մի հնարք, որը հետագայում կոչվում է նրա անունով: Հելսինկիում Շահինյանը նվաճում է եւս մեկ ոսկե մեդալ, այս անգամ թիմային պայքարում: Բնականաբար, այսպիսի ավարով մինչ այս ոչ մի հայ մարզիկ չէր վերադարձել Հայաստան: Հրանտ Շահինյանը դառնում է բոլոր մարզասերների սիրելին, նրան սկսում են ճանաչել, իսկ նա շարունակում է մնալ նույն հասարակ ու համեստ մարդը: Աշխարհի չեմպիոն, որն աստիճանաբար սկսում է զբաղվել մարզչական աշխատանքով Մտերիմները նշում են, որ չեն կարող բացատրել, թե ինչպես էր Հրանտը միանգամից դառնում բոլորի կողմից սիրելի անձնավորություն: Օլիմպիական շլացնող հաղթարշավից հետո Շահինյանին սպասվում էր Աշխարհի առաջնությունը: 1954 թվականին Հռոմում կայացած Աշխարհի առաջնությունում նա նվաճում է երկու ոսկե ու մեկ բրոնզե մեդալ: 1956 թվականին ԽՍՀՄ հավաքականի մարզիչները սկսում են թիմում ընդգրկել ավելի երիտասարդ մարմնամարզիկների: Սրանից հետո էլ Շահինյանը որոշում է ավարտել պրոֆեսիոնալ մարզիկի կարիերան ու աստիճանաբար անցնել մարզչական գործունեության: Լուսանկարը` Մեդիամաքս Հրանտ Շահինյանը շատ էր ցանկանում, որպեսզի Հայաստանն ունենա մարմնամարզության մեծ մարզահամալիր, որտեղ կկարողանա իր փորձը փոխանցել երիտասարդներին: Նրա անմիջական ջանքերի գնով Երեւանում ստեղծված մարմնամարզության առաջին մասնագիտացված դպրոցն աստիճանաբար սկսում է պատրաստել մրցակցություն ծավալող մարզիկներ: Այսօր արդեն դպրոցը կոչվում է Օլիմպիական չեմպիոն Հրանտ Շահինյանի անունով, որտեղ շարունակում են հաճախել տարբեր տարիքի պատանիներ ու աղջիկներ: Շահինյանի 500+2 երեխաները, Տիգրան Պետրոսյանի հետ պարտիան ու գողացված մեդալները «Սպորտկոմիտեն Բաղրամյան փողոցի վրա շենք էր կառուցել ու մի սենյակ էլ տվեց Շահինյանին: Մենք էլ մեջտեղը պատ դրեցինք, որ գոնե երկու սենյակ դառնա: Ոչ հարսանիք արեցինք, ոչ մատանի տվեցինք միմյանց: Տանը ոչինչ չունեինք, այստեղից- այնտեղից տարբեր գույք հայթհայթեցինք ու կամաց-կամաց հավաքվեցինք: Ամեն մի փոքրիկ ձեռքբերում մեզ համար մեծ ուրախություն էր: Բայց մենք անսահման ուրախ էինք, որ տանիք ունեինք մեր գլխին ու սիրում էինք միմյանց»,- հիշում է տիկին Էմման: Այդքան տարիների ընթացքում միայն մեկ դժգոհություն է ունեցել Հրանտ Շահինյանից. «Մարզումների ու մրցաշարերի պատճառով ինձ շատ էր մենակ թողնում»: Շահինյաններն ունեն երկու զավակ՝ աղջիկ ու տղա: Չնայած, ինչպես նշում է տիկին Էմման, Հրանտը միշտ էլ ասել է, որ ինքն ունի 500+2 երեխա՝ նկատի ունենալով նաեւ իր սաներին: «Հրանտի հայրը շատ կրթված էր, ժամանակի հայտնի մարդկանցից, ով սովորել է Գեւորգյան ճեմարանում: Հրանտն էլ շատ էր սիրում կարդալ, ազատ ժամանակն առանց գրքի չէր անցկացնում: 70-ականներից սկսեցինք շուն պահել, ու սիրում էր նաեւ շան հետ զբոսանքի գնալ»,- պատմում է նրա կինը: Հետաքրքիր է, որ Հրանտ Շահինյանը չէր սիրում խանութ գնալ: Ինչպես տիկին Էմման է ասում, իրենց համատեղ կյանքի ժամանակ երեւի 1-2 անգամ գնացած լինի շուկա, այն էլ կնոջն օգնելու նպատակով. Լուսանկարը` Անձնական արխիվից «Գնում էր արտասահման մրցաշարերի, բոլորն ինչ-որ բան էին առնում բերում, իսկ ինքը դատարկ էր հետ գալիս: Ասում էի մտի խանութ մի բան առ, ասում էր, չէ, չեմ մտնի»: Տիկին Էմման պատմեց եւս մեկ պատմություն: Ազգային թանգարանում կազմակերպվում է Օլիմպիական մեդալների ցուցադրություն, որի ժամանակ ինչ-որ մեկը գողանում է Հրանտ Շահինյանի ու Ալբերտ Ազարյանի ոսկե մեդալները, Վլադիմիր Ենգիբարյանի չեմպիոնական գոտին: Երբ կազմակերպիչները մարզիկներին առաջարկում են գումարային փոխհատուցում, Շահինյանն ասում է. «մեդալը դրամով չի կարող փոխարինվել, այն պարզապես մետաղ չէ»: Մի անգամ էլ Հունգարիայում ընթացող սովետա-հունգարական բարեկամության օրերի ժամանակ մարմնամարզիկների հետ նույն հյուրանոցում էին նաեւ շախմատիստները: Ընկերները Հրանտին խնդրում են, որ շախմատային խաղ կազմակերպի, նա գնում է շախմատիստների սենյակ ու վերադառնում Տիգրան Պետրոսյանի հետ: Տիգրանը մի քայլ է անում, հետ գնում իր սենյակ, ապա գալիս, խաղում ու կրկին գնում: Մինչ այդ մարմնամարզիկները խմբով փորձում են ճիշտ հակաքայլ գտնել, ու ի վերջո հասկանում, որ պարտվում են: Այդ ժամանակ Պետրոսյանը շրջում է տախտակն ու հիմա էլ պարտված դիրքից հաղթում նրանց: Բաբաջանյանի ու Միրզոյանի Շահինյանի ծննդյան օրվա անակնկալը Բաբաջանյանի ու Միրզոյանի Շահինյանի ծննդյան օրվա անակնկալը Լուսանկարը` Անձնական արխիվից Որպես վերջաբան Հայ ամենատիտղոսակիր մարզիկը, որն իր գիտելիքները փոխանցել է նաեւ ապագա սերունդներին, մահացել է 72 տարեկան հասակում: Մինչ այսօր էլ նրա կինն ու երեխաները ապրում են այն պատգամով, որը նրանց փոխանցել է հայրը. «Հաղթենք ոչ թե ուժով ու բռնությամբ, այլ սիրով ու բարությամբ»: Հրանտ Շահինյանը ծնվել է 1923 թվականին Ստեփանավանի շրջանի Գյուլաքարակ գյուղում: 1941-ին Շահինյանը մեկնել է ռազմաճակատ ու մասնակցել երկրորդ Համաշխարհային պատերազմին: Երկու տարի անց վիրավորվել է ու վերադարձել Հայաստան: Առաջին լուրջ հաջողությանը հասել է Բուդապեշտում, որտեղ Երիտասարդների ու ուսանողների համաշխարհային փառատոնում նվաճել է վեց ոսկե մեդալ: ԽՍՀՄ 7-ակի չեմպիոն է, սպորտի վարպետ, միջազգային կարգի մրցավար, վաստակավոր մարզիչ: 1952-ին Հելսինկիի Օլիմպիկան խաղերին Շահինյանը նվաճել է երկու ոսկե եւ երկու արծաթե մեդալ: 1954-ին Աշխարհի առաջնության ժամանակ դարձել է կրկնակի չեմպիոն, իսկ բազմամարտում արժանացել բրոնզե մեդալի: Կարիերան ավարտելուց հետո անցել է մարզչական գործունեության, բացել է մարմնամարզության դպրոց, որն այսօր կոչվում է իր անունով: 1972-ին Նյու-Օրլեանում նրան շնորհվել է պատվավոր քաղաքացի տիտղոսն ու հայկական ֆիզկուլտուրայի ինստիտուտի պատվավոր պրոֆեսորի կոչումը: 1995-ին Շտուտգարտում արժանացել է Պիեր դը Կուբերտենի «Արդար խաղի ասպետ» մրցանակին: Թողարկվել է Հրանտ Շահինյանին նվիրված փոստային նամականիշ, նա ընդրկվել է «100 հայեր» գրքի մեջ, Օլիմպիական չեմպիոնի անունով ՀԱՕԿ-ը սահմանել է հատուկ մեդալ: Գոհար Նալբանդյան https://sport.mediamax.am/am/news/legends/14604

Hrant Shahinyan https://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%80%D6%80%D5%A1%D5%B6%D5%BF_%D5%87%D5%A1%D5%B0%D5%AB%D5%B6%D5%B5%D5%A1%D5%B6 Hrant Hamazaspi Shahinyan ( July 30 , 1923 [1] , Gyulagarak , Borchalu Province , Georgian Socialist Soviet Republic , AKPFSH , USSR - May 29 , 1996 , Yerevan , Armenia ) [2] , Soviet gymnast, Honored Master of Sports of the USSR ( 1951 ) , honored coach of the ASSR ( 1961 ), honored figure of physical culture and sports of the ASSR ( 1966 ). USSRseven-time champion, absolute champion, double gold medalist of the world, double gold medalist of the Olympic Games (Helsinki 1952 ) and double silver medalist [3] [4] . Biography He was born in the village of Gulagarak , Stepanavan region [5] . In 1930, their family moved to Yerevan , where Hrant began attending gymnastics group classes (coach: Harutyun Gargaloyan ). In 1939, he won the title of absolute champion of the youth of the USSR . From the first days of the Great Patriotic War , he voluntarily went to the front, was wounded in the leg in 1943, and was able to resume gymnastics training only in 1946 . Interesting facts According to the decision of the World Gymnastics Federation, one of the first exercises performed by Hrant Shahinyan is called "Shahinyan's Ptuta". In the USSR, the first specialized sports school of the Olympic shift was founded in Shahinyan's honor [6] .

Eduard Manvelyan thank you for all this information friends please subscribe & like Eduard Manvelyan videos to support https://www.youtube.com/@EdMan1

Fast forward video to 13.42 for Aram Bakshian

Aram Bakshian Jr. never went to college. Legend has it that he was standing in the registration line at Georgetown University in the fall of 1962 and, struck by the banality of the conversations around him, decided to forgo the university experience and make his way in the world without it. As it happened, he made his way just fine, becoming a significant figure of the American conservative movement for more than a half century as congressional staffer, presidential speechwriter, author, commentator, and Washington raconteur. Bakshian died September 14 at age 78 from pancreatic cancer. In June, he wrote to friends informing them of the diagnosis and adding, “There is no cure.” He said he planned to continue living and writing as usual for as long as he could. “But I want you to know,” he emphasized, “that I do so in a grateful and contented state of mind.https://www.theamericanconservative.com/remembering-aram-bakshian/

https://iop.harvard.edu/fellows/aram-jr-bakshian Aram Jr. Bakshian Fall 1975 Image Aram Jr. Bakshian Aram Bakshian, Jr. is the speechwriter to Presidents Nixon and Ford (promoted from Staff Assistant to Deputy Special Assistant in March 1974. In 1971, he served as the Special Assistant to Chairman of the Republican National Committee (Senator Bob Dole), and in 1970 as the Public Information Specialist with Federal Government. Mr. Bakshian served from 1966 to 1969 as a research aide and legislative assistant to Senator (then Representative) Bill Brock (R-TN) during which time he also headed staff operation of Brock's 22-member campus task force. He has also published over a hundred articles, essays and reviews in the United States and overseas in eight languages.

Aram Bakshian Former White House Director of Speechwriting Aram Bakshian Jr. (March 11, 1944 – September 14, 2022) was an American political aide and speechwriter. He began his career working for Congressman Bill Brock (1966–70), then became a special assistant and speechwriter for Republican National Committee (RNC) Chairman Senator Bob Dole (1971). He joined the speechwriting staff of President Richard Nixon and, later, of President Ford (1972–75). He then became a senior consultant to Treasury Secretary William E. Simon (1976–77). Following his government service, Aram went on the lecture circuit as well as becoming a senior fellow at Harvard Kennedy School at Harvard University before being brought back for White House service. President Ronald Reagan brought Aram on during his first term initially in the Office of Public Liaison as a Special Assistant to the President (Arts, Humanities, Education/Academia, and International Affairs (1981), before he was hired as the Director of the White House Office of Speechwriting (1981–83). In 1987, President Reagan nominated him to a term on the National Council on the Humanities (1987–92). Following his years in government, Bakshian began his tenure as the editor-in-chief of the periodic journal the American Speaker (1992 until his retirement in 2009). In 2014, he began to serve as a contributing editor to The National Interest magazine. Aram died September 14, 2022 https://en.wikipedia.org/wiki/Aram_Bakshian

https://asbarez.com/anca-wr-to-bestow-lifetime-achievement-award-to-ken-khachigian/ ANCA-WR to Bestow Lifetime Achievement Award to Ken Khachigian GLENDALE—The Armenian National Committee of America – Western Region has announced that Ken Khachigian will receive the Lifetime Achievement Award at the 2011 ANCA-WR Annual Banquet for his decades of work as an American campaign strategist, political speechwriter and attorney. Ronald Reagan became the first sitting U.S. president to properly characterize the Armenian Genocide while Khachigian was his speechwriter. Khachigian is best remembered for his tenure as speechwriter in the Nixon and Reagan administrations. He has served as an advisor in nine presidential campaigns. In addition to his work on the Nixon, Reagan, and Bush-Quayle campaigns, he most recently served as a senior advisor to the presidential campaigns of Bob Dole in 1996; John McCain in 2000; and Fred Thompson in 2008. In 1970, after graduating from law school, he climbed the White House ranks during his tenure in the Nixon administration, going from staff assistant to Deputy Special Assistant to the President within six years. In 1974, after the Nixon administration had collapsed in the Watergate scandal, he joined President Nixon at his private California residence to help compose his memoirs and to conduct research for Nixon’s interview with David Frost. It was a landmark event that became the subject of the 2008 film ‘Frost/Nixon,’ in which Khachigian was portrayed by actor Gabriel Jarret. Following his work in the Nixon administration, Khachigian joined Ronald Reagan’s 1980 presidential campaign. By 1981, he was named chief speechwriter and special consultant to the President. Within the first 100 days, Khachigian wrote Reagan’s inaugural address, his three main economic speeches, and the welcoming address to the hostages held during the 444-day hostage crisis in Iran. Although he resigned after six months to return to the private sector, he would continue to write many of the major political and policy speeches throughout the President’s two terms, including the 1984 nomination acceptance speech, the 1985 remarks at the former Bergen-Belsen concentration camp in Germany, and the 1988 Republican National Convention farewell address. It was during the speech at Bergen-Belsen that Reagan famously declared, “… we can and must pledge: Never again,” and the address is widely regarded as the greatest throughout his career. Khachigian also penned the 1981 “Days of Remembrance of Victims of the Holocaust” Proclamation in which Reagan recognized and properly characterized the Armenian Genocide. Khachigian has been active in California elections since the early 1980s, and is known among politicos and pundits as “the lion of California GOP politics.” Prominent political commentator Bob Novak has written that Khachigian is “perhaps the state’s premier Republican strategist and wordsmith.” He is widely quoted in state and national publications, has appeared on prominent cable and network television programs and frequently lectures before businesses and associations on government affairs and politics. “With this award, we are recognizing Ken Khachigian for his invaluable contribution to Hai Tahd and American politics throughout the last 40 years,” said ANCA-WR Chairman Andrew Kzirian. “Among his many other achievements, Khachigian proved that the pen is mightier than the sword, succeeding in bringing the history of the Armenian people and most importantly the truth of the Armenian Genocide to the mainstream public consciousness.” During the 1982 and 1986 California gubernatorial campaigns, Khachigian was senior advisor and principal strategist for Governor George Deukmejian. He also served as campaign chairman, campaign manager and senior consultant to Dan Lungren for his two victories as Attorney General. Khachigian counseled Pete Wilson in his winning U.S. Senate and gubernatorial campaigns; in 1998, he guided the successful statewide retention election of California Supreme Court Justice Ming Chin. Khachigian completed his undergraduate education at the University of California, Santa Barbara in political science in 1966, and received his Juris Doctor from Columbia Law School in 1969. He is currently a senior partner in the Orange County, California law office of Brownstein Hyatt Farber Schreck, and a member of the Government Relations and Natural Resources departments. His practice includes a range of high-level environmental and government relations matters, particularly where legal, government and public issues intersect. Currently, he serves on the boards of the California Council for Environmental and Economic Balance; the California Chamber of Commerce; the Richard Nixon Library and Birthplace Foundation; the UCSB Foundation; and Campaigns & Elections Magazine. He and his wife, Meredith Khachigian, serve on the board of directors of the Armenian Eye Care Project, which has helped thousands of Armenians restore and maintain their vision through prevention and early intervention programs. They have two daughters: Merissa Khachigian, who serves as the Director of State Government Affairs at Oracle; and Kristy Khachigian, who is the Director of Executive Education at TechAmerica. The Armenian National Committee of America-Western Region is the largest and most influential Armenian American grassroots advocacy organization in the Western United States. Working in coordination with a network of offices, chapters, and supporters throughout the Western United States and affiliated organizations around the country, the ANCA-WR advances the concerns of the Armenian American community on a broad range of issues.

Kenneth Khachikian, also known as the “Lion of the California Republican Party,” is a political strategist who has served nine presidential campaigns as a chief consultant. He worked in President Ronald Reagan’s office and was a speechwriter for him. He was born in Visalia, California, to parents who survived the Armenian genocide and immigrated to the United States. As President Ronald Reagan’s speechwriter, Khachikian wrote his first inaugural address and the speech welcoming the freed hostages of the Iran crisis. His character was also included in the 2008 film “Frost/Nixon.” https://westernarmeniatv.com/en/167703/children-of-western-armenia-kenneth-khachikian

azeris in there natural behavior