MosJan

hemp tolma or Tolma with hemp sauce

hemp tolma or Tolma with hemp sauce

Դպրոցն ավարտելուց հետո Տերյանն ընդունվել է Բաքվի ֆիզկուլտուրայի ինստիտուտ: 1950 թվականին առաջին անգամ հունահռոմեական ոճի թեթեւ քաշային կարգում հաղթել է ԽՍՀՄ-ի առաջնությունում, մեկ տարի անց էլ ոսկե դուբլ արել`չեմպիոն հռչակվելով ազատ ու հունահռոմեական ոճերում միաժամանակ: Այդ հաջողությունը չէր կարող նրան աննկատ թողնել, Ադրբեջանը ներկայացնող հայ ըմբիշը միանգամից հայտնվեց ԽՍՀՄ-ի հավաքականի մարզչական շտաբի ուշադրության կենտրոնում: Ընտրանու մարզիչ Վլադիմիր Բելովը Տերյանի մասին հիացմունքով է խոսել, պատմել, որ նա միշտ շատ վստահ է եղել իր ուժերին ու երբեք չկասկածել հաղթանակին. «Նախավարժանքի ժամանակ մոտենում էր մրցակցին ու ասում՝ «Ի՞նչ է, ընկերս, բախդ կարծես թե չի բերել, ինձ ես հանդիպելու: Տաքանո՞ւմ ես, իզուր ուժերդ ես վատնում: Քեզ մեջքի վրա եմ պառկեցնելու գորգի աջ անկյունում» (խմբգ.՝ այն ժամանակ գորգերը քառակուսի էին, ավելի ուշ են կլոր դարձել): Նա մինչեւ գոտեմարտը մրցակցին հոգեբանորեն հաղթում էր»: Տերյանի վստահությունն ու կամային որակներն այնքան ընդգծված էին, որ մարզիչները չէին կասկածում հաջողությանը նաեւ 1952-ին Հելսինկիի Օլիմպիական խաղերում: Տերյանն իսկապես հուսախաբ չարեց ու վերադարձավ բրոնզե մեդալով: 1953-ին նա արդեն Աշխարհի չեմպիոն էր հռչակվել Նեապոլում կայացած առաջնությունում: Եզրափակչում Տերյանը հաղթել է Օլիմպիական չեմպիոն, հունգարացի Իմրե Հոդոշին: Ի դեպ, խորհրդային մարզիկներն առաջին անգամ էին հանդես գալիս հունահռոմեական ըմբշամարտի Աշխարհի առաջնությունում: Տերյանը նաեւ առաջին հայազգի Աշխարհի չեմպիոն ըմբիշն է: Իր քաշային կարգում մեծ հաջողությունների հասնելուց հետո նա կորցրեց ըմբշամարտի նկատմամբ հետաքրքրությունն ու տարվեց մոտոցիկլային սպորտով, սակայն շուտով վթարի ենթարկվեց, կոտրվածքներ ստացավ ու ավարտեց կարիերան: Արդյունքում սկսեց մարզիչ աշխատել Գերմանիայում, որտեղ հնարքներ էր սովորեցնում սովետական զինվորներին, ապա՝ Բաքվի «Դինամոյին»: 1955-ին նա նորից վերադարձավ Բաքու, որտեղ հունահռոմեականներից առաջին համարն էր դարձել երկրի կրկնակի չեմպիոն Ախմեդովը (73 կգ): Տերյանի հայ երկրպագուները նրան համոզեցին նորից մասնակցել Ադրբեջանի առաջնությանն ու հաղթել Ախմեդովին: Տերյանն այդ ժամանակ 67 կգ էր ու մի քանի կիլոգրամ քաշ հավաքեց, որ այդքան սպասված գոտեմարտը կայանա: Եզրափակիչ հասնելու ճանապարհին նա հեշտությամբ հաղթեց բոլոր մրցակիցներին, երկրպագուները մնացած գորգերի դիմակայությունները թողած միայն Տերյանին ու Ախմեդովին էին հետեւում: Ասում են հաղթանակից բացի ըմբիշները պայքարում էին նաեւ 200 լ տակառով գարեջրի համար, որի վրա գրազ էին եկել հայերն ու ադրբեջանցիները: Ընդամենը 2 րոպեի ընթացքում Տերյանը նորից ցույց տվեց իր ուժն ու մրցակցին պառկեցրեց գորգի վրա: Իսկ գարեջուրը հայերը մեծահոգաբար կիսեցին ադրբեջանցիների հետ ու միասին խմեցին այն: Տերյանը բավական երիտասարդ տարիքում մահացավ՝ ընդամենը 40 տարեկանում խանդոտ ադրբեջանցու կողմից հասցված դանակի հարվածներից: Բաքվի հայկական եկեղեցում նրա պատվին կանգնեցրած մահարձանը, որի համար գումար են հավաքել տարբեր ազգությունների ըմբիշները, պղծվել է ադրբեջանցիների կողմից ու ավերվել:

Ադրբեջանի համար Օլիմպիական խաղերում ու Աշխարհի առաջնությունում առաջին մեդալ նվաճած մարզիկը հայ է: Նա լեգենդար Արտյոմ Տերյանն է, որն ադրբեջանական սպորտի պատմության մեջ անչափ մեծ ներդրում է ունեցել: Հունահռոմեական ոճի ըմբիշը սպորտային տեսանկյունից բազմակողմանի ունակություններ ուներ`շատ արագ էր վազում, հիանալի բռնցքամարտիկ էր, դիպուկ էր կրակում ու կլանված շախմատ խաղում: Բայց այդ ամենը 2-րդ պլանում էին, քանի որ նրա իսկական կիրքը կոխն էր: Տերյանը ճարպիկ էր, արագ ու հմուտ ավանդական հայկական այդ մարզաձեւում, ինչն էլ հետագայում նրան պետք եկավ ըմբշամարտում: Արտյոմ Տերյանը ծնվել է 1930 թվականի Կիրովաբադում, որտեղ ընտանիքը տեղափոխվել էր Բանանց գյուղից: Վաղ տարիքում Հայրենական պատերազմի պատճառով կորցրել էր հորը: 15 տարեկանում տարվել էր կոխով, ապա զուգահեռ Անդրո Դանիելյանի գլխավորությամբ մարզվել ըմբշամարտով: https://sport.mediamax.am/am/news/articles/40738

1953թ-ին Նեապոլում անցկացված դասական ըմբշամարտի աշխարհի առաջնության ավարտը մեծ խանդավառությամբ ընդունվեց ադրբեջանում։ ԽՍՀՄ մարզիկներից հինգն այդ առաջնությունում նվաճեցին ոսկե մեդալ։ Հինգից մեկը ներկայացնում էր ադրբեջանը և այդ մեկը ադրբեջանի սպորտային պատմության մեջ աշխարհի չեմպիոնի տիտղոսը ստացած առաջին մարզիկն էր՝ Արտյոմ Տերյանը։ Եզրափակչում նա հաղթեց օլիմպիական չեմպիոն հունգարացի Իմրե Հոդոշին և վաստակեց աշխարհի չեմպիոնի կոչումը։ Նեապոլի առաջնությունից մեկ տարի առաջ Տերյանը բրոնզե մեդալ էր նվաճել Հելսինկիում կայացած օլիմպիական խաղերի ժամանակ, իսկ 1951թ-ին նա դարձել էր դասական և ազատ ոճի ըմբշամարտերի ԽՍՀՄ չեմպիոն: Արտյոմը ծնվել է 1930թ-ին մարտի 5-ին Գանձակում՝ Բանանց գյուղից գաղթած Սարգիս Տերյանի ընտանիքում։ Պատանի Արտյոմն իր սպորտային կարիերան սկսել էր դեռևս 15 տարեկանում, երբ զբաղվում էր հայկական ըմբշամարտով, իսկ հետո անցավ դասական ըմբշամարտին։ Նրա առաջին մարզիչն էր Անդրո Դանիելյանը։ Դպրոցն ավարտելուց հետո Արտյոմ Տերյանն ընդունվել էր բաքվի ֆիզկուլտուրայի ինստիտուտ և արդեն 1950թ-ին դարձել ըմբշամարտի ԽՍՀՄ չեմպիոն գերթեթև քաշային կարգում: Հատկանշական է այն փաստը, որ Տերյանի նեապոլյան հաջողությունը ութ տարի շարունակ ադրբեջանի ոչ մի մարզիկ չէր կարողանում կրկնել: Միայն 1961թ-ին ադրբեջանցի մեկ այլ մարզիկի հաջողվեց արժանանալ աշխարհի չեմպիոնի կոչմանը, և այդ մարզիկն էր Արամայիս Սայադյանը բաքվից։ 1955թ-ին Արտյոմը վթարի ենթարկվեց իր մոտոցիկլետով և հեռացավ մեծ սպորտից։ 1970թ-ին, մինչ այժմ չբացահայտված կենցաղային վեճի ժամանակ, նա դարձավ սպանության զոհ․․․ Նկարում՝ առաջին աշխարհի չեմպիոնը ադրբեջանից՝ ազատ ոճի ըմբշամարտի ԽՍՀՄ չեմպիոն (1951թ), դասական (հունահռոմեական) ոճի ըմբշամարտի ԽՍՀՄ հնգակի չեմպիոն (1950–1954թթ), աշխարհի չեմպիոն (1953թ), օլիմպիական խաղերի մրցանակակիր (1952թ)։ ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետ Արտյոմ Տերյանը Գանձակից։ Эдуард Манвелян

did I say that he won the first ever gold medal for azeris in 1953 ?

Artyom Sargsi Teryan Արտյոմ Սարգիսի Տերյան Artyom Sargsi Teryan ( March 5 , 1930 , Gandzak , Q121781823 ?, Azerbaijan SSR , AKPFSR , USSR - April 1970 , Baku , Azerbaijan SSR , USSR [1] ), Armenian Soviet wrestler, USSR champion in freestyle wrestling (1951 ) , classical ( five-time champion of the USSR in Greco-Roman style wrestling (1950-1954), world champion (1953), prize winner of the Olympic Games (1952). Honored Master of Sports of the USSR (1953). Biography Artyom Teryan was born in 1930 in Gandzak , in the family of immigrants from Banants village. He lost his father at an early age, who died on the fronts of the Great Patriotic War . He started wrestling since 1945. At first, Teryan was interested in Armenian national wrestling , then he started practicing classical wrestling. His first coach was Andro Danielyan. After finishing school, Artyom Teryan was admitted to the Institute of Physical Culture in Baku and moved to Baku . In 1950, for the first time, he won the title of lightweight champion of the classical style of wrestling of the USSR. In 1951, he became the USSR champion in both classical and freestyle wrestling. In 1952, Teryan was included in the USSR wrestling team at the Helsinki Olympics and won the bronze medal of that competition. In 1953, he participated in the first world championship for Soviet classical wrestlers in Naples and became the winner of that tournament. In the final, he defeated the Hungarian Olympic champion Imre Hodosh. Later, he competed in the light weight category. In 1955, after falling from a motorcycle , he broke his arm , had to end his sports career and started coaching in "Dynamo" sports company. In April 1970, Artyom Teryan was killed on the household land.

need to spend more time .. info is hard to find in English

Անցյալ դարի կեսերին նավթահորատման սխեման ԽՍՀՄ-ում և ընդհանրապես՝ աշխարհում, շատ պարզ էր՝ որքան շատ հորատանցքեր, այնքան շատ նավթ, որքան շատ նավթ, այնքան հզոր տնտեսություն․ պարզ սխեմա։ Սակայն բաքվում այդ տարիներին մեծ աղմուկ բարձրացրեց հայ ինժեների՝ նոր տեխնոլոգիայի մասին զեկույցը․ «Որքան էլ նավթը դուրս բերեք երկրի ընդերքից, միևնույն է, այնտեղ մնում է տասնապատիկ ավել, քան դուք կարողանում եք հանել»։ Հայ ինժեներն իր այդ հետազոտության տրամաբանությունը բացատրում էր նրանով, որ երկրի ընդերքում ածխաջրածնի հսկայական պաշարներ կան, որոնք կուտակված են մանր հանքապարների շերտերի արանքում։ Նա վստահ էր, որ նավթն իր ճանապարհին չի կարողանում հաղթահարել այդ արգելքները, ինչի համար էր նավթահորատման նոր տեխնոլոգիա է պետք։ Տաղանդավոր ինժեները ԽՍՀՄ նավթային գլխավոր կոմիտեին ներկայացրած իր զեկույցում բացատրում էր, որ միափող հորերի տակ, ձևավորվում են «անձեռնմխելի նավթի լճացած գոտիներ», և նույնիսկ այն հորերը, որոնք գտնվում են խիստ հագեցած նավթաբեր գոտում, արտահանում են սահմանափակ քանակությամբ նավթ։ Նավթահորատման բազմափողանի տեխնոլոգիան աշխարհում նորություն չէր, սակայն շատ խորը հորերում տեխնիկան պարզապես չէր դիմանում, և այդ տեխնոլոգիան այդպես էլ արդյունք չէր տալիս․․․ողջ աշխարհում նավթը հորատվում և դուրս էր մղվում ուղղահայաց փորված միափող հորատանցքից․․․ Բայց, մինչ այդ ամենը, 1914թ-ի փետրվարի 8-ին բաքվում ծնվեց Միքայել Գրիգորյանի որդին․․․ Դպրոցն ավարտելուց հետո երիտասարդը աշխատանքի անցավ բաքվի նավթարդյունաբերական գործարաններից մեկում, իսկ 1939թ-ին զուգահեռ ավարտեց նաև բաքվի արդյունաբերական ինստիտուտը՝ ստանալով նավթաարդյունաբերության ինժեների որակավորում։ Ինստիտուտից հետո տղան ընդունվեց Տուրբինային հորատման փորձարարական գրասենյակ, որտեղ աշխատեց մինչև 1944թ-ը, որից հետո տեղափոխվեց Նավթարդյունաբերության նախարարության Տուրբինային հորատման բաժին։ Այդ ժամանակ ԽՍՀՄ-ում մեծ ուշադրություն էր դարձվում նավթի արդյունահանման ակտիվացման հարցերին. որովհետև նավթն արդեն ռազմավարական ապրանք էր համարվում, և, բացի դա, այն արտահանվող շատ քիչ ապրանքներից մեկն էր ԽՍՀՄ-ում։ 1941թ-ին ինժեներ Գրիգորյանն առաջարկեց հորիզոնական և ճյուղավորված հորատման նոր տեխնոլոգիա՝ նոր մեխանիզմ, որը թույլ էր տալիս հորատման ժամանակ մեխանիզմի թեքության անկյունը թողնել անփոփոխ։ Դա նշանակում էր, որ ԽՍՀՄ -ը կարող էր դառնալ աշխարհում առաջինը, որտեղ նավթահորատումն իրականացվելու էր հորիզոնական և ճյուղավորված հորատանցքերից միաժամանակ։ Այսպես, 1944թ-ին Կասպից ծովում նոր տեխնոլոգիայով հորատվեց № 1385 հորատանցքը՝ հեղինակային վկայական թիվ 68685, 02.06.1944թ. ։ 1953թ-ին Գրիգորյանի հայտնագործած և ստեղծած տեխնոլոգիայով Բաշկիրիայում հորատվեց №66/45 հորատանցքը, որի խորությունը հասավ 600 մետրի։ Գրիգորյանի տեխնոլոգիայի շնորհիվ հիմնական հորատանցքից առավելագույն շեղումը կազմեց 136 մետր՝ հորիզոնական շեղությամբ և հորատանցքի արդյունավետությունը՝ նավթի դուրս մղման արագությունը, ավելացավ տասնյոթ անգամ՝ ինը ճյուղերի շնորհիվ։ Այս աննախադեպ հաջողությունը խթան հանդիսացավ ԽՍՀՄ նավթային տեխնոլոգիայի հետագա զարգացմանը, իսկ Միքայել Գրիգորյանի որդին՝ Ալեքսանդր Գրիգորյանը հռչակվեց որպես հորիզոնական և ճյուղավորված նավթահորերի հորատման տեխնոլոգիայի հայր աշխարհում։ 1953թ-ից մինչև 1980-ականները ԽՍՀՄ-ում հորատվեցին ավելի քան 110 հորիզոնական և ճյուղավորված նավթահորեր, դրանցից 30-ը՝ Ալեքսանդր Գրիգորյանի անմիջական ղեկավարությամբ և մասնակցությամբ։ ԽՍՀՄ նավթարդյունաբերության հսկա «Հորատման տեխնիկա ԳՀԻ» -ում ղեկավարության տարիներին Ալեքսանդր Գրիգորյանի ղեկավարությամբ հորատվեցին նոր նավթահորեր նախկին Կույբիշևի շրջանում, Արևմտյան Ուկրաինայում, Արևելյան Սիբիրում՝ օգատգործելով հորիզոնական և ճյուղավորված նավթահորատման տեխնոլոգիան։ Օգտագործելով ԽՍՀՄ ինժեների ստեղծած տեխնոլոգիայի մեխանիզմը՝ աշխարհում նոր թափ առավ նավթահորատման ճյուղավորված և հորիզոնական տեխնոլոգիան։ ԽՍՀՄ-ից հետո այդ ոլորտում առաջատար էր ֆրանսիական «Էլֆ-Ակիտեն» նավթային կազմակերպությունը, որի տեխնոլոգիաներին էր ձգտում նաև ԱՄՆ-ը։ Ալեքսանդր Գրիգորյանը նոր մոտեցումներ մշակեց նավթային հանքավայրերի զարգացման և հսկա հորերի հորատման տեխնոլոգիայի վերաբերյալ, և դրանից օգտվեց ողջ մոլորակը․․․ Ինչպես սպասելի էր, 1980թ-ին ԽՍՀՄ-ը Գրիգորյանին վռնդեց աշխատանքից և նավաթահորատման ոլորտում աշխատելու ցմահ արգելք դրեց նրա վրա։ Աշխարհում ճյուղավորված նավթահորատման միակ մասնագետը՝ Ալեքսանդր Գրիգորյանը, նույն թվականին գաղթեց ԱՄՆ, որտեղ հիմնեց իր «Grigoryan Branched-Horizontal Wells» ընկերությունը։ Նրա ջանքերի շնորհիվ հենց՝ ԱՄՆ-ում թափ առավ հորիզոնական և ճյուղավոր նավթահորերի հորատման տեխնոլոգիան, որտեղից էլ տարածվեց աղջ աշխարհում։ Մինչև 1990թ-ը Գրիգորյանի կազմակերպությունը ԱՄՆ-ում հորատեց ավելի քան 2000 ճյուղավոր և հորիզոնական նավթահորեր, իսկ մինչև 2000թ-ի սկիզբը դրանց թիվը հատեց քսան հազարը․․․Գրիգորյանի տեխնոլոգիայի շնորհիվ ԱՄՆ -ում օրեկան 16 հազար տոննա նավթ էին դուրս հանում․․․ Այսօր համաշխարհային նավթարդյունաբերության հսկաները օգտագործում են Ալեքսանդր Գրիգորյանի հայտնագործած և դեռևս չգերազանցված տեխնոլոգիան։ Գրիգորյանը մահացավ 2005թ-ի դեկտեմբերի 16-ին Լոս Անջելեսում։ Նկարում՝ հորիզոնական ճյուղավորված (բազմակողմ) հորերի հորատման տեխնոլոգիայի ստեղծող, հորիզոնական և ճյուղավորված նավթահորերի հորատման տեխնոլոգիայի հայր՝ Ալեքսանդր Միքայելի Գրիգորյանը և նրա հայտնագործության հեղինակային վկայականը 1944թ-ին։ Эдуард Манвелян

http://chrome-extension://efaidnbmnnnibpcajpcglclefindmkaj/https://d1wqtxts1xzle7.cloudfront.net/48112417/Father_of_Multilateral-libre.pdf?1471422931=&response-content-disposition=inline%3B+filename%3DKey_Issues_in_Multilateral_Technology.pdf&Expires=1693519932&Signature=AUHVEgxpROxjfBAiwh8ZBFtrREPKaB3ciy5q6TbysrFgsj-PqUMUMiZfdyXptylzgCEBBo7azK85kJ7ulgvwXnPMofL1O3ohk7SWTx1oaG0pD9ral5q67wTJUa3AyD~1ACeL6~ozRAwxSrdZ0b9nBCpm-g6q1JxPFjyyE1RUledMR7JAbeApq4cBJlLu2AfTFIXtguCrJnq9ayjFMSrzm6zqR6GqksYyDt1sawkvLEWr6LDJFd~JcfeTjKLeJxauylUFLCEEsRbTYMli7~q6fF7Opr0b6ageVXC4LoMaklcj3YS1TDsqun9ntB~--u5-rQaM86LMs~CiEIDl~Hw~8g__&Key-Pair-Id=APKAJLOHF5GGSLRBV4ZA The Father of Multilateral Technology As with many advances in petroleum technology, the first multilateral well was accomplished by a Soviet drilling engineer. Alexander Mikhailovich Grigoryan was born during 1914 in Baku, the capital of today’s Republic of Azerbaijan, then a principal center of oil production. After graduation from high school, he worked as a driller’s assistant, became an apprentice and ultimately graduated as a petroleum engineer in 1939 from Azerbaijan Industrial Institute (right). During most of the Soviet era, the official policy was to produce as much oil as possible, since it was a strategic commodity and one of the few exports that could be exchanged for grain and other consumer goods. High quotas were imposed on drillers to bore as many holes as they could. The prevailing attitude was that the more holes drilled, the greater the likelihood of successfully tapping a reservoir and thereby achieving greater production. Grigoryan was an innovator and inventor. Upon graduation, he began working as an oilfield driller and soon was attached to the Ministry of Oil. Believing that he could produce more oil by following a known oil sand than by merely penetrating it with a number of boreholes, he drilled one of the world’s first directional wells—Baku 1385—in 1941, nearly 20 years before anyone else attempted such a feat. Without a whipstock or a rotating drillstring, he used a downhole hydraulic motor to penetrate oil-bearing rock and significantly expand reservoir exposure and production. It was the first time that a turbodrill was used for both vertical and horizontal sections of a borehole.1 Grigoryan’s pioneering work in horizontal drilling technology led to scores of other successful horizontal wells across the USSR and his elevation to department head at the All-Union Scientific-Research Institute for Drilling Technology (VNIIBT). He was not, however, satisfied with these accomplishments. He developed a new borehole sidetrack kickoff technique and a device for stabilizing and controlling curvature without deflectors. But all of these innovations were in preparation for his major contribution to drilling technology. Inspired by the theoretical work of American scientist L. Yuren, who maintained that increased production could be achieved by increasing borehole diameter in the productive zone, Grigoryan took the theory a step further and proposed branching the borehole in the productive zone to increase surface exposure, “just as a tree’s roots extend its exposure to the soil.” In 1949, he took his ideas to noted Russian scientist K. Tsarevich, who confirmed that branching a well in a productive zone with uniform rock permeability should yield an increase in oil production in proportion to the number of branches. Grigoryan put this new theory into practice in the Bashkiria field complex in what is today Bashkortostan, Russia (right). There, in 1953, he used downhole turbodrills without rotating drillstrings to drill Well 66/45, the first multilateral well. Bashkiria field complex lies in southern Bashkortostan (next page, left). Late Carboniferous carbonate reefs built by rugose corals trap vast oil reserves (next page, right). The fields had been in production since before 1930, and most wells produced low volumes at the time Grigoryan first attempted a multilateral well. 2 Grigoryan chose to drill Well 66/45 in Bashkiria’s Ishimbainefti field, which evidenced an interval of Artinskian carbonate rocks with good reservoir properties and wide areal distribution. His target was the Akavassky horizon, an interval that ranged from 10 to 60 m [33 to 197 ft] thick. Grigoryan drilled the main bore to a total depth of 575 meters [1886 ft], just above the pay zone. From that point, he drilled nine branches from the open borehole without cement bridges or whipstocks; the window configuration enabled insertion of tools on drillpipe into the The Father of Multilateral Technology >Alexander Mikhailovich Grigoryan. Now 84 years of age, Grigoryan immigrated to the United States in the 1980s and became an American citizen. He kindly granted Oilfield Reviewan interview and made documents about his technique available. RussianFederation Ufa Neftekamsk Salavat Sterlitamak Oktyabrski Ishimbai Bashkortostan BeleyaRiver >Map of Bashkortostan inset in a map of the Russian Federation. The first multilateral wells were drilled in the Ishimbai region in the south-central r

In the former USSR, invented the technology of drilling and brought the industrial level a new type of oil wells - Grigoryan Branched-Horizontal wells. Tens of experimental wells had been drilled and successfully operated for a long period of time. The technology itself is unique, it was developed in isolation from the West and has left far behind all known methods by its effectiveness and technical characteristics. A single hole horizontal drilling which is being now applied all around the world is a small part of this method. A branched well has several additional holes with their branches. Such well is incomparably more effective than single horizontal hole as the branches penetrate in all directions the whole mass of productive formation by their canals free for oil inflow from distant zones, often isolated. In modern application this method enables to get wells with up to 20 times higher production rates and simultaneously 5 times less oil production costs. In order to commercialize technology a ``Grigoryan Branched-Horizontal wells Co.`` is being established for the development of oil fields, on ownership, lease or contractor basis. The Branched-Horizontal wells are especially effective in high thickness oil reservoirs with highly irregular porosity and rock permeability where the percentage of oil recovery is low while the potential reserves are very large. If in such a field oil Production of conventional well is only 10--20 ton (60--180 barrels) per day, one Branched-Horizontal well will produce an additional 10 million dollars worth of oil even during the first year of operation. This is the oil extracted from the bowels of the earth above the capacity of ordinary wells and inaccessible for them. Taking into consideration the fact that on average, only 20% of natural resources are being extracted around the world, the main advantage of this method is in doubling the recoverable reserves thus moving far ahead the predicted exhaustion of fossil hydrocarbons. https://www.osti.gov/biblio/10152637