Arpa

So, does al Qusair mean Small Castle (qasr)

Johannes, is Al Duwair a plural of Deir, Vanq, convent? Based on the fact that Deir means convent, why is Der el Zor named so? Just like the Armenian Convent in Jerusalem is known as Deir al Arman/ Hayots Vanq. . https://en.wikipedia.org/wiki/Deir_ez-Zor

Dejavu all over again.. History repeats. It is about to hit the fan. It is the tenth anniversary of the Iraq fiasco, that was caused by lies and more lies, how saddam had killed his own people and that he had WMD s including chemical and “nklr“, all lies and more lies.. This time it is Bashar’s turn. It has been 10 long years since the US, the John Wayne has had a hot shoot ‘em “movie”. It is time. The news media is having a withdrawal syndrome without any hot wars. Just like Korean, Vietnamese and others, this is a proxy war between Washington, Moscow, Beijing, Tehran etc. See the rhetoric from Moscow, and their threat to expedite the delivery of missiles. If course those missiles will not be used to attack small pockets of the so called rebels. Who will they be used against? This time it is the “red line”. Remember the “line in the sand”?** http://edition.cnn.com/2013/06/13/politics/syria-us-chemical-weapons ** http://www.ucg.org/news-and-prophecy/lines-sand-iraq-10-years-later/ http://en.wikipedia.org/wiki/Line_in_the_sand_(phrase)

The Armenian connection. http://www.liveleak.com/view?i=a32_1370928821 Monument to Armenian Genocide victims in Istanbul to be restored Monument to Armenian Genocide victims in Istanbul to be restored“Say No to Racism and Nationalism” NGO in Turkey plans to erect a new monument in place of the old one that was built in the Gezi Park of Taksim Square in downtown Istanbul in 1919 and was later dismantled, Ermenihaber.am reported. NGO spokesman Cengiz Algan said the monument was in memory of the victims of the Armenian Genocide, adding that the past should not be buried in oblivion. According to Algan, the area of present-day Gezi Park and the adjacent area where a military unit is now located belonged to Armenians once. The land was given to the Armenian community by the sultan Suleiman Kanuni in acknowledgement of the act of his cook of Armenian descent who saved his life. An Armenian cemetery was there. “The Kemalists seized the land from the Armenians in the 1940s. The stairs of the Gazi Park were built from Armenian gravestones. The Armenians were killed. Yet tens of thousands have survived and they are trying to prove the tragedy of their ancestors on these lands. We intend to remind people about the Genocide, not to conceal the truth. We want to inform visitors of the Gezi Park that a monument to the Armenian Genocide victims stood here in 1919. And we hope that one day a new monument to the Genocide victims will be built in this place,” Algan stated. === And this from AZG http://www.azg.am/AM/2013061204

stanbull-sh* t on fire. http://edition.cnn.com/2013/06/11/world/europe/turkey-protests/index.html?hpt=hp_t1 Maybe now Syria can send back all those turkey supplied weapons back , along with a few thousand al qaidans .

ASIYA an Armenian name? Below it is spelled Asia. Is not Asia a continent,, the largest? http://armenian.name/index.php?a=term&d=4&t=167 http://armenian.name/index.php?a=term&d=2&t=193 Russian huh? Some say it is a diminutive of Anastasia, i.e immortal/resurrection like Anastas Mikoyan (Greek)?*** Anyone here know an Armenian girl named Asya? Here are a few. http://www.wishjournal.com/%D4%B1%D5%BE%D5%A1%D5%A3%D5%B5%D5%A1%D5%B6_%D4%B1%D5%BD%D5%B5%D5%A1.new http://www.panorama.am/am/health/2008/09/16/ozon1/ http://www.washingtonpost.com/rf/image_606w/2010-2019/WashingtonPost/2013/06/03/Outlook/Images/DSC_0879.JPG Yes. She looks rather Russian. http://www.washingtonpost.com/rf/image_606w/2010-2019/WashingtonPost/2013/06/03/Outlook/Images/DSC_0879.JPG http://articles.washingtonpost.com/2013-06-06/opinions/39782753_1_armenians-kurdish-ruins http://hyeforum.com/index.php?showtopic=10672&st=100#entry306229 Ayshe of Gayane Suite is Kurdish Finally. Is Asia/ Asiya a dyslexic form of th Arabo Kurdish name Asisha/Ayshwh? See Aisha here; https://en.wikipedia.org/wiki/Muhammad's_wives#Aisha_bint_Abu_Bakr *** http://en.wikipedia.org/wiki/Anastasia

http://www.washingtonpost.com/rf/image_606w/2010-2019/WashingtonPost/2013/06/03/Outlook/Images/DSC_0879.JPG http://www.washingtonpost.com/rf/image_606w/2010-2019/WashingtonPost/2013/06/03/Outlook/Images/DSC_0879.JPG http://www.washingtonpost.com/opinions/in-a-turkish-town-that-had-10000-armenians-now-there-is-only-one/2013/06/06/d893197a-c93e-11e2-9f1a-1a7cdee20287_story.html === George Aghjayan - Asiya** is what some people call a hidden Armenian, thought to be the last surviving Armenian in Chunkush, a small village in southeastern Turkey. ==== By Chris Bohjalian, Published: June 6 Chris Bohjalian is the author of 16 books. His new novel, “The Light in the Ruins,” comes out on July 9. === A woman I met last month in southeastern Turkey is going to die, probably sometime soon. Asiya’s death will not be covered by any news service, and for all but a few people in her small village of Chunkush, she will not be missed. Even the relatives who love her will probably think to themselves, well, she was 98 years old. Or 99. Or, if she survives until 2015, somewhere in the neighborhood of a century. She will have lived a long life. When I met Asiya in May, her daughter brought me strong Kurdish tea and fresh strawberries from their yard, and when I return to her village someday and find that she has indeed passed away, I suspect I’m going to weep. Why cry for a woman I met but once, who lived a long life and who couldn’t understand a word I said? Who spoke only Turkish, a language in which I know how to say only “please” and “thank you”? Because Asiya is what some people call a hidden Armenian, and she is the last surviving Armenian in Chunkush. I met her when I was traveling with six Armenian American friends through a part of Turkey that many Armenians (including me) refer to as Historic Armenia. We were in a region that today is largely Kurdish but as recently as 98 years ago was a mixture of Kurds, Turks, Assyrians and Armenians. We were making a pilgrimage to view the ruins of Armenian churches and monasteries, the remnants of a culture obliterated from this corner of the Earth in the Armenian genocide. During the First World War, 1.5 million Armenians were systematically annihilated — three out of every four living in the Ottoman Empire. On our fifth day, we visited Chunkush, where until 1915 there was a thriving community of 10,000 Armenians. The ruins of the church loom over you. The town was almost entirely Armenian. Over a few nightmarish days that summer, Turkish gendarmes and Kurdish chetes — killing parties — descended on the village and marched almost every Armenian two hours away to a ravine called Dudan, where they shot, bayoneted or simply threw them into a chasm of several hundred feet. One of the gendarmes pulled Asiya’s mother from the line at the edge of the ravine, however, because he thought she was pretty. He decided he’d marry her. And so she was spared — one of the very few Armenians who were saved that summer day in 1915. My companions and I hadn’t expected to find Asiya when we journeyed to Chunkush. We simply wanted to see the ruins of the church. Most of the villagers acknowledged that once upon a time Armenians had lived in Chunkush, but they were quick to add — whenever we asked what had happened to them — that at some point they had all “moved away.” The truth was, they were still there, whatever remained of their bones deteriorating at the bottom of the Dudan chasm. We didn’t think there were any living Armenians in the town. But as we were leaving, a thin fellow in his 60s, with a deeply weathered face and a ball cap, raced up to our van and banged on the door. We had been there an hour, and word had spread that Americans were in town. We had to meet his mother-in-law, he said Our Kurdish driver worried that this was the beginning of a nasty international incident: Seven Americans kidnapped or killed. But the fellow was desperate, so we agreed to come meet Asiya. My friend Khatchig Mouradian, editor of the Armenian Weekly in the United States, speaks Turkish and translated. I have met survivors of the Armenian genocide before, including my grandparents. But meeting Asiya was different. She wasn’t in Washington or Paris or Beirut. She wasn’t a part of the Armenian diaspora, where we usually find the few remaining survivors of the genocide. Here was someone whose mother had been at the edge of the gorge — and who was still living where, more than likely, her grandparents and her father had been executed. Where her ancestral culture had been exterminated. After the massacre, the town of 10,000 Armenians was reinvented as a town of 10,000 Kurds. Here was someone whose mother had heard the endless gunshots. The crash of the bodies on the rocks. The wails of the children. She and her mother had grown up and grown old, aware of who and what they were — Armenian — but forced to conform and remain silent. That was the price of survival in the days after the genocide, and it’s a custom that, in small villages such as Chunkush, endures today. That is, perhaps, the very definition of a hidden Armenian. Whenever we asked Asiya about being Armenian, she would shake her head ruefully and grow silent. One time her daughter chimed in: “No. We can’t talk about that.” Whenever we asked what her mother had told her of the chasm, she would look down and murmur: “I was too young. I don’t remember.” Sometimes she would begin a sentence, “My mother said . . .” but then her voice would trail off. At one of those moments when she paused, I took her hand. It was a reflex, and I had no idea if this was a cultural faux pas. But she wrapped my fingers in hers; her grip was powerful. She looked at me from beneath her headdress with eyes that were at once among the saddest and the strongest I’ve ever seen. I understood instantly why her son-in-law, a very good man, wanted us to meet her: It was because she wanted to meet us. She wanted to meet other Armenians. Today there are but a handful of living survivors of the Armenian genocide. When the centennial arrives in 2015, there will be fewer still. I hope that Asiya will be with us, because I plan to return to Chunkush that year. No one from the village is going to commemorate the 10,000 who died in that chasm, so it will be up to people like me to ** We will get back to the name Asiya in a separate topic. ==== I have no idea what the village was called in Armenian, before its tukification. See where Chunkush/Cunkus is at east of Mlatia, south of Kharberd/Elazig and Tigranakert/Diarbakir. http://www.adiyamanli.org/MapofTurkey/c7.htm http://www.adiyamanli.org/MapofTurkey/bhtml/c_7_1.htm

NOR HALEB New Aleppo (Haleb in Armenian is spelled with the letter E not Yech. There is a reason for that. It is because the E is supposed to sound like the English E as in sEt, not like the E as in Yerevan) http://news.am/arm/news/156864.html http://news.am/eng/news/156864.html ---- June 7, 2013 | 17:37 Armenia to build new district for Syrian Armenians June 06, 2013 | 12:16 YEREVAN. – The Nor Halep (New Aleppo) district will be constructed in Armenia’s Ashtarak city. The Government of Armenia on Thursday instructed the Diaspora Ministry to assist in the building of the new district. In line with the ministry data, a total of 7,000 Armenians have moved to Armenia from Syria. A total of 600 families are enlisted to acquire an apartment, and these families are prepared to pay 50 percent of the housing cost. It is proposed to allocate a 4.8-hectare plot in Ashtarak city to construct, with the help of philanthropists and the state, a district intended for 600 families. Such districts will be built in other cities, too, Diaspora Minister Hranush Hakobyan informed. News from Armenia - NEWS.am ==== Note that there already is a Nor Hajin in the neighborhood of Ashtarak. http://www.armsite.com/maps/mshow.phtml?when=now&slide=2 How many other towns and villages Nor/New this or that are named for towns of Western Armenia and Kilikia like Nor Kharberd,, Nor Edessia (Urfa), Nor Sebastia, Nor Arabkir, Norq Marash etc.?

Today June 6, 2013 is the 110th anniversary of Aram’s birth See Pasta Puccini and Khash Khachatur above http://hetq.am/eng/news/27112/son-of-aram-khachaturian-visits-fathers-grave-in-yerevan-to-mark-composer-110th-birthday-anniversary.html http://hetq.am/static/news/b/2013/06/27112.jpg http://hetq.am/static/news/b/2013/06/27112.jpg Son of Aram Khachaturian Visits Father's Grave in Yerevan to Mark Composer 110th Birthday Anniversary 13:23, 6 June, 2013 Karen Khachaturian, the son of world-renowned composer Aram Khachaturian, visited the grave of his father at the Komitas Pantheon in Yerevan to mark the 110th anniversary of his birth. Karen Khachaturian was accompanied by a number of government officials, artists, musicians and aficionados of the maestro’s work. “Aram Khachaturian was tied to Armenia. He often visited to give concerts. While I often couldn’t accompany him on every visit, I could always feel that visible and invisible connection to Armenia and its people,” recounted Karen Khachaturian.

http://hetq.am/eng/news/27081/pope-francis-recognizes-the-armenian-genocide-as-the-first-genocide-of-the-20th-century.html Pope Francis Recognizes the Armenian Genocide as the First Genocide of the 20th Century 13:11, 5 June, 2013 VATICAN (Diario ARMENIA).- Pope Francis recognized the Armenian Genocide as "the first genocide of the twentieth century" during an audience with the Patriarch of Cilicia of Armenian Catholics, His Beatitude Nerses Bedros XIX Tarmouni on Monday, June 3th. Pope Francis also met a woman who accompanied the Patriarch, daughter of a family that survived the Armenian Genocide. Pope Francis listened, took her hand and repeated the words he had spoken in the book On Heaven and Earth, this time as Pope: "It was the first genocide of the twentieth century". Tabakian Alfonso, director of the Armenian National Committee of South America, stressed that this is the first statement since he was appointed Pope, so "his words are important because they transcend states, religions and faiths". "His recognition of the Armenian Genocide as the first genocide of the twentieth century confirms the statements of John Paul II, showing that more and more states, parliaments and international organizations take this position against the historical denial of the Turkish state", he added.

ՀԱՅ ԵՐԳ ՈՒ ԵՐԳԱՐԱՆ ՀԱԿՈԲ ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ «Գոհար» երգարանի հրատարակության առթիվ Անցյալ տարի, մայիսին, Բեյրութում տեղի ունեցավ աննախադեպ մի իրադարձությունՙ «Գոհար» հանրածանոթ համույթի հիմնադիր ու մեկենաս Հարութ Խաչատուրյանը տարիների ընթացքում իր հավաքած հայկական երգարանների հավաքածուն - շուրջ 2000 կտոր - նվիրեց իր իսկ հիմնած հանրային գրադարանին, դրան միացնելով դարձյալ իր հավաքած հայերեն 2000-ից ավելի բառարանները: Դրանք, այդ երգարաններն ու բառարանները, հավաքելու սերը կամ հոբբին նա ժառանգել էր իր մորից ու հորից: Մայրըՙ տիկին Գոհարը, Հարութին ու նրա երկու եղբայրներինՙ Նարին ու Շահեին, դեռ մանուկ հասակից բոլորում էր իր շուրջը եւ հանրահայտ «Շիրակ» երգարանների օգնությամբ երգում ու երգեցնել տալիս սիրված երգերը ընտանեկան խրախճանքների եւ հավաքույթների ժամանակ: Իսկ հայրը, առեւտրական հարաբերություններում թրծված գործնական ու գործնամիտ պատվական Արամ Խաչատուրյանը, որդիներին սովորեցնում էր, որ բառարանները միշտ պետք են գալիս ու բնավ չեն կորցնում իրենց գինը, արժեքը: Գրադարանի բացմանը զուգահեռ, կարծում եմՙ առավել նշանավորելու համար այդ իրադարձությունը, գինեձոնը կատարվեց նույնՙ Հարութ Խաչատուրյանի մեկենասությամբ հրատարակված երգարանի, ամենաշատ սիրված 101 երգերի ձայնագրյալ ժողովածուի, որոնց մեծ մասը, ահա արդեն 18 տարի, գաղութե-գաղութ հնչեցնում է «Գոհար» համույթը մաեստրո Սեպուհ Աբգարյանի ղեկավարությամբ, հուզելով, խանդավառելով, վերստին հայացնելով հայության հոծ զանգվածներ տարբեր երկրներում, նույնիսկ մայր հայրենիքում: Չգիտեմՙ մյուս ժողովուրդները ինչպես, հայերը Աստվածաշնչից հետո ամենաշատը սիրել եւ սիրում են չորս տեսակի գիրքՙ խոհանոցային, երազահան, աստղագուշակ կամ ախթարք ու երգարան: Վիճակագրություն կամ հաշվարկ չունեմ ձեռքի տակ, բայց ինձ թվում էՙ ամենաշատը այդ գրքերն են հրատարակվել հայ իրականության մեջ: Դրանց տպագրությունը միշտ էլ շահավետ է եղել հրատարակիչների եւ տպարանների համար: Ոմանք ասում են, որ հայերը սիրելով համով ու ծանր կերակրատեսակներ, բնականաբար անհանգիստ քուն պիտի ունենային ընթրիքից հետո, երազ հաճախ պիտի տեսնեին, ու հաջորդ առավոտ անպայման կարիք էին ունենալու դրանք մեկնաբանող երազահանի: Նմանապես, լինելով հարազատներով ու բարեկամներով աշխարհով մեկ ցրիվ եկած ժողովուրդՙ ապագայի անորոշ հեռանկարներով եւ մշտապես սպասողական վիճակումՙ մեր ազգակիցները սուրճի բաժակ նայելուց կամ քարտ բացելուց զատՙ փորձելու էին ապագայի «բացահայտումների» համար վստահել աստղերի աստեղային թելադրանքներին: Այլ խոսքով, մեկդի դնելով կատակը, վստահորեն կարող ենք ասել, որ վերոհիշյալ տեսակի գրքերը մեզահատուկ են եղել մեր ազգային ճակատագրի, նկարագրի ու կենցաղի թելադրանքով: Նաեւՙ ազգապահպանական բնազդի պահանջով: Բայց այդ բնազդին առավելագույնը ծառայել է հայ երգարանը, ասել կուզեմՙ հայ երգը, որը մեր ժողովրդի ուղեկիցն է եղել բոլոր պարագաներումՙ տխրության թե ուրախության, սգի թե քեֆի, սիրային տվայտանքներն ու կարոտը արտահայտելիս, հայրենասիրական պոռթկումների մեջ: Առիթ եմ ունեցել Մ. Նահանգներում ներկա լինելու եկեղեցու սրահում հարսանեկան հանդեսի, որտեղ 3-րդ սերնդիՙ ընդամենը մի քանի բառ հայերեն թոթովող հարսը իր ամերիկացի փեսայի, կնքահոր ու ծնողների հետ քահանայի առաջնորդությամբ մոմերն ի ձեռին մուտք են գործել սրահ եւ շրջել շքեղ սեղանների շուրջՙ «Թե հայրենյաց պսակադիր» երգը երգելով, որտեղ, ի դեպ, բացի «պսակադիր» բառից հարսանեկան ոչինչ չկա, այլ միայն վարդանանց քաջ նահատակների արյան... հոտը ( «Աստված իջել ի Հայաստանՙ հայոց արյունն հոտոտել» ): Իմ մանկության Բեյրութում, ավելի ճիշտՙ հայաշատ նրա արվարձաններից Բուրջ Համուդում, հարսնեւորները «Թե հայրենյաց» չէին երգում: Նրանք հարսուփեսին դեպի եկեղեցի ուղեկցելիս, որն այդ օրերին կատարվում էր հետիոտն (միայն հարուստներն էին կարոսայովՙ այսինքն ֆայտոնով գնում), բոլորովին ուրիշ երգ էին երգում, որը նույնպես կապ չուներ պսակվելու արարողության հետՙ «Լուսին չկար, մութ գիշեր էր, մի խումբ կերթար արագ-արագ, տեսանք, որ քաջ Խանի խումբն էր, զինված էին մոսիններով» ... Չգիտեմ ի՞նչ կապ ուներ Եփրեմ Խանին նվիրված դաշնակցական այդ երգը հարսանեկան հանդեսի հետ, սակայն նույնիսկ ցերեկային ժամերին «լուսին չկար» երգում էին ոչ միայն դաշնակցականները, այլեւ հնչակյաները, որոնք այդ օրերին, մինչեւ 1958 թ. Լիբանանի քաղաքացիական առաջին պատերազմի «կուսակցական զտումները», ուժեղ ներկայություն ունեին Բուրջ Համուդի շատ թաղամասերում: Անշուշտ հարսնեւորները զինած չէին մոսիններով, սակայն դաշնակցականների թափորում լինում էին «պարապելլում» կամ «14-նոց» ատրճանակ ունեցողներ, մինչդեռ հնչակյաններըՙ ընդամենը «6-նոցներ»: Դրանք մեկ-մեկ կրակում էին: Ընդհանրապեսՙ դեպի օդ: Այո, մինչեւ 60-ականների սկիզբը լիբանանահայ գաղութում, որտեղ ըստ որոշ տվյալների ապրում էր շուրջ քառորդ միլիոն հայ, հայ երգ ասելով հասկանում էին կա՛մ եկեղեցական երգերը, որոնք կիլիկյան ջարդերից ու բռնագաղթից վերապրած մեր թուրքախոս քահանաները երգում էին թուրքական կլկլոցներով, եւ կա՛մ կուսակցական-հեղափոխականՙ «Արյունոտ դրոշ վեհ Դաշնակցության» կամ «Հնչակյան ենք մենք, ուխտյալ զինվորներ» տիպի երգերը: Բառերը հայերեն, երաժշտությունըՙ բուլղարա-սերբա-մակեդոնական: Ռամկավարները երգ չունեին, ինչպես չէին ունեցել դեռ Վանում, ըստ Գուրգեն Մահարու: Ճիշտ է, գաղութում գործում էին Բարսեղ Կանաչյանի, Համբարձում Պերպերյանի, Աշոտ Պատմագրյանի նման կոմպոզիտորների երգչախմբերը իրենց ընտիր երգացանկերով ու տարեկան 2-3 համերգներով, սակայն ժողովրդային մակարդակի վրա տիրապետող էր թուրքականը: Ընտանիքներում դեռեւս մեծ ժողովրդականություն ունեին թուրքական ռադիոյով ու ձայնասկավառակներով տարածվող Զեքի Մյուրանի, Սեսի Գյուզելի եւ մյուսների շարքի ներն ու մուղամ ները, Ուդի Հրանտի եւ այլոց թաքսիմ ները: Բեյրութի, նմանապես Հալեպի գաղութները դեռեւս ամբողջովին հայախոս չէին դարձել, հակառակ այն հսկայական աշխատանքին, որին լծվել էին մեր կուսակցություններն ու տարբեր միությունները, որոնք հայկական խանութներում փակցնում էին «Թուրքերէն խօսողին հայերէն պատասխանէ» սրտառուչ կոչերը, մինչ դպրոցներում ու մանկապարտեզներում երեխաները հայկական կրթություն էին ստանում եւ իրենց հերթին հայերեն էին սովորեցնում իրենց հայրերին ու մայրերին... (Ի դեպ, Միջին Արեւելքի մեր գաղութների դարձը դեպի հայախոսություն արժանի է գիտական առանձին ուսումնասիրության. հայկական կազմակերպությունների եւ մասնավորապես Մելգոնյան, Դարուհի Հակոբյան, Նշան Փալանջյան, Հովակիմյան-Մանուկյան, Անթիլիասի դպրեվանք, Լազար Նաջարյան, Սահակյան, Կիլիկյան, Կրթասիրաց եւ այլ վարժարանների ուսուցիչների դերը այդ գործում անգնահատելի է, համազորՙ պետական դերակատարության): Այդ պայմաններում հայակերտման կարեւոր դեր էր վերապահված նաեւ կուսակցական, մարզական եւ սկաուտական մեր ակումբներին, հայակերտման մեկական ամրոցներՙ յուրաքանչյուրը, որտեղ, սակայն, բացակա էր ազգային մեր երաժշտությունը: Դրան փոխարինելու էին եկել ազատագրական պայքարի երգերըՙ սակայն խիստ կուսակցականացված, երբեմնՙ փոխված, ավելի շատՙ չարափոխված-հարմարեցված տեքստերով, միջկուսակցական մրցակցության, երբեմն անգամ արյունոտ պայքարների թելադրանքով: Օրինակՙ Խրիմյան Հայրիկին նվիրված «Առաքել-Մուշեղ» հայտնի երգի բառերը հարմարեցվել էին 1933 թ.ին Նյու Յորքի Սբ. Խաչ եկեղեցում Դուրյան սրբազանի սպանությանըՙ նրան դաշունահարողի գովերգմամբՙ «Անծանոթ ընկեր, դաշույնդ սիրեմ, Դուրյան շունը սատկեցուցիր, դաշույնդ սիրեմ...» : Կամՙ «Հուռա, հուռա, Զարեհ Ա-ի աջը շողշողա» : Եվ կամ, ինչպես դաշնակցականների հայտնիՙ «Կեցցե Զեյթունը, խրոխտ Սասունը, Դաշնակցությունը բախտավոր օրեր պարգեւեց հայուն» երգի բառերը փոխելով հնչակյաններն էին երգումՙ «... Դաշնակցությունը քանդեց մեր տունը» , որին ի պատասխան դաշնակցականները գոհունակությամբ պատասխանում էինՙ «ձեռքերուն դալար»... Ահա այս մթնոլորտն էր տիրում լիբանանահայ գաղութում, մինչեւ... Մինչեւ որ Բեյրութ ժամանեց Հայաստանի պետական երգի-պարի համույթը Թաթուլ Ալթունյանի գլխավորությամբ: Դա 1961 թ.ին էր: Դա հրավառություն էրՙ ազգային երգ-երաժշտության, պարի, հայրենասիրության: Քաղաքական ու գաղափարախոսական շարժառիթներից անդին ու վերՙ դա հայ երգի ու պարի իսկական ներխուժում էր Միջերկրականի այդ ափ եւ այնտեղիցՙ մյուս ափերը սփյուռքի: Եվս մեկ անգամ ապացուցվեց, որ ազգային երգի ու պարի ակունքները մայր հողից դուրս չեն կարող լինել, որքան էլ որ լավը լինեն դրսի ջերմոցային պայմանները: Պայմանով որ բերքը մատուցվի մաքրված, հղկված, դաշնավորված, ինչի վարպետը Թաթուլ Ալթունյանն էր ու նրա խմբի մյուս անդամներըՙ Լուսիկ Քոշյան, Հովհաննս Բադալյան, Օֆելյա Համբարձումյան, Աստղիկ Քամալյան, Վանուշ Խանամիրյան եւ մյուսները: 21 օրում 30 համերգ, ավելի քան 60 հազար հանդիսատես, ոչ միայն հայ, այլեւ տեղացի արաբներ, որոնց մոտ նույնպես սկսվեց հետաքրքրությունը դեպի իրենց ազգագրականըՙ երգ, երաժշտություն ու պար: Իսկ հայերի մո՞տ... Արթնացել էր ողջ գենետիկան: «Սարերի հովին մեռնեմ» , «Յաման յար» , «Սեղանն է առատ» , «Ղափամա» , «Սրտիկ մալուլ մի մնա» եւ բազմաթիվ ուրիշ երգեր բոլորի շրթների վրա էին: Նույնիսկ կոշկակարները, որոնք ոսկերիչների հետ հիմնական մասն էին կազմում հայ արհեստավորների, նախկինՙ թուրքական երգերի փոխարեն սկսել էին հայերեն երգել: Օրինակ, մեր տան դիմաց կար մեծ կոշկակարանոցՙ 6-7 դազգահների շուրջ աշխատող հայ երիտասարդներով, գրեթե բոլորն էլ թուրքախոս: Ամբողջ օրը երգում էին համույթի երգերը: Շատ էին սիրում մանավանդ «Երթանք կալը, բռնենք պարը, խանբաջի, ծնկիդ ծալը, կրծքիդ խալը, խանբաջի» ... Մեկ ուրիշ օրինակՙ այս անգամ Հալեպից: Այնտեղ կար մի ընդարձակ ու բացօթյա ճաշարան-սրճարանՙ «Մաթաամ ալ ամիան» («Կույրերի ճաշարանը») անունով ծանոթ, որը պատկանում էր երեք հայ կույրերի, երեքն էլ ջութակահար, երեքն էլ թուրքախոս, այնթապցի, մարաշցի կամ ադանացի: Ու երեկոյան հաճախորդների շատանալուն հետ (ընտիր էին նրանց խորտիկները), երեք կույրերը բարձրանում էին փայտյա փոքրիկ բեմի վրա եւ «գլխավոր» ջութակահարի «բիր, իքի, ուչ, դյորթ» տակտը լսելուց հետո երեքը միասին ախորժակով նվագում ու երգում էինՙ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» ... Ավելորդ է ասել, որ համույթի այցելությունից հետո Լիբանանի ու Սիրիայի գաղթօջախները ավելի՛ հայացան, հայրենական ու հայատրոփ երգերը մտան ամեն տուն եւ ընտանիքՙ տարբեր երգարանների, Բեյրութի ու Կիպրոսի պետական ռադիոկայանների հայկական ծրագրերի եւ ձայնասկավառակների միջոցով: Վերջապես հայերն սկսեցին սիրել, կարոտել, տխրել եւ ուրախանալ հայերեն: Բազմաթիվ երգչախմբեր ստեղծվեցին, պարախմբեր նույնպես, իսկ նախապես արդեն գործող երգչախմբերն սկսեցին նույնիսկ օպերետներ ներկայացնել, ինչպես, օրինակ, Չուխաջյանի «Լեբլեբիջին» («Կարինե»), «Զվարթը» գործերը: (Մինչդեռ ժամանակին բավարարվում էին «Արշին մալ ալան»-ով...): Մինչ հայտնի երգիչ-երգչուհիներըՙ Արփինե Փեհլիվանյան, Արա Կիրակոսյան, Կարապետ Չատրյան, Լուիզա Պոզապալյան, Սոնա Ղազարյան (վերջին երկուսըՙ հետագայում Վիեննայի օպերայի սոլիստներ) եւ ուրիշներ երգահանդեսներ էին սարքում լեփ-լեցուն դահլիճներում: *** Իսկ այժմՙ հավելյալ մի քանի խոսք այս հիշողություններին ու խոհերին տուն տվող երգարանի մասին: Ինչպես ասվեց, դա շքեղաշուք մի երգարան է, որի նմանը ես չեմ տեսել: Փառավոր կազմ, ոսկեզօծ էջածայրեր ու տիտղոսաթերթ, գունավոր նախշազարդեր, իլյուստրատիվ գծապատկերներ, վերնագրերի թռչնագիր լապտերիկ սկզբնատառեր, մանրանկարչական որդեգրումներ: Ունի գործնական ու գործածական մի քանի կարեւոր հատկանիշներՙ երգերի տեքստերին նախորդում են նոտաները եւ հաջորդում դրանց արեւմտահայ հնչյունագրության լատինատառ տառադարձություններըՙ հայերեն չիմացողների համար, իսկ վերջում կցված CD-RAM-ը դաշնամուրով տալիս է յուրաքանչյուր երգի եղանակըՙ սովորելու համար: Այսինքնՙ այն ամենը, ինչը կարող է երգերը մատչելի դարձնելու, տարածելու համար: Կարիք կա՞ ավելացնելու, որ 1-ից մինչեւ 1000 թվագրված երգարանը տրամադրվում է անհատույց (gratis): Գծանկարչությունը, նկարազարդումը եւ տպագրության իրականացումը պատկանում է ՀԱՅԱՍԱ պրոդաքշընզ ՍՊԸ-ին (Կիպրոս), տպագրությունըՙ Պաքլայան պրինթինգ պրես-ին (Բեյրութ), կազմարարությունըՙ Ֆուադ Բըայնո Բուքբայնդըր ընկերությանը (Բեյրութ): Գեղարվեստական պատասխանատուն Սեւակ Սերոբյանն է, որ մեզ ծանոթ է «Գոհար» համույթի համերգներիցՙ նույն պաշտոնով: Երգարանը ձոնված է Խաչատուրյան եղբայրների ծնողացՙ «Արամ եւ Գոհար Խաչատուրեաններուն, որոնց հոգածութիւնը, զոհողութիւնն ու քաջալերանքը խրախոյս հանդիսացան, որ մեր մէջ միեւնոյն ջերմութեամբ արմատաւորուի Հայու Ոգին, ու ծլարձակի իրենց խորազգած սէրը հանդէպ Հայ ազգային մշակոյթինՙ երգ-երաժշտութեան» բազմախորհուրդ ձոնագրությամբ: Երգարանն ունի նաեւ կարճ նախաբան, շատ կարճ: Տեղեկացնում է, որ սույն երգարանի աշխատանքներն սկսվել են դեռեւս 1995 թ.ին: Դա մոտավորապես այն թվականն է, երբ Գյումրիում հիմք դրվեց այն երաժշտանոցին, մաեստրո Սեպուհ Աբգարյանի ղեկավարությամբ, որի շուրջ հետագային կազմավորվեց «Գոհար» համույթը, որը ինչպես ասվեց վերեւում, հաջորդական եւ հեռուստատեսությամբ լավապես ներկայացվող համերգներով խանդավառում է մեր գաղթօջախները այն երգերով, որոնց ընտրանին ներկայացված է գրախոսվող երգարանում: Փաստորեն, եւս մեկ անգամ, ինչպես շուրջ 50 տարի առաջ Թաթուլ Ալթունյանի համույթը, մայր հայրենիքից, այսինքնՙ ակունքից, հայ տոհմիկ ու հարազատ երգը տարածվում է սփյուռքահայ զանգվածների մեջ, սակայն այս անգամ ինչ-որ չափով հակակշռելով նորից Հայաստանից դեպի սփյուռք երգի, նորահանճա՜ր առեւտրականների ու փերեզակների ռաբիսն ու թուրքաարաբական կլկլոցները:

LUSIN CHI KAR MOUT GISHER ER http://www.azg.am/AM/culture/2013050401 An excellent article by the chief editor Hakob Avetiqian in AZG-Culture. The primary theme of the article is about the publication of a most complete songbook, with over 2000 songs, be they classical, modern, patriotic or romantic Inspired and financed by the Khachatourian family of the Kohar ensemble fame. Beside the general knowledge , the author speaks about his personal experience about the prevailing musical environment in Beirut and Aleppo, where those who had a phonograph would have stacks and stacks of furkish records, and when shortwave radio became available, how every shoemaker shop and jewelers store had the dial ser at radio ankagara and sang along those furkish songs. until the 1960s, after the Armenian National Ensemble, under the baton of Tatul Alrunian toured the area, after which all those shoemakers and jewelers began singing Yes Im Anush Hayastani. He also talks about that restaurant-night club in Aleppo, which he calls Mataam al A,mian. Literally - Restaurant of the Blind, named so as it was established by three blind violinists (Armenian) , where the main theme was furkish music. I do remember that night club at the extension of Auleymanieh avenue, we knew it as Do-Re-Mi. **** Here he talks about the time when in America, at a wedding procession they were singing the not so joyful song Te Hayremyats Psakadir, where we see the line Goghtni Qnarq Lrel En. Lyres of Goght are silenced, which has nothing to do with a wedding celebration, except the word psak/wedding., it is a somber and tragic song about the Vardananq, where the definitive line - Astvats Ijel e I Gerezman,(Hayastan) Hayots Ariiunn Hototel./God has descended at the Graveyard to smell the blood of Armenians.** In the Diaspora marriage is known as amousnanal, while in the EA they call it psakvel/crowned. http://www.yerkaran.org/koghti-knark/ http://www.youtube.com/watch?v=Qe4XaVwAN6w Compare. Traditional Wedding; Then we come to the traditional song sung by the bridal parade the night before the wedding by the grooms party on their way to the brides house to sing and dance. Lusin Chikar Mut Gisher er Moonless and Dark Night Yeprem Khani yerg@ Which is not a joyful song either. about the fatal fate of Yeprem.*** http://asbarez.com/arm/88048/ I do remember that tradition. In fact, one moonless and miserably wet night we heard a commotion, we went to window, and sure enough, a procession singing that song as they walked to the bride’s house. Moonless indeed. It was a miserable rainy night, yet the paraders were singing and dancing under their umbrellas. That is those who had one. ** In a song book I have, published in New York, 1919, aside to the angels at Ararat the author takes the liberty to sanitize this passage to - “Let God Himself the heavens rend, To come and judge our Cause” *** http://en.wikipedia.org/wiki/Yeprem_Khan His given name was Barsegh Tiriaskian ****Johannes, does that night club still exist? PS. For obvious reasons, I will post the entire article in Armenian eparately, to follow.

And the beat goes on. A chorus of idiots singing the furkish national anthem. Senator schmenetor McCain is an idiot. His only claim to fame is that he was a POW? How dies that make him an intellectual politician, an historian? Gives me shudders. It still haunts me when he ran and was hair away for president with that other clown Sara Palin.. All he has said is bomb those bastard A-rab counties to dust, save only assrael. What do we know about him? Does anyone question? I have always wondered how it is that he walked out of that Vietnamese POW prison camp when 99,999 others came out in wooden boxes, caskets. Why was he left to live? What did the Vietcong like about him and what he said? What did he tell them? And that idiot goes to Syria entering from furkey? Does he know that Syria has at least a dozen entry ports on the Mediterranean? http://www.usatoday.com/story/news/politics/2013/05/27/mccain-syria/2363911/

Yesterday May 27, 2013 was the 170th anniversary of the birth of Hakob Baronian. Ter Voghormia, Lord have mercy. Parq Astoutso, Praise God./Praise the Lord. Someone, apparently a diasporan transliterated his name as Baronian, not Paronyan. We are all under the impression that he was a hundred years old. Look again. He was only 58. http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/1d/Yerevan_State_Playhouse.jpg http://en.wikipedia.org/wiki/Yerevan_State_Musical_Comedy_Theatre http://hetq.am/eng/news/26853/hagop-baronian-november-19-1843-–-may-27-1891.html In Armenian. http://hetq.am/arm/special/26850/1891t-mayisi-27-in-vakhtchanvec-hay-ergitsabanutyan-astvats-hakob-paronyany.html http://hyeforum.com/index.php?showtopic=5285#entry40440 http://hyeforum.com/index.php?showtopic=5286#entry40442

No comment. The reason I see red every time I see Armenians with furkish family names. Observe the name of that murderous boat captain below. Note. On Thursday June 6 our local PBS will air a two hour long program about the Orphans. How about your PBS stations? ====== http://www.reporter.am/go/article/2013-05-24-time-to-consider-the-hidden-armenians-of-turkey http://www.reporter.am/images/ThumbnailImage/11591454.jpg http://www.reporter.am/images/ThumbnailImage/11591454.jpg Abp. Ateshian of Bolis and his muslim relatives. Time to consider the hidden Armenians of Turkey by Raffi Bedrosyan Published: Friday May 24, 2013 During the endless Turkish arguments and Armenian and international counter-arguments about the number of massacred Armenians in 1915, Hrant Dink would repeatedly remind both sides about a more critical topic: ‘We keep talking about the gone dead, let's start talking about the remaining living...' The remaining living meant the unknown number of Armenians remaining in Anatolia, remaining not as Armenians, but as Turks, Kurds, Alewis, Moslems, and other identities. Ninety eight years after the attempted destruction of a nation, it is time to talk more about the hidden Armenians, mostly orphans of 1915 assimilated into identities other than their own Armenianness. Hrant had the courage to reveal the real identity of one of the most well-known Turkish heroes as an Armenian orphan. Sabiha Gokcen, the first female military pilot and Ataturk's adopted daughter, was in reality Hatun Sebilciyan, an Armenian girl orphaned in Bursa in 1915. We all know that this revelation was the beginning of the end for Hrant, triggering a massive hate and threat campaign against him by the government, the military and the media, resulting in his assassination three years later. But Sebilciyan/Gokcen was only one of tens of thousands of Armenian girls and boys torn away from their parents during the 1915 events. What happened to these orphans? How many were there? This article will cite some examples from different parts of Anatolia. The horrors of Trabzon It is a well-documented fact that during the deportation of the Armenian population from all corners of Anatolia to the Syrian desert, as the convoys approached their towns or villages, local Turks and Kurds snatched Armenian children from their parents to take them home as servants or wives. Many children were sold as slaves by them or the gendarmes escorting the convoys. There were also a few children entrusted by their parents to Kurdish and Turkish neighbours before starting on the deportation route. There were some children initially rescued by European or American missionaries or Pontian Greek religious leaders, but inevitably they were also later seized and sent away or murdered. We can cite one of many documented tragic incidents in Trabzon, where 600 Armenian orphan children were taken to the Greek monastery with the government's permission after their parents were massacred by drowning in the Black Sea. But after three months, by the order of the Trabzon governor Jemal Azmi, the police forcefully removed the orphans from the monastery and handed them over to a Turkish boat captain, Rahman Bayraktaroglu, who placed each child in a flour sack, securely tied the top and dropped them one by one into the Black Sea. It is documented Governor Jemal later joked saying that: 'Harvest of smelt (hamsi) will be plentiful this season with all the drowned as fish feed'. But as I said previously, the focus of this article will not be the hundreds of thousands murdered orphans in 1915, but instead, the surviving orphans, who were perhaps subjected to much worse suffering than the murdered victims. Since I already mentioned the Trabzon Governor Djemal Azmi, I will continue citing his dealings with the surviving orphans. He selected about 450 of the best looking girls from the Armenian community of Trabzon, and converted the local Red Crescent Hospital to a whorehouse for the selected Turkish elite and visiting dignitaries, even sending some of the girls as treats to his superiors in Istanbul. The supply of the orphans got replenished as needed. He kept a supply of 15 Armenian girls for himself but also gave one to his 14 year old son, Ekmel, as a present. Most of the girls were forcefully Islamicized; few eventually escaped or committed suicide. A Turkification program These experiences came to light from witnesses during the trials of the Ittihat Terakki leaders after the war, but also were told in 1921 by Djemal Azmi's son himself to his close friend, alias Mehmet Ali, who happened to be an Armenian named Hratch Papazian, disguised and even circumcised as a Moslem. Papazian succeeded in infiltrating the Ittihad Terakki circles hiding in Berlin, in preparation for assassination of Djemal Azmi and Bahattin Shakir, head of the Special Organization (Teskilat-i Mahsusa), on April 17, 1922, right in front of the bewildered widow of Talat *****, a year after Talat himself was brought to justice. The Ittihat Terakki government had special plans for the surviving orphans. In an organized operation, most of the surviving orphans were rounded up and sent to orphanages set up in multiple locations, with the objective of converting them to Islam and to be assimilated as Turks. One of these special Turkification orphanages was in Ayn Tura, near Zouk, an hour's drive from Beirut in Lebanon, where 1000 Armenian orphans were kept, etween the ages 3 to 15. By the orders of Djemal *****, governor of Syria and Lebanon, and under the supervision of Turkish intellectuals and teachers, including the newly appointed principal, well known Turkish novelist Halide Edip Adivar, these orphans were converted to Islam and Turkified. The boys were circumcised, and were given Turkish names, but preserving the initials of their Armenian names and surnames, so that Haroutiun Najarian became Hamid Nazim, Boghos Merdanian became Bekim Muhammed, Sarkis Sarafian became Saffet Suleyman. The orphanage was converted from a Christian school after expelling the Lazarist Catholic priests. While famine prevailed everywhere in Lebanon and Syria during the war, abundant food was provided to the orphanage, with the objective of raising well fed and healthy newly Turkified children. Based on the memoirs of one of the orphans, Harutiun Alboyajian, the children were expected to speak Turkish only; if the supervisors heard any Armenian spoken, the boys would be beaten severely. They were dressed as Turkish children and were taught Islam. It was Djemal *****'s firm belief that the Armenians had superior intellect and capabilities, which would help the Turkish nation immensely through the Turkification of thousands of Armenian children. Despite efforts to keep the orphanage sanitized, about 300 Armenian orphans died from leprosy and other diseases until 1918. Some of the orphans were placed with Moslem families in towns where there were no Armenians left, and some were distributed to other orphanages. At the end of the war, when Near East Relief took over the orphanage, there were 670 orphans, 470 boys and 200 girls, who still remembered their Armenian names. Another example of Turkification experiment was in Eastern Anatolia, successfully implemented by Eastern Front commander Kazim Karabekir. He estimated that there were about 50,000 desperate orphans after the war in his regional area of operations. It is documented that about 30,000 of them were circumcised and Turkified. He rounded up about 6,000 Armenian children in Erzurum, 2,000 girls and 4,000 boys, and placed them in an army camp. Some were given training similar to a military school; others were taught trades essential for army supplies such as sewing and boot-making. These orphans had become completely Turkified and named 'The Healthy Children Army'. The real talented ones among these boys were later sent to higher military academies in Bursa and Istanbul. Without going into the psychology of the assimilation and conversions, it is alleged that these converted military officers became the most fanatical ultra-nationalists in the Turkish army, with some of them participating in the May 1960 military coup which toppled the civilian government of Adnan Menderes. 20th century slaves Apart from the orphanages, tens of thousands of young girls and boys became slaves after 1915, bought and sold in bazaars and markets. Although slavery was officially abolished in the Ottoman Empire in 1909, slavery markets re-opened after 1915 in order to trade Armenian women and children. Kidnapping Armenian children from the deportation convoys not only supplied the Turks and Kurds with servants, free labour or sex objects in their own homes, but also a marketable commodity that could be sold for profit in these markets. The markets were set up in Aleppo, Diyarbakir, Cizre, Urfa and Mardin. It is reported that the Mardin market had the lowest prices. After being branded and tattooed as a slave, Armenian children aged 5-7 found buyers for 20 cents, similar to the price of a lamb. Girls or boys aged 14-15 went for 50 cents, whereas an adult Christian woman was worth about one Turkish lira. But if the slave came from a well-known wealthy family, the price went up significantly, as owning the slave could also bring the future potential of claiming the wealth of the slave's family. There are several documented cases from the later Turkish republic era when Kurdish and Turkish families attempted to legalize the ownership of many real estate properties, previously owned by their 'wives' or 'daughters'. Needless to say, all these wives and daughters were forcefully Islamicized and Turkified. There are also documented cases when kind-hearted Assyrian priests or European or American missionaries purchased several Armenian children from these markets, with the objective of rescuing them by placing into Christian orphanages. Assyrian Archbishop Tappuni of Mardin purchased and saved nearly 2000 Armenian children in 1916. While some Moslems treated the Armenian slaves humanely, most owners savagely beat them, as they believed 'Christians only deserve beatings'. The women and girls ended up being second wives for the Moslem owners, who received harsh treatment not only from their husbands but also from the other Moslem wives of their husbands. But eventually they all got absorbed into the Moslem households, bearing children, learning the Quran, praying piously as Moslem women, however always hiding their Armenian roots. According to a post-war report of the League of Nations Rescue Commission for Armenian Women and Children, at least 30,000 Armenian girls were sold in the markets to be placed in the 'harems' of Moslem homes, or to be used as slave labour. Documented histories of some 2,000 Armenian girls, boys and young women rescued from Turkish and Kurdish households after the war are archived in the League of Nations offices in Geneva. Rescuing the Armenian orphans became one of the first tasks of the League of Nations after the armistice in 1918. Following pleas of the Istanbul Armenian Patriarchate, the Allied Forces and the League of Nations representatives organized the transfer of most Armenian orphans from Anatolia and Syria to Istanbul, and started searches of Armenian orphans kept in Moslem homes. As there was no room to place all the orphans in existing orphanages in Istanbul, several schools were used to house the Armenian children, including the French Notre Dame de Sion, St Joseph, the Italian school, the Russian monastery, and Turkish Kuleli Military Academy. As some of the orphans were circumcised and already had Turkish names, there started heated discussions between the Armenian Patriarchate and the government authorities as to the real identity of the children. In fact, some of the orphans were already transferred to Turkish homes in Istanbul as maids and servants; among them, 50 orphans sent to the farm of Ittihad Terakki leader Enver *****. The children were conditioned and intimidated not to speak Armenian, nor to reveal their Armenian identities during the war years. They were 'observed' by neutral third party experts to determine whether they were really Armenian or not. Documents show that between 1920 to 1922 there were about 3,800 Armenian children brought to Istanbul, 3,000 sent to Cyprus, 15,600 taken to Greece, and 12,000 transferred to Syria from Marash, Urfa, Antep, Malatya and Harput. Significantly, the Istanbul Patriarchate records indicated that there were still at least 63,000 Armenian orphans documented as 'Not Rescued' in Moslem Turkish and Kurdish households. Two million hidden Armenians? In recent years, genocide scholars have stated that genocide perpetrators not only aim at the 'destruction' of the oppressed group but also the 'construction' of the oppressor group. The 1915 events and the consequences clearly show that the Armenian orphans became a source of pro-creation for the Turkish nation by enriching their genetic pool. There are now tens of thousands of Turkish and Kurdish families, with a hidden Armenian grandmother. It is remarkable that, even ninety eight years after attempts of forced Turkification, assimilation and conversion, there are signs of hidden Armenian identity in various places in Anatolia starting to emerge. There is a somewhat graphic term defining these people in Turkey - 'remnants of the sword' (kilic artigi). Hrant Dink's lawyer Fethiye Cetin's life story in her book 'My Grandmother', Aysegul Altinay and Fethiye Cetin's book 'The Grandchildren', and many other books, documentaries, movies have come out in recent years, describing the existence and emergence of the hidden Armenians in Turkey, carried from one generation to the next, all originating from the 1915 Armenian orphans. It is of course very difficult to estimate the number of hidden Armenians in Turkey today. One can assume that perhaps up to 100,000 Armenian orphans survived but got Turkified, converted and assimilated. Scholars estimate another 200,000 adult Armenians avoided deportation in various Anatolian villages by converting to Islam. It is therefore conceivable that 300,000 Armenian souls survived the 1915 events. The population of Turkey increased seven fold since then. Using the same multiple, one can extrapolate that there may exist 2 million people with Armenian roots in Turkey today. In closing, I would like to share one of my own personal experiences with a hidden Armenian, albeit indirectly. When I was in Armenia in 1995 as a voluntary engineer inspecting Hayastan All Armenian Fund financed construction projects, I also visited Spitak where the church destroyed in the 1988 earthquake was being rebuilt. I was informed that the financing came from Turkey from a still confidential unidentified donor, as specified in the will of a grandmother of a very wealthy Turkish family, who had only revealed her Armenian roots at her deathbed. In recent years and especially after the reconstruction of the Surp Giragos Armenian Church in Diyarbakir, there has been a resurgence of the hidden Armenians in revealing their identities. It is hoped that the Turkish government sees this as a positive consequence of the recent steps of liberalization and not as a threat, and eventually finds the courage to face its past. Selected Sources: Sait Cetinoglu, '1915 Soykirim Surecinde Ermeni Gen Havuzuna El Konmasi ve Seks Koleligi' (The Capture of the Armenian Genetic Pool and Sex Slavery During the 1915 Genocide), Seyfo Center, 09.04.2013 Ayse Hur, '1915ten 2007ye Ermeni Yetimleri' (Armenian Orphans from 1915 to 2007), Radikal, 20.01.2013 Eren Keskin, 'Soykirimin Ortaklari' (Partners in Genocide), Ozgur Gundem, 22.01.2013 Ruben Melkonyan, 'Attitude of the Armenian Patriarchate in Istanbul Towards the issue of the Forcibly Islamicized Armenians', Noravank Foundation, 09.03.2010 Ruben Melkonyan, 'The Islamization of Armenian children at the period of the Armenian genocide', Miacum,11.08.2007 Keith David Watenpaugh, 'The League of Nations' Rescue of Armenian Genocide Survivors and the Making of Modern Humanitarianism, 1920-1927' , American Historical Review, December 2010 © 2013 Armenian Reporter Terms of Use Privacy Policy

INULIN INSULIN? A Comedy of Errors? ** When I first saw this piece of news it was spelled as INULIN (without the S). My first instinct was that it was misspelled, and that they meant InSulin. I said to myself. Oh no, not another armenicum! http://en.wikipedia.org/wiki/Armenicum http://hyeforum.com/index.php?showtopic=45324#entry297663 http://hyeforum.com/index.php?showtopic=39154#entry288722 http://hyeforum.com/index.php?showtopic=39781#entry289571 http://news.am/eng/news/153786.html === **See Shakespeare’s The Comedy of Errors Inulin. http://en.wikipedia.org/wiki/Inulin **Jerusalem Artichoke; http://en.wikipedia.org/wiki/Jerusalem_artichoke PS. See the Armenian version of the above News-Am URL where it is spelled without the S

http://www.yerakouyn.com/?p=29705 Հալէպահայ մտաւորական եւ գրող Յակոբ Միքայէլեան ազատ արձակուած է եւ ողջ առողջ կը գտնուի իր հարազատներուն մօտ: Այս մասին կը յայտնէ Perio News-ը: Յիշեցնենք, որ Մայիս 21-ին Հալեպ-Պէյրութ ճանապարհին առեւանգած եr Հալէպի հայ համայնքի անդամ, Հայ ընդհանուր բարեգործական միութեան տեղական մարմնի ղեկավար Յակոբ Միքայէլեան: Գրոհայինները կանգնեցուցած էին հանրակառքը եւ ստիպած էին միայն հայազգի Յակոբ Միքայէլեանին, որ դուրս գայ, իսկ միւսները շարունակեն իրենց ճանապարհը: :

I am rereading Nairi’s excellent book Dark Valley/Mtnadzor . This time I am reading slower and taking notes to show how history repeats and how even today we see the same joy of rural life, just as the rot of corruption , oppression and bribery (gift/graft. doggy bone, krtson?). Persecution and exploitation of the peasant by those city commissars still prevails . History repeats Let us once again see what Nairi says about her choice. of the subject. The more things change, the more they stay the same. 100 years since, 3 regimes , the peasants today are not any better than Bakunts’days.. Don’ t go by the fabulously plastic pictures of Yerevan, see some of the stories of the outlying villages. http://www.azad-hye.net/news/viewnews.asp?newsId=660aafd79 But before I proceed to quote passages from each and every story, I have a little picayune nit picking with Nairi. In her excellent translation of the Alpine Violet/ Alpiakan Manoushak, where she falls in the trap only if in reverse. http://hyeforum.com/index.php?showtopic=18299 She gets entangled in that linguistic debate that goes all the way to the time of Khorenstsi where he describes the color of the sea as Tsirani, carried all the way to Bakunts who describes the color of violet as Tsirani., meaning purple, violet color, and Nairi fell in the trap translating it as Apricot (color). Violets have never been Apricot color(orange if you will).. See #7 here; http://hyeforum.com/index.php?showtopic=20790&st=0 Here is the reason why the colo of Apricot is confused with the colo Purple., see # 27 here, Royal Colors; http://hyeforum.com/index.php?showtopic=12093&hl=purple&st=20 Khorenatsi Tsov Tsirani? Apricot (colored) Sea?** How reliable is Khorenatsi the mythologist as Scientific Historian? http://hyeforum.com/index.php?showtopic=47752 http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/2a/Apricot_and_cross_section.jpg http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/42/Purpleflower_Violet_.JPG http://en.wikipedia.org/wiki/File:Viola_reichenbachiana_001.jpg http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/5b/Viola_reichenbachiana_001.jpg http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/5b/Viola_reichenbachiana_001.jpg ---- **When did the sea become Apricot color, except the Red Sea when at times it turns red with algae. http://en.wikipedia.org/wiki/Red_Sea Why is the Black Sea(Pontus, meaning bridge) called Black Sea? PS. We will get back to each and every socio-political commentary by Bakunts, which may have caused his brutal murder. And see how it repeats even today.

PS. Of course we know that the Tsirani Pogh/Apricot Flute is popularly known as Duduk. --- Marjoram is often known as Oregano. http://en.wikipedia.org/wiki/Marjoram

I had not seen this wonderful translation by our friend Nairi. This is not part of her excellent masterpiece Mthadzor above. ------ http://hy.wikisource.org/wiki/%D4%BE%D5%AB%D6%80%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%A8 http://groong.usc.edu/tlg/tlg-20110108.html We will continue reviewing her wonderful opus, the Dark Valley, Mthnadzor. http://www.azad-hye.net/news/viewnews.asp?newsId=660aafd79

Let's go here http://hyeforum.com/index.php?showtopic=19987&st=0&gopid=305827entry305827

If Hypocrisy were a Nobel Prize subject Armenians would win hands down. At the slightest of pressures we Pack our Bags and MOVE. Is this a joke, a cynical and sarcastic parody? Hayastan, Land of Paradise? http://museum.am/songs/99.html Then we pack our bags and join the caravan. On the Foreign Desert Road . http://www.usum.org/publ/27-1-0-197 And once we get there wew sing this. Yeah right! Let Me Fly Home in My Mind. http://www.yerakouyn.com/?p=6844 http://www.merhayrenik.narod.ru/lyrick/martik.html Not to forget this. http://www.usum.org/publ/35-1-0-238

Ayo Movses. You get the idea Above I did not have the time to edit it to ASSERI Why are we competing with those ASSES?

Whys ia Armenia still participating in that stupidly farcical fiasco known as eurovision-vorovizhun? For the longest time we have been fed with wishful thinkings that Armenia was in centention for the first place, we eventually ended up in 18th . Mercifully, not in the last pace. An d see who was at the 2nd place, Remember, last year they were #1? When did azsserbokhjan become a part of Europe? Who’s next? Papua New Guinea or Timbuktu? How much more rotten can it be? http://www.panarmenian.net/eng/news/158889/ http://wiwibloggs.com/2013/05/20/lithuanian-press-did-azerbaijan-buy-votes-at-eurovision/27267/ Here is that azeri song; http://www.youtube.com/watch?v=nWS4Eu8E2z4&NR=1&feature=endscreen

Yes Yervant Would you please repost it here http://hyeforum.com/index.php?showtopic=7028&st=220#entry248406