alpha

Tghamardik kinoi herosneri ardzane Saryani ardzani motakayqum shat shat hiasqanch gorc a. Frunzike, Sherence, Aramoi papan, en myus mardu anune chgitem, karces te ur vor a petq a sharjven, inch vor ban asen. Vor gnum es Panteon shat hianali gorcer kan. Mer panteone karces te gnahatvac chi mer joghovrdi koghmic. Qanisn a spyurqahayeric ekel Yerevan u gnacel Panteon. Kareli a asel vor shat qchere. Bayc Pere Lachaise anpayman gnum en bolor Paris ayceloghnere..... Akhr mer Panteonn el mer Pere Lachaisen a. Isk jur tsakhogh tghan iskapes shat lav ardzana. Karces tsaraves vor et ardzani motov ancnum es.

Yerku Dzerqer, Abovyani Ardzane, Nalbandyani ardzane , Charentsi ardzane Shakhmati tan dimac, Tamanyani ardzane (et kheghch marde yerevi nayum a ir araj drvac qartezin u asum a, es inch darcrin mer sirun qaghaqe gavaramit xalxe ) Sayat Nova, Manumenti en mets kotoghe, Hayk Nahapeti ardzane, Vardan Maminkonyane, Sasunci Davide. Yerevanum im amenasirac ardzane Kara Balan a. Anmegh, hrashq mi ardzan vor karces ur vor a mi ban kasi. Amenaanhajoghneric en, Andranikine, Arno Babajanyanine (ahavor vakhenalu a), Aram Khachatryanine (Ughaki t'gegh a), Banvori ardzane IIIrd masum, Myasnikyani ardzane. Sev Katun ..... amena amena anhajoghn a.

No Comments. www.lragir.am ԲԱՑ ՆԱՄԱԿ ՍԵՐԺ ՍԱՐԳՍՅԱՆԻՆ Մարտի 1-2-ի դեպքերի միջազգային արձագանքների ալիքի վրա խմբագրությունը Շվեյցարիայից բաց նամակ է ստացել` ուղղված Սերժ Սարգսյանին, որի պատճենը փոստով ուղարկված է նաեւ հասցեատիրոջը: Նամակի հեղինակը Շվեյցարիայի հայտնի փաստաբաններից մեկն է` Ֆրիբուրգի կանտոնի Փաստաբանների միության նախագահ, Ֆրիբուրգի համալսարանի պրոֆեսոր, իրավագիտության դոկտոր Անդրե Քլերը: Ստորեւ ներկայացնում ենք նամակի տեքստը կրճատումներով: ՙ...Պարոն Սարգսյան, կարծ՟ում եք, որ պետության լավ ղեկավարը նա է, ով թույլ չի տալիս իր ժողովրդին սխալ գործել: Վստահ չլինելով ընտրությունների արդյունքների վրա` քվեարկության գործընթացն անցել է օրինախախտումներով: Կարծու՟մ եք, որ պետության լավ ղեկավարը նա է, ով պահպանում է ընտրությունների կեղծման ավանդույթը: 2003-ի նաաագահական ընտրություններն արդեն իսկ մտահոգիչ էին` ըստ Եւրամիության հայտարարության: Դուք վստա՟հ եք, որ 2,82 % ձայները, որոնց տարբերության շնորհիվ Դուք հռչակվել եք ընտրյալ նախագահ` կեղծված չէին: Ոչ ոք չի կարող դա բացառել, եւ Դուք թերահավատների մեջ պետք է որ առաջինը լինեք: Իսկ եթե Դուք վստահ չեք, որ ընտրվել եք նախագահ, ի՟նչ վստահությամբ կարող եք դառնալ նախագահ: Պետության գոյության համար անհրաժեշտ է երեք բան: Առաջինը` ժողովուրդ, ապա` այդ ժողովրդին պաշտպանող օրենսդրություն, եւ վերջապես` տարածք, որ այդ ժողովուրդը պետք է պաշտպանի: Դուք կարծես թե կորցնում եք երեքն էլ: Խոսենք հայ ժողովրդից: Առանց իր ժողովրդի ոչ մի երկիր արժեք չունի: Սա այն ժողովուրդն է, որի ձայներն ըստ Ձեզ ստացել եք: Ես ուրեմն չեմ հասկանում, թե ինչու՟ եւ ինչի՟ց եք վախենում: Աշխարհը չի հասկանում, թե ինչպես կարելի է համակերպվել նրանց վիրավորելու եւ սպանելու մտքի հետ: Ընտրություններին հաջորդած օրերին հազարավոր մարդիկ ճամբարել էին Ազատության հրապարակում` երգելով եւ պարելով: Դուք իհարկե չեք կարող հավատալ, թե նրանք դա անում էին գոհունակությունից դրդված, որի դեպքում, ինչ խոսք, համաձայնեք, որ նրանք պատժամիջոցների չէին արժանանա: Ձեր քաղաքացիները չեն հավատում ընտրությունների արդյունքներին: Ինչպե՟ս նրանք կարող էին հավատալ, եթե Դուք ինքներդ դրան չեք հավատում: Ինչու՟ ուրեմն Դուք չարտահայտվեցիք: Ինչու՟ թույլ չտվեցիք նրանց արտահայտվել: Ղեկավարել մի երկիր, ուր մարդիկ չեն համարձակվում ասել ինչ մտածում են եւ ուր միայն խոսում են նրանք, ովքեր այլեւս չեն մտածում` մեծ ամբիցիա չէ: Դուք հավանաբար ծանոթ եք ‎ֆրանսիացի փիլիսոփա Վոլտերին եւ ցանկացած ժողովրդավարության հիմք կազմող նախադասությունը. ՙես չեմ բաժանում ձեր հայացքները, բայց պատրաստ եմ կռիվ տալ մինչեւ մահ, որպեսզի կարողանաք դրանք արտահայտել՚ : Ահա թե ինչը վայել կլիներ նախագահին: Դուք կռիվ չտվեցիք նրանց համար, բայց ընդունեցիք, որ նրանց դեմ կռիվ տրվի: Խնդրում եմ Ձեզ, մտածեք այս մասին: Որեւէ ժողովրդի ուժը չափվում է ազատության հանդեպ նրա ունեցած սիրով: Այն իշխանությունը, որ ցանկանում է իշխել կոխկրտված արժանապատվության վրա` ինքնասիրահարված իշխանություն է: Կարդացեք ձեր սահմանադրության 2-րդ հոդվածը. իշխանությունը Ձեզ չի պատկանում, այլ հայ ժողովրդին, որը կորոշի կամ ոչ այն Ձեզ վստահել: ... Հայաստանի Հանրապետությունը հիմնված է մարդու ազատության եւ իրավունքի սկզբունքների վրա: Ինչու՟ ուրեմն չհարգվեցին ձեր սահմանադրության հոդվածները: Ինչպե՟ս եք ցանկանում ժողովրդավարական հռչակված պետության նախագահ դառնալ, եթե չեք կարողանում երաշխավորել ցանկացած ժողովրդավարության հիմքերի հիմքը` խոսքի ազատությունը, խոսքն արտահայտելու ազատությունը: Քավ լիցի, թույլ տվեք ձեր քաղաքացիներին պարել, թույլ տվեք ազատ արտահայտվել մյուս թեկնածուներին: Գտեք փաստարկներ եւ մի ընդունեք, որ դրանց փոխարինի զենքը: Շատերը կարող են մտածել, թե Դուք իշխանությունն ավելի շատ եք սիրում, քան այն ժողովրդին, որից – ըստ Ձեր հայտարարության – ստացել եք այդ իշխանությունը: Կասեք, թե ցուցարարները խանգարել են հասարակական կարգը: Գուցեեւ ճիշտ եք: Սակայն հատկապես չձեւացնեք, թե վերականգնեցիք այդ կարգը: Պետական միջամտությունը պետք է նախեւառաջ համակշիռ լինի: Մահակավոր ոստիկաններն ընդդեմ պարողների` չի կարող այդպիսին լինել: Կրակահերթերը չեն կարող լռեցնել երգողներին: ... Ահավոր ծանր էր տեսնել այդ կադրերը, այդ ագրեսիան եւ հիմարությունը: Մերկ վիճակում աշխարհին ցուցադրվող մի ժողովրդի տառապանքը` անարդարացի է: Բացարձակ անարդարացի էր մեզ` եւրոպացիներիս մատուցվող հայացքը ձեր ժողովրդի եւ ձեր իրադարձությունների վերաբերյալ: Հայաստանը եւ հայերը այնպիսին չեն, ինչպիսին ցուցադրվեցին մեր հեռուստաէկրաններին: Դուք դա ինձանից լավ պետք է իմանաք: Ասում եք` այդ ժողովրդի մեծամասնությունը Ձեզ սատարել է: Այստեսակ սատարը ինչպես կարող է վստահեցնող լինել: ... Կրկին մեջբերեմ, այս անգամ` Դեպրոժին. ՙԹշնամին հիմար է, կարծելով, որ մենք ենք թշնամին, այնինչ ինքն է: Ծիծաղելի է:՚ Իսկ Դուք բաժանո՟ւմ եք այդ ծիծաղը: Ի±նչ եք ասում հայ ժողովրդին այն մասին, որ հայը հայ սպանեց: ... Ոստիկանությունն ու բանակը կոչված են ժողովրդի խաղաղությունն ու պաշտպանությունն ապահովելու: Ոչինչ ավելի աբսուրդ չէ, քան երբ պաշտպանող ուժերը հարձակվում են նրանց վրա, ում կոչված են պաշտպանելու‏: Այդպիսի բանակն այլեւս չի կարող հավակնել լեգիտիմության: 1932 թ շվեյցարական բանակը Ժնեւում կրակ բացեց ցուցարաների վրա` սպանելով 13 եւ վիրավորելով 60 մարդ: 75 տարի անց շվեյցարական բանակը դեռ չի սրբել իր ամոթը: Խորհեք նաեւ այս մասին, խնդրում եմ: Զրահամեքենքները քաղաքում` նախագահին վայել պատասխան չէ: Եւ հետո, պետությունը առանց նախագահի` այնքան էլ սարսափելի չէ, ժողովուրդը կարող է ուրիշ նախագահ ընտրել: Բայց նախագահ առանց ժողովրդի` զավեշտ է: Ի՟նչի վրա եք ուզում իշխել` վախից, արգելքներից եւ ճնշումներից փշրված հոգիների՟: Ես գրում եմ այս տողերը, որովհետեւ հավատացած եմ, որ սիրում եք ձեր ժողովրդին եւ հոգու խորքում ցանկանում եք նրանց տեսնել պարելիս եւ եգելիս: ... Ժողովրդավարական ընտրություններում նա ով պարտվում է` պակաս արժանիքներ չունի քան նա, ով հաղթում է: Նույնիսկ ավելին, որովհետեւ պարտվող թեկնածուն ինքնիշխանության ազատության արտացոլանքն է: ...Ես կարծում եմ, որ կեղծված ընտրություններում Դուք ոչ պակաս զոհ եք, քան մյուս թեկնածուները: Մի ընդունեք այդ ընտրությունները: Պահանջեք նոր ընտրություններ: Թող ձեր քաղաքացիները կարողանան ազատորեն տալ կամ մերժել Ձեզ իշխանությունը: Քանզի մի մոռացեք, պարոն Նախագահ, որ առավելագույնը տաս տարի հետո Ձեզ ոչինչ չի մնա Ձեր նախագահությունից: Ուրեմն արեք այնպես, հարգելի պարոն Սարգսյան, որպիսին դուք պարզապես կանվանվեք այդ ժամանակ, որ Ձեր նախագահության տարիներից Ձեզ չմնա միայն ամոթը` իշխանություն բանեցնելու համար հակառակ նրանց կամքին, որոնց Դուք, ըստ Ձեր կարծիքի, ներկայացնելու եք: Խորին հարգանքների արտահայտությամբ` Անդրե Քլեր, Ֆրիբուրգ, 7 մարտի 2008 թ՚: Ֆրանսերենից թարգմանեց Նազենի Ղարիբյանը

Why is he afraid of his own people? Why is he hiding from his people? There must be a reason. http://armenianow.com/?action=viewArticle&...art=10#comments Solo Performance: President Sargsyan takes a stand on his first day in power By John Hughes ArmeniaNow editor Published: 10 April, 2008 I wanna be back On the inside with you Little Anthony – On the Outside Looking In He looked lonely. Standing on the Opera House steps with his people kept at a safe distance and his dignitaries presumably viewing via video feed, President Serzh A. Sargsyan looked very, very, alone. He had been president for about 30 minutes and this was his first act, to assume Commander in Chief status of the Republic of Armenia Army and for his troops to salute their new chief parade-style. But parade became charade on this Inauguration Day and not even state propaganda television could edit out the absurdity of the first several minutes of Armenia’s third Head of State. On a day when he should have been able to greet his people, President Sargsyan had reason to fear them. By his count 52.8 percent have constitutionally demanded that he lead them. But not even they were allowed on the Opera House grounds to show their love. The man whose party had bussed in thousands of out-of-towners to a post-election rally weeks before, now stood behind a cordon of security so impressively effective that a camera span showed only empty space beyond which Serzh Sargsyan’s masses were held. He was unharmed. He was untouchable. He was unavailable. He had his army, and it marched in front of him in grand goose-step, as far as the limited yard of the Opera House would allow before the parading boys would have stacked up on top of each other, held in by a ring of empty cafes. He had been their Minister of Defense and now he was in need of defense. Serzh Sargsyan the war hero who bravely staved off the enemy, Azerbaijan, shut down Yerevan streets, inconvenienced thousands, made it impossible for mothers to take children to school and taxi drivers to make a living because he feared his own people on this day that should have been a national embrace. Three hundred miles north of Baghdad, Yerevan had its own “Green Zone” on Inauguration Day. One man to blame for it, the new president, stood alone on a red carpet with a television camera as his congregation. The other, Levon Ter-Petrosyan, presumably watched from within his own cocoon where house arrest has kept him since March 1. Nobody could blame President Sargsyan if he were afraid, and the fact that he would stand there exposed to potential penetration of the two-block safety bubble was itself an act of bravery. That First Lady Rita was not at his side, may have indicated how much courage it took to stand there. Somewhere in the city locked away from their new president, the people he will lead watched their TVs and watched the streets for indication of when they were again allowed to move like free people. When he came here in 2001, Pope John Paul II was allowed an adoring reception by thousands lining the streets. When he came here in 2006, French President Jacques Chirac was allowed an adoring reception by thousands lining the streets and even stepped from his security detail to shake their hands. But on the day that should have been the best in Serzh Sargsyan’s life, standing on city center sidewalks was forbidden. And so the new President of the Republic of Armenia finished his salute of troops and walked back inside the Opera House to the VIPs he trusted to be there. A new term begins, with president and people denied.

Interesting report by ICG. http://www.crisisgroup.org/home/index.cfm?id=5385&l=1 Interesting quotes from the report. After three consecutive fraud-tainted presidential elections in 1996, 1998 and 2003,71 there was a chance to restore citizens’ faith in the political process in 2008 and for the unpopular Kocharian to leave office on a high note. The opportunity has been wasted. Roughly a quarter of Armenia’s GDP consists of cash transfers from Armenians outside the country, principally those in the large diasporas in the U.S., Russia and Europe.76 The diasporas have also been disproportionate contributors to investment, particularly in infrastructure and other construction projects. The current construction boom in Yerevan is not considered sustainable in the long run. Armenia also continues to rely on well-below market prices (less than half what Georgia pays, for instance) for Russian natural gas. There has been recent speculation that Moscow may more than double that price to bring Armenia in line with other customers. This would have a very serious effect on the economy. The support base of Mr. Ter Petrossian consists of: Ter-Petrosian’s campaign, at the outset, appeared to attract mainly relatively well-educated urban voters, especially in the capital. His support seemed to grow in outlying regions as the election approached, however.

http://www.168.am/am/articles/13500-pr «Հայ մարդն ամենաշատը վրդովվում է, երբ իրեն էշի տեղ ես դնում» Լիլիթ ՍԵՅՐԱՆՅԱՆ | Ապրիլ 4, 2008 Հարցազրույց Հայաստանի քաղաքագետների միության նախագահ Հմայակ Հովհաննիսյանի հետ - Որպես քաղաքագետ, որն ակտիվորեն մասնակցում էր արմատական ընդդիմության գրեթե բոլոր միջոցառումներին, մարտի 1-ի իրադարձություններից հետո ստեղծված իրավիճակից դուրս գալու ինչպիսի՞ լուծումներ եք տեսնում: - Պետք է իշխանությունը գիտակցի, որ երկխոսության, փոխըմբռնման խնդիր ունի ոչ միայն արմատական ընդդիմության, այլեւ հասարակության հետ, քանի որ նրանց համար հիմնական խնդիրը ոչ միայն քաղաքական դաշտի առողջացումն է, այլեւ հասարակության մթնոլորտի: Այսինքն` հասարակությունն այսօր իշխանության նկատմամբ լցված է կասկածով, չի հավատում իշխանության ոչ մի խոսքին, եւ այն, որ Ռոբերտ Քոչարյանը ստիպված էր մի քանի անգամ բողոքել, որ իբր բամբասանքներ են տարածվում` ստեղծելով անառողջ մթնոլորտ` պատահական չէ: Նրանք ստիպված են գիտակցել, որ այն քարոզչամեքենան, որն ամբողջ թափով գործի էին դրել վերջին 4-5 ամիսներին, ոչ միայն չէր ծառայում իր նպատակին, այլ` ճիշտ հակառակը, ավելի էր խորացնում հասարակության հիասթափությունն ու անվստահությունը իշխանությունների նկատմամբ: Ինչպե՞ս ստացվեց, որ հասարակության անվստահությունը վերաճեց որակապես այլ կարգի վերաբերմունքի եւ ամբողջությամբ սկսեց մերժել իշխանություններին, եւ նրանց ասածները թշնամանքով ու ատելությամբ է ընդունվում` որպես լիարժեք սուտ: Ինձ թվում է, այդ փոփոխությունը տեղի ունեցավ այն պատճառով, որ վարչախումբը հրաժարվեց եթեր տրամադրել ոչ միայն, այսպես ասած` իր հակառակորդներին, այլեւ այլախոհներին, ովքեր ոչ թե հակառակորդ են, այլ հակառակ տեսակետ կրողներ: Մտքերի փոխանակման հարթակների իսպառ վերացումը բերեց նրան, որ իշխանությունը պարզապես կորցրեց հասարակության հետ երկխոսելու թելը, եւ այսօր այդ իրավիճակն արմատապես փոխելու խնդիր կա: Կատարվածի խորաթափանց վերլուծության համար` պետք է բացել էլեկտրոնային լրատվամիջոցներն առաջին հերթին հասարակության բոլոր հատվածների վստահությունը վայելող դեմքերի առջեւ: Ես սարսափում եմ այսօրվա հեռուստաընկերություններից, որոնք ինչ-որ անհայտ, անգրագետ, դիպլոմ չունեցող, գիրք չկարդացած մարդկանց են եթեր հրավիրում: Ժողովուրդը շատ լավ ճանաչում է` ով ով է, եւ հասկանում է, որ հերթական անգամ որոշել են իր ուղեղը լվանալ, եւ դա հակակրանք է առաջացնում, ինչն էլ վերաճում է թշնամության, ատելության իշխանության նկատմամբ: Հայ մարդն ամենաշատը վրդովվում է, երբ իրեն դնում են էշի տեղ: Ի տարբերություն ռուսների` հայերը ներշնչվող չեն, հայն իր խառնվածքով միշտ թերահավատ է, եւ հայի համար ամենավիրավորականն այն է, երբ զգում է, որ ինչ-որ մեկն իրեն ուզում է հարիֆացնել: Հիմա մեր ժողովուրդն այնպիսի հոգեվիճակում է, որ համոզված է, թե իշխանություններն իրեն ուզում են հարիֆացնել, իսկ երբ հայը հայտնվում է այդ հոգեվիճակում` նա սկսում է ատելությամբ տրամադրվել այն մարդու կամ կողմի նկատմամբ, ով իրեն հիմարի, էշի տեղ է դրել: Այդ մարդիկ չեն հասկանում, թե որն է Տեր-Պետրոսյանի գաղտնիքը: Թվում է` նա աշնանը կատարեց մի քայլ, որը հաջողության հասնելու ոչ մի շանս չուներ: Նա 1-2 ժամանոց դասախոսություններ էր կարդում` թղթից չկտրվելով, եւ մարդիկ սառնամանիքում լսում էին այդ երկար-բարակ դասախոսությունները: Ոմանք ասում էին` էս ի՞նչ է անում, ժողովուրդը հակված չէ սա լսելուն: Սխալվում էին`մեր ժողովուրդն իրեն շոյված զգաց, որ իրեն հարգեցին, մտքերի խելոք շարադրանք էր լսում: Կարող է նաեւ շատ բաներում համաձայն չլիներ Տեր-Պետրոսյանի հետ, բայց ժողովուրդը տեսնում էր, որ այդ մարդն իրեն բանի տեղ է դնում եւ փորձում է ժամերով այդ ցրտին իրեն համոզել: Այս տարիների ընթացքում ոչ մի իշխանավոր մեր քաղաքացուն բանի տեղ չի դրել, քամահրանքով է վերաբերվել, արհամարհել է: Քաղաքացու ինքնասիրությունը, արժանապատվությունը շոյելով՝ նա հասավ իր նկատմամբ ժողովրդականության բուռն դրսեւորումների: Իսկ այս իշխանություններից որեւէ մեկը նույնիսկ այս 4-5 ամիսներին չբարեհաճեց բացատրություն տալ ժողովրդին: Հակառակը` էկրաններից այնպիսի պարզունակ բացատրություններ են տալիս, որ ժողովուրդը նորից վիրավորվում է, ասում է` էս ի՞նչ է ասում, մեզ էշի տեղ են դնում: Հայ մարդը կարող է շատ բան ներել, բայց երբեք չի ների, երբ տեսնի, որ իր մտավոր կարողությունները թերագնահատում են: Պետք է ոչ թե «հետ-առաջ» լոզունգներով խոսել, այլ անկեղծ մտքերով: Այսօր կան հակաղարաբաղյան շատ լուրջ տրամադրություններ, մեր ազգի հատվածները պառակտված են, եւ չպետք է այդ սուր անկյունները կլորացնել ու քողարկել: - Սերժ Սարգսյանն իր հեռուստահարցազրույցում հայտարարեց, որ չի պատրաստվում բանակցել այն մարդու հետ, ով իրեն անվանել է «թաթար-մոնղոլ», «բանդիտ»: Լ. Տեր-Պետրոսյանն էլ երկխոսության համար մի շարք պահանջներ է ներկայացրել, որոնք, ինչպես տեսնում ենք` իշխանությունները հրաժարվում են կատարել: Այդ դեպքում ո՞ւմ միջոցով է կայանալու երկխոսությունը հասարակության հետ: - Նախ` ես չեմ ընդունում Սերժ Սարգսյանի պատճառաբանությունը, որով նա փորձում է արդարացնել երկխոսության իր չկամությունը: Ակնհայտորեն ինքն անկեղծ չէ, այդ պատճառաբանությամբ ինքը չի կարող որեւէ մեկին համոզել, քանի որ ինքն իր մեջ ուժ է գտել մի շարք այլ դեպքերում հանդուրժել մարդկանց, ովքեր նախկինում վիրավորել էին իր անձը: Երբ Տեր-Պետրոսյանն ասում է` այսօր ՀՀ-ում ավազակապետություն է, եւ, որ իշխանական վերնախավը զգալի մասով բաղկացած է կոռուպցիայի մեջ թաղված մարդկանցից, երբ ասում է՝ համակարգը մոնղոլ-թաթարական է, այդ բնութագրումներն, ըստ իս` նա հնչեցնում էր ոչ թե ինչ-որ մեկին վիրավորելու համար, այլ դրանով բնութագրում էր գոյություն ունեցող համակարգը: Միջազգային հանրությունն ասում է` կոռուպցիոներներ կան, նա էլ ասում է` ավազակներ: Ճաշակի հարց է: Եթե Ս. Սարգսյանը հրաժարվում է սա ընդունել որպես դիրքորոշում եւ ընդունում է որպես իր անձը վիրավորելու քայլ, ես իր այդ կեցվածքը դիտում եմ ոչ անկեղծ: Որովհետեւ նա մի շարք դեպքերում ներել է այնպիսի մարդկանց, ովքեր իրեն անձնական վիրավորանքներ են հասցեագրել: Արտաշես Գեղամյանը քանիցս ասել է, որ նա մարդասպան է` ցանկացել է իրեն սպանել, Գագիկ Ծառուկյանին սպանել, խաղամոլ է, եւ, չնայած դրան, Ս. Սարգսյանը Գեղամյանի հետ խոսելուց չխորշեց: Դրա համար Ս. Սարգսյանի բերած պատճառաբանությունը վստահություն չի ներշնչում, նամանավանդ, որ իրական ընդդիմության հետ իշխանության երկխոսությունը եւ՛ մեր հասարակության, եւ՛ միջազգային կազմակերպությունների, եւ՛ դոնոր պետությունների պահանջն է: Բացի այդ` նա եւ Վազգեն Մանուկյանը միմյանց փոխադարձաբար «իդիոտներ» անվանեցին, բայց այսօր նրանք ոչ միայն երկխոսում են, այլեւ, լայն իմաստով` նույն դաշտում, նույն քաղաքական թիմում են գտնվում: Ս. Սարգսյանն այսօր ունի եւ՛ կոալիցիոն գործընկերներ, եւ՛ «հաճախորդներ-գործընկերներ»: Խնդրեմ` Արթուր Բաղդասարյանի օրինակը: Նա իրեն կոալիցիայի մեջ ընդգրկելուց 3 օր առաջ հայտարարեց, որ ընտրությունները կեղծվել են, եւ Ս. Սարգսյանը կեղծարար է, ընտրությունները կեղծվել են նրա օգտին: Եվ չնայած դրան` Ս. Սարգսյանը նաեւ նրա հետ խոսելուց չխորշեց: Այնպես որ` նրա այդ պատճառաբանությունը հիմնավորված չէ: Վիկտոր Դալլաքյանն էլ էր հայտարարել, որ այս «կլանի ողնաշարը պետք է ջարդել», բայց այսօր նրանք եւ՛ երկխոսում են, եւ՛ բանակցում են, եւ՛ համագործակցում են: Ընդհակառակը` Ս. Սարգսյանին շատերը կասկածում են նրանում, որ ինքն ավելի շատ հակված է լսել նրանց, ովքեր իր հասցեին հանդես են գալիս մերկացնող եւ կոշտ հայտարարություններով, քան նրանց, ովքեր նման քննադատությամբ հանդես չեն գալիս: Պրակտիկան դա է ցույց տալիս: - Այդ դեպքում ինչո՞ւ այդ պրակտիկան չի գործում նաեւ Լ.Տեր-Պետրոսյանի դեպքում, ինչո՞ւ նրա հետ եւս երկխոսության մեջ չի մտնում: - Առաջ մի ընկեք: Եթե մտածում եք` երկխոսություն չի լինելու, չարաչար սխալվում եք: Իհարկե, երկխոսությունը հնարավոր է Տեր-Պետրոսյանի կողմնակիցներին բանտերից արձակելու դեպքում: - Ձեր կարծիքով` իշխանություններն ընդդիմության պահանջները կատարելո՞ւ են: - Բայց չէ՞ որ այդ պահանջների զգալի մասը երկրորդվել է միջազգային կառույցների եւ դոնոր երկրների կողմից: Իշխանություններն, ըստ էության, խոստացել են. հանդիպելով «Ագոյի» խմբի հետ՝ Արդարադատության նախարարն ասել է, որ իրենք թե՛ այդ հարցում, թե՛ «Ցույցերի, երթերի, հանրահավաքների մասին» օրենքում փոփոխություններ են կատարելու: Մենք պետք է տարանջատենք ճանճերին կոտլետներից, եւ գիտակցենք, որ մի բան է այն, երբ հայտարարություններ են անում, եւ մի բան է կյանքը, որը ստիպում է հաշվի նստել իրողությունների հետ։ Համենայնդեպս, եթե հնարավոր է՝ անտեսելով գնահատականները, մտնել երկխոսության մեջ ինչ-որ մեկի հետ, երբ դա քեզ է պետք, ապա այլընտրանք չունես, երբ դա հասարակության հստակ արտահայտվող պահանջն է: Դրանից հնարավոր չէ խույս տալ: Ժողովուրդն ավելի է վրդովվում, երբ տեսնում է, որ ազգային համաձայնության պատրվակով իշխանությունները փորձում են ապավինել զուռնաներին եւ դհոլներին: Ժողովուրդը դրանից ավելի անհանդուրժող է դառնում` մտածելով, որ նորից ուզում են իրեն ֆռռացնել, խաբել: - «Ճանճերն ու կոտլետն» ովքե՞ր են; - Կոտլետը` ժողովուրդն է, ճանճերն էլ` այն կուսակցապետերը, ովքեր փորձում են կառչել այդ կոտլետից: Հարցին, թե՝ չե՞ք պատրաստվում համագործակցել իշխանությունների հետ, Լ. Տեր-Պետրոսյանն ասել էր, որ այն պահին, երբ ինքը համաձայնի համագործակցել, կկորցնի ժողովրդի վստահությունը: Այսինքն` պրոբլեմը ժողովուրդն է, նրա սիրտն առնելու խնդիր կա, ոչ թե Գեղամյանի, Բաղդասարյանի... Իշխանությունը պետք է անկեղծ խոսի ժողովրդի հետ: 1988թ. Մոսկվայի ենթակայի կարգավիճակում Կարեն Դեմիրճյանը գնաց ժողովրդի մոտ: Ճիշտ է` սուլեցին, իրար չհասկացան, բայց նա դա արեց: 131 պատգամավոր ունենք այսօր ԱԺ-ում, բայց նրանցից քանի՞սը բարեհաճեցին այդ ծանր պահին մտնել ժողովրդի մեջ: Ես այդ ժամանակ այնտեղ էի եւ տեսել եմ միայն այն պատգամավորներին, որոնց հետո ԱԺ-ն այդքան հեշտ եւ հանգիստ խղճով հանձնեց պատժիչ մամլիչին: Չէ՞ որ անկախ Հայաստանի պատգամավորներ են, ոչ թե Կենտկոմի առաջին քարտուղար: Երբ 1965թ. էմոցիոնալ ժողովուրդը ջարդում էր Օպերայի լուսամուտները` պահանջելով ճանաչել Ցեղասպանությունը, Վազգեն Առաջինը դուրս եկավ ժողովրդի մոտ: Նա այդ տոտալիտար իշխանության պայմաններում չգնաց Կենտկոմի առաջին քարտուղարի թույլտվությունը հարցնելու: Կամ էլ` չթռավ Մոսկվա` իմանալու, թե Բրեժնեւը թո՞ւյլ էր տալիս գնալ ժողովրդի մոտ, թե՞ ոչ: Նա դուրս եկավ ժողովրդի մոտ եւ հանգստացրեց: Մենք ոնց որ թե Վեհափառ ունենք, բա նա ինչո՞ւ չգնաց ժողովրդի մոտ: - Նա գնաց Լ. Տեր-Պետրոսյանի մոտ: - Ի՞նչ է` Լ. Տեր-Պետրոսյանը պետք է նրան դաբրո տա՞ր: Կամ` Ռոբերտ Քոչարյանը պետք է նրան հատուկ ասեր` գնա ժողովրդի մո՞տ: Իշխանություններից այդ գիշեր ոչ մեկին չտեսա այնտեղ` ժողովրդին հանգստացնելիս. ո՛չ «հաճախորդները», ո՛չ էլ իշխանավոր պատգամավորներն իրենց պարտքը չհամարեցին գալ այնտեղ: Դա նշանակում է` մենք այսօր չունենք ԱԺ, եթե ունենայինք, հավատացեք` նրանք կգային այնտեղ, եւ արյունահեղություն չէր լինի:

No Comments. http://new.aravot.am/am/articles/society/38249/view ԵՐԲ ԴԵՌ ԼՈՒՍԱԴԵՄԻՆ ՄԵՐ ՍՐԲՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՀԱՄԱՐ ՊԱՅՔԱՐ ՈՒՆԵՆՔ ՄՂԵԼՈՒ Այս խոսքը գրելու պատճառը Սասուն Միքայելյանն է Մենք Հեթում Ա անունով մի թագավոր ենք ունեցել, տասներեքերորդ դարում՝ 1254 թվականին գնացել է Մոնղոլիա՝ Բաթու խանի հետ մահմեդականության դեմ դաշինք ստեղծելու շուրջ բանակցելու: Վերադարձին ոսկով մեծ փրկագին վճարելով, մինչ այդ տարված բազմաթիվ ձեռագիր մագաղաթներ է ազատագրել մոնղոլական գերությունից, իր հետ բերել է հայրենիք: Այն ժամանակ ընդունված էր. եթե որեւէ ազնվական ընտանիքում զինվոր էր զոհվում՝ հարազատները նրան փոխարինելու համար խոշոր վարձքով ձեռագիր գրքի ընդօրինակումներ էին պատվիրում: Գիրքն ապրող մարդուն հավասար արժեք ուներ: Հիմա չգիտեմ՝ այս խոսքն իր բովանդակությամբ, օրինակներով բավարար համոզչություն կունենա՞ իշխանությունների համար, որ համաձայնեն՝ առանց նախապայմանի բանտերից հարյուրավոր մարդկանց ազատել է պետք, ամսի 1-2-ի դեպքերը քննելու, հասարակության մեջ արդյունքների ճշմարտացիության նկատմամբ անխոցելի վերաբերմունք ստեղծելու համար հարկավոր է միջազգային անկախ հանձնաժողով հրավիրել, Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին ուղիղ եթեր տրամադրել, բանակցությունների նստել ընդդիմության հետ: Ահա այստեղ է, որ գերությունից գրքեր ազատող թագավորի եւ զնդաններից ձերբակալվածներին բաց թողնող իշխանությունների իմաստությունները հավասարվելու են: Ինչքան տեսանելի կլիներ՝ հիմա մի սպիտակ դրոշ ծածանվեր, առանց հետին մտքի սիրո խոսքեր ասվեր, մեր երկրի չորս ծագերի եկեղեցիների կողմից մխիթարություն թափվեր, բոլոր փորձությունների ժամանակ հայրենիքին հավատարիմ կծկված ժողովուրդը հիմա ինչքան այդ ամենի՝ գուրգուրանքի, բարության կարիքն ունի: Ես չեմ մոռացել, որ այս խոսքը գրելու պատճառը Սասուն Միքայելյանն է: Մյուս կողմից, պետական եւ իշխանամետ լրատվամիջոցները հրապարակ ելածների նկատմամբ դոգմայական դրույթներով եւ անզիջում հարձակումներով հասարակության մեջ միանգամից անդունդ բացեցին, նպաստեցին քաղաքական հայացքների համար նման ծավալների հասնող բռնություններին: Նրանց քարոզչությունն այնպիսի տպավորություն է ստեղծում, իբրեւ թե մեր ժողովրդի թշնամիները նրանք են, «սատանայական ծուխը» նրանցից է տարածվում: Մինչդեռ չի լինում այնպես, որ այդչափ մարդ ելնի հրապարակ, երբեմն նույնիսկ երկու հարյուր հազարի հասնող, եւ նրա խոսքն անպետք, անիմաստ լինի: Շատ հաճախ նման «կղզյակներում» է հասարակության ապագան ուղենշվում: Ինչպես որ պատմության հարահոս երթի մեջ անիմաստ չէր մարդկության համար աստվածներից փախցրած կրակը որպես դրոշ պարզած՝ մեն -միայնակ Պրոմեթեւսի արարքը: Նման օրինակները մեզ դարերի խորքից են ուղարկվել՝ իմացության դռները թակելու համար: Այդ օրերին բանակցություն վարելը կստացվեր, նկատի ունեմ մինչեւ մարտի մեկի միտինգների ժամանակաշրջանը, հանրապետության նախագահը, պատգամավորները նման բան արել էին 99-ին՝ անգամ խորհրդարանի մարդասպանների հետ, իսկ պետք է, որ անեին նաեւ խաղաղ ցուցարարների հետ, իսկ ինչո՞ւ պիտի չստացվեր, երբ նրանք պարելիս ձեռքներին սպիտակ թաշկինակներ էին բռնում: Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին պաշտոնական տվյալներով 351 հազար 222 մարդ ձայն է տվել, այդքան մարդ իր ձայնի նկատմամբ սպասում է պետական վերաբերմունքի, չէ՞ որ նաեւ նրանց սրտերն են ապագա խաղաղության երաշխավորները: Երկխոսություններն են, որ մեզ հեռու են պահելու ապագա փորձություններից: Այնինչ, այս պարագայում էլ հասկանալի չէ իշխանությունների ընդդիմության հետ երկխոսություն վարելու անհրաժեշտության նկատմամբ ունեցած անեռանդ ցանկությունը, ցավալի է նաեւ՝ բազմաքանակ կուսակցությունների հետագա դժբախտությունների դեմն առնելու համար ջանք չդնելը, միջնորդական առաքելություն չվերցնելը: Մի՞թե ազգային համաձայնությունը այսպիսի ժամանակ չի ծնվում: Խոսքը խրոխտ հայտարարություններով քառակողմ դաշինք, կոալիցիա ստեղծելուն չի վերաբերում, որը ոչնչով չի նպաստում խաղաղավետ ճանապարհների որոնումներին եւ ոչ մի նոր բան չի ավելացնում ոչ իր արդեն տասը տարիների անգործունեությանը, ոչ էլ՝ հասարակության գործունեությանը: Մի՞թե ՄԱԿ-ում ԼՂ հիմնահարցի վերաբերյալ ընդունված աննպաստ բանաձեւը բավարար չէ, որ սթափվենք: Ինչքան էլ իշխանություններն աչք փակեն, ասելով, որ մեծ բան չէ, միեւնույն է, այն փաստաթուղթ է, որ մշտապես կրնկակոխ հետապնդելու է մեզ, միեւնույն է, մեր հակառակորդը օգտվելու է նրա ընձեռած չնչին իսկ հնարավորությունից: Իսկ մենք հնում էլ կրակ ենք վառել մեր տան տակ, տառապել ենք երկպառակությունից: Ես լավ հիշում եմ, որ այս խոսքը գրելու պատճառը Սասուն Միքայելյանն է: Ամսի 1-2-ին այդպիսի խոշորածավալ գործողություններ իրագործելու ժամանակ պետական մի քանի կառույցներ են մասնակցել, միայն թե չսխալվեմ, կուզեի, որ նրանց սիրտը դողացած լիներ, կուզեի՝ հոգիների խորքում մի աչք բացված լիներ, տեսնեին՝ ընդհանուր ջանքերով հազարամյակների խորքից միլիոնավոր փորձանքներից փախցնելով բերվել, 21-րդ դար, մեզ է հասցվել ԱԶԳԸ, մենք ո՞վ ենք նրա պատմական հարահոս երթի մեջ, ընդամենը մի ավազահատիկ, մենք իրավունք ունե՞նք նրա մարդկային պաշարների հետ այդչափ անզգույշ վարվել: Ութ հանգած մարդկանցով մեր ապագայի անվտանգության պատնեշը թուլացրինք: Տասնամյակներ են պետք, մինչեւ որ վերականգնվենք, բոլորիս, իրար նկատմամբ անբարյացակամությամբ բորբոքված ուղեղները հովանան, դարձյալ բռնկվենք համընդհանուր հայրենիքի տենչով: Այնտեղ՝ մութ հրապարակում, ի տես ամենքի, մեր մորմոքի, զղջման, միմյանց նկատմամբ քրիստոնեական սիրո, որի կարիքն այսօր ամենից շատ ունենք, հուշարձանը պիտի կառուցվի՝ ութ անմեղ զոհերի խոշորատառ անունները վիրաբուժական կարմիր վերքի պես պատի վրա կտրված (մնացածը ժողովուրդը կորոշի, թե հրապարակն ինչ անունով կոչի): Որեւէ երկիր գնալիս փողոցներում անընդհատ ոտքով եմ շրջել, միշտ այն կարծիքին եմ եղել, որ քաղաքը եւ ժողովրդին ճանաչելու համար նրա հոտը պիտի առնես՝ աղջկա ծոծրակից բուրմունք քաշելու պես: Այդ նպատակով եմ համարյա այն բոլոր օրերին եղել ժողովրդով լեփլեցուն Ազատության հրապարակում: Հասակավոր մարդկանց հետ էի զրուցում: Ուսանողները, որ այդ օրերին արեւի ժամացույցի բնավորությամբ էին ապրում եւ սրտերը երիտասարդ էին, առավոտ կանուխ ինձ հետ խոսելով ներսդիններն էին բացում: Արամ Բարեղամյանը հիմա ձերբակալված է: Ամսի մեկին Ազատության հրապարակում ջարդվածներից է: Երբ որոնելով հաջորդ օրն առավոտյան հիվանդանոցում գտա՝ մեր խոսակցության ժամանակ այդ վիճակի համար ափսոսանք հայտնեցի նրան, ինքը թե՝ «Գաղտնիք եմ ուզում ասել, բայց խոստացիր, որ ոչ մեկը չի իմանա: Չեմ ուզում պետության անվտանգությունը վնասվի, ազգը ճաք տա»: Խոստացա լռել: Պետության կողմից այդպես ջարդուխուրդ եղած, վիրակապված, կարված, կապտած՝ դեռ նրան հավատարիմ, պետական անվտանգության մասին էր մտածում: Չգիտեմ՝ ինքը հասկացա՞վ, որ այդ պահին սովորական մահկանացուից վերափոխվեց երկրի իսկական հոգեւոր քաղաքացու: Հետագա օրերին նրա հետեւից ոստիկանություն, դատախազություն գնալ-գալու ճանապարհներին երկար եմ մտածել. գուցե սրա նման սերն է եղել դարերի խորքից եկող մեր ազգային կարեւորագույն հատկանիշը՝ հայրենիքին սպառնացող վտանգի պահին փոքրաքանակ ժողովրդին հատուկ ինքնապահպանության բնազդով մեր մի մարդը որակական բազմապատկումով տասը մարդ է դառնում: Թե չէ, ինչպես պիտի դիմադրեինք բազմամարդ մեր հարեւաններին: Ահա եւ հասանք երկրի համար վճռորոշ ժամանակաշրջանին: Ես Սասուն Միքայելյանի հետ մասնակցել եմ պատերազմին՝ սկսած առաջին օրվանից՝ Երասխավանից, Արցախից մինչեւ վերջին՝ Օմարի լեռնանցքի ճակատամարտերը: Մենք կողք կողքի եւ ամբողջ ջոկատը քնել ենք երկաթի, քարի վրա: Այս մասին առաջին անգամ եմ հրապարակավ փաստագրական ես-ով գրում: Անգամ կենսագրական բնութագրերում երբեւէ թույլ չեմ տվել նման տեղեկություններ նշել, որովհետեւ մշտապես գիտակցել եմ՝ այդ գործն ինձանից ավելի լավ անող հայորդիներ են եղել եւ միշտ ամոթ եմ զգացել զոհվածների առաջ: Հիմա այս ոճով ստիպված եմ գրում, որ իմ պարտքը կատարելու՝ խոսք ասելու մեջ, ինձ չճանաչողները չկասկածեն, թե այսուայնտեղից լսածն եմ պատմում Սասուն Միքայելյանի մասին: Մի անգամ Ֆիզուլու գյուղերից մեկը մտնելուց հետո, այնտեղ աղբյուր չկա, ջրհորներ են, ջոկատը տափաստանային շոգի տակ ընկած՝ քառասուն հոգի ծարավից խեղդվում էր, իսկ ջուրը թիկունքից միայն հաջորդ օրն էին բերելու: Քանի որ ջրհորը կարող էր թունավորված լինել՝ առաջին բաժակը Սասունը գլխին քաշեց, նոր թույլ տվեց՝ ջոկատը խմի: Մի ուրիշ անգամ, պատերազմի առաջին օրերին, Հաթերքի մոտ գերի վերցված ռուսական ՕՄՕՆ-ական տասնյոթ զինվորների ութ-ինն օր, անտառներում հետապնդող ուղղաթիռներից խույս տալով՝ տեղից տեղ էինք փախցնում: Արդեն սնունդը վերջացել էր, հակագազի տոպրակներից մեկում միայն շաքար էր մնացել, արգելեց մեզ ուտել, հրամայեց՝ օրական մի կտոր շաքար միայն գերիներին տալ, նրանց մեջ նաեւ մահմեդականներ կային: Մի այլ տեղ՝ Օմարի լեռներում, երկուսով էինք, գնում էինք զինամթերք բերելու: Հակառակորդի դիրքերի կողմից տասը-տասներկու զինված մարդիկ էին մոտենում, կարծեցինք՝ շրջափակման մեջ ենք ընկել: Դիրք բռնեցինք, հետո որպես խայծ ինքը դուրս եկավ նրանց ընդառաջ, ինձ համոզեց՝ եթե մոտեցողները հակառակորդի զինվորները լինեն, իրեն էլ նրանց հետ խփեմ՝ միայն այդպես ես կարող էի փրկվել: Պատերազմի օրենքները պահպանելով՝ պատերազմի նկատմամբ ազնիվ է եղել: Գերի ընկած մեր մարտական ընկերոջ դիակի նկատմամբ էլ է արդար եղել. մինչեւ հետ չենք վերցրել, տուն չենք վերադարձել, մեր կանանց, երեխաներին չենք ճանաչել: Անդինի ճամփեքով անցած զինվորը գիտի՝ սա ինչ է նշանակում, պատերազմի ինչ սրբազան օրենք է: Արդեն հազար երեք հարյուր տարի մահմեդականների հետ կողք կողքի ենք ապրում՝ գրեթե անընդհատ ձուլման եւ յաթաղանով ոչնչանալու մոգական կարմրածուփ օղակով շրջափակված: Նրանց հակակշիռը միշտ մեր զինվորն ու իշխանությունն են եղել: Էպոսը, որ հայ ժողովրդի Աստվածաշունչն է, Դավթի միջոցով ուսուցողական ինչ կարեւոր խորհուրդ է տալիս: Երբ Դավիթը Ծովասարում Մարութա վանքը ավարտին է հասցնում, առավոտյան արթնանում, տեսնում է՝ այն կավի, քարի, հողի հետ հոսել-գնացել է, չկա: Աստված տեսնվում է նրան, պատվիրում է նորից սկսել՝ թող մեջքի սուրը արձակի, դնի պատի մեջ՝ եկեղեցին կանգուն կմնա: Հայրենիքը սիրելու ինչ խելամիտ օրինակ է եւ թագավորի, եւ զինվորի համար: Մեր լուսամիտ նախնիները գիտեին՝ քանի աշխարհագրական այս տարածքում ենք ապրում, զինվորը եւ իշխանությունը չեն կարող հակամարտ լինել: Միայն նրանց զորությամբ մեր յուղի կարասներն ու գանձարանները լիքը կլինեն: Պատահական չէր, որ մեր զինվորը շատ բարձր էր արժեւորվում Բյուզանդական կայսրության կողմից, որովհետեւ նրա բանակային նվաճումների հանճարը ծնունդով եւ ծագումով հայ զորավարներն էին ներկայացնում, որոնք հրամանատարական բոլոր անհրաժեշտ հատկանիշներով էին օժտված՝ զորքն առաջնորդելու, եւ նրանք էին, որ 6-ից մինչեւ 12-րդ դարը Բյուզանդիային ապահովեցին հաղթանակներով: Ընտրությունների արդյունքները մերժելու համար անընդունելի է՝ զինվորին, հրամանատարին, որն անցել է հաղթանակի ու կրակի բոլոր ճանապարհներով եւ պատգամավորի մանդատ ունի, նսեմացնել ձեռնաշղթաներով, հայրենիքի դավաճանի, մարդասպանի որակավորումներ տալ, երբ մեր հակառակորդը փեշի տակ դանակն է սրում, երբ դեռ լուսադեմին մեր սրբությունների համար պայքար ունենք նրա դեմ մղելու: 18.03.08

We should avoid becoming the next Belarus at any cost. The consequences for it will be dire and the future of Armenia will be put in jeopardy if the course toward Belarusiazation continues. We certainly do not need the Armenian Lukashenko. Take a look at this article http://www.armenialiberty.org/armeniarepor...7003F5C5027.asp and compare the events in Minsk to Yerevan. They have a lot in common. Today's Econimist also had an article about the protests in Yerevan Protests continued Mar 27th 2008 | YEREVAN From The Economist print edition Armenia is still teetering, and war clouds are gathering IN HIS Easter service Karekin II, spiritual leader of Armenian Christians, exhorted his congregation to be “one flock, with one shepherd”. For diplomats present the prelate's words were laced with meaning. Might he be urging Armenians to rally behind the president-elect, Serzh Sarkisian? Over a month after Mr Sarkisian, the prime minister, declared victory in the February 19th presidential election, his future is uncertain. Trouble began when thousands of protesters led by his rival, Levon Ter-Petrosian, took to the streets, claiming that Mr Sarkisian stole the vote. The protests turned bloody when eight people were killed on March 1st. Emergency rule was imposed, although it was lifted as promised on March 21st. But later that day hundreds of riot police intervened when a largely female crowd tried to hold a vigil in memory of the dead. Opposition supporters are being arrested in droves. One activist alleged that his car was torched because he backed a pro-opposition news channel, Gala. A hastily crafted law to bar political gatherings has been approved by parliament. Such tactics are calculated to stifle opposition for good. But can they? Some Western diplomats fret that Armenia's strife might tempt a bellicose Azerbaijan to try and regain control of the disputed enclave of Nagorno-Artsax. The Azeris are said to be spooked by Kosovo's successful campaign for independence and fear that Nagorno-Artsax might win international recognition. Ominously, Azerbaijan threatened to pull out of international peace talks after America, Russia and France voted against a UN resolution calling for the withdrawal of Armenian forces from Nagorno-Artsax and the surrounding region. This follows some of the deadliest border skirmishes between Azeri and Armenian forces in years. Mr Sarkisian is due to be sworn in on April 9th. He “needs to win the confidence of the Armenian people, so that we may unite before this threat [from Azerbaijan],” says one official. The surest way to do that would be to order an independent investigation of the March 1st events, declare an amnesty for recent political detainees, and form a cabinet untainted by graft, suggests Anahit Bakshian, an opposition member of parliament. The Americans are threatening to freeze millions of dollars in aid. Armenia should “pull itself together and get back on a democratic path,” says Dan Fried, of the State Department. Or Armenia “may go the Belarus way,” says Mrs Bakshian. Yet few believe that this is what Mr Sarkisian would choose. Although a nationalist and no liberal, he has presided over record growth and a sharp reduction in poverty. A chess player and veteran of the Artsax war in the 1990s, Mr Sarkisian has kept close ties with Russia even as he has courted the West. Mikhail Baghdassarov, a businessman and ally of Mr Sarkisian, believes he will usher in young Western-trained technocrats and make the market-friendly governor of the central bank, Tigran Sarkisian, prime minister. Mr Ter-Petrosian vows to keep his supporters on the streets until the election is overturned. There is a whiff of revenge about his campaign, but his fiery talk of justice and freedom has inspired Armenians. “Until this election I wasn't interested in politics. Levon gave us the feeling that we can shape our own destiny,” says a young Armenian painter. “No amount of repression can take that feeling away.”

Justifying all the mistakes committed by the authorities is not going to solve the problems the Republic of Armenia is facing. Turning Armenia into second Belarus is shortsighted to say the least. I don’t think it’s a battle of people, SS vs. LTP. Both of them have done a lot for Armenia, and both of them handsomely benefited from the corrupt system. SS represents the status quo; do we want to keep the status quo? Do we want people's vote to be raped again? There has to be a stop to this vicious cycle. Today's article by John Hughes in Armenia Today, presents a very good analysis of current events. Birth Riot: State of Emergency revealed the Armenian Mockocracy By John Hughes ArmeniaNow editor Published: 21 March, 2008 How many times can a man turn his head Pretending he just doesn’t see . . . Bob Dylan – Blowin’ in the Wind This was worse than 1996 when Levon Ter-Petrosyan put Armenia under military shutdown in the aftermath of his disputed re-election. Worse than in 2004 when Robert Kocharyan used severe force against citizens attempting some version of a “colored” revolution. Worse, even, than 1999 when madmen strewed bullets and death in parliament. Those acted as terrorists. March 1 was collective anger. This was mass unrest that deserved recognition for reasons other than the violence dissent led to. In these 20 days since March 1 the ambitions of a government have suppressed the will of a people. These Armenians deserve better than the Mockocracy that has been stunningly and arrogantly imposed upon them and that will not end just because a State of Emergency has been lifted. They deserve better than the leadership of Robert Kocharyan-Serzh Sargsyan. Better leadership than might be possible had Levon Ter-Petrosyan realized his dream to reinvent his legacy. These Armenians deserve a leader who has not yet risen. Let us pray that he/she does before 2013. Eight people are dead. Hundreds have wounds. Thousands have been morally shot down. More than 100 are jailed. Some are on the run. For what? Why did March 1 happen? It is a mistake to reduce this crisis to a conflict of personalities. This was not Serzh Sargsyan vs. Levon Ter-Petrosyan. This was institutionalized corruption vs. the frustration of perpetual alienation. These protestors were not, indiscriminately, ne’r do wells fancying a fight. These were people fed up with every election season having to choose whether to have their votes bought or have them stolen. These were people sickened by hearing international do-gooders call elections “in line” with democracy, when these oppressed voters know better. The OSCE, the CIS, the US State Department safely and shamefully did not intervene while it might still have mattered. While it might have saved lives and not led to the derailing of an already wobbly attempted democracy. Why did March 1 happen? Because people who thought they could trust the democratic process had a brutal slap of truth that confirmed the reality of Soviet Armenia, these 17 years after the country has dropped the first half of its truer name. Since March 1: • Government censors have been placed in printing houses, shutting down newspapers. • Television has been controlled more than ever by government persuasion. • Radio broadcasts not authorized by government have been taken off the air. • International television broadcasts – CNN and EuroNews – have been interrupted when they began reports about Armenia. • Citizens were arrested for sending text messages. • Distribution of any literature inconsistent with government ideology is punishable by imprisonment. • Internet sites have been blocked. • Citizens have been detained because of political persuasion and abused while being illegally held. • By order of the National Assembly, a new law prohibits any public gathering that is (arbitrarily) expected of encouraging dissent. Read the news out of Tibet this week and ask yourself if this government of Armenia holds up any better than China in its treatment of citizens, abuse of power, and failure to implement common principles rightly assumed by calling itself a democracy. A defining moment occurred a couple weeks ago when Armenia’s Ombudsman, also known as its Human Rights Defender – appointed according to Council of Europe requirement to provide an avenue of citizen complaint -- criticized the government’s decision to use force on March 1. When Ombudsman Armen Harutyunyan sympathized with the families of the dead, saying that they died needlessly, President Robert Kocharyan retorted by saying that he’d made a mistake in putting Harutyunyan in that post and that the advocate shouldn’t confuse Yerevan with Strasbourg, home of the European court of human rights. In other words: “This is Armenia. We have our own rules here.” It appears that, again, Armenia has revealed her true colors, and they are the red, white and blue the West wishes – without the white and blue. Sadly, individuals and organizations in Diaspora who by their influence might pressure this leadership into reassessing its iron-fisted choke on inherently good people have not stepped up to exert the influence that money wields when politics fail. Instead, respected individuals have been publicly silent while powerful organizations have promised “cooperation”. Why? Why not draw a line when “enough is enough” has become way too much? Why not simply say that the dollars and pounds and euros stop until decency starts? Why? Because the West no longer (if it ever did) holds the trump card that will decide whether Armenia comes up aces, or craps out on democracy. Leverage belongs to Mother Russia. (Kocharyan in fact said on Thursday that if the US should withdraw its $236 million Millennium Challenge aide, Armenia would “no doubt” find other avenues of funding.) After western aid built up Armenia’s crumbled infrastructure, authorities here used the new foundation to exploit their personal connections with Russian comrades that has brought astounding wealth to a few, often at the expense of social welfare. While the US was busy funding seminars on civil society, Russian investors represented by Armenian foot servants were eyeing development of property and acquisition of resources that would scavenge a country while enhancing personal portfolios. That’s the way capitalism should work, isn’t it? Having money and power guarantees the ability to create more money and power. Fine. Let’s just not call Armenia a democracy. These terrible days prove that it is far from it. © Copyright ArmeniaNow.com 2002-2008. All rights reserved.

My postings are my views and perceptions of the reality and my worldview. I am for discussion, which I believe brings best in most people. If anyone disagrees with my postings, make a point of your own, prove me wrong instead of attacking me, or making imperative statements without any prove. Prove me the opposite. Armenia is a democratic country where human rights are respected, where there are no political prisoners, where media is free, where …. the list can go on and on. You can not put on rosy glasses and yell everything is great, but things won’t change from it. The existing imperfections won’t go away. Also, I don’t think stability is what Republic of Armenia should strive for; it should seek stable government structures not stable governance. Boghos I agree with your posting completely. If SS run a good campaign, he would have won the election without any upheavals. But, he didn’t. He might have received more votes, but he certainly did not receive more than 50% of them. There should have been a 2nd round to get a winner.

Allow me to disagree with you on your assessment of authorities and the opposition. The authorities' actions since March 1, paves the way toward 1984 type totalitarianism. The rulling party feels insecure to have a level field for competing on ideas, and is not for developing civil society, otherwise they'd help to conduct fair elections. The authorities’ actions show their desire to turn Armenia into Lukashenko’s Belarus, pariah state shunned by the international community. Below is just a small list of what they have done so far: - Total control of all media and information sources (desire to brainwash people by controlling the information outlets. I guess controlling TV channels were not enough now they are after independent media). Why are they so afraid of dissidence. - People’s freedom of assembly is severely prohibited. (new law passed by Parliament) - Political persecution (100+ people are in prisons and 800+ has been detained and released) - Disregard toward the international community (the calls from EU for independent investigation has been ignored by Mr. Kocharyan) In retrospect any organization or a group of people that feels above the law and not accountable to anyone for longer period of time is bound to become a corrupt and despotic, which is the current reality in the Republic of Armenia.

Բաց նամակ ՀՀ վարչապետ Սերժ Սարգսյանին Մարտ 19, 2008 - 01:58 Հարգելի պարոն Սարգսյան: Փետրվարի 19 ընտրությունները հերթական անգամ ստեղծեցին մեր երկրում բռնության, անհանդուրժողականության, անվստահության մթնոլորտ, խորացնելով ժողովրդի եւ իշխանության միջեւ առաջացած ճեղքը, բեւեռացնելով եւ բաժանելով հասարակությունը: Մենք չենք մոռացել, որ այս չարիքը սկվեց դեռեւս 1996 թվականի սեպտեմբերից, երբ կեղծիքով եւ ուժով իր պաշտոնն եր փորձում պահպանել Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը: Մենք չենք մոռացել նաեւ հետագա խորհրդարանական եւ նախագահական բոլոր ընտրությունները զուգորթող անօրինականության ու բռնության դրսեվորումները: Սակայն վերջին իրադարձությունները գերազանցել են այդ դառը փորձի բոլոր նախադեպերը: Առաջին անգամ մայրաքաղաքի փողոցներում Հայոց պետությունը թափեց սեփական քաղաքացիների արյունը: Արցախյան շարժման քսանամյակի օրերին կատարվեց Երեւանի ՙսումգաիտացումը՚: Մենք դատավոր չենք, որ մատնանշենք մեղավորներին, սակայն մշակույթի գործիչները միշտ պարտավոր են պաշտպանել զոհերին, աջակցել թույլերին, նեցուկ լինել վիրավորներին: Խաղաղ ցույցերի բռնի ճնշումը եւ մահակներով վտարումը հրապարակից դեպի քաղաքի փողոցներ անխուսափելիորեն բերելու եր բախումների եւ նման որոշումը կամ գիտակցված սադրանք եր կամ առնվազն կոպիտ ու անթույլատրելի սխալ իշխանության կողմից: Զինված ուժերի օգտագործումը խաղաղ բնակչության դեմ սեփական երկրում անդառնալի հետեւանքներ է ունենալու մեր փոքր երկրի ու ժողովրդի համար: Պարոն վարչապետ, Դուք, որպես ԿԸՀ կողմից հաստատված նորընտիր Նախագահ դեռեւս կարող եք կանգնեցնել հասունացող քաղաքական եւ սոցիալական ճգնաժամը: Մենք առաջարկում ենք անհապաղ միջոցների չորս կետ, որ մեր համոզմամբ կարող են շտկել իրավիճակն ու մեղմել կրքերը: Դրանք են. Ա. Արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունների անցկացումը: Կոալիցիոն կառավարության հնչեցրած գաղափարը չի կարող լուծել խնդիրը, քանի դեռ հասարակության մի ստվար զանգվածը դուրս է մղված Ազգային ժողովից դեպի Թատերական հրապարակ ԱԺ նախորդ կեղծված ընտրությունների հետեւանքով: Միայն Ձեր քաղաքական կամքը կարող է ապահովել Ազգային Ժողովի նոր եւ իսկապես մաքուր ընտրությունները: Բ. Նորընտիր խորհրդարանում անկախ հանձնաժողովի ստեղծում 2008թ. մարտի 1,1999 թ. հոկտեմբերի 27 դեպքերի,1990-ական թթ. քաղաքական սպանությունների եւ տնտեսական խոշոր հանցագործությունների հետաքննության լայն լիազորություններով: Գ. Քաղաքական բանտարկյալների անհապաղ ազատում: Դ. Հանրային հեռուստատեսության խորհրդի փոփոխություն եւ համալրում հասարակական հեղինակություն ու հարգանք վայելող եւ բազմակարծությունն ապահովող մարդկանցով, ովքեր կերաշխավորեն ազատ ու ճշմարիտ տեղեկատվության սահմանադրական իրավունքը: Հարգանքով` Տիգրան Խզմալյան,կինոռեժիսոր Ռուբեն Հախվերդյան, երգահան Արամ Թալալյան, թավջութակահար Վահագն Ստամբոլցյան, երգեհոնահար Գագիկ Գինոսյան,ազգագրագետ,ազատամարտիկ Հայտարարությունը բաց է

I think in this particular case Orwell's 1984 is more appropriate for quoting. Whoever has read the masterpiece will understand the meaning behind these words. War is Peace Freedom is Slavery Ignorance is Strength

Soviet Union was one of the most stable countries of the world and is that where you want Armenia to head to (the Beatles song comes to mind “Back in USSR”). Do we want Armenia to go forward or backward? I think the question is rhetoric enough to have the answer in it. Is it the type of stability we strive for where the freedom of speech and assembly are significantly curtailed and monitored, where the police brutality is common, and where the secret service is in every corner? Do we want the Republic of Armenia to become a pariah state, shunned by the international community? I for one don’t. I want Armenia where the freedom of speech and assembly is respected, where the police act within the law and most of all I want Armenia where the RULE of LAW is respected by the state and where the law and law enforcement authorities guarantee the basic human rights. That’s the type of Republic I want Armenia to strife for. I am not for revolutionary movements, but when the political processes do not work and people’s vote is constantly raped at ballot boxes, than the people do not have much of a choice, but to rebel: Rebel against totalitarianism, rebel to get their basic rights back. They can go around sheepishly with their daily lives, (Ruben Hakhverdyan put it very eloquently: Eghir hez, banogh yez, yev vorocha qez bazhin hasac khote, minchev kbacvi aravote) or they can fight for their rights. People should revolt; when their fundamental human rights are violated otherwise there’ll be a total stability, just like in Brezhnev days.

In response to severe fear of its own people and the public discontent against the illegalities, the governing junta of Armenia that has passed a law that violates one of the basic rights guaranteed by the Constitution of Armenia and international treaties signed by the Republic of Armenia (Venice Convention), the right of assembly. Since the end of February every step undertaken by the junta is an affirmation of the fact that Armenia is in the fast lane toward dictatorship. The ruling power ignores the calles from the international community and human rights organizations to restore the basic human rights and end the emergency rule. One can reasonably assume that after this nothing prevents the governing power from banning newspapers that are opposed to them or access to internet as long as they have power. The friends of Armenia both in Diaspora and in other international organizations ought to voice their displeasure toward banning one of the basic human rights. Hamletian quote is appropriate in this case: "Something is rotten in the State of Armenia"