alpha

Tghamardik kinoi herosneri ardzane Saryani ardzani motakayqum shat shat hiasqanch gorc a. Frunzike, Sherence, Aramoi papan, en myus mardu anune chgitem, karces te ur vor a petq a sharjven, inch vor ban asen. Vor gnum es Panteon shat hianali gorcer kan. Mer panteone karces te gnahatvac chi mer joghovrdi koghmic. Qanisn a spyurqahayeric ekel Yerevan u gnacel Panteon. Kareli a asel vor shat qchere. Bayc Pere Lachaise anpayman gnum en bolor Paris ayceloghnere..... Akhr mer Panteonn el mer Pere Lachaisen a. Isk jur tsakhogh tghan iskapes shat lav ardzana. Karces tsaraves vor et ardzani motov ancnum es.

Yerku Dzerqer, Abovyani Ardzane, Nalbandyani ardzane , Charentsi ardzane Shakhmati tan dimac, Tamanyani ardzane (et kheghch marde yerevi nayum a ir araj drvac qartezin u asum a, es inch darcrin mer sirun qaghaqe gavaramit xalxe ) Sayat Nova, Manumenti en mets kotoghe, Hayk Nahapeti ardzane, Vardan Maminkonyane, Sasunci Davide. Yerevanum im amenasirac ardzane Kara Balan a. Anmegh, hrashq mi ardzan vor karces ur vor a mi ban kasi. Amenaanhajoghneric en, Andranikine, Arno Babajanyanine (ahavor vakhenalu a), Aram Khachatryanine (Ughaki t'gegh a), Banvori ardzane IIIrd masum, Myasnikyani ardzane. Sev Katun ..... amena amena anhajoghn a.

No Comments. www.lragir.am ԲԱՑ ՆԱՄԱԿ ՍԵՐԺ ՍԱՐԳՍՅԱՆԻՆ Մարտի 1-2-ի դեպքերի միջազգային արձագանքների ալիքի վրա խմբագրությունը Շվեյցարիայից բաց նամակ է ստացել` ուղղված Սերժ Սարգսյանին, որի պատճենը փոստով ուղարկված է նաեւ հասցեատիրոջը: Նամակի հեղինակը Շվեյցարիայի հայտնի փաստաբաններից մեկն է` Ֆրիբուրգի կանտոնի Փաստաբանների միության նախագահ, Ֆրիբուրգի համալսարանի պրոֆեսոր, իրավագիտության դոկտոր Անդրե Քլերը: Ստորեւ ներկայացնում ենք նամակի տեքստը կրճատումներով: ՙ...Պարոն Սարգսյան, կարծ՟ում եք, որ պետության լավ ղեկավարը նա է, ով թույլ չի տալիս իր ժողովրդին սխալ գործել: Վստահ չլինելով ընտրությունների արդյունքների վրա` քվեարկության գործընթացն անցել է օրինախախտումներով: Կարծու՟մ եք, որ պետության լավ ղեկավարը նա է, ով պահպանում է ընտրությունների կեղծման ավանդույթը: 2003-ի նաաագահական ընտրություններն արդեն իսկ մտահոգիչ էին` ըստ Եւրամիության հայտարարության: Դուք վստա՟հ եք, որ 2,82 % ձայները, որոնց տարբերության շնորհիվ Դուք հռչակվել եք ընտրյալ նախագահ` կեղծված չէին: Ոչ ոք չի կարող դա բացառել, եւ Դուք թերահավատների մեջ պետք է որ առաջինը լինեք: Իսկ եթե Դուք վստահ չեք, որ ընտրվել եք նախագահ, ի՟նչ վստահությամբ կարող եք դառնալ նախագահ: Պետության գոյության համար անհրաժեշտ է երեք բան: Առաջինը` ժողովուրդ, ապա` այդ ժողովրդին պաշտպանող օրենսդրություն, եւ վերջապես` տարածք, որ այդ ժողովուրդը պետք է պաշտպանի: Դուք կարծես թե կորցնում եք երեքն էլ: Խոսենք հայ ժողովրդից: Առանց իր ժողովրդի ոչ մի երկիր արժեք չունի: Սա այն ժողովուրդն է, որի ձայներն ըստ Ձեզ ստացել եք: Ես ուրեմն չեմ հասկանում, թե ինչու՟ եւ ինչի՟ց եք վախենում: Աշխարհը չի հասկանում, թե ինչպես կարելի է համակերպվել նրանց վիրավորելու եւ սպանելու մտքի հետ: Ընտրություններին հաջորդած օրերին հազարավոր մարդիկ ճամբարել էին Ազատության հրապարակում` երգելով եւ պարելով: Դուք իհարկե չեք կարող հավատալ, թե նրանք դա անում էին գոհունակությունից դրդված, որի դեպքում, ինչ խոսք, համաձայնեք, որ նրանք պատժամիջոցների չէին արժանանա: Ձեր քաղաքացիները չեն հավատում ընտրությունների արդյունքներին: Ինչպե՟ս նրանք կարող էին հավատալ, եթե Դուք ինքներդ դրան չեք հավատում: Ինչու՟ ուրեմն Դուք չարտահայտվեցիք: Ինչու՟ թույլ չտվեցիք նրանց արտահայտվել: Ղեկավարել մի երկիր, ուր մարդիկ չեն համարձակվում ասել ինչ մտածում են եւ ուր միայն խոսում են նրանք, ովքեր այլեւս չեն մտածում` մեծ ամբիցիա չէ: Դուք հավանաբար ծանոթ եք ‎ֆրանսիացի փիլիսոփա Վոլտերին եւ ցանկացած ժողովրդավարության հիմք կազմող նախադասությունը. ՙես չեմ բաժանում ձեր հայացքները, բայց պատրաստ եմ կռիվ տալ մինչեւ մահ, որպեսզի կարողանաք դրանք արտահայտել՚ : Ահա թե ինչը վայել կլիներ նախագահին: Դուք կռիվ չտվեցիք նրանց համար, բայց ընդունեցիք, որ նրանց դեմ կռիվ տրվի: Խնդրում եմ Ձեզ, մտածեք այս մասին: Որեւէ ժողովրդի ուժը չափվում է ազատության հանդեպ նրա ունեցած սիրով: Այն իշխանությունը, որ ցանկանում է իշխել կոխկրտված արժանապատվության վրա` ինքնասիրահարված իշխանություն է: Կարդացեք ձեր սահմանադրության 2-րդ հոդվածը. իշխանությունը Ձեզ չի պատկանում, այլ հայ ժողովրդին, որը կորոշի կամ ոչ այն Ձեզ վստահել: ... Հայաստանի Հանրապետությունը հիմնված է մարդու ազատության եւ իրավունքի սկզբունքների վրա: Ինչու՟ ուրեմն չհարգվեցին ձեր սահմանադրության հոդվածները: Ինչպե՟ս եք ցանկանում ժողովրդավարական հռչակված պետության նախագահ դառնալ, եթե չեք կարողանում երաշխավորել ցանկացած ժողովրդավարության հիմքերի հիմքը` խոսքի ազատությունը, խոսքն արտահայտելու ազատությունը: Քավ լիցի, թույլ տվեք ձեր քաղաքացիներին պարել, թույլ տվեք ազատ արտահայտվել մյուս թեկնածուներին: Գտեք փաստարկներ եւ մի ընդունեք, որ դրանց փոխարինի զենքը: Շատերը կարող են մտածել, թե Դուք իշխանությունն ավելի շատ եք սիրում, քան այն ժողովրդին, որից – ըստ Ձեր հայտարարության – ստացել եք այդ իշխանությունը: Կասեք, թե ցուցարարները խանգարել են հասարակական կարգը: Գուցեեւ ճիշտ եք: Սակայն հատկապես չձեւացնեք, թե վերականգնեցիք այդ կարգը: Պետական միջամտությունը պետք է նախեւառաջ համակշիռ լինի: Մահակավոր ոստիկաններն ընդդեմ պարողների` չի կարող այդպիսին լինել: Կրակահերթերը չեն կարող լռեցնել երգողներին: ... Ահավոր ծանր էր տեսնել այդ կադրերը, այդ ագրեսիան եւ հիմարությունը: Մերկ վիճակում աշխարհին ցուցադրվող մի ժողովրդի տառապանքը` անարդարացի է: Բացարձակ անարդարացի էր մեզ` եւրոպացիներիս մատուցվող հայացքը ձեր ժողովրդի եւ ձեր իրադարձությունների վերաբերյալ: Հայաստանը եւ հայերը այնպիսին չեն, ինչպիսին ցուցադրվեցին մեր հեռուստաէկրաններին: Դուք դա ինձանից լավ պետք է իմանաք: Ասում եք` այդ ժողովրդի մեծամասնությունը Ձեզ սատարել է: Այստեսակ սատարը ինչպես կարող է վստահեցնող լինել: ... Կրկին մեջբերեմ, այս անգամ` Դեպրոժին. ՙԹշնամին հիմար է, կարծելով, որ մենք ենք թշնամին, այնինչ ինքն է: Ծիծաղելի է:՚ Իսկ Դուք բաժանո՟ւմ եք այդ ծիծաղը: Ի±նչ եք ասում հայ ժողովրդին այն մասին, որ հայը հայ սպանեց: ... Ոստիկանությունն ու բանակը կոչված են ժողովրդի խաղաղությունն ու պաշտպանությունն ապահովելու: Ոչինչ ավելի աբսուրդ չէ, քան երբ պաշտպանող ուժերը հարձակվում են նրանց վրա, ում կոչված են պաշտպանելու‏: Այդպիսի բանակն այլեւս չի կարող հավակնել լեգիտիմության: 1932 թ շվեյցարական բանակը Ժնեւում կրակ բացեց ցուցարաների վրա` սպանելով 13 եւ վիրավորելով 60 մարդ: 75 տարի անց շվեյցարական բանակը դեռ չի սրբել իր ամոթը: Խորհեք նաեւ այս մասին, խնդրում եմ: Զրահամեքենքները քաղաքում` նախագահին վայել պատասխան չէ: Եւ հետո, պետությունը առանց նախագահի` այնքան էլ սարսափելի չէ, ժողովուրդը կարող է ուրիշ նախագահ ընտրել: Բայց նախագահ առանց ժողովրդի` զավեշտ է: Ի՟նչի վրա եք ուզում իշխել` վախից, արգելքներից եւ ճնշումներից փշրված հոգիների՟: Ես գրում եմ այս տողերը, որովհետեւ հավատացած եմ, որ սիրում եք ձեր ժողովրդին եւ հոգու խորքում ցանկանում եք նրանց տեսնել պարելիս եւ եգելիս: ... Ժողովրդավարական ընտրություններում նա ով պարտվում է` պակաս արժանիքներ չունի քան նա, ով հաղթում է: Նույնիսկ ավելին, որովհետեւ պարտվող թեկնածուն ինքնիշխանության ազատության արտացոլանքն է: ...Ես կարծում եմ, որ կեղծված ընտրություններում Դուք ոչ պակաս զոհ եք, քան մյուս թեկնածուները: Մի ընդունեք այդ ընտրությունները: Պահանջեք նոր ընտրություններ: Թող ձեր քաղաքացիները կարողանան ազատորեն տալ կամ մերժել Ձեզ իշխանությունը: Քանզի մի մոռացեք, պարոն Նախագահ, որ առավելագույնը տաս տարի հետո Ձեզ ոչինչ չի մնա Ձեր նախագահությունից: Ուրեմն արեք այնպես, հարգելի պարոն Սարգսյան, որպիսին դուք պարզապես կանվանվեք այդ ժամանակ, որ Ձեր նախագահության տարիներից Ձեզ չմնա միայն ամոթը` իշխանություն բանեցնելու համար հակառակ նրանց կամքին, որոնց Դուք, ըստ Ձեր կարծիքի, ներկայացնելու եք: Խորին հարգանքների արտահայտությամբ` Անդրե Քլեր, Ֆրիբուրգ, 7 մարտի 2008 թ՚: Ֆրանսերենից թարգմանեց Նազենի Ղարիբյանը

Why is he afraid of his own people? Why is he hiding from his people? There must be a reason. http://armenianow.com/?action=viewArticle&...art=10#comments Solo Performance: President Sargsyan takes a stand on his first day in power By John Hughes ArmeniaNow editor Published: 10 April, 2008 I wanna be back On the inside with you Little Anthony – On the Outside Looking In He looked lonely. Standing on the Opera House steps with his people kept at a safe distance and his dignitaries presumably viewing via video feed, President Serzh A. Sargsyan looked very, very, alone. He had been president for about 30 minutes and this was his first act, to assume Commander in Chief status of the Republic of Armenia Army and for his troops to salute their new chief parade-style. But parade became charade on this Inauguration Day and not even state propaganda television could edit out the absurdity of the first several minutes of Armenia’s third Head of State. On a day when he should have been able to greet his people, President Sargsyan had reason to fear them. By his count 52.8 percent have constitutionally demanded that he lead them. But not even they were allowed on the Opera House grounds to show their love. The man whose party had bussed in thousands of out-of-towners to a post-election rally weeks before, now stood behind a cordon of security so impressively effective that a camera span showed only empty space beyond which Serzh Sargsyan’s masses were held. He was unharmed. He was untouchable. He was unavailable. He had his army, and it marched in front of him in grand goose-step, as far as the limited yard of the Opera House would allow before the parading boys would have stacked up on top of each other, held in by a ring of empty cafes. He had been their Minister of Defense and now he was in need of defense. Serzh Sargsyan the war hero who bravely staved off the enemy, Azerbaijan, shut down Yerevan streets, inconvenienced thousands, made it impossible for mothers to take children to school and taxi drivers to make a living because he feared his own people on this day that should have been a national embrace. Three hundred miles north of Baghdad, Yerevan had its own “Green Zone” on Inauguration Day. One man to blame for it, the new president, stood alone on a red carpet with a television camera as his congregation. The other, Levon Ter-Petrosyan, presumably watched from within his own cocoon where house arrest has kept him since March 1. Nobody could blame President Sargsyan if he were afraid, and the fact that he would stand there exposed to potential penetration of the two-block safety bubble was itself an act of bravery. That First Lady Rita was not at his side, may have indicated how much courage it took to stand there. Somewhere in the city locked away from their new president, the people he will lead watched their TVs and watched the streets for indication of when they were again allowed to move like free people. When he came here in 2001, Pope John Paul II was allowed an adoring reception by thousands lining the streets. When he came here in 2006, French President Jacques Chirac was allowed an adoring reception by thousands lining the streets and even stepped from his security detail to shake their hands. But on the day that should have been the best in Serzh Sargsyan’s life, standing on city center sidewalks was forbidden. And so the new President of the Republic of Armenia finished his salute of troops and walked back inside the Opera House to the VIPs he trusted to be there. A new term begins, with president and people denied.

Interesting report by ICG. http://www.crisisgroup.org/home/index.cfm?id=5385&l=1 Interesting quotes from the report. After three consecutive fraud-tainted presidential elections in 1996, 1998 and 2003,71 there was a chance to restore citizens’ faith in the political process in 2008 and for the unpopular Kocharian to leave office on a high note. The opportunity has been wasted. Roughly a quarter of Armenia’s GDP consists of cash transfers from Armenians outside the country, principally those in the large diasporas in the U.S., Russia and Europe.76 The diasporas have also been disproportionate contributors to investment, particularly in infrastructure and other construction projects. The current construction boom in Yerevan is not considered sustainable in the long run. Armenia also continues to rely on well-below market prices (less than half what Georgia pays, for instance) for Russian natural gas. There has been recent speculation that Moscow may more than double that price to bring Armenia in line with other customers. This would have a very serious effect on the economy. The support base of Mr. Ter Petrossian consists of: Ter-Petrosian’s campaign, at the outset, appeared to attract mainly relatively well-educated urban voters, especially in the capital. His support seemed to grow in outlying regions as the election approached, however.

http://www.168.am/am/articles/13500-pr «Հայ մարդն ամենաշատը վրդովվում է, երբ իրեն էշի տեղ ես դնում» Լիլիթ ՍԵՅՐԱՆՅԱՆ | Ապրիլ 4, 2008 Հարցազրույց Հայաստանի քաղաքագետների միության նախագահ Հմայակ Հովհաննիսյանի հետ - Որպես քաղաքագետ, որն ակտիվորեն մասնակցում էր արմատական ընդդիմության գրեթե բոլոր միջոցառումներին, մարտի 1-ի իրադարձություններից հետո ստեղծված իրավիճակից դուրս գալու ինչպիսի՞ լուծումներ եք տեսնում: - Պետք է իշխանությունը գիտակցի, որ երկխոսության, փոխըմբռնման խնդիր ունի ոչ միայն արմատական ընդդիմության, այլեւ հասարակության հետ, քանի որ նրանց համար հիմնական խնդիրը ոչ միայն քաղաքական դաշտի առողջացումն է, այլեւ հասարակության մթնոլորտի: Այսինքն` հասարակությունն այսօր իշխանության նկատմամբ լցված է կասկածով, չի հավատում իշխանության ոչ մի խոսքին, եւ այն, որ Ռոբերտ Քոչարյանը ստիպված էր մի քանի անգամ բողոքել, որ իբր բամբասանքներ են տարածվում` ստեղծելով անառողջ մթնոլորտ` պատահական չէ: Նրանք ստիպված են գիտակցել, որ այն քարոզչամեքենան, որն ամբողջ թափով գործի էին դրել վերջին 4-5 ամիսներին, ոչ միայն չէր ծառայում իր նպատակին, այլ` ճիշտ հակառակը, ավելի էր խորացնում հասարակության հիասթափությունն ու անվստահությունը իշխանությունների նկատմամբ: Ինչպե՞ս ստացվեց, որ հասարակության անվստահությունը վերաճեց որակապես այլ կարգի վերաբերմունքի եւ ամբողջությամբ սկսեց մերժել իշխանություններին, եւ նրանց ասածները թշնամանքով ու ատելությամբ է ընդունվում` որպես լիարժեք սուտ: Ինձ թվում է, այդ փոփոխությունը տեղի ունեցավ այն պատճառով, որ վարչախումբը հրաժարվեց եթեր տրամադրել ոչ միայն, այսպես ասած` իր հակառակորդներին, այլեւ այլախոհներին, ովքեր ոչ թե հակառակորդ են, այլ հակառակ տեսակետ կրողներ: Մտքերի փոխանակման հարթակների իսպառ վերացումը բերեց նրան, որ իշխանությունը պարզապես կորցրեց հասարակության հետ երկխոսելու թելը, եւ այսօր այդ իրավիճակն արմատապես փոխելու խնդիր կա: Կատարվածի խորաթափանց վերլուծության համար` պետք է բացել էլեկտրոնային լրատվամիջոցներն առաջին հերթին հասարակության բոլոր հատվածների վստահությունը վայելող դեմքերի առջեւ: Ես սարսափում եմ այսօրվա հեռուստաընկերություններից, որոնք ինչ-որ անհայտ, անգրագետ, դիպլոմ չունեցող, գիրք չկարդացած մարդկանց են եթեր հրավիրում: Ժողովուրդը շատ լավ ճանաչում է` ով ով է, եւ հասկանում է, որ հերթական անգամ որոշել են իր ուղեղը լվանալ, եւ դա հակակրանք է առաջացնում, ինչն էլ վերաճում է թշնամության, ատելության իշխանության նկատմամբ: Հայ մարդն ամենաշատը վրդովվում է, երբ իրեն դնում են էշի տեղ: Ի տարբերություն ռուսների` հայերը ներշնչվող չեն, հայն իր խառնվածքով միշտ թերահավատ է, եւ հայի համար ամենավիրավորականն այն է, երբ զգում է, որ ինչ-որ մեկն իրեն ուզում է հարիֆացնել: Հիմա մեր ժողովուրդն այնպիսի հոգեվիճակում է, որ համոզված է, թե իշխանություններն իրեն ուզում են հարիֆացնել, իսկ երբ հայը հայտնվում է այդ հոգեվիճակում` նա սկսում է ատելությամբ տրամադրվել այն մարդու կամ կողմի նկատմամբ, ով իրեն հիմարի, էշի տեղ է դրել: Այդ մարդիկ չեն հասկանում, թե որն է Տեր-Պետրոսյանի գաղտնիքը: Թվում է` նա աշնանը կատարեց մի քայլ, որը հաջողության հասնելու ոչ մի շանս չուներ: Նա 1-2 ժամանոց դասախոսություններ էր կարդում` թղթից չկտրվելով, եւ մարդիկ սառնամանիքում լսում էին այդ երկար-բարակ դասախոսությունները: Ոմանք ասում էին` էս ի՞նչ է անում, ժողովուրդը հակված չէ սա լսելուն: Սխալվում էին`մեր ժողովուրդն իրեն շոյված զգաց, որ իրեն հարգեցին, մտքերի խելոք շարադրանք էր լսում: Կարող է նաեւ շատ բաներում համաձայն չլիներ Տեր-Պետրոսյանի հետ, բայց ժողովուրդը տեսնում էր, որ այդ մարդն իրեն բանի տեղ է դնում եւ փորձում է ժամերով այդ ցրտին իրեն համոզել: Այս տարիների ընթացքում ոչ մի իշխանավոր մեր քաղաքացուն բանի տեղ չի դրել, քամահրանքով է վերաբերվել, արհամարհել է: Քաղաքացու ինքնասիրությունը, արժանապատվությունը շոյելով՝ նա հասավ իր նկատմամբ ժողովրդականության բուռն դրսեւորումների: Իսկ այս իշխանություններից որեւէ մեկը նույնիսկ այս 4-5 ամիսներին չբարեհաճեց բացատրություն տալ ժողովրդին: Հակառակը` էկրաններից այնպիսի պարզունակ բացատրություններ են տալիս, որ ժողովուրդը նորից վիրավորվում է, ասում է` էս ի՞նչ է ասում, մեզ էշի տեղ են դնում: Հայ մարդը կարող է շատ բան ներել, բայց երբեք չի ների, երբ տեսնի, որ իր մտավոր կարողությունները թերագնահատում են: Պետք է ոչ թե «հետ-առաջ» լոզունգներով խոսել, այլ անկեղծ մտքերով: Այսօր կան հակաղարաբաղյան շատ լուրջ տրամադրություններ, մեր ազգի հատվածները պառակտված են, եւ չպետք է այդ սուր անկյունները կլորացնել ու քողարկել: - Սերժ Սարգսյանն իր հեռուստահարցազրույցում հայտարարեց, որ չի պատրաստվում բանակցել այն մարդու հետ, ով իրեն անվանել է «թաթար-մոնղոլ», «բանդիտ»: Լ. Տեր-Պետրոսյանն էլ երկխոսության համար մի շարք պահանջներ է ներկայացրել, որոնք, ինչպես տեսնում ենք` իշխանությունները հրաժարվում են կատարել: Այդ դեպքում ո՞ւմ միջոցով է կայանալու երկխոսությունը հասարակության հետ: - Նախ` ես չեմ ընդունում Սերժ Սարգսյանի պատճառաբանությունը, որով նա փորձում է արդարացնել երկխոսության իր չկամությունը: Ակնհայտորեն ինքն անկեղծ չէ, այդ պատճառաբանությամբ ինքը չի կարող որեւէ մեկին համոզել, քանի որ ինքն իր մեջ ուժ է գտել մի շարք այլ դեպքերում հանդուրժել մարդկանց, ովքեր նախկինում վիրավորել էին իր անձը: Երբ Տեր-Պետրոսյանն ասում է` այսօր ՀՀ-ում ավազակապետություն է, եւ, որ իշխանական վերնախավը զգալի մասով բաղկացած է կոռուպցիայի մեջ թաղված մարդկանցից, երբ ասում է՝ համակարգը մոնղոլ-թաթարական է, այդ բնութագրումներն, ըստ իս` նա հնչեցնում էր ոչ թե ինչ-որ մեկին վիրավորելու համար, այլ դրանով բնութագրում էր գոյություն ունեցող համակարգը: Միջազգային հանրությունն ասում է` կոռուպցիոներներ կան, նա էլ ասում է` ավազակներ: Ճաշակի հարց է: Եթե Ս. Սարգսյանը հրաժարվում է սա ընդունել որպես դիրքորոշում եւ ընդունում է որպես իր անձը վիրավորելու քայլ, ես իր այդ կեցվածքը դիտում եմ ոչ անկեղծ: Որովհետեւ նա մի շարք դեպքերում ներել է այնպիսի մարդկանց, ովքեր իրեն անձնական վիրավորանքներ են հասցեագրել: Արտաշես Գեղամյանը քանիցս ասել է, որ նա մարդասպան է` ցանկացել է իրեն սպանել, Գագիկ Ծառուկյանին սպանել, խաղամոլ է, եւ, չնայած դրան, Ս. Սարգսյանը Գեղամյանի հետ խոսելուց չխորշեց: Դրա համար Ս. Սարգսյանի բերած պատճառաբանությունը վստահություն չի ներշնչում, նամանավանդ, որ իրական ընդդիմության հետ իշխանության երկխոսությունը եւ՛ մեր հասարակության, եւ՛ միջազգային կազմակերպությունների, եւ՛ դոնոր պետությունների պահանջն է: Բացի այդ` նա եւ Վազգեն Մանուկյանը միմյանց փոխադարձաբար «իդիոտներ» անվանեցին, բայց այսօր նրանք ոչ միայն երկխոսում են, այլեւ, լայն իմաստով` նույն դաշտում, նույն քաղաքական թիմում են գտնվում: Ս. Սարգսյանն այսօր ունի եւ՛ կոալիցիոն գործընկերներ, եւ՛ «հաճախորդներ-գործընկերներ»: Խնդրեմ` Արթուր Բաղդասարյանի օրինակը: Նա իրեն կոալիցիայի մեջ ընդգրկելուց 3 օր առաջ հայտարարեց, որ ընտրությունները կեղծվել են, եւ Ս. Սարգսյանը կեղծարար է, ընտրությունները կեղծվել են նրա օգտին: Եվ չնայած դրան` Ս. Սարգսյանը նաեւ նրա հետ խոսելուց չխորշեց: Այնպես որ` նրա այդ պատճառաբանությունը հիմնավորված չէ: Վիկտոր Դալլաքյանն էլ էր հայտարարել, որ այս «կլանի ողնաշարը պետք է ջարդել», բայց այսօր նրանք եւ՛ երկխոսում են, եւ՛ բանակցում են, եւ՛ համագործակցում են: Ընդհակառակը` Ս. Սարգսյանին շատերը կասկածում են նրանում, որ ինքն ավելի շատ հակված է լսել նրանց, ովքեր իր հասցեին հանդես են գալիս մերկացնող եւ կոշտ հայտարարություններով, քան նրանց, ովքեր նման քննադատությամբ հանդես չեն գալիս: Պրակտիկան դա է ցույց տալիս: - Այդ դեպքում ինչո՞ւ այդ պրակտիկան չի գործում նաեւ Լ.Տեր-Պետրոսյանի դեպքում, ինչո՞ւ նրա հետ եւս երկխոսության մեջ չի մտնում: - Առաջ մի ընկեք: Եթե մտածում եք` երկխոսություն չի լինելու, չարաչար սխալվում եք: Իհարկե, երկխոսությունը հնարավոր է Տեր-Պետրոսյանի կողմնակիցներին բանտերից արձակելու դեպքում: - Ձեր կարծիքով` իշխանություններն ընդդիմության պահանջները կատարելո՞ւ են: - Բայց չէ՞ որ այդ պահանջների զգալի մասը երկրորդվել է միջազգային կառույցների եւ դոնոր երկրների կողմից: Իշխանություններն, ըստ էության, խոստացել են. հանդիպելով «Ագոյի» խմբի հետ՝ Արդարադատության նախարարն ասել է, որ իրենք թե՛ այդ հարցում, թե՛ «Ցույցերի, երթերի, հանրահավաքների մասին» օրենքում փոփոխություններ են կատարելու: Մենք պետք է տարանջատենք ճանճերին կոտլետներից, եւ գիտակցենք, որ մի բան է այն, երբ հայտարարություններ են անում, եւ մի բան է կյանքը, որը ստիպում է հաշվի նստել իրողությունների հետ։ Համենայնդեպս, եթե հնարավոր է՝ անտեսելով գնահատականները, մտնել երկխոսության մեջ ինչ-որ մեկի հետ, երբ դա քեզ է պետք, ապա այլընտրանք չունես, երբ դա հասարակության հստակ արտահայտվող պահանջն է: Դրանից հնարավոր չէ խույս տալ: Ժողովուրդն ավելի է վրդովվում, երբ տեսնում է, որ ազգային համաձայնության պատրվակով իշխանությունները փորձում են ապավինել զուռնաներին եւ դհոլներին: Ժողովուրդը դրանից ավելի անհանդուրժող է դառնում` մտածելով, որ նորից ուզում են իրեն ֆռռացնել, խաբել: - «Ճանճերն ու կոտլետն» ովքե՞ր են; - Կոտլետը` ժողովուրդն է, ճանճերն էլ` այն կուսակցապետերը, ովքեր փորձում են կառչել այդ կոտլետից: Հարցին, թե՝ չե՞ք պատրաստվում համագործակցել իշխանությունների հետ, Լ. Տեր-Պետրոսյանն ասել էր, որ այն պահին, երբ ինքը համաձայնի համագործակցել, կկորցնի ժողովրդի վստահությունը: Այսինքն` պրոբլեմը ժողովուրդն է, նրա սիրտն առնելու խնդիր կա, ոչ թե Գեղամյանի, Բաղդասարյանի... Իշխանությունը պետք է անկեղծ խոսի ժողովրդի հետ: 1988թ. Մոսկվայի ենթակայի կարգավիճակում Կարեն Դեմիրճյանը գնաց ժողովրդի մոտ: Ճիշտ է` սուլեցին, իրար չհասկացան, բայց նա դա արեց: 131 պատգամավոր ունենք այսօր ԱԺ-ում, բայց նրանցից քանի՞սը բարեհաճեցին այդ ծանր պահին մտնել ժողովրդի մեջ: Ես այդ ժամանակ այնտեղ էի եւ տեսել եմ միայն այն պատգամավորներին, որոնց հետո ԱԺ-ն այդքան հեշտ եւ հանգիստ խղճով հանձնեց պատժիչ մամլիչին: Չէ՞ որ անկախ Հայաստանի պատգամավորներ են, ոչ թե Կենտկոմի առաջին քարտուղար: Երբ 1965թ. էմոցիոնալ ժողովուրդը ջարդում էր Օպերայի լուսամուտները` պահանջելով ճանաչել Ցեղասպանությունը, Վազգեն Առաջինը դուրս եկավ ժողովրդի մոտ: Նա այդ տոտալիտար իշխանության պայմաններում չգնաց Կենտկոմի առաջին քարտուղարի թույլտվությունը հարցնելու: Կամ էլ` չթռավ Մոսկվա` իմանալու, թե Բրեժնեւը թո՞ւյլ էր տալիս գնալ ժողովրդի մոտ, թե՞ ոչ: Նա դուրս եկավ ժողովրդի մոտ եւ հանգստացրեց: Մենք ոնց որ թե Վեհափառ ունենք, բա նա ինչո՞ւ չգնաց ժողովրդի մոտ: - Նա գնաց Լ. Տեր-Պետրոսյանի մոտ: - Ի՞նչ է` Լ. Տեր-Պետրոսյանը պետք է նրան դաբրո տա՞ր: Կամ` Ռոբերտ Քոչարյանը պետք է նրան հատուկ ասեր` գնա ժողովրդի մո՞տ: Իշխանություններից այդ գիշեր ոչ մեկին չտեսա այնտեղ` ժողովրդին հանգստացնելիս. ո՛չ «հաճախորդները», ո՛չ էլ իշխանավոր պատգամավորներն իրենց պարտքը չհամարեցին գալ այնտեղ: Դա նշանակում է` մենք այսօր չունենք ԱԺ, եթե ունենայինք, հավատացեք` նրանք կգային այնտեղ, եւ արյունահեղություն չէր լինի:

No Comments. http://new.aravot.am/am/articles/society/38249/view ԵՐԲ ԴԵՌ ԼՈՒՍԱԴԵՄԻՆ ՄԵՐ ՍՐԲՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՀԱՄԱՐ ՊԱՅՔԱՐ ՈՒՆԵՆՔ ՄՂԵԼՈՒ Այս խոսքը գրելու պատճառը Սասուն Միքայելյանն է Մենք Հեթում Ա անունով մի թագավոր ենք ունեցել, տասներեքերորդ դարում՝ 1254 թվականին գնացել է Մոնղոլիա՝ Բաթու խանի հետ մահմեդականության դեմ դաշինք ստեղծելու շուրջ բանակցելու: Վերադարձին ոսկով մեծ փրկագին վճարելով, մինչ այդ տարված բազմաթիվ ձեռագիր մագաղաթներ է ազատագրել մոնղոլական գերությունից, իր հետ բերել է հայրենիք: Այն ժամանակ ընդունված էր. եթե որեւէ ազնվական ընտանիքում զինվոր էր զոհվում՝ հարազատները նրան փոխարինելու համար խոշոր վարձքով ձեռագիր գրքի ընդօրինակումներ էին պատվիրում: Գիրքն ապրող մարդուն հավասար արժեք ուներ: Հիմա չգիտեմ՝ այս խոսքն իր բովանդակությամբ, օրինակներով բավարար համոզչություն կունենա՞ իշխանությունների համար, որ համաձայնեն՝ առանց նախապայմանի բանտերից հարյուրավոր մարդկանց ազատել է պետք, ամսի 1-2-ի դեպքերը քննելու, հասարակության մեջ արդյունքների ճշմարտացիության նկատմամբ անխոցելի վերաբերմունք ստեղծելու համար հարկավոր է միջազգային անկախ հանձնաժողով հրավիրել, Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին ուղիղ եթեր տրամադրել, բանակցությունների նստել ընդդիմության հետ: Ահա այստեղ է, որ գերությունից գրքեր ազատող թագավորի եւ զնդաններից ձերբակալվածներին բաց թողնող իշխանությունների իմաստությունները հավասարվելու են: Ինչքան տեսանելի կլիներ՝ հիմա մի սպիտակ դրոշ ծածանվեր, առանց հետին մտքի սիրո խոսքեր ասվեր, մեր երկրի չորս ծագերի եկեղեցիների կողմից մխիթարություն թափվեր, բոլոր փորձությունների ժամանակ հայրենիքին հավատարիմ կծկված ժողովուրդը հիմա ինչքան այդ ամենի՝ գուրգուրանքի, բարության կարիքն ունի: Ես չեմ մոռացել, որ այս խոսքը գրելու պատճառը Սասուն Միքայելյանն է: Մյուս կողմից, պետական եւ իշխանամետ լրատվամիջոցները հրապարակ ելածների նկատմամբ դոգմայական դրույթներով եւ անզիջում հարձակումներով հասարակության մեջ միանգամից անդունդ բացեցին, նպաստեցին քաղաքական հայացքների համար նման ծավալների հասնող բռնություններին: Նրանց քարոզչությունն այնպիսի տպավորություն է ստեղծում, իբրեւ թե մեր ժողովրդի թշնամիները նրանք են, «սատանայական ծուխը» նրանցից է տարածվում: Մինչդեռ չի լինում այնպես, որ այդչափ մարդ ելնի հրապարակ, երբեմն նույնիսկ երկու հարյուր հազարի հասնող, եւ նրա խոսքն անպետք, անիմաստ լինի: Շատ հաճախ նման «կղզյակներում» է հասարակության ապագան ուղենշվում: Ինչպես որ պատմության հարահոս երթի մեջ անիմաստ չէր մարդկության համար աստվածներից փախցրած կրակը որպես դրոշ պարզած՝ մեն -միայնակ Պրոմեթեւսի արարքը: Նման օրինակները մեզ դարերի խորքից են ուղարկվել՝ իմացության դռները թակելու համար: Այդ օրերին բանակցություն վարելը կստացվեր, նկատի ունեմ մինչեւ մարտի մեկի միտինգների ժամանակաշրջանը, հանրապետության նախագահը, պատգամավորները նման բան արել էին 99-ին՝ անգամ խորհրդարանի մարդասպանների հետ, իսկ պետք է, որ անեին նաեւ խաղաղ ցուցարարների հետ, իսկ ինչո՞ւ պիտի չստացվեր, երբ նրանք պարելիս ձեռքներին սպիտակ թաշկինակներ էին բռնում: Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին պաշտոնական տվյալներով 351 հազար 222 մարդ ձայն է տվել, այդքան մարդ իր ձայնի նկատմամբ սպասում է պետական վերաբերմունքի, չէ՞ որ նաեւ նրանց սրտերն են ապագա խաղաղության երաշխավորները: Երկխոսություններն են, որ մեզ հեռու են պահելու ապագա փորձություններից: Այնինչ, այս պարագայում էլ հասկանալի չէ իշխանությունների ընդդիմության հետ երկխոսություն վարելու անհրաժեշտության նկատմամբ ունեցած անեռանդ ցանկությունը, ցավալի է նաեւ՝ բազմաքանակ կուսակցությունների հետագա դժբախտությունների դեմն առնելու համար ջանք չդնելը, միջնորդական առաքելություն չվերցնելը: Մի՞թե ազգային համաձայնությունը այսպիսի ժամանակ չի ծնվում: Խոսքը խրոխտ հայտարարություններով քառակողմ դաշինք, կոալիցիա ստեղծելուն չի վերաբերում, որը ոչնչով չի նպաստում խաղաղավետ ճանապարհների որոնումներին եւ ոչ մի նոր բան չի ավելացնում ոչ իր արդեն տասը տարիների անգործունեությանը, ոչ էլ՝ հասարակության գործունեությանը: Մի՞թե ՄԱԿ-ում ԼՂ հիմնահարցի վերաբերյալ ընդունված աննպաստ բանաձեւը բավարար չէ, որ սթափվենք: Ինչքան էլ իշխանություններն աչք փակեն, ասելով, որ մեծ բան չէ, միեւնույն է, այն փաստաթուղթ է, որ մշտապես կրնկակոխ հետապնդելու է մեզ, միեւնույն է, մեր հակառակորդը օգտվելու է նրա ընձեռած չնչին իսկ հնարավորությունից: Իսկ մենք հնում էլ կրակ ենք վառել մեր տան տակ, տառապել ենք երկպառակությունից: Ես լավ հիշում եմ, որ այս խոսքը գրելու պատճառը Սասուն Միքայելյանն է: Ամսի 1-2-ին այդպիսի խոշորածավալ գործողություններ իրագործելու ժամանակ պետական մի քանի կառույցներ են մասնակցել, միայն թե չսխալվեմ, կուզեի, որ նրանց սիրտը դողացած լիներ, կուզեի՝ հոգիների խորքում մի աչք բացված լիներ, տեսնեին՝ ընդհանուր ջանքերով հազարամյակների խորքից միլիոնավոր փորձանքներից փախցնելով բերվել, 21-րդ դար, մեզ է հասցվել ԱԶԳԸ, մենք ո՞վ ենք նրա պատմական հարահոս երթի մեջ, ընդամենը մի ավազահատիկ, մենք իրավունք ունե՞նք նրա մարդկային պաշարների հետ այդչափ անզգույշ վարվել: Ութ հանգած մարդկանցով մեր ապագայի անվտանգության պատնեշը թուլացրինք: Տասնամյակներ են պետք, մինչեւ որ վերականգնվենք, բոլորիս, իրար նկատմամբ անբարյացակամությամբ բորբոքված ուղեղները հովանան, դարձյալ բռնկվենք համընդհանուր հայրենիքի տենչով: Այնտեղ՝ մութ հրապարակում, ի տես ամենքի, մեր մորմոքի, զղջման, միմյանց նկատմամբ քրիստոնեական սիրո, որի կարիքն այսօր ամենից շատ ունենք, հուշարձանը պիտի կառուցվի՝ ութ անմեղ զոհերի խոշորատառ անունները վիրաբուժական կարմիր վերքի պես պատի վրա կտրված (մնացածը ժողովուրդը կորոշի, թե հրապարակն ինչ անունով կոչի): Որեւէ երկիր գնալիս փողոցներում անընդհատ ոտքով եմ շրջել, միշտ այն կարծիքին եմ եղել, որ քաղաքը եւ ժողովրդին ճանաչելու համար նրա հոտը պիտի առնես՝ աղջկա ծոծրակից բուրմունք քաշելու պես: Այդ նպատակով եմ համարյա այն բոլոր օրերին եղել ժողովրդով լեփլեցուն Ազատության հրապարակում: Հասակավոր մարդկանց հետ էի զրուցում: Ուսանողները, որ այդ օրերին արեւի ժամացույցի բնավորությամբ էին ապրում եւ սրտերը երիտասարդ էին, առավոտ կանուխ ինձ հետ խոսելով ներսդիններն էին բացում: Արամ Բարեղամյանը հիմա ձերբակալված է: Ամսի մեկին Ազատության հրապարակում ջարդվածներից է: Երբ որոնելով հաջորդ օրն առավոտյան հիվանդանոցում գտա՝ մեր խոսակցության ժամանակ այդ վիճակի համար ափսոսանք հայտնեցի նրան, ինքը թե՝ «Գաղտնիք եմ ուզում ասել, բայց խոստացիր, որ ոչ մեկը չի իմանա: Չեմ ուզում պետության անվտանգությունը վնասվի, ազգը ճաք տա»: Խոստացա լռել: Պետության կողմից այդպես ջարդուխուրդ եղած, վիրակապված, կարված, կապտած՝ դեռ նրան հավատարիմ, պետական անվտանգության մասին էր մտածում: Չգիտեմ՝ ինքը հասկացա՞վ, որ այդ պահին սովորական մահկանացուից վերափոխվեց երկրի իսկական հոգեւոր քաղաքացու: Հետագա օրերին նրա հետեւից ոստիկանություն, դատախազություն գնալ-գալու ճանապարհներին երկար եմ մտածել. գուցե սրա նման սերն է եղել դարերի խորքից եկող մեր ազգային կարեւորագույն հատկանիշը՝ հայրենիքին սպառնացող վտանգի պահին փոքրաքանակ ժողովրդին հատուկ ինքնապահպանության բնազդով մեր մի մարդը որակական բազմապատկումով տասը մարդ է դառնում: Թե չէ, ինչպես պիտի դիմադրեինք բազմամարդ մեր հարեւաններին: Ահա եւ հասանք երկրի համար վճռորոշ ժամանակաշրջանին: Ես Սասուն Միքայելյանի հետ մասնակցել եմ պատերազմին՝ սկսած առաջին օրվանից՝ Երասխավանից, Արցախից մինչեւ վերջին՝ Օմարի լեռնանցքի ճակատամարտերը: Մենք կողք կողքի եւ ամբողջ ջոկատը քնել ենք երկաթի, քարի վրա: Այս մասին առաջին անգամ եմ հրապարակավ փաստագրական ես-ով գրում: Անգամ կենսագրական բնութագրերում երբեւէ թույլ չեմ տվել նման տեղեկություններ նշել, որովհետեւ մշտապես գիտակցել եմ՝ այդ գործն ինձանից ավելի լավ անող հայորդիներ են եղել եւ միշտ ամոթ եմ զգացել զոհվածների առաջ: Հիմա այս ոճով ստիպված եմ գրում, որ իմ պարտքը կատարելու՝ խոսք ասելու մեջ, ինձ չճանաչողները չկասկածեն, թե այսուայնտեղից լսածն եմ պատմում Սասուն Միքայելյանի մասին: Մի անգամ Ֆիզուլու գյուղերից մեկը մտնելուց հետո, այնտեղ աղբյուր չկա, ջրհորներ են, ջոկատը տափաստանային շոգի տակ ընկած՝ քառասուն հոգի ծարավից խեղդվում էր, իսկ ջուրը թիկունքից միայն հաջորդ օրն էին բերելու: Քանի որ ջրհորը կարող էր թունավորված լինել՝ առաջին բաժակը Սասունը գլխին քաշեց, նոր թույլ տվեց՝ ջոկատը խմի: Մի ուրիշ անգամ, պատերազմի առաջին օրերին, Հաթերքի մոտ գերի վերցված ռուսական ՕՄՕՆ-ական տասնյոթ զինվորների ութ-ինն օր, անտառներում հետապնդող ուղղաթիռներից խույս տալով՝ տեղից տեղ էինք փախցնում: Արդեն սնունդը վերջացել էր, հակագազի տոպրակներից մեկում միայն շաքար էր մնացել, արգելեց մեզ ուտել, հրամայեց՝ օրական մի կտոր շաքար միայն գերիներին տալ, նրանց մեջ նաեւ մահմեդականներ կային: Մի այլ տեղ՝ Օմարի լեռներում, երկուսով էինք, գնում էինք զինամթերք բերելու: Հակառակորդի դիրքերի կողմից տասը-տասներկու զինված մարդիկ էին մոտենում, կարծեցինք՝ շրջափակման մեջ ենք ընկել: Դիրք բռնեցինք, հետո որպես խայծ ինքը դուրս եկավ նրանց ընդառաջ, ինձ համոզեց՝ եթե մոտեցողները հակառակորդի զինվորները լինեն, իրեն էլ նրանց հետ խփեմ՝ միայն այդպես ես կարող էի փրկվել: Պատերազմի օրենքները պահպանելով՝ պատերազմի նկատմամբ ազնիվ է եղել: Գերի ընկած մեր մարտական ընկերոջ դիակի նկատմամբ էլ է արդար եղել. մինչեւ հետ չենք վերցրել, տուն չենք վերադարձել, մեր կանանց, երեխաներին չենք ճանաչել: Անդինի ճամփեքով անցած զինվորը գիտի՝ սա ինչ է նշանակում, պատերազմի ինչ սրբազան օրենք է: Արդեն հազար երեք հարյուր տարի մահմեդականների հետ կողք կողքի ենք ապրում՝ գրեթե անընդհատ ձուլման եւ յաթաղանով ոչնչանալու մոգական կարմրածուփ օղակով շրջափակված: Նրանց հակակշիռը միշտ մեր զինվորն ու իշխանությունն են եղել: Էպոսը, որ հայ ժողովրդի Աստվածաշունչն է, Դավթի միջոցով ուսուցողական ինչ կարեւոր խորհուրդ է տալիս: Երբ Դավիթը Ծովասարում Մարութա վանքը ավարտին է հասցնում, առավոտյան արթնանում, տեսնում է՝ այն կավի, քարի, հողի հետ հոսել-գնացել է, չկա: Աստված տեսնվում է նրան, պատվիրում է նորից սկսել՝ թող մեջքի սուրը արձակի, դնի պատի մեջ՝ եկեղեցին կանգուն կմնա: Հայրենիքը սիրելու ինչ խելամիտ օրինակ է եւ թագավորի, եւ զինվորի համար: Մեր լուսամիտ նախնիները գիտեին՝ քանի աշխարհագրական այս տարածքում ենք ապրում, զինվորը եւ իշխանությունը չեն կարող հակամարտ լինել: Միայն նրանց զորությամբ մեր յուղի կարասներն ու գանձարանները լիքը կլինեն: Պատահական չէր, որ մեր զինվորը շատ բարձր էր արժեւորվում Բյուզանդական կայսրության կողմից, որովհետեւ նրա բանակային նվաճումների հանճարը ծնունդով եւ ծագումով հայ զորավարներն էին ներկայացնում, որոնք հրամանատարական բոլոր անհրաժեշտ հատկանիշներով էին օժտված՝ զորքն առաջնորդելու, եւ նրանք էին, որ 6-ից մինչեւ 12-րդ դարը Բյուզանդիային ապահովեցին հաղթանակներով: Ընտրությունների արդյունքները մերժելու համար անընդունելի է՝ զինվորին, հրամանատարին, որն անցել է հաղթանակի ու կրակի բոլոր ճանապարհներով եւ պատգամավորի մանդատ ունի, նսեմացնել ձեռնաշղթաներով, հայրենիքի դավաճանի, մարդասպանի որակավորումներ տալ, երբ մեր հակառակորդը փեշի տակ դանակն է սրում, երբ դեռ լուսադեմին մեր սրբությունների համար պայքար ունենք նրա դեմ մղելու: 18.03.08

We should avoid becoming the next Belarus at any cost. The consequences for it will be dire and the future of Armenia will be put in jeopardy if the course toward Belarusiazation continues. We certainly do not need the Armenian Lukashenko. Take a look at this article http://www.armenialiberty.org/armeniarepor...7003F5C5027.asp and compare the events in Minsk to Yerevan. They have a lot in common. Today's Econimist also had an article about the protests in Yerevan Protests continued Mar 27th 2008 | YEREVAN From The Economist print edition Armenia is still teetering, and war clouds are gathering IN HIS Easter service Karekin II, spiritual leader of Armenian Christians, exhorted his congregation to be “one flock, with one shepherd”. For diplomats present the prelate's words were laced with meaning. Might he be urging Armenians to rally behind the president-elect, Serzh Sarkisian? Over a month after Mr Sarkisian, the prime minister, declared victory in the February 19th presidential election, his future is uncertain. Trouble began when thousands of protesters led by his rival, Levon Ter-Petrosian, took to the streets, claiming that Mr Sarkisian stole the vote. The protests turned bloody when eight people were killed on March 1st. Emergency rule was imposed, although it was lifted as promised on March 21st. But later that day hundreds of riot police intervened when a largely female crowd tried to hold a vigil in memory of the dead. Opposition supporters are being arrested in droves. One activist alleged that his car was torched because he backed a pro-opposition news channel, Gala. A hastily crafted law to bar political gatherings has been approved by parliament. Such tactics are calculated to stifle opposition for good. But can they? Some Western diplomats fret that Armenia's strife might tempt a bellicose Azerbaijan to try and regain control of the disputed enclave of Nagorno-Artsax. The Azeris are said to be spooked by Kosovo's successful campaign for independence and fear that Nagorno-Artsax might win international recognition. Ominously, Azerbaijan threatened to pull out of international peace talks after America, Russia and France voted against a UN resolution calling for the withdrawal of Armenian forces from Nagorno-Artsax and the surrounding region. This follows some of the deadliest border skirmishes between Azeri and Armenian forces in years. Mr Sarkisian is due to be sworn in on April 9th. He “needs to win the confidence of the Armenian people, so that we may unite before this threat [from Azerbaijan],” says one official. The surest way to do that would be to order an independent investigation of the March 1st events, declare an amnesty for recent political detainees, and form a cabinet untainted by graft, suggests Anahit Bakshian, an opposition member of parliament. The Americans are threatening to freeze millions of dollars in aid. Armenia should “pull itself together and get back on a democratic path,” says Dan Fried, of the State Department. Or Armenia “may go the Belarus way,” says Mrs Bakshian. Yet few believe that this is what Mr Sarkisian would choose. Although a nationalist and no liberal, he has presided over record growth and a sharp reduction in poverty. A chess player and veteran of the Artsax war in the 1990s, Mr Sarkisian has kept close ties with Russia even as he has courted the West. Mikhail Baghdassarov, a businessman and ally of Mr Sarkisian, believes he will usher in young Western-trained technocrats and make the market-friendly governor of the central bank, Tigran Sarkisian, prime minister. Mr Ter-Petrosian vows to keep his supporters on the streets until the election is overturned. There is a whiff of revenge about his campaign, but his fiery talk of justice and freedom has inspired Armenians. “Until this election I wasn't interested in politics. Levon gave us the feeling that we can shape our own destiny,” says a young Armenian painter. “No amount of repression can take that feeling away.”

Justifying all the mistakes committed by the authorities is not going to solve the problems the Republic of Armenia is facing. Turning Armenia into second Belarus is shortsighted to say the least. I don’t think it’s a battle of people, SS vs. LTP. Both of them have done a lot for Armenia, and both of them handsomely benefited from the corrupt system. SS represents the status quo; do we want to keep the status quo? Do we want people's vote to be raped again? There has to be a stop to this vicious cycle. Today's article by John Hughes in Armenia Today, presents a very good analysis of current events. Birth Riot: State of Emergency revealed the Armenian Mockocracy By John Hughes ArmeniaNow editor Published: 21 March, 2008 How many times can a man turn his head Pretending he just doesn’t see . . . Bob Dylan – Blowin’ in the Wind This was worse than 1996 when Levon Ter-Petrosyan put Armenia under military shutdown in the aftermath of his disputed re-election. Worse than in 2004 when Robert Kocharyan used severe force against citizens attempting some version of a “colored” revolution. Worse, even, than 1999 when madmen strewed bullets and death in parliament. Those acted as terrorists. March 1 was collective anger. This was mass unrest that deserved recognition for reasons other than the violence dissent led to. In these 20 days since March 1 the ambitions of a government have suppressed the will of a people. These Armenians deserve better than the Mockocracy that has been stunningly and arrogantly imposed upon them and that will not end just because a State of Emergency has been lifted. They deserve better than the leadership of Robert Kocharyan-Serzh Sargsyan. Better leadership than might be possible had Levon Ter-Petrosyan realized his dream to reinvent his legacy. These Armenians deserve a leader who has not yet risen. Let us pray that he/she does before 2013. Eight people are dead. Hundreds have wounds. Thousands have been morally shot down. More than 100 are jailed. Some are on the run. For what? Why did March 1 happen? It is a mistake to reduce this crisis to a conflict of personalities. This was not Serzh Sargsyan vs. Levon Ter-Petrosyan. This was institutionalized corruption vs. the frustration of perpetual alienation. These protestors were not, indiscriminately, ne’r do wells fancying a fight. These were people fed up with every election season having to choose whether to have their votes bought or have them stolen. These were people sickened by hearing international do-gooders call elections “in line” with democracy, when these oppressed voters know better. The OSCE, the CIS, the US State Department safely and shamefully did not intervene while it might still have mattered. While it might have saved lives and not led to the derailing of an already wobbly attempted democracy. Why did March 1 happen? Because people who thought they could trust the democratic process had a brutal slap of truth that confirmed the reality of Soviet Armenia, these 17 years after the country has dropped the first half of its truer name. Since March 1: • Government censors have been placed in printing houses, shutting down newspapers. • Television has been controlled more than ever by government persuasion. • Radio broadcasts not authorized by government have been taken off the air. • International television broadcasts – CNN and EuroNews – have been interrupted when they began reports about Armenia. • Citizens were arrested for sending text messages. • Distribution of any literature inconsistent with government ideology is punishable by imprisonment. • Internet sites have been blocked. • Citizens have been detained because of political persuasion and abused while being illegally held. • By order of the National Assembly, a new law prohibits any public gathering that is (arbitrarily) expected of encouraging dissent. Read the news out of Tibet this week and ask yourself if this government of Armenia holds up any better than China in its treatment of citizens, abuse of power, and failure to implement common principles rightly assumed by calling itself a democracy. A defining moment occurred a couple weeks ago when Armenia’s Ombudsman, also known as its Human Rights Defender – appointed according to Council of Europe requirement to provide an avenue of citizen complaint -- criticized the government’s decision to use force on March 1. When Ombudsman Armen Harutyunyan sympathized with the families of the dead, saying that they died needlessly, President Robert Kocharyan retorted by saying that he’d made a mistake in putting Harutyunyan in that post and that the advocate shouldn’t confuse Yerevan with Strasbourg, home of the European court of human rights. In other words: “This is Armenia. We have our own rules here.” It appears that, again, Armenia has revealed her true colors, and they are the red, white and blue the West wishes – without the white and blue. Sadly, individuals and organizations in Diaspora who by their influence might pressure this leadership into reassessing its iron-fisted choke on inherently good people have not stepped up to exert the influence that money wields when politics fail. Instead, respected individuals have been publicly silent while powerful organizations have promised “cooperation”. Why? Why not draw a line when “enough is enough” has become way too much? Why not simply say that the dollars and pounds and euros stop until decency starts? Why? Because the West no longer (if it ever did) holds the trump card that will decide whether Armenia comes up aces, or craps out on democracy. Leverage belongs to Mother Russia. (Kocharyan in fact said on Thursday that if the US should withdraw its $236 million Millennium Challenge aide, Armenia would “no doubt” find other avenues of funding.) After western aid built up Armenia’s crumbled infrastructure, authorities here used the new foundation to exploit their personal connections with Russian comrades that has brought astounding wealth to a few, often at the expense of social welfare. While the US was busy funding seminars on civil society, Russian investors represented by Armenian foot servants were eyeing development of property and acquisition of resources that would scavenge a country while enhancing personal portfolios. That’s the way capitalism should work, isn’t it? Having money and power guarantees the ability to create more money and power. Fine. Let’s just not call Armenia a democracy. These terrible days prove that it is far from it. © Copyright ArmeniaNow.com 2002-2008. All rights reserved.

My postings are my views and perceptions of the reality and my worldview. I am for discussion, which I believe brings best in most people. If anyone disagrees with my postings, make a point of your own, prove me wrong instead of attacking me, or making imperative statements without any prove. Prove me the opposite. Armenia is a democratic country where human rights are respected, where there are no political prisoners, where media is free, where …. the list can go on and on. You can not put on rosy glasses and yell everything is great, but things won’t change from it. The existing imperfections won’t go away. Also, I don’t think stability is what Republic of Armenia should strive for; it should seek stable government structures not stable governance. Boghos I agree with your posting completely. If SS run a good campaign, he would have won the election without any upheavals. But, he didn’t. He might have received more votes, but he certainly did not receive more than 50% of them. There should have been a 2nd round to get a winner.

Allow me to disagree with you on your assessment of authorities and the opposition. The authorities' actions since March 1, paves the way toward 1984 type totalitarianism. The rulling party feels insecure to have a level field for competing on ideas, and is not for developing civil society, otherwise they'd help to conduct fair elections. The authorities’ actions show their desire to turn Armenia into Lukashenko’s Belarus, pariah state shunned by the international community. Below is just a small list of what they have done so far: - Total control of all media and information sources (desire to brainwash people by controlling the information outlets. I guess controlling TV channels were not enough now they are after independent media). Why are they so afraid of dissidence. - People’s freedom of assembly is severely prohibited. (new law passed by Parliament) - Political persecution (100+ people are in prisons and 800+ has been detained and released) - Disregard toward the international community (the calls from EU for independent investigation has been ignored by Mr. Kocharyan) In retrospect any organization or a group of people that feels above the law and not accountable to anyone for longer period of time is bound to become a corrupt and despotic, which is the current reality in the Republic of Armenia.

Բաց նամակ ՀՀ վարչապետ Սերժ Սարգսյանին Մարտ 19, 2008 - 01:58 Հարգելի պարոն Սարգսյան: Փետրվարի 19 ընտրությունները հերթական անգամ ստեղծեցին մեր երկրում բռնության, անհանդուրժողականության, անվստահության մթնոլորտ, խորացնելով ժողովրդի եւ իշխանության միջեւ առաջացած ճեղքը, բեւեռացնելով եւ բաժանելով հասարակությունը: Մենք չենք մոռացել, որ այս չարիքը սկվեց դեռեւս 1996 թվականի սեպտեմբերից, երբ կեղծիքով եւ ուժով իր պաշտոնն եր փորձում պահպանել Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը: Մենք չենք մոռացել նաեւ հետագա խորհրդարանական եւ նախագահական բոլոր ընտրությունները զուգորթող անօրինականության ու բռնության դրսեվորումները: Սակայն վերջին իրադարձությունները գերազանցել են այդ դառը փորձի բոլոր նախադեպերը: Առաջին անգամ մայրաքաղաքի փողոցներում Հայոց պետությունը թափեց սեփական քաղաքացիների արյունը: Արցախյան շարժման քսանամյակի օրերին կատարվեց Երեւանի ՙսումգաիտացումը՚: Մենք դատավոր չենք, որ մատնանշենք մեղավորներին, սակայն մշակույթի գործիչները միշտ պարտավոր են պաշտպանել զոհերին, աջակցել թույլերին, նեցուկ լինել վիրավորներին: Խաղաղ ցույցերի բռնի ճնշումը եւ մահակներով վտարումը հրապարակից դեպի քաղաքի փողոցներ անխուսափելիորեն բերելու եր բախումների եւ նման որոշումը կամ գիտակցված սադրանք եր կամ առնվազն կոպիտ ու անթույլատրելի սխալ իշխանության կողմից: Զինված ուժերի օգտագործումը խաղաղ բնակչության դեմ սեփական երկրում անդառնալի հետեւանքներ է ունենալու մեր փոքր երկրի ու ժողովրդի համար: Պարոն վարչապետ, Դուք, որպես ԿԸՀ կողմից հաստատված նորընտիր Նախագահ դեռեւս կարող եք կանգնեցնել հասունացող քաղաքական եւ սոցիալական ճգնաժամը: Մենք առաջարկում ենք անհապաղ միջոցների չորս կետ, որ մեր համոզմամբ կարող են շտկել իրավիճակն ու մեղմել կրքերը: Դրանք են. Ա. Արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունների անցկացումը: Կոալիցիոն կառավարության հնչեցրած գաղափարը չի կարող լուծել խնդիրը, քանի դեռ հասարակության մի ստվար զանգվածը դուրս է մղված Ազգային ժողովից դեպի Թատերական հրապարակ ԱԺ նախորդ կեղծված ընտրությունների հետեւանքով: Միայն Ձեր քաղաքական կամքը կարող է ապահովել Ազգային Ժողովի նոր եւ իսկապես մաքուր ընտրությունները: Բ. Նորընտիր խորհրդարանում անկախ հանձնաժողովի ստեղծում 2008թ. մարտի 1,1999 թ. հոկտեմբերի 27 դեպքերի,1990-ական թթ. քաղաքական սպանությունների եւ տնտեսական խոշոր հանցագործությունների հետաքննության լայն լիազորություններով: Գ. Քաղաքական բանտարկյալների անհապաղ ազատում: Դ. Հանրային հեռուստատեսության խորհրդի փոփոխություն եւ համալրում հասարակական հեղինակություն ու հարգանք վայելող եւ բազմակարծությունն ապահովող մարդկանցով, ովքեր կերաշխավորեն ազատ ու ճշմարիտ տեղեկատվության սահմանադրական իրավունքը: Հարգանքով` Տիգրան Խզմալյան,կինոռեժիսոր Ռուբեն Հախվերդյան, երգահան Արամ Թալալյան, թավջութակահար Վահագն Ստամբոլցյան, երգեհոնահար Գագիկ Գինոսյան,ազգագրագետ,ազատամարտիկ Հայտարարությունը բաց է

I think in this particular case Orwell's 1984 is more appropriate for quoting. Whoever has read the masterpiece will understand the meaning behind these words. War is Peace Freedom is Slavery Ignorance is Strength

Soviet Union was one of the most stable countries of the world and is that where you want Armenia to head to (the Beatles song comes to mind “Back in USSR”). Do we want Armenia to go forward or backward? I think the question is rhetoric enough to have the answer in it. Is it the type of stability we strive for where the freedom of speech and assembly are significantly curtailed and monitored, where the police brutality is common, and where the secret service is in every corner? Do we want the Republic of Armenia to become a pariah state, shunned by the international community? I for one don’t. I want Armenia where the freedom of speech and assembly is respected, where the police act within the law and most of all I want Armenia where the RULE of LAW is respected by the state and where the law and law enforcement authorities guarantee the basic human rights. That’s the type of Republic I want Armenia to strife for. I am not for revolutionary movements, but when the political processes do not work and people’s vote is constantly raped at ballot boxes, than the people do not have much of a choice, but to rebel: Rebel against totalitarianism, rebel to get their basic rights back. They can go around sheepishly with their daily lives, (Ruben Hakhverdyan put it very eloquently: Eghir hez, banogh yez, yev vorocha qez bazhin hasac khote, minchev kbacvi aravote) or they can fight for their rights. People should revolt; when their fundamental human rights are violated otherwise there’ll be a total stability, just like in Brezhnev days.

In response to severe fear of its own people and the public discontent against the illegalities, the governing junta of Armenia that has passed a law that violates one of the basic rights guaranteed by the Constitution of Armenia and international treaties signed by the Republic of Armenia (Venice Convention), the right of assembly. Since the end of February every step undertaken by the junta is an affirmation of the fact that Armenia is in the fast lane toward dictatorship. The ruling power ignores the calles from the international community and human rights organizations to restore the basic human rights and end the emergency rule. One can reasonably assume that after this nothing prevents the governing power from banning newspapers that are opposed to them or access to internet as long as they have power. The friends of Armenia both in Diaspora and in other international organizations ought to voice their displeasure toward banning one of the basic human rights. Hamletian quote is appropriate in this case: "Something is rotten in the State of Armenia"

Don't cross the boundaries of debate and be a little bit courteous, if you have any courtesy. If you don't then I feel bad for wasting my time. If you don't know the Armenian reality allow me to shed some light into what KGB means. In Armenia since Soviet times Ka-Ge-Be, is a common term used in Yerevan, referring to the security services. There is a term called, Ka-Ge-Bei padval, Ka-Ge-beishik, which all have the same root. Aram Abrahamyan, one of the most respected journalists in Armenia definately was not referring to Soviet past, whatsoever. Government has no right to restrict free speach. The state serves people's interests, not the opposite. Government is not elected so it can restrict people's fundamental right to free speach and expression. People don't pay taxes and Ka-Ge-Beishik salaries so Ka-Ge-Be can become a tool for oppression.

I can comment on pointing to the fact that there is no freedom of press. That was a charade by the authorities to create an impression for the international community. Թերթերը չեն տպագրվել, մեղմացումներ չկան Մարտ 14, 2008 - 10:12 www.hra.am Ռոբերտ Քոչարյանի մարտի 13-ի հրամանագրով փոփոխություններ են կատարվել արտակարգ դրություն հայտարարելու մասին մարտի 1-ի իր հրամանագրում, որոնք վերաբերում են լրատվամիջոցների գործունեության սահմանափակումներին: Փոխվել է մարտի 1-ի հրամանագրի 4-րդ կետի 4-րդ ենթակետը` ?զանգվածային լրատվության միջոցների կողմից պետական եւ ներքաղաքական հարցերի առնչությամբ հրապարակումները կարող են իրականացվել բացառապես պետական մարմինների պաշտոնական տեղեկատվության սահմաններում?, շարադրվում է հետեւյալ խմբագրությամբ` ?արգելվում է զանգվածային լրատվության միջոցների կողմից պետական եւ ներքաղաքական հարցերի առնչությամբ ակնհայտ սուտ կամ իրավիճակը ապակայունացնող տեղեկատվություն կամ առանց իրազեկման (ապօրինի) միջոցառումների մասնակցության կոչեր, ինչպես նաեւ նման տեղեկատվություն կամ կոչեր որեւէ այլ եղանակով եւ ձեւով հրապարակելը կամ տարածելը?: Իրականում սակայն ոչ մի բան էլ չի փոխվել, իրականացել է նախօրեին հնչած մեր մտավախությունը, մարտի 1-ից չհրատարակվող թերթերը լույս չեն տեսել նաեւ մարտի 14-ին։ Իսկ թե ինչու, պարզաբանում են թերթերի խմբագիրները։ ԱՐՄԻՆԵ ՕՀԱՆՅԱՆ` ?ՀՐԱՊԱՐԱԿ??թերթի գլխավոր խմբագիր–Մարտի 13-ին մենք աշխատել ենք, ամփոփել են 15 օրվա իրադարձությունները, գիշերվա 2-ին թերթը տարել են տպարան, ուր նստած էր Ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցը, որը առանց որեւէ պատճառաբանության ասել է, որ թերթը չի տպվելու։ Թերթը տպել արգելելու վերաբերյալ պատճառաբանություն ներկայացնելու մեր առաջարկին ի պատասխան ասաց, թե պատճառներ չի ներկայացնում։ Այսպես մերժել են բոլոր թերթերին։ Տպագրվել են այն թերթերը, որ մարտի 1-ից հետո էլ էին տպագրվում։ Այնպես որ մամուլի ազատության սահմանափակումները չեն մեղմացել, դրանք ընդամենը ֆորմալ քայլ էին, Արեւմուտքին ցույց տալու համար, որ իշխանությունները զիջումների են գնում, բայց իրականում ներքին կարգով պահեցին նախկին վիճակը։ Ու հայտնի չէ, թե չորս օրից հետո, երբ արտակարգ դրությունը վերացած լինի, հնարավոր լինելո՞ւ է տպագրվել, թե իշխանությանը այս վիճակը այնքան դուր կգա, որ կշարունակեն նույն գրաքննությունը այլ մեթոդներով կիրառել։ ԱՐԱՄ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ ?ԱՌԱՎՈՏ??օրաթերթի գլխավոր խմբագիր-Երեկ մենք աշխատել ենք, թերթը պատրաստել, տարել տպարան։ Տպարանում նստած էր Ազգային անվտանգության ծառայության գրաքննիչը, ով թույլ է տալիս, կամ արգելում է տպագրությունը։ Տարան մեր թերթի 4-րդ, 5–րդ, 6-րդ, 7-րդ էջերը, ուր Լեւոն Տեր–Պետրոսյանի բաց թողնված ասուլիսներն էին։ ԿԳԲ–ի գրաքննիչը ասաց, որ այդ ասուլիսներում պարունակվում է ակնհայտ սուտ տեղեկատվություն, ինչը հակասում է նախագահի հրամանագրին, եւ թերթը չի կարող տպվել եւ արգելեց թերթի տպագրությունը։ Նրանք միջազգային հանրության աչքին թոզ փչելու համար հայտարարեցին, թե մեղմացումներ են արել, բայց ոչ մի բան էլ չեմ մեղմացրել։ ?ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿ??օրաթերթի գործող խմբագիր?ՀԱՅԿ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆՆ?էլ ասաց, որ երեկոյան թերթը սովորականի պես տարել են տպարան ու էլի հանդիպել Ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակցի, ով կարդացել է նյութերը, հեռախոսով ինչ–որ մեկի հետ զրուցել եւ ասել, որ ?Հայկական ժամանակը? չի տպագրվելու։ Հայկ Գեւորգյանը եւս կարծում է, որ մամուլի ազատության սահմանափակումների մեղմացումները ?մեղմացումներ չէին, այլ միջազգային հանրության աչքին թոզ փչել, մեր իշխանությունները հստակ ցանկ ունեն, թե որ թերթերը չեն տպագրելու?։ Հայտարարված մեմղացումներից հետո չեն գարծում նաեւ էլեկտրոնային թերթերը։??ԼՐԱԳԻՐ??էլեկտրոնային թերթի խմբագիր?ՀԱՅԿԱԶՆ ՂԱՀՐԻՅԱՆԸ?ասաց, թե ինչպես մարտի մեկին, այնպես էլ այսօր, իրենց չաշխատելու պատճառը խմբագրությունը չէ, այլ նրանք, ովքեր անջատել են թերթը։ Հայկազն Ղահրիյանի կարծիքով, եթե իշխանությունները թույլ չեն տալիս թերթերին աշխատել, նշանակում է, որ սահմանափակումներիր ոչ մի մեղմացում էլ չի եղել.

I came across a blog with an interesting analysis. http://lragrox.blog.com/ Ըստ Ժողովրդավարության, իշխանությունը միակ օրինական մարմինն է, որ կարող է ուժ գործադրել։ Ու դա հասկանալի էր, երբ ոստիկանությունը փորձում էր Ֆրանսիական դեսպանատան մոտ ցրվածներին կարգավորել։ Դա սպասելի էր։ Այն, որ մարտի 1–ի գիշերից հետո սկսվեցին ձերբակալությունները՝ նույնպես պարզ է։ Հանրային կարգ է խախտվել ու պետք է կազմակերպիչները պատասխան տան։ Ու նաև արտակարգ դրությունն հայտարարելն էլ հասկանալի էր։ Բա ի՞նչ պետք է լիներ...Տանկերը, զորքը, զինվորները՝ առատ–առատ ու կառավարական յուրաքանչյուր շենքի մոտ՝ նորմալ է։ Բայց ինձ համար մի բան է անհասկանալի։ Ինչո՞ւ փակել ինտերնետային կայքե՞րը, ինչո՞ւ լռեցնել Ազատություն ռադիոկայանը՞։ Ինչի՞ համար...թող փակեին այն ժամանակ, երբ արտակարգ դրության պայմանները խախտեին։ Բայց եթե դեռ ոչինչ չի եղել, ապա ինչու են արգելափակո՞ւմ։ ՈՒ ինչո՞ւ ընտրովի... Ես չեմ ցանկանում ինչ–որ կողմ ընդունեմ ներքաղաքական պայքարում՝ սերժի, թե լևոնի, ես ընդամենը քաղաքացի եմ։ Բայց քաղաքացի, որ տեղեկատվություն ստանալու ամենահիմնարար սկզբունքից զրկվել է։ Ինչո՞ւ է Քոչարյանը այդքան վախենում մամուլից։ Ինչո՞ւ է այդքան հաճույքով ամեն անգամ լռեցնում նրանց։ Չէ՞ որ հենց մամուլի միջոցով է հասարակության դժգոհությունը արտահայտվում ու մարում ու եթե այսօր ընդդիմությանն ավելի շատ եթեր տային, նույն հրապարակի հանրահավաքները այդքան բազմամարդ չէին լինի... Ամեն օր, մազոխիստական համառությամբ Ռեգնումում կարդում եմ հայկական լուրերը։ Քոչարյանի ասուլիսները և դատախազության հաղորդագրությունները։ Այս ամենի մեջ մի մեջ վտանգ կա՝ մեր երկրում հասունանում է ֆաշիզմ...։ Դա սոսկալի է, բայց փաստ է։ Ֆաշիզմ է ծնվում, որը անդառնալիորեն գնալով ավելի է խորանում։ Ռեպրեսիաներով հաշվեհարդար տեսնելը իշխանության համար ամենահեշտ ձևն է, ավելի դժվար է՝ տարաձայնությունները կարգավորել համաձայնությամբ։ Իսկ դա դեռ չի երևում։ Չեմ ցանկանում որևէ կանխատեսում անել....բայց մի բան պարզ է՝ եթե Քոչարյանն այսպես շարունակեց, շուտով իսկապես հանրահավաք չի լինելու։ Իսկապես չի լինելու՝ գիտեք ինչո՞ւ...որովհետև մարդ էլ չի լինելու։ Առանց չափազանցության, ավելորդ դրամատիզմի, պաթեթիզմի....ես գիտեմ գոնե մի հիսուն ընտանիք, որ արդեն այսօր հավաքում են ճամպրուկները։ Հայաստանում այլևս անհնար է ապրելը...ու ոչ այն պատճառով որ պայմանները շատ վատն են, չէ, վատը չեն, հարկերն էլ կարգին են, փող աշխատելն էլ հնարավոր է, ուղղակի իշխանությունը ֆաշիստական է։ Նրանք ֆաշիստ են։ Սովորական ֆաշիստ՝ որ կիրառում են ընտրովի ժողովրդավարություն, թույլ տալիս աշխատել ընտրովի գործարարներին, որ ընտրովի մենաշնորհներ կան ու ընտրովի ընդդիմադիրներ....Ռոբերտ Քոչարյանը բռնապետ չէ, որովհետև եթե բռնապետ լիներ, հենց այսօր ընդդիմադիրներին կսպաներ կամ կարտաքսեր։ Նա ուղղակի ֆաշիստ է։ Մի բան պետք է վերջապես հասկանալ՝ առանց ազատ մամուլի անհնար է ժողովրդավարական երկիր կառուցել։ Դա ուղղակի անհնար է։ Եվ պետք է հանդուրժող լինել բազմակարծության հետ։ Անհնար է, որ բոլորը միևնույն կարծիքն ունենալ չեն կարող։ Մտքերս անընդհատ գնում–գալիս են։ Ուզում էի ասել հետևյալը՝ հայրենիքը ֆաշիզմի վտանգի առաջ է ու եթե այսպես շարունակվի, ապա Հայաստանը կմնա առանց հայաստանցիների։ Ու դժբախտաբար, այսօր չկա մեկը, որ կարողանար կամ ցանկանար այս վտանգը բարձրաձայնել... Հ.Գ. Ցավալի է, որ 2003–ին Քոչարյանը իշխանության եկավ ու երդում տվեց այն ժամանակ, երբ իր քաղաքացիներին ծեծում էին, ու հիմա էլ հեռանում է՝ էլի ծեծի ենթարկելով իր քաղաքացիներին։ Քոչարյանը լավ նախագահ կլիներ, եթե բացի ասֆալտից ու շինարարությունից, մի քիչ էլ մեզ սիրեր՝ սովորական քաղաքացիներին, փորձեր շահել մեր համակրանքը, մի քիչ ջերմություն հաղորդեր։ Նա իրեն պահեց որպես գործուղված նախագահ...։ Երանի հաջորդը մի քիչ ավելի սրտացավ լինի, ջիգյար ունենա, սիրտ, հուզվելու ունակություն, սիրի Երևանը այնքան, որքան մենք ենք սիրում, մտածի ոչ թե մայքերը բարեկարգելու, այլ մեր սպիացած հոգիների վերականգնելու մասին, լինի սխալական, բայց չվախենա սխալն ընդունելուց, իրեն հետ չհամաձայնվողի հետ խոսա, ոչ թե զրուցի լրագրողների՛ հետ, այլ մեր հետ, ոչ թե մեզ ասի, այլ մեզ առաջարկի, ոչ թե մեզ ղեկավարի, այլ ծառայի, նախագահ չլինի, այլ նահապետ, գերագույն հրամանատարի փոխարեն՝ սպարապետ... երանի հաջորդ նախագահը ոստիկանության առաջ ոչ թե խնդիր դնի պահպանել հասարակական կարգը , այլ հենց հասարակությունը, ոչ թե մայրաքաղաքի անդորրը, այլ հենց բնակիչներին...առաջին գործը՝ հարկային մուտքերի մասին հաղորդագրություն կարդալու տեղը՝ քաղաքացիների բողոքներն ընթերցելը։ Երանի հաջորդ նախագահին հնարավոր լինեի բարևել, հետը նկարվել, բարեկիրթ խոսել, կատակել, զգաստանալ նրա ներկայությունից, այլ ոչ թե վախենալ դեռ 15 րոպե առաջ։ Երանի մեր նախագահով մենք հիանանք, հպարտության զգացում ապրենք, պատասխանատվություն զգանք, կարոտենք նրան՝ երբ գործուղման մեկնի, աջակցենք՝ դժվարին որոշումներում, բանավիճենք՝ լավագույն որոշման համար, միասին պայքարենք...Տեր իմ Աստված, միթե այսպիսի նախագահ ունենալն այդքան անիրականանալի է, մեզանից հեռու...

I warned you against personal attacks, that defeats the purpose of this forum. If you want to get engaged in productive arguments present a point and have valid arguments. If not hold your silence forever. We, the citizens of the Republic of Armenia, will develop a civil society in our country, without the criminal thugs, Sashiks, Liskas, etc., and their patrons, who have been plundering the country for too long.

Our people have seen many tyrants throughout its history and were able to overcome and topple them with its tenacity and perseverance. Robert Kocharyan and his clan might imprison 100, 200 or 1,000 people, but it can not imprison 3 million people. It might even be successful in prolonging its life by a few months even a year, but the freedom loving people of Armenia will eventually prevail. The junta eventually will be judged, if not by the justice system then by the history for sure. They showed their true face in March, mass arrests, killings, etc. Remember what our people were called by Vremya in 1988, "nekotorie extremisti". With the same tone HayLur calls the same people "Narkomanner u bomjer". Let’s take a look who is behind the regime - Garnik Isagulyan (former KGB agent who rotted against his friends) - Tokhmakhi Mher (known bandit who is terrorizing the Erebuni Community for years). - Liska (known rapist and killer in Syunik) - Mkhchyani Muk (no comments, all is known about him) - Sashik (I had the privilege to meet this individual whose Armenian just cracked me up and intelligence level is just “plinduzits tsatsr”. Direct quote from him “Aper eghace mlyon chi, et mer hamar pogh chi voobshe” - Nemets Rubo (known gangster from Avan who is known to bit up his business adversaries. Angraget u dukhov tghaya.). This list can go on an on. The regime is supported by the above mentioned individuals. Why can't there be a normal political dialogue, why did they have to close A1Plus and monopolize information distribution. I believe in Armenia and hope that the citizens of the Republic will prevail, the common sense will prevail. What should be done: Common Sense Should Prevail, the Criminal Must Go. Լեւոն Տեր-Պետրոսյան. «Ես կարեկցում եմ Սերժ Սարգսյանին» ՀՀ հիմնադիր նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը, ով ըստ էության, գտնվում է տնային կալանքի տակ, մարտի 11-ի երեկոյան իր առանձնատանը ասուլիս էր հրավիրել: Ստորեւ ներկայացնում ենք նրան ուղղված հարցերը եւ պատասխանները աննշան կրճատումներով: -Մի քիչ անհասկանալի կլիներ, թե ինչո՞ւ շուտ չեմ արել ասուլիսը, բայց սպասում էի` նախ, Սահմանադրական դատարանի որոշմանը, երեք օր էլ սպասեցի, մինչեւ գրավոր ստացա որոշումը. մինչեւ այդ որոշումը ձեռքիս չլիներ, ես չէի կարող խոսել: Հիմա այդ գրավոր որոշման մասին ես մի հայտարարություն եմ արել: «Ս.թ. մարտի 5-ին ես Սահմանադրական դատարանի ուշադրությունը հրավիրեցի երկու իրավական հարցի վրա: Ընտրական օրենսգրքի 78.1 հոդվածի համաձայն` վարչապետը միայն մեկ հանգամանքում կարող էր գրանցվել ՀՀ նախագահի թեկնածու, այն է` եթե ունենար ՀՀ նախագահի պաշտոնակատարի կարգավիճակ, եւ քանի որ Սերժ Սարգսյանը այդպիսի կարգավիճակ չուներ հետեւաբար նրա գրանցումն անօրինական է: Իսկ ըստ ՀՀ Սահմանադրության 53.1 հոդվածի` «Ռազմական եւ արտակարգ դրության ժամանակ Հանրապետության նախագահի ընտրություն չի անցկացվում»: «Նախագահի ընտրություն» նշանակում է ընտրական ողջ գործընթացը` սկսած առաջադրումից մինչեւ բողոքարկման համար սահմանված ժամկետի ավարտը, այն է` Սահմանադրական դատարանի որոշումը: Ուստի, քանի որ Սահմանադրական դատարանի նիստերը կայացել են այդպիսի դրության պայմաններում, ապա ընտրությունները վավերական կամ օրինական չեն կարող համարվել»: Իմ կողմից բարձրացված այս հարցերի վերաբերյալ դատարանում իր առարկությունները ներկայացրեց պատասխանող կողմի ներկայացուցիչ Դավիթ Հարությունյանը: Այսպիսով, Սահմանադրական դատարանն ուներ ընտրական օրենսգրքի 78.1 եւ ՀՀ Սահմանադրության 53.1 հոդվածների վերաբերյալ թե’ դիմող, թե’ պատասխանող կողմի կարծիքները: Ըստ այդմ, դատարանը պարտավոր էր իր վերաբերմունքն արտահայտել դրանց նկատմամբ եւ համապատասխան եզրակացության հանգել, ինչը զարմանալիորեն տեղի չունեցավ: Սա նշանակում է մեկ բան. Սահմանադրական դատարանը, իրավական փակուղու առջեւ չկանգնելու կամ անհարմար վիճակի մեջ չընկնելու համար խուսափեց անդրադառնալ անցած ընտրությունների օրինականությունը կասկածի տակ դնող ամենաանառարկելի հիմքերին: Սակայն գերադասելով անտեսել այդ հիմքերը` Դատարանն ընկավ ավելի անպատվաբեր եւ խայտառակ վիճակի մեջ. փաստորեն լռելյայն անվավեր ճանաչելով անցած ընտրությունները եւ ական դնելով Սերժ Սարգսյանի լեգիտիմության տակ: Ես այս հայտարարությունը վերնագրել եմ այսպես «Սահմանադրական դատարանը ականապատեց Սերժ Սարգսյանի լեգիտիմությունը»: Մի երկրորդ տեղեկություն էլ իմ կողմից. ես բազմիցս հայտարարել էի, որ մենք առայժմ հարգում ենք արտակարգ դրության պայմանները, ոչ մի միջոցառում, ոչ մի զանգվածային բողոք չենք կատարել եւ ընդհանրապես, մարտի 1-ից հետո մեր կողմից իրադրությունը սրելուն ուղղված բացարձակապես որեւէ քայլ չի կատարվել: Բայց ասել էի, որ արտակարգ դրությունը վերացնելուց անմիջապես հետո մենք պիտի սկսենք մեր հանրահավաքները: Երեկ մենք դիմել էինք քաղաքապետարան` մարտի 21-ին հանրահավաքի իրազեկում տալու համար: Այսօր առավոտյան մեզ մերժել են: Մերժում կա գրավոր, ինձ հետաքրքիր էլ չէ դրա հիմնավորումը, բայց փաստ է` այսպիսի բան չի եղել ընդհանրապես: Մերժելու պրակտիկա գոյություն չունի: Կարող էին մերժել ասելով` Թատերական հրապարակը հարմար չէ, մենք ձեզ տրամադրում ենք այլ տեղ: Ուրիշ հիմք չկա: Դա էլ չեն արել` ընդհանրապես են մերժել: Սա շատ կարեւոր բան է: ՍԴ որոշման մասին: Ի՞նչ է ստացվում: ՍԴ 19 էջանոց որոշումը մանրամասներին է վերաբերվում: Հիմնական մասը կոնստատացիա է` դիմողի եւ պատասխանողի հարցադրումների շարադրանք: Մնացածը` դատարանի վերաբերմունքը, նորից մանրամասներին է վերաբերվում. ինչ-որ տեղամասերում կատարվածի, մամուլի անհավասարության եւ այլն: Բայց այս ամբողջը նշելուց հետո, վերը նշված ամենագլխավոր երկու խնդիրը լրիվ անտեսել են: Լրիվ անտեսված են այս 2 գլխավոր խնդիրները: Ինձ համար շատ հասկանալի է: Եթե նրանք անդրադառնային այս 2 հարցին, պիտի կայացնեին մի հեղհեղուկ մեկնաբանություն, այն դեպքում, երբ այս 2 հոդվածները մեկնաբանության ենթակա չեն: Ոչ մի դատարան իրավասու չէ մեկնաբանելու այս 2 հոդվածները: Ուրեմն, կատարվել է մի մեկնաբանություն, որ արել է Դավիթ Հարությունյանը: Բայց այնքան հեղհեղուկ է եղել նրա մեկնաբանությունը, որ դատարանը դա չի ներկայացրել որպես իր կարծիք: Ուղղակի տվել է որպես պատասխանողի կարծիք: Ասենք, կարող էր ասել` մենք համաձայն ենք Դավիթ Հարությունյանի մեկնաբանության հետ, կամ իրենց մեկնաբանությունը տալ: Եթե սա չեն արել, եթե իմ հարցադրմանը չեն պատասխանել, դա նշանակում է, որ իմ հարցադրումները ապացուցված են: -Պարոն Տեր-Պետրոսյան, ՍԴ-ն իր որոշման մեջ այդ նկարագրական մասում նաեւ նշեց, որ ՍԴ-ն չպիտի քննի օրենսդրական վեճերը եւ ասաց, որ դրանք քննության են ենթակա վարչական դատարանում, որ դա դուք պիտի վիճարկեք վարչական դատարանում: Դա ինչպե՞ս եք մեկնաբանում: -Գուցե զուտ ձեւական առումով նրանք շատ ճիշտ են, այդպիսի ընթացակարգ կա, որոշ հարցեր վերաբերվում են վարչական դատարանների իրավասությանը: Այսինքն, իրենք այստեղ կարող են շատ ճիշտ լինել: Նույնը Եվրոպական դատարանները, եթե բոլոր ինստանցիաները չեն անցել, չեն բողոքարկել, նրանք չեն ընդունում գործը: Այստեղ ֆորմալ առումով նա կարող էր ասել` սա ինձ չի վերաբերվում: Բայց այս 2 հարցերը միայն իրեն են վերաբերվում, ուրիշ ոչ մեկին: Ինձ համար, ասում եմ, մանրամասները կարեւոր չեն: Դրված են ամենակոնկրետ եւ ամենագլխավոր հարցերը, որոնց ՍԴ-ն չի պատասխանել, չի անդրադարձել, վերաբերմունք չի արտահայտել եւ եզրակացության չի հանգել: -Պարոն նախագահ, ՍԴ-ն փաստացի այն վերջին իրավական ատյանն էր Հայաստանում, որտեղ կարելի էր բողոքարկել ընտրությունների արդյունքները: Սրանից հետո ի՞նչ իրավական քայլեր եք պատրաստվում անել: -Չկա: Եվրոդատարանը չի ընդունում գործեր նախագահի ընտրության արդյունքները վերանայելու վերաբերյալ: Բայց կան ուրիշ խդնիրներ, որ կարելի է բարձրացնել, ասենք մարդու իրավունքների պաշտպանության, քաղաքացիների իրավունքների, մարդիկ, որոնք ձայն են տվել եւ փաստորեն այդ ձայները գողացվել են նրանցից: Բազմաթիվ այլ հարցերով կարելի է դիմել ՍԴ: -Պարոն նախագահ, այն, որ մերժեցին հանրահավաքը, արդյոք դա չի՞ նշանակում, որ իշխանությունները ցանկանում են ընդդիմության գործողությունները տանել դեպի փակուղի: -Իհարկե: Ուրիշ ի՞նչ է նշանակում: Հենց դա էլ նշանակում է: Մենք հիմա կդիմենք հաջորդ օրվա համար` մարտի 22-ի համար, թող էլի մերժեն, կդիմենք մարտի 23-ի համար: -Իսկ հնարավո՞ր է հանրահավաքները Երեւանից դուրս անել: -Կա այդպիսի հնարավորություն, բայց հիմա այնպիսի երկրում ենք ապրում… Մերոնք դիմել էին Էջմիածնում, այնտեղ էլ էին արգելել: Ասացին, որ ԳԱԼԱ-ն չի հեռարձակվում, թեեւ արտակարգ դրությունը չի տարածվում Երեւանից դուրս: -Չարտոնված հանրահավաքներ չե՞ք անելու: Եթե անընդհատ մերժեն, ի՞նչ եք անելու: -Ինչքա՞ն պիտի մերժեն: Չեն կարող այդքան մերժել: Ուրիշ ձեւ կգտնեն: Պարզապես կերկարացնեն արտակարգ դրությունը: Իրենց պետք է 20 օր, որ մինչեւ ապրիլի 9-ը հանրահավաք չլինի: Մենք չենք պատրաստվում չիրազեկված հանրահավաք անել: Իրազեկված կլինի, կանենք: -Հայ-ադրբեջանական շփման գծում լարվածությունը ինչպե՞ս եք մեկնաբանում: -Շատ ցավալի էին այս վերջին իրադարձությունները սահմանի վրա, որովհետեւ լուրջ էին: Համենայնդեպս, ըստ արտասահմանյան աղբյուրների, զինադադարի 14 տարվա ընթացքում սրանք ամենալուրջ խախտումներն են եղել: Դա արդեն լուրջ բան է: Հիմա մոտիվների մասին չեմ ուզում խոսել: Ակնհայտ մոտիվներ կան: Հնարավոր է, որ Ադրբեջանում, ամենավերին մակարդակներում ինչ-որ մարդկանց թվա, որ Հայաստանը թուլացած է, ներքին քաղաքական լարվածությունը կոտրել է կառավարելիությունը եւ այլն: Հետախուզական բան կա այս ամենի մեջ` թեթեւ հետախուզություն անել, տեսնել, թե ինչպիսի դիմադրություն կլինի: Հնարավոր է: Խոսում են նաեւ հայկական կողմի մոտիվների մասին: Ես չեմ ուզում հիմա չեղած տեղը ենթադրություններ անել: Ասում են, որ միգուցե Հայաստանի իշխանությունները շահագրգռված լինեն Հայաստանի ներքին խնդիրներից շեղել մեր ժողովրդին: Չգիտեմ` որքանով է լուրջ: Եթե տեղյակ չեմ, ենթադրություններ ես երբեք չեմ անում: Բայց փաստն արդեն մտահոգիչ է: -Պարոն նախագահ, կարո՞ղ եք կոնկրետացնել, շարունակելո՞ւ եք պայքարել հանուն նոր ընտրությունների եւ եթե այո, ինչ մեթոդներով: -Ես հիմա մեկ միջոց ունեմ պայքարելու` կլինի հնարավորություն հանրահավաքներ անցկացնելու, մամուլը կբացվի, կօգտագործենք մամուլը, կօգտագործենք հանրահավաքները, բոլոր օրինական միջոցները, որոնցով մենք հնարավորություն կունենանք ժողովրդի հետ շփվելու, խոսելու, այն, ինչ արել ենք 5 ամիս: Հինգ ամիս մեր կողմից որեւէ խախտում տեղի չի ունեցել: Այդքան երթեր եղան, մեծ հանրահավաքներ, որեւէ երթի ժամանակ որեւէ մեքենա չքերծվեց, մի ապակի չկոտրվեց, այդ ի՞նչ պատահեց, որ հանկարծ մեկ օրում ժողովուրդը փոխվեց: Մի բան պատահեց` ժողովրդի վրա մահակ բարձրացրեցին, հետո տարերային բողոքներ եղան, հավաքվեցին Ֆրանսիայի դեսպանատան մոտ, հայտնվեցին պրովոկատորներ, սկսվեց մի պրոցես, որը կառավարելիությունից դուրս եկավ: Բայց ես վստահ եմ, որ այդ պրոցեսը հրաշալիորեն կառավարվում էր իշխանությունների կողմից: Ես այսօր էլ 100 տոկոսով վստահ եմ, որ եթե լինեն հանրահավաքներ` իրազեկված, թույլ տրված եւ իշխանությունները մահակ չկիրառեն, ոչ մի հասարակական կարգի խախտում տեղի չի ունենա: Հիմա այն մասին, թե ինչ պիտի ասեմ ժողովրդին: Պիտի ասեմ, որ ես չեմ ընդունում այս իշխանությունների լեգիտիմությունը, պիտի բացատրեմ: Եթե կոռուպցիա է, կոռուպցիա, եթե մարդու իրավունքների խախտում է, մարդու իրավունքների խախտում է: Քաղաքական պայքար է: Կլինեն նոր հնարավորություններ, չգիտեմ` ընտրություններ` տեղական, պառլամենտական, բոլոր միջոցներով մենք պետք է պայքարենք այս իշխանությունների դեմ` քաղաքակիրթ, հասկանալի, հստակ, անզիջում: Մեր կարծիքի կամ կամքի ինչ-որ փոփոխության պարտադրանքի մենք չենք ենթարկվի, ոչ ոք Սահմանադրությամբ էլ չի կարող ստիպել մեզ փոխել մեր կարծիքը: Դա իմ իրավունքն է: Ինչ վերաբերվում է ոչ քաղաքական լարվածությանը, դրան մենք չենք գնում: Ոչ քաղաքական ես համարում եմ ֆիզիկական կոնտակտը` բռնություններ եւ այլն: Այդպիսի բանի մենք երբեք չենք գնացել եւ չենք էլ պատրաստվում գնալ: -Պարոն նախագահ, անընդհատ միջազգային կառույցները ներկայացուցիչները այցելում են Հայաստան, հետո մենք ստանում ենք տարբեր հաղորդագրություններ, միջազգային մամուլը բոլորովին այլ բան է ասում, իսկ մեր մամուլը հայտարարում է, որ եկան Սերժ Սարգսյանին շնորհավորեցին եւ գնացին: Ի՞նչ հետեւանքներ կարող է դա ունենալ: -Դա հավատի խնդիր է: Ով ուզում է, հավատում է Սերժ Սարգսյանի պրոպագանդային, ով ուզում է` հավատում է միջազգային հանրությանը: Դա ինձ թվում է, ցույց է տալիս, թե մենք ինչ երկրի հետ գործ ունենք: Իսկապես, մարդկաց անհարմար վիճակի մեջ են դնում: Մարդիկ գալիս են, իրենց հետ մի բանի մասին են խոսում, դուրս են գալիս, այդ մարդու անունից ինչ-որ բաներ են հայտարարում: Նույնիսկ կոնֆլիկտներ…: Դուք այսօրվա Բրայզայի հայտարարությանը ծանո՞թ եք, թե ոչ: Ես չգիտեմ, թե ինչ խոսակցություն է եղել նրանց միջեւ, բայց ես տեսնում եմ ինչ-որ անձնական վիրավորվածության տարր էլ կա այդտեղ: Նրանք մի բան են խոսել, արել են լրիվ հակառակը: Ես անգամ դա եմ տեսնում այս հայտարարության մեջ: -Իսկ ի՞նչ հետեւանք կարող է դա ունենալ: -Ի՞նչ հետեւանք կարող է ունենալ: Գալու ենք Բրեժնեւի շրջանին, երբ մեր ժողովուրդը մեր պաշտոնական հեռուստատեսության ոչ մի ասածին չի հավատալու: Կամ հակառակն է հասկանալու: Նրանք մի բան են ասելու, հակառակն են հասկանալու: Գալու ենք այս վիճակին: -Ըստ էության, քանի որ գնում է ուղեղների լվացման պրոցես եւ մարդիկ կամ հասարակության մեծ մասը չունեն ինտերնետի հնարավորություն, տարվում են այդ ինֆորմացիայով եւ հավատում են նրան ինչ տրվում է պետական հեռուստատեսության եթերով: Եւ նաեւ հաշվի առնելով ձերբակալվածների մեծ թիվը` դուք կարծում եք, եթե հաջողվի հետագայում ստանալ հանրահավաքի թույլտվություն, ժողովուրդ կհավաքվի՞: -Ուղեղների լվացումն, իհարկե, նոր չէ, այս իշխանությունները 10 տարի դրանով էին զբաղված: Ալտերնատիվն էլ շատ թույլ էր: 17 հեռուստաընկերությանը դիմադրում էր ընդամենը 3-4 թերթ` ընդհանուր` 15-20 հազար տպաքանակով: Ալտերնատիվ դարձան մեր հանրահավաքները, մեր CD-ները: Դրանք շատ լուրջ ալտերնատիվ դարձան: Հիմա դա էլ կօգտագործենք, եթե հանրահավաքներ թույլ չտան: Մենք կհասցնենք ժողովրդին: Ժողովուրդն էլ սիրում է… արդեն ճաշակ է ձեւավորվել: Նույնիսկ պահանջում են` բա ո՞ւր է մեր կինոն: Ուղեղների լվանալը երբեք արդյունք չի տալիս: Ուղեղներ լվանալով հասարակությանը հնարավոր չէ խաբել: Կարող էին խաբել, եթե այս վերջին 6 ամսվա իրադարձությունները տեղի ունեցած չլինեին: Ես գտնում եմ, չգիտեմ, ինձ հետ համաձայն եք, թե չէ, այսօր մենք ունենք լրիվ ուրիշ հասարակություն, ուրիշ ժողովուրդ, քան ունեինք 6 ամիս առաջ: Ես սա համարում եմ մեր ամենամեծ նվաճումը: Իմ համակիրների, իմ թիմի հետ հրաշք ենք գործել: Մենք ստեղծել ենք նոր հասարակություն, քաղաքացիական հասարակություն, գիտակից հասարակություն, ինտելեկտուալ հասարակություն, որի հետ ուզած-չուզած, պիտի հաշվի նստեն: Այո, ձերբակալություններով կարող է փորձեն չեզոքացնել մեզ: Այսօր ամենասուր հարցը դա է: Ձերբակալությունները շարունակվում են նույն թափով: Այդ ձերբակալությունները բացառապես քաղաքական ռեպրեսիայի բնույթ ունեն: Ըստ էության, բախումների ոչ մի մասնակից չի ձերբակալվել, ձերբակալվել են միայն քաղաքական դեմքեր: ՀՀՇ վարչության 70 տոկոսն է ձերբակալված, մի մասն էլ թաքնվում են, իմ կենտրոնական շտաբից 3-ն են ձերբակալված, 3-ը թաքնվում են, իմ տարածքային շտաբների բոլոր ղեկավարները ձերբակալված են, բոլոր այն մադրիկ, ովքեր ակտիվ են եղել այս ընտրությունների ժամանակ, ձերբակալված են: Աշխարհը սա շատ լավ հասկանում է եւ սրա տակից դուրս չեն գալու: Ինչքան շատ ձերբակալեն, այնքան դժվարանալու է իրենց գործը: Իրենց թվում է, փակելո՞ւ են աչքերը: Ոչ: Քաղբանտարկյալն այսօր շատ հազվագյուտ կատեգորիա է: Քաղբանտարկյալներ աշխարհի շատ քիչ երկրներում կան: Դարն անցել է, եւ Հայաստանը չունի այն ռեսուրսները: Ասենք, Իրաքը կարող է 20 տարի սահմանները փակել, նավթ ուներ, բրինձ ուներ, յուղ ուներ, կարագ ուներ, ոչ մեկի օգնության կարիքը չուներ, կարող էր դիկտատուրա լինել: Հայաստանը չունի այդ ռեսուրսները: Ե’ւ քաղաքական հալածանքներ իրականացնի, ե’ւ մարդու իրավունքներ ոտնահարի ե’ւ ընտրությունների այսպիսի վայրագ միջոցառում իրականացնի, ե’ւ նաեւ կախված լինի ամբողջ աշխարհից. չի դիմանա: Հայաստանը դիկտատուրա հաստատելու ռեսուրս չունի: Կարող է ինչ-որ ժամանակավոր խրախճանք լինի նրանց մոտ: Բայց չեմ կարծում, նրանք խրախճանքի մեջ են այսօր: Ես վստահ եմ, որ Ռոբերտ Քոչարյանն ու Սերժ Սարգսյանն այսօր շատ ավելի մտահոգ են, քան մեզանից յուրաքանչյուրը, որովհետեւ իրենք հասկանում են` ինչ են արել, ինչպիսի պատասխանատվության տակ են մտել: Արյուն է թափվել, մեծ արյուն է թափվել: Այս արյան պատասխանատվությունն իրենք շատ լավ զգում են: Այո, շատ վայրագ ընտրություններ են կատարվել: Դրա գնահատականն արդեն տրվեց ԵԱՀԿ-ի այս երկրորդ զեկույցում: 1995-ից մինչեւ 2007-ի ընտրությունները բոլոր զեկույցները եթե գումարեք, այսքան խիստ, այսքան կոշտ զեկույց չի եղել: Սրանք երեւույթներ են, որ չեն կարող անտեսվել: Ինչքան շուտ իշխանությունները գիտակցեն այս բանը եւ ավելի չծանրացնեն վիճակը, այնքան լավ: Մարտի 1-ից հետո մենք իրադրությունը սրող որեւէ քայլ չենք կատարել: Իսկ նրանց բոլոր քայլերն անընդհատ գնում են դեպի սրման: Այս ձերբակալությունները… անընդհատ խոսում են երկխոսությունից, բայց անում են ամեն ինչ, որպեսզի դա խափանեն: -Պարոն Տեր-Պետրոսյան, ես որքան հասկացա, դուք շատ հավանական եք համարում արտակարգ դրության երկարաձգումը: Կասե՞ք ինչ հիմնավորմամբ: -Իշխանությունները երբեք էլ չեն հավատացել, որ հանրահավաքներն ինչ-որ վտանգ են ներկայացնում հասարակական կարգը խախտելու տեսանկյունից: Եթե մեզ թույլ չեն տալիս, ուրիշ պատճառով թույլ չեն տալիս: Հիմա Սերժ Սարգսյանը վերջապես ստացավ «օծություն» ՍԴ-ի կողմից: Նա ուզում է թագադրվել ապրիլի 9-ին: Հիմա ի՞նչ կստացվի, եթե հանկարծ մարտի 21-ին նորից 300 հազար մարդ կանգնի հրապարակում, ասի` Սերժիկ, հեռացիր: Դա կնշանակի, որ ժողովուրդը չի ընդունում ՍԴ-ի որոշումը: Այսինքն, ժողովուրդը չի ճանաչում այդպիսի նախագահ: Իրեն դա պետք չէ: Գոնե, ասում եմ, հասցներ մինչեւ 9-ը, հետո ինչ կլինի, կլինի: Ես նրանց շատ լավ հասկանում եմ: Աշխարհն այդպես է դատում. ինչ դատարան կուզի վճռի, ինչ դիտորդներ ուզեն` գնահատեն… եթե ժողովուրդը չի ընդունում այդ իշխանությունը, սրա հետ է հաշվի նստում աշխարհը: Ժողովուրդը հավատ չի տածում այս ընտրությունների նկատմամբ: Այդ հավատը չկա: Սա ամենակարեւոր հարցն է: Չկա, ժողովուրդը չի ընդունում, ծանր բան է Սերժ Սարգսյանի համար: Ես նրան կարեկցում եմ: -Պարոն նախագահ, այնուամենայնիվ, քրեական գործը, որ քննչական հատուկ ծառայությունում է քննվում, այսպես է սկսվում, «Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը…», այսինքն, ձեր անունը առաջինն է: Ինչքանո՞վ եք հնարավոր համարում, որ այնուամենայնիվ այն խոսակցությունները, որոնք շրջում են ձեզ ձերբակալելու մասին, իրակացվեն: -Ես չեմ բացառում, որ ձեզ էլ ձերբակալեն: Չեմ բացառում այս կանխավարկածը: -Պարոն նախագահ, միջազգային հանրությունը կարեւորում է քաղաքական երկխոսությունը: Այս պահի դրությամբ եղե՞լ է երկխոսություն սկսելու որեւէ փորձ: -Միջազգային հանրությունը լուրջ հանրություն է: Նրանք երբեք դատարկ կոչ չեն արել: Նրանք դրել են օրակարգը` 4 կետ, եւ 5-րդը` երկխոսություն: Ես էլ ՍԴ-ում պաշտոնապես հայտարարել եմ, որ այս օրակարգով ես պատրաստ եմ հենց այս պահին, խնդրեմ, սկսենք երկխոսություն: Մեր կողմը ընդունել է, մյուս կողմը չի ընդունել: Դա դնում են մի կողմ, ինչ-որ ուրիշ վերացական բաներ են ասում` շոու, կլոր սեղան, մյուս կողմից շարունակում են ձերբակալությունները: Մեր դիրքորոշումը շատ լուրջ է: Մենք չենք հնարել, մենք չենք հուշել, Եվրամիության նախագահությունը դրել է, թե ինչ օրակարգով երկխոսություն: Մենք համաձայնել ենք: Հիմա թող Եվրամիությունը բարի լինի, տեր կանգնի իր առաջարկներին, շարունակի պնդել: Ես անընդհատ հանդիպում են նրանց հետ, ասում եմ` ձեզանից բան չենք ուզում, դուք եք ընկել թակարդը, դուք առաջարկել, տեր կանգնեք: Ասել եմ, որ դա ձեզ համար էլ է քննություն: Դրանով մենք կտեսնենք, թե դուք որքան լուրջ եք, որքան եք պնդում ձեր իսկ առաջարկը: Օրակարգի առաջին հարցն է` արտակարգ դրությունը վերացնել, բոլոր ձերբակալվածներին ազատել, ապահովել խոսքի, մամուլի, զանգվածային միջոցառումների ազատությունը եւ անցկացնել մարտի 1-ի իրադարձությունների միջազգային անկախ հետաքննություն: Ոչ մի նշանակություն չունի` ես ընդունում եմ իշանությունների լեգիտիմությունը, թե ոչ: Իշխանությունը կա, դա քաղաքական ֆակտոր է, դա ուժ է, նշանակություն չունի` ընդունում ես, թե չես ընդունում, դու կարող ես նրանց հետ բանակցել: Աշխարհը երկար ժամանակ չէր ընդունում Յասեր Արաֆաթի լեգիտիմությունը, բայց նրա հետ խոսում էր: Աշխարհն այսօր չի ճանաչում Ղարաբաղի նախագահի լեգիտիմությունը, բայց նրա հետ խոսում է: Ոչ մի նշանակություն չունի: Եթե քաղաքական ֆակտոր կա, քաղաքական ֆակտորի հետ պետք է խոսես, պետք է հաշվի նստես: Ես չեմ ընդունելու Սերժ Սարգսյանի լեգիտիմությունը, բայց դա չի նշանակում, որ ես նրա հետ չեմ խոսի: Կա մարդ, իշխանություն ունի, լծակներ ունի, ո՞նց կարող ես անտեսել: Ինքն էլ ինձ չի կարող անտեսել: Իմ հետեւում էլ ժողովուրդ կա: Առայժմ անտեսում է, ոչինչ, վաղ թե ուշ հաշվի կնստի: -Այսինքն, այդ եվրոպական եւ ամերիկյան դիվանագետների միջնորդական ջանքերն առայժմ ապարդյո՞ւն են: -Ես չեմ կարող ասել: Բավական բանի հասել են, ինչո՞ւ: -Արմեն Հարությունյանի մասին Քոչարյանի ունեցած ելույթն ինչպե՞ս կգնահատեք: -Ես չեմ ուզում գնահատել: Դուք գնահատեք: Ռոբերտ Քոչարյանն այսպիսի բնավորություն ունի. մարդը կա, աշխատում է, պաշտոն ունի, երբ իրեն տհաճ մի բան է ասում, 2-րդ օրը նա կարող է գոյություն չունենալ: Ջհանգիրյանը մի հայտարարություն արեց, մի րոպե հետո գործից ազատեցին, մի օր հետո էլ ձերբակալեցին: Տասը դիվանագետ հայտարարություն արեցին, նույն պահին նրանք հեռացվեցին աշխատանքից` քիչ էր, Սահմանադրության խախտումով նրանց կոչումներից էլ զրկեցին: Արմեն Հարությունյանը կարող էր 100 տարի էլ աշխատել, եթե այսպիսի հայտարարություն չաներ: Լարիսա Ալավերդյանը դրանից առաջ մի երկու բան ասաց, վերջացավ: Հիմա դուք վաղը մի բան կասեք, դուք էլ կվերջանաք: Այսինքն, Ռոբերտ Քոչարյանն ամեն օր ապացուցում է այն, ինչ ես 5 ամիս ուզում էի ապացուցել ժողովրդին: -Այս վիճակի լուծումը դուք ինչպե՞ս եք պատկերացնում: -Երբ որ կստացվի, մենք մեր հանրահավաքը կանենք, կխոսենք ժողովրդի հետ: -Այսինքն, դուք այսօր խնդիր տեսնում եք միայն հանրահավաքների՞ միջոցով: -Ուրիշ միջոցները դուք ասեք, ես ասացի` թերթերի միջոցով, հանրահավաքի միջոցով, կտան հեռուստատեսություն, հեռուստատեսության միջոցով: Ես դա էլ եմ ասել մի անգամ: Միջնորդներին ասացի` չե՞ք ուզում հանրահավաք, խնդրեմ, տվեք ինձ հնարավորություն ամեն օր կես ժամ խոսել ժողովրդի հետ, դա ինձ համար ավելի լավ է: Ամեն օր էլ պետք չէ, ես շաբաթը մեկուկես ժամ ուղիղ եթերով խոսեմ ժողովրդի հետ: Ի՞նչ եք ուզում, ասում եք` չեք ուզում զանգվածներ հավաքվեն: Շատ լավ, ես էլ չեմ ուզում, մեղք է ժողովուրդը, տանը կխոսեմ: Ասել եմ: -Դուք ասացիք, որ Հայաստանը ռեսուրս չունի բռնապետական երկիր կառուցելու համար եւ նաեւ անդրադարձաք միջազգային դիտորդատական առաքելության միջազգային զեկույցի գնահատականներին: ԵԱՀԿ գործող նախագահն ասաց, որ վերջնական զեկույցն ավելի խիստ է լինելու: Ի՞նչ եք կարծում, դրան կոնկրետ պատժամիջոցներ կարո՞ղ են հետեւել: -Բազմաթիվ պատժամիջոցներ կան արդեն: Ուրիշ երկրների հանդեպ կիրառված են: Ասենք, Եվրամիությունը, Եվրոպառլամենտը չընդունեց Ալբանիայի ընտրությունները, չճանաչեց Բելառուսի ընտրությունները, նրանց պատվիրակություններին զրկեցին Եվրոպառլամենտում, Եվրախորհրդում ձայնի իրավունքից, մանդատից: Կան հետո ռեզոլյուցիաներ, նույնիսկ վիզաներ…: Բելառուսի նկատմամբ վիզաների սահմանափակում կիրառեցին: Եթե ուզեն, ինչ ասես, կարող են անել: Ես չգիտեմ, թե հիմա ինչ կանեն: Ես եվրոպացիների մտադրությունների մեջ չեմ թափանցում: Մինչեւ հիմա, իհարկե, դժգոհություններ արտահայտել եմ, բայց մարդիկ գործ էլ արեցին: Այսինքն, այնպիսի գնահատականներ են տվել, որ դրանից ետ նահանջել չեն կարող: Եթե չավելացնեն քննադատության դոզան, այլեւս ետ գնալու տեղ չունեն: -Իշխանությունները փորձում են տարբեր պաշտոնյաների մակարդակով հայտարարություններ անել եւ ասել, որ մարտի 1-ի իրադարձությունների պատասխանատուն դուք եք: -Վերագրել ինչ ասես կարող են: Վերագրելով 20 միլիոն մարդ Սիբիրում կործանեցին: Բայց ոչ միայն ես, մեր այս ամբողջ շարժումը, այս բռնությունների մեջ, այս բախումների մեջ որեւէ պատասխանատվություն չունենք: Դա ամենաէլեմենտար բանն է, որ նրանք իհարկե պետք է փորձեն մեզ վրա բարդել: Կհաջողվի, կհաջողվի, դրանից էլ չենք վախենում: Ես ասել եմ, ոչ ոք չի կարող իմ առջեւ որեւէ պահանջ դնել, թե ես որեւէ օրենք եմ խախտել: Հինգ ամիս բացարձակապես չի խախտվել, այո, փետրվարի 21-ից հետո մենք անցկացրել ենք չիրազեկված հանրահավաքներ: Եթե սրա համար պատիժ է հասնում, ես պատրաստ եմ կրել այդ պատիժը: Դրա պատիժը գիտե՞ք ինչ է, 300-400 դոլար տուգանք. Գորբաչովը 88-ին 2 անգամ ինձ տուգանել է: -Պարոն նախագահ, դուք իրադարձությունների նման ընթացք կանխատեսո՞ւմ էիք մինչեւ հանրահավաքային շարժում սկսվելը: -Չէ, ես չէի կանխատեսել այսպիսի բան եւ հանրահավանքներից մեկում ասել եմ, հիմնավորել եմ, ռացիոնալ հարթության վրա ես չէի պատկերացնում, որ այսպիսի բան հնարավոր է: Ռոբերտ Քոչարյանը գնացող նախագահ է եւ իրեն բացարձակապես պետք չէր այսպիսի բանի տակ մտնել, իսկ Սերժ Սարգսյանն էլ եկող նախագահ էր, նրան պետք չէր սրանով սկսել իր 5 տարվա իշխանությունը: Ես մոտեցել եմ մեր երկրին ռացիոնալ կատեգորիաներով, այստեղ կարող եք ասել, ես սխալվել եմ: Մեր երկիրը շատ ավելի վայրագ է, քան իրեն կարելի էր այդ կատեգորիաներով դատել: Համարեք, որ սխալվել եմ: Ես ավելի լավ պատկերացում եմ ունեցել այս մարդկանց մասին, քան նրանք կան: -Պարոն նախագահ, մարտի 1-ի իրադարձություններից հետո միջազգային գրեթե բոլոր կազմակերպությունների ներկայացուցիչների աննախադեպ ուշադրությունն ինչո՞վ է բացատրվում: -Որովհետեւ աննախադեպ վայրագություն է կատարվել Հայաստանում: Եթե այսպիսի ընտրություն չլիներ, եթե դրանից հետո էլ այս արյունահեղությունը չլիներ, իհարկե, այդպիսի ուշադրություն էլ չէր լինի: Աննախադեպ վայրագություն է կատարվել այս երկում: Ո՞նց կարող էր դա չնկատվեր: -Պարոն նախագահ, եթե ձեր հանրահավաքը արտոնեն եւ կրկին դրվի նույն պահանջը` կամ պահպանության ծառայությունից հրաժարվել կամ տանից դուրս չգալ, դուք ի՞նչ որոշում կընդունեք: -Այդպիսի պահանջը, նախ, անօրինական է: Ոչ ոք այդպիսի պահանջ չի կարող դնել իմ առջեւ: Դա օրենքն է սահմանել, եթե ես անգամ դուրս գամ մենակ, ինձ պիտի ձերբակալեն, բերեն հետ եւ միայն պահպանությամբ թողնեն: Այդ ինչի՞ համար է օրենքը; Դա ոչ Ռոբերտ Քոչարյանը կարող է այդպիսի առաջարկ անել, ոչ նրա զորքերի հրամանատարը: Օրենքը նրանցից վեր է: Օրենքն ինչի՞ համար են սահմանել` մի քանի պատճառով; Նախ, ես գաղտնիք կրող եմ: Պատկերացրեք, ադրբեջանական հետախուզությունն ինձ վերցնի, ինչքա՞ն գաղտնիքի կրող եմ ես: Երկրորդ, լավ, ես դուրս եկա մենակ, ոչ մի քաղաքական բան չէ, մի խուլիգան կամ մի շիզոֆրենիկ մի բան անի, դա պետության հեղինակության խնդիր է: Հետո Ռոբերտ Քոչարյանի, ներողություն, երեսին են թքելու, թե դու ինչպես կարող էիր նախկին նախագահին այդպես… Դա երկրի պատիվն է, իր պատիվն է: Ծիծաղելի բաներ են անում, որ չարժեր անգամ մեկնաբանել: Եթե ես անգամ ուզենամ էլ մենակ դուրս գալ, ինձ պիտի ձերբակալեն, թույլ չտան: -Տասն օր առաջ, երբ օպերայի ջարդն էր տեղի ունեցել, դուք ասացիք, որ 10 օր չեն դիմանա, հրաժարական կտան: Դրան հետեւեցին ավելի վայրագ գործողություններ: Հիմա ի՞նչ եք կարծո՞ւմ, հրաժարական կտա՞ն, ե՞րբ, ի՞նչ պայմաններում: -Դա ոչ մի նշանակություն չունի. մի երկու շաբաթ, 10 օր, 20 օր: Ես մի բան գիտեմ, ստեղծվել է մի այնպիսի հասարակություն, որ Սերժ Սարգսյանը եւ Ռոբերտ Քոչարյանը չեն կարող կառավարել այս հասարակությունը: Չեն կարող: Կարող է, Սադամ Հուսեյնի մեթոդներով, բայց դա էլ ռեսուրսներ է պահանջում: Այդ ռեսուրսները Հայաստանը չունի: Հայաստանը պիտի այս բանն անի, մյուս կողմից Հազարամյակի մարտահրավերների ծրագիրն են դադարեցնելու: Չեն տալու այդ փողը: Վաղը չգիտեմ, ամերիկյան օգնություններն էլ կարող են կրճատվել: Չունի ռեսուրս այս երկիրը: Կամ, կամ: -Պարոն Տեր-Պետրոսյան, եթե Հազարամյակի մարտահրավերներից զրկեն, եթե նույնիսկ այդ գումարները չտան, ձեր կարծիքով, այդ դեպքում կհրաժարվե՞ն իշխանությունները պաշտոններից, թե՞ էլի կշարունակեն պաշտոնավարել թեկուզ առանց այդ գումարների, թեկուզ ժողովրդի շատ ծանր սոցիալական պայմաններում: -Բայց թելը մի օր կտրվում է, չէ՞: Կարող է փորձեն դա անել, բայց ինչքա՞ն: Մի օր կկտրվի: Հայաստանում դիկտատուրա չի կարող լինել: Փորձեն, չի ստացվի: Ուղղակի վատ կլինի, որ անշրջելի բաների կարող են բերել: Եթե իրենք էլ ռացիոնալ մտածեին, այսքան չէր խորանա: -Ձեր աղբյուրների միջոցով որեւէ այլ տեղեկություն ունե՞ք զոհերի մասին: -Չունեմ: Փորձում ենք ճշտումներ անել: Հիմա ասված է պաշտոնապես: Ութը քի՞չ է: Եւ բացարձակապես անհարկի, ժողովուրդն ի՞նչ էր անում: Միտինգ էր անում: Ես այլ մեխանիզմ էլ էի առաջարկել: Լավ է, Քոչարյանն էլ հաստատեց, որ ես իր հետ խոսել էի գեներալի միջոցով: Կարող է դա էլ չասեր: Շատ պարզ միջոց էր, բայց իրենց պետք չէր այդպիսի մեծ միտինգների պայմաններում Սահմանադրական դատարանի նիստ անել: Սա արեցին, որ արտակարգ դրություն հայտարարվի, ՍԴ-ն այդ պայմաններում վճիռ կայացնի: Եւ հասան իրենց նպատակին: Բայց սա վերջը չէ: -Դուք զոհերի մասին ե՞րբ իմացաք: -Միայն դատախազի հայտարարությունից հետո: Այդ գիշեր, երբ Քոչարյանն արտակարգ դրություն մտցրեց, խոսում էր ընդամենը, որ 8 ոստիկան հրազենից վիրավորվել են: Ես 3 անգամ Քոչարյանի հետ բանակցել եմ` գնալ այնտեղ ցրել հանգիստ: Եթե դա չեղավ, ինձ վերջին անգամ ժամը 22-ի մոտերքն էր, դեռ արտակարգ դրություն չէր հայտարարվել, ինձ տեղյակ պահեցին, որ այլեւս ոչ մի կոմպրոմիս, նրանց պիտի ցրենք, դա հաստատեցին նաեւ 9 դեսպանները, որոնք գնացել էին նախագահական նույն առաջարկով: Նրանց էլ Արմեն Գեւորգյանն էր ասել` ոչ մի կոմպրոմիս, պիտի ցրենք: Դրանից հետո, երբ լսեցի, որ Քոչարյանն էլ արտակարգ դրություն հայտարարեց, ես կապի մեջ էի, իմացա, որ այնտեղ քիչ մարդ է մնացել` 4-5 հազար մարդ, որ սպասում էին, ես հասկացա, որ մի նոր ջարդ է լինելու: Այդ ժամանակ ես զանգահարեցի այնտեղ, Արամ Սարգսյանին ասացի, որ իմ անունից փոխանցի, խնդրեցի, ժողովուրդը հասկացավ, մեծ մասը գնաց Արամի հետ: Այնտեղ մնացել էր մի 200-300 հոգի, նրանց էլ համոզում էր Նիկոլը, նա էլ միկրոֆոնով ասում էր իմ բառերը, այդտեղ էլ ահագին մարդ պոկվեց, ասում է` մնացել էր 50-60 հոգի, նրանց էլ մեկ առ մեկ համոզել, տարել են: -Պարոն Տեր-Պետրոսյան, Վեհափառը ձեր մոտ ե՞րբ է եկել, ո՞ր ժամին: -Կարծում եմ, ժամը 14-ին, 15-ին, երբ արդեն շատ ժողովուրդ էր կուտակված, դեռ բախումները չէին եղել: Բայց կրկեսից մինչեւ Մաշտոց արդեն լիքը լցված են եղել: Մինչեւ իմ դարպասն է եկել: -Իսկ հնարավո՞ր է, որ եթե ձեր հանդիպումը լիներ, բախումը չլիներ: -Բայց բախումը մեզ հետ ի՞նչ կապ ուներ: Ժողովուրդն արդեն հավաքվել էր, ես էլ լավ միջոցն առաջարկում էի: Ես ասեմ, թե Վեհափառին ինչու չեմ ընդունել: Շատ պարզ պատճառով, որ սխալ հասցեով էր եկել: Նա պիտի նրա դուռը գնար, ասեր` ի՞նչ ես ուզում, ի՞նչ ես անում, եղբայր:

It's somebody else's house, until you exercise your priviledge and become a citizen of the Republic of Armenia. Armenians are priviledged to apply for citizenship, other ethnic groups have a harder time to do so. Without exercising the priviledge it will remain as somebody else's house. Republic Armenia serves as the magnet for Armenians and gives them the option to become citizens of the land. It can not force Diaspora to become citizens, but can only simplify the process for them.

No I am not. I just copied the interview of David Shahnazaryan.

Էմմա Գաբրիելյան «Այն, ինչ Ռոբերտ Քոչարյանը մարտի 1-ին իրականացրեց Երեւանում` հանցագործություն էր ոչ միայն հայ ժողովրդի նկատմամբ, այլեւ մարդկության հանդեպ. նա կրակ բացեց ժողովրդի վրա, ինչի համար նախատեսված է միջազգային պատասխանատվություն` Հաագայի դատարանում», - համոզված է «ԺԵ»-«ԺԼԱ»-ի զրուցակից` ՀՀՇ հիմնադիր անդամ, 1991-1999թթ. ԱԺ պատգամավոր, ՀՀ առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի հատուկ հանձնարարություններով դեսպան, 1994-1995թթ. Ազգային անվտանգության պետական վարչության ղեկավար Դավիթ Շահնազարյանը: -Պարոն Շահնազարյան. մարտի 1-ի ողբերգական իրադարձություններից հետո Ձեր անունը մի քանի օր շարունակ տարբեր պաշտոնյաներ եւ իշխանական լրատվամիջոցներ հնչեցնում էին` կապելով այդ դեպքերի հետ: Ի՞նչ է իրականում տեղի ունեցել մարտի 1-ին Երեւանում, եւ ի՞նչ գնահատական կտաք այդ իրադարձություններին: - Օգտվելով` մարտի 1-ից հետո ինձ ընձեռված այս առաջին հնարավորությունից` խորապես եւ անկեղծորեն ցավակցում եմ մարտի 1-ին բոլոր զոհվածների հարազատներին եւ մտերիմներին: Իմ անունը շոշափելու առիթով այդ պաշտոնյաներին ձեր թերթի միջոցով ես արդեն պատասխանել եմ (Դ.Շահնազարյանը մեր թերթի մարտի 6-ի համարում ասել էր. «Այս հսկայածավալ տեղեկատվական շրջափակման ու պաշտոնական տոտալ կեղծ տեղեկատվության տարածման պայմաններում Քոչարյանը կամ որեւէ այլ պաշտոնատար անձ, որոնք ուղղակիորեն կրում են մարտի 1-ի սպանությունների եւ այլ հանցագործությունների ողջ պատասխանատվությունը, թող չփորձեն հոլովել իմ անունը` համեմելով այն կեղծիքով ու ստով».- հեղ.): Ինչպես գիտեք, մարտի 1-ի վաղ առավոտյան իշխանությունները հատուկ ստորաբաժանման զորքերով հարձակում են գործել Ազատության հրապարակում անցկացվող խաղաղ նստացույցի հազարավոր մասնակիցների եւ նրանց վրանների վրա. ընդ որում, այդ գործողությունները իրականացվել է առանց որեւէ նախազգուշացման: Այն բանից հետո, երբ հատուկ նշանակության զորքերը մտել են Ազատության հրապարակ Տեր-Պետրոսյանը խոսափողով դիմել է թե նստացույցի մասնակիցներին, թե ոստիկանական զորքերին` ասելով հետեւյալը. «Խնդրում եմ պահպանել հանգստություն. ոստիկաններ են եկել, տեսնենք ինչ են ուզում», այնուհետեւ դիմելով ոստիկաններին Տեր-Պետրոսյանը նշել է` «նստացույցին մասնակցում են կանայք եւ երեխաներ, վրաններում կան կանայք եւ երեխաներ, խնդրում եմ հաշվի առեք դա». դեռ խոսքը չավարտած հատուկ ջոկատայինները մահակներով, վահաններով, էլեկտրաշոկով, հատուկ միջոցներով, ինչպես հետագայում պարզվեց` նաեւ արցունքաբեր գազ կիրառելով սկսել են հարձակումները, նաեւ` Մաշտոցի, Թումանյանի, Սայաթ-Նովայի փողոցներում: Դրան հաջորդած իրադարձությունների մանրամասները Տեր-Պետրոսյանը մարտի 1-ի առավոտյան, տնային կալանքի մեջ գտնվելով, ժամը 11.00-ին հրավիրած իր մամուլի ասուլիսում արդեն ներկայացրել է: Ազատության հրապարակի շրջակայքում իրականացված գործողություններից մի քանի ժամ անց, արդեն Ֆրանսիայի դեսպանատան մոտ, Մյասնիկյանի արձանին հարակից հրապարակում, երբ ես եկա այդտեղ, կարծում եմ` 100 000-ից ավելի մարդ էր հավաքված: Ակնհայտ էր, որ բավական լարված, պայթունավտանգ իրավիճակ էր` հատուկ ստորաբաժանումները զինված էին մահակներով, վահաններով. նաեւ ջրցան մեքենաներ կային, եւ, ի դեպ, զորքերը կանգնած էին ժողովրդից կես կամ մեկ մետր հեռավորության վրա` դեմ առ դեմ: Բացի այդ, հատուկ ստորաբաժանումները ժողովրդին բաժանել էին մի քանի հատվածների. մարդկանց խմբերը միմյանցից կտրված էին, ժողովրդի եւ հատուկ ջոկատայինների միջեւ անընդհատ` հաճախ բավական սուր վիճաբանություններ էին ծագում: Պետք է նկատել, որ մարդիկ արդեն տեղյակ էին, թե ինչ է տեղի ունեցել վաղ առավոտյան Ազատության հրապարակում, եւ հասարակությունը չափազանց բորբոքված էր, զայրացած. ավելին` այդտեղ կային նաեւ Ազատության հրապարակի դեպքերի ականատեսներ, իրավիճակը իսկապես լարված էր: Պետք է շեշտեմ նաեւ, որ դա ինքնաբուխ հանրահավաք էր` այն չուներ կազմակերպիչներ: Այդ իրավիճակում միայն մեկ խնդիր կար. հարկավոր էր անմիջապես հեռացնել ոստիկանական զորքերը, որովհետեւ այնպիսի իրադրություն էր ստեղծվել, որ հնարավոր էր անգամ առանց հրամանի բախումներ բռնկվեին: Ի դեպ, նշեմ, որ ինքս նկատեցի մի քանի անձանց, որոնք ակնհայտորեն սադրիչներ էին, օլիգարխների, այսպես կոչված` թիկնազորից, որոնց դեմքով բոլորս էլ ճանաչում ենք: Անմիջապես սկսեցինք խոսել, կարելի է ասել` բանակցել գեներալներ Աֆյանի եւ Գիզիրյանի հետ. ի դեպ, ներկա էր նաեւ մարդու իրավունքների պաշտպանը, ով իրեն պատշաճ դրսեւորեց` նա եւս ձգտում էր լիցքաթափել լարված մթնոլորտը: Ինչեւէ, գեներալներն առաջարկեցին ժողովրդին «տեղափոխել» Մատենադարան: Ժողովրդի պահանջը մեկն էր. մարդիկ սպասում էին, պահանջում էին Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին, որովհետեւ արդեն տեղյակ էին, որ նա գտնվում է տնային կալանքի մեջ: Ի սկզբանե ասեմ, որ ժողովրդին տեղափոխել Մատենադարան անհնար էր, քանի որ ժողովուրդը առանց Տեր-Պետրոսյանի չէր շարժվի այդտեղից, ժողովուրդը կենթարկվեր բացառապես նրա կոչերին եւ, իմիջիայլոց, գիշերը ժամը 3.00-ին ժողովուրդը ցրվեց հենց Տեր-Պետրոսյանի հորդորով: Ապա. ժողովրդի շարժը դեպի Մատենադարան կնպաստեր սադրանքների հրահրման, անկարգությունների մի նոր փուլի մեկնարկին: Եվ հաջորդ կարեւոր հանգամանքը` անթույլատրելի էր, որպեսզի Ազատության հրապարակում տեղի ունեցած այդ դաժան ծեծուջարդից ու բռնություններից հետո 100 000-ից ավել մարդ անցներ Օպերայի շրջակայքով` ուր տեղակայված էր զինուժ եւ տեխնիկա: Երբ գեներալների կողմից առաջարկ եղավ ժողովրդին «տեղափոխել» Մատենադարանի դիմացի հրապարակ, ի պատասխան դրան ես գեներալներին ասացի, որ հարկավոր է ետ քաշել, հեռացնել զորքերը, բացել հատուկ ստորաբաժանումների շղթաները, ինչի արդյունքում ժողովուրդը մասնատվել էր: Գեներալները համաձայնեցին, ասացին, որ եթե ես հայտարարեմ դեպի Մատենադարան շարժվելու մասին, իրենք զորքերը ետ կքաշեն: Ես ոստիկանական մեքենայի բարձրախոսով դիմեցի ժողովրդին` նախ նշեցի, որ սա ինքնաբուխ հանրահավաք է, չունի կազմակերպիչներ, այնուհետեւ հայտարարեցի, որ պետք է շարժվել դեպի Մատենադարանի տարածք: Դրանից անմիջապես հետո զորքերը իսկապես սկսեցին ետ քաշվել, իրավիճակը փոքր-ինչ հանդարտվեց, սակայն ժողովուրդը շարունակում էր պահանջել Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի անձնական ներկայությունը եւ ակնհայտ էր, որ որեւէ ուղղությամբ այդտեղից չէր շարժվելու, ինչի մասին ես հայտնեցի գեներալներին: Ի դեպ ասեմ, որ իմ անձնական տպավորությամբ` գեներալներ Աֆյանը եւ Գիզիրյանը շահագրգռված չէին, որ այդտեղ բախումներ ծագեն: Այնուհետեւ նկատեցինք, որ սադրիչների մի նոր խումբ աղմուկ-աղաղակով եկավ Գինու գործարանի կողմից, սկսեցին քարեր նետել, այնուհետեւ ոստիկանական մեքենայի հետ կապված հայտնի միջադեպը եղավ` ես 200 մետր հեռավորության վրա նկատեցի, թե ինչպես ոստիկանության այդ մեքենան մխրճվեց ժողովրդի մեջ, եւ փառք Աստծո, իմ տեղեկություններով զոհեր չկան, երեք մարդ է վիրավորվել: - Այնուամենայնիվ, Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին հնարավորություն չտրվեց գալ` իրեն մի քանի ժամ սպասող հազարավոր մարդկանց մոտ: Իսկ դրանից հետո ի՞նչ տեղի ունեցավ: - Մի պահ հույս կար, որ իշխանությունները խելամիտ կգտնվեն եւ գոնե 15 րոպեով թույլ կտան Տեր-Պետրոսյանին գալ, հանդարտեցնել բորբոքված ժողովրդին: Որ իշխանությունները չգնացին այդ քայլին, դա խոսուն եւ լրացուցիչ ապացույցն է այն բանի, որ նրանք մեծ սադրանք էին կազմակերպում, այն, ինչը եւ տեղի ունեցավ: Այդ անորոշ իրավիճակը պահպանվեց մինչեւ երեկոյան ժամը 21.10-ը` ցուցարարները Գրիգոր Լուսավորչի պողոտայում հավաքվել էին մինչեւ ՌԴ-ի դեսպանատան հատվածը, ինքնակազմակերպվել, բարիկադավորվել էին: ժամը 21.10-ին ՌԴ դեսպանատնից դեպի վերեւ` ձկան խանութի տարածքից պայթյուններ հնչեցին, կարծում եմ պայթուցիկ փաթեթներ էին: Այնուհետեւ սկսվեցին հուժկու ավտոմատային լուսարձակող գնդակների տեւական կրակահերթեր` ցուցարարների գլխավերեւով. դա նույնպես հոգեբանական ակցիա էր, սակայն ժողովուրդը չշարժվեց տեղից` 100 000 մարդ միաբերան վանկարկում էր` «թուրքեր, հեռացեք»: Սակայն Քոչարյանը հրեշավոր սադրանք էր ծրագրել, որն էլ իրականացրեց: Պարզվեց, որ նա սպանդ էր կազմակերպել այլ տեղ` Լեոյի, Պարոնյան-Պռոշյան փողոցների հատվածում, ուր ցուցարարներ չկային եւ չէին էլ եղել: Ցուցարարների գլխավերեւում այդ լուսարձակող գնդակներով կրակահերթերին զուգահեռաբար, ճիշտ այդ պահին սկսվել էին այրվել ավտոմեքենաներ եւ ջարդվել խանութների ցուցափեղկեր Մաշտոցի պողոտայում` շուկայի շրջակայքում: Այսինքն` ցուցարարները այլ վայրում էին, իսկ Քոչարյանը հատուկ գործողություններ էր իրականացնում բոլորովին այլ հատվածում` կրակում էին անցորդների, ժողովրդի վրա, իսկ սադրիչները, քրեածին տարրերը, օլիգարխների թիկնազորի անդամները այրում, ջարդում էին խանութների ցուցափեղկերը: Այսինքն` Մյասնիկյանի արձանին հարող հրապարակում մինչեւ ՌԴ-ի դեսպանատան տարածքում հավաքված ցուցարարների նկատմամբ Ռ.Քոչարյանը հարձակման իմիտացիա իրականացրեց` լուսարձակող փամփուշտներով ցուցարարների գլխավերեւով սուրացող կրակահերթերով, որպեսզի ցուցարարների համար խլացվեն այն իրական կրակոցները, որոնք մարդկային կյանքեր էին խլում. փաստորեն սպանդ էր իրականացվում Լեոյի, Պարոնյանի եւ Մաշտոցի փողոցներում: Հարց է ծագում` ինչու՞ ժամը 21.10-ին սկսվեցին այդ գործողությունները, կարող էին սպասել մինչեւ գիշերվա ժամը 03.00-04.00-ն, ցուցարարները կհոգնեին, կհեռանային… Ոչ, Քոչարյանի նպատակը մեկն էր` Օպերայի հրապարակում իրականացրած իր բռնությունները մարտի 1-ին նույնացնել արդեն Ֆրանսիայի դեսպանատան իրադարձությունների հետ: Այն, ինչ Ռոբերտ Քոչարյանը մարտի 1-ին իրականացրեց Երեւանում` հանցագործություն էր ոչ միայն հայ ժողովրդի նկատմամբ, այլեւ մարդկության հանդեպ. նա կրակ բացեց խաղաղ ժողովրդի վրա, ինչ համար նախատեսված է միջազգային պատասխանատվություն` Հաագայի դատարանում: Սրա ապացուցողական փաստերը բազմաթիվ են եւ շեշտակիորեն ավելանում են` այս մասին ամենայն մանրամասնությամբ տեղյակ է միջազգային հանրությունը: Մեկ հատկանշական փաստ` ինչու՞ են իշխանությունները կտրականապես հրաժարվում, որպեսզի ստեղծվի մարտի 1-ի իրադարձությունները ուսումնասիրող միջազգային անկախ հետաքննող մարմին… Որովհետեւ դրա կազմակերպիչները իրենք են եւ դրա ողջ պատասխանատվությունը կրում է անձամբ Քոչարյանը. նրան հարկավոր էին զոհեր, գնդակահարվեցին մարդիկ, ովքեր անգամ ցուցարարներ չէին` խաղաղ անցորդներ էին, նրան պետք էր արտակարգ դրություն հայտարարել: Հետեւաբար, մեծագույն այս ողբերգությունը, որը տեղի ունեցավ մարտի 1-ին, անձամբ Ռոբերտ Քոչարյանի կողմից կազմակերպված, ծրագրված հանցագործություն է հայ ժողովրդի նկատմամբ: Ես առայժմ չեմ անդրադառնա մարտի 1-ի իրադարձությունների բոլոր մանրամասներին, արդեն հսկայածավալ տեղեկություններ եւ փաստեր կան, որոնք ուղղակիորեն ապացուցում են Քոչարյանի գործած ոճրագործությունը, սակայն արդեն իսկ անվիճելի է, որ Քոչարյանը արյուն թափեց, նպատակ ունենալով այդ արյունը «բարդել» ընդդիմության վրա, սակայն այս անգամ նրա հաշվարկները չարդարացան: Եվ ամենացավալին այն է, որ այդ դեպքերից հետո ոչ միայն սգո օր չհայտարարվեց, այլեւ` նա ցավակցություն չհայտնեց զոհվածների ընտանիքներին. իրեն մտավորական համարող Քոչարյանի նոմենկլատուրայի որեւէ ներկայացուցիչ նույնպես ցավակցություն չհայտնեց, ավելին` ԼՂ-ից ոչ միայն համաժողովրդական Շարժմանը սատար կանգնելու որեւէ արձագանք չեղավ, այլեւ չգտնվեց ցավակցություն հայտնող: Քոչարյանը իր սահմանափակ, գավառամիտ եւ բացառապես քրեական (կրիմինալ) մտածողությամբ չի գիտակցում մեկ պարզ իրողություն. սա արդեն Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի պայքարը չէ, սա արդեն մեր ժողովրդի` ՀՀ քաղաքացիների պայքարն է. ժողովուրդը սա երբեք չի հանդուրժելու եւ պայքարը իրականում նոր է սկսվում: Մի ուշագրավ փաստ եւս` մարտի 1-ի երեկոյան ինձ երկու տասնյակից ավելի մարդիկ մոտեցան, ասացին, որ քվեարկել են Սերժ Սարգսյանի օգտին, բայց որոշել են Ֆրանսիայի դեսպանատան հրապարակ գալ` Ազատության հրապարակում առավոտյան խաղաղ ցուցարարների նկատմամբ իրականացրած բռնություններից հետո: Այսինքն` մի կողմում մեր ամբողջ հասարակությունն է, իսկ մյուս կողմում` իշխանությունը: Քոչարյանը ապացուցեց, որ եղել եւ մնում է օտար, որ ինքը օկուպացիոն ռեժիմ է ղեկավարում եւ այժմ այդ օկուպացիոն ռեժիմի դեմ պայքարի է ելել ողջ ժողովուրդը, եւ այդ ռեժիմը դատապարտված է: Քոչարյանը գտնվելով անդունդում` փորձում է իր շրջապատին էլ քաշել անդունդը: Մեկ կարեւորագույն հանգամանք` համաժողովրդական այս Շարժման եւ 1988թ. Շարժման միջեւ զուգահեռներ-ընդհանրություններ անշուշտ կան, սակայն այս Շարժումը, դրականորեն, էապես տարբերվում է 1988թ. Շարժումից. սա Շարժում է հանուն ազատության եւ քաղաքացիական իրավունքների, սա Հայաստանի Հանրապետության ազատ քաղաքացիների Շարժումն է` հանուն արժանապատվության եւ ազատության հաստատման: Իշխանությունները չեն գիտակցում, որ այսօր գործ ունեն նոր ժողովրդի հետ. սա այն ժողովուրդը չէ, որը մինչ այժմ էր, այս ժողովուրդը գիտի ինչ է անում, եւ զանգվածային ինքնակազմակերպման այն գործընթացները, որոնք ծավալվում են` անշրջելի են: Այս իշխանության ճակատագիրը կանխորոշված է, նրանց չի փրկի ոչ միջազգային հանրությունը (որի դիրքորոշումն իմիջիայլոց կտրուկ փոխվել է հօգուտ հայ ժողովրդի), ոչ կրիմինալը: Ես հպարտ եմ, որ հիմա մենք այսպիսի ժողովուրդ ենք: Եվ բանակը, եւ ոստիկանությունը, եւ գեներալիտետը հստակ գիտակցում են, թե Ռ.Քոչարյանը ինչպիսի արհավիրքի առաջ է իրենց կանգնեցրել, քանի որ այն արյունը, որը թափվել է մարտի 1-ին` ոչ միայն Քոչարյանի վրա է, այլեւ իրենց վրա է, եւ նրանք պիտի գիտակցեն, որ ովքեր Քոչարյանի կողքին են այսօր` նրանք եւս հանդիսանում են այդ օկուպացիոն ռեժիմի ներկայացուցիչները: - ԵԱՀԿ/ԺՀՄԻԳ-ը օրերս հրապարակեց իր երկրորդ միջանկյալ զեկույցը, որում բավականաչափ օրինախախտումների փաստեր են ներկայացված, Եվրամիության նախագահության հայտարարության եւ արեւմտյան բազմաթիվ բարձրաստիճան պաշտոնյաների բավականին կոշտ հայտարարությունների ականատեսն ենք վերջին օրերին: Սակայն մյուս կողմից էլ իշխանությունները միջազգային հանրության պահաջները, կոչերը շրջանցելու մարտավարություն են կարծես որդեգրել. օրինակ` ամենահաճախ հնչող հորդորներից մեկը` «բոլոր կողմերի միջեւ երկխոսություն սկսելու» գաղափարն է, որը չի կայանում: Նման իրավիճակում ի՞նչ ելքեր եք տեսնում` Հայաստանը բնականոն կյանքի վերադարձնելու նպատակով: - Միջազգային հանրության կողմից արձագանքները բազմաթիվ են` միջազգային տարբեր ատյաններից, կազմակերպություններից, կուսակցություններից, անհատներից հսկայական թվով համերաշխության ուղերձներ են ստացվում: Կանդրադառնամ երկուսին. ԵՄ նախագահության հայտարարությունը. կոչ էր ուղղված երկու կողմերին` Տեր-Պետրոսյանին եւ իշխանություններին. հայտնի է, որ Տեր-Պետրոսյանը այդ հայտարարությունը անվերապահորեն ընդունել է` այդ մասին հայտարարելով Հայաստանի ամենաբարձր ատյանում` Սահմանադրական դատարանում: Մինչդեռ իշխանությունների կողմից որեւէ արձագանք չկա: Երկրորդ կարեւոր փաստաթուղթը` ԵԱՀԿ/ԺՀՄԻԳ-ի հրապարակած երկրորդ միջանկյալ զեկույցն է, որը, ըստ էության, դատավճիռ է այս իշխանությունների համար: Այդ զեկույցից կարելի է բացառապես մեկ եզրակացության գալ` Հայաստանում ընտրություններ տեղի չեն ունեցել: Ինչ վերաբերում է երկխոսությանը` ապա իշխանությունները մյուս թեկնածուների հետ, այսինքն` իրենց ներսում ինչ-որ բանակցություններ են վարում: Այս ընտրությունները հստակ եւ վերջնականապես ցույց տվեցին թե մեր ժողովրդին, թե ամբողջ աշխարհին, որ գոյություն ուներ ընդդիմության մեկ թեկնածու, իշխանության ութ թեկնածու` առանց որեւէ բացառության եւ նույնիսկ այդ պայմաններում Տեր-Պետրոսյանը ջախջախիչ հաղթանակ է տարել: Այժմ էլ տեղեկատվական բլոկադա են իրականացնում, զանգվածային կեղծիք ու սուտ են տարածում, թույլ չեն տալիս թերթերը տպագրվեն, կայքեր են արգելափակում, ինտերնետն էլ գուցե արգելեն` այս պայմաններում դա էլ չի բացառվում. հետո ի՞նչ պետք է անեն. «սանձել է ուզում հողմերին էս ողորմելին»… - Ակնհայտ է, որ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի շուրջ ձեւավորված համաժողովրդական շարժման հարյուրավոր կողմնակիցների, Լ.Տեր-Պետրոսյանի թիմի նկատմամբ մշակվել է քաղաքական հետապնդումների հստակ ծրագիր. այս իրավիճակում ինչպե՞ս եք պատկերացնում ընդդիմության հետագա քայլերը եւ իշխանության հետագա գործողությունները. ի՞նչ խնդիր են լուծում իշխանությունները արտակարգ դրություն հայտարարելուց հետո: - Ինչպես գիտեք, հարյուրավոր ձերբակալվածներ կան: Տեր-Պետրոսյանն արդեն դիմել է` ամսի 21-ին հանրահավաք անցկացնելու մասին իրազեկելով: Վստահ եմ, որ Տեր-Պետրոսյանի թիմը, ինչպես եղել է` այդպես էլ շարունակելու է մնալ բացառապես օրենքի շրջանակներում: Ինչ վերաբերում է իշխանություններին, ապա կարծում եմ, որ Քոչարյանը սրանով չի սահմանափակվելու, նա նորանոր սադրանքներ է կազմակերպելու, որպեսզի երկարաձգի արտակարգ դրությունը, ավելին` հաշվի առնելով Քոչարյանի ոչ ռացիոնալ, իրավիճակին բացարձակապես ոչ համարժեք (ոչ ադեկվատ) մտածելակերպը, վստահ եմ, որ նրա ծրագրերում է նաեւ ռազմական դրություն հայտարարելու գաղափարը, որը կարող է իրագործել` օգտագործելով ԼՂ-ի եւ Ադրբեջանի շփման գծում տեղի ունեցած վերջին իրադարձությունները, որոնք ես չափազանց մտահոգիչ եմ համարում: Չեմ բացառում, որ դեպքերի նման ընթացքի դեպքում նա փորձի ապրիլի 9-ի Ս.Սարգսյանի երդմնակալության արարողությունն էլ ոչ նպատակահարմար համարել: Իսկ Տեր-Պետրոսյանը այս ամբողջ ընթացքում խախտել է ընդամենը մեկ օրենք, այսպես կոչված` «չարտոնված հանրահավաքներ» է անցկացրել (թեեւ «չարտոնված ցույց, հանրահավաք, երթ» ձեւակերպում գոյություն չունի` հանրահավաքը խաղաղ է, կամ ոչ խաղաղ), մինչդեռ այսօր գոյություն չունի քրեական մեկ հոդված, Հայաստանի ստանձնած մեկ միջազգային պարտավորություն, որը այս իշխանությունները խախտած չլինեն: Ամեն օր ձերբակալվածների, կալանավորների թիվը ավելանում է, շարունակում են ռեպրեսիաները, իշխանությունները ավելի են սրում իրավիճակը: Այսինքն` այս իշխանությունները ապացուցում են, որ Հայաստանում իսկապես ավազակապետություն է, որ այս իշխանությունների հիմքը կրիմինալն է: Ի դեպ, միջազգային հանրությունն էլ արդեն համոզվել է, որ Հայաստանում ավազակապետություն է, եւ որ ԱԺ, ՍԴ, դատարաններ գոյություն չունեն, դրանք ընդամենը ցուցանակներ են: - Ընդհանրապես, երբ ասում ենք «իշխանություններ», ու՞մ պետք է նկատի ունենալ` Ռ.Քոչարյանի՞ն, թե՞ Ս.Սարգսյանին, եւ մարտի 1-ի դեպքերի պատասխանատուն Ռ.Քոչարյա՞նն է, թե՞ Ս.Սարգսյանը: - Չեմ ցանկանում նրանց միմյանցից տարանջատել. գոյություն ունի պարագլուխ, որը արդեն կործանված է, իր շրջապատին էլ իր հետ տանում է: - Սահմանադրական դատարանը ԿԸՀ-ի որոշումը թողեց ուժի մեջ, Ձեր խոսքից կարելի է եզրակացնել, որ որեւէ այլ վճիռ չէիք ակնկալում ՍԴ-ից, իրո՞ք կանխատեսելի էր այդ վճիռը: - Ավելի քան կանխատեսելի էր: - Ադրբեջանի ու Լեռնային Ղարաբաղի շփման գծում վերջերս սրված իրադրությունը Ձեր կարծիքով հայաստանյան ներքաղաքական իրավիճակի հետ կապ ու՞նի, եւ եթե այո` ի՞նչ հետեւանքներ կարող է դա ունենալ: - Անշուշտ կապ ունի, որովհետեւ Քոչարյանը պատրաստ է ամեն ինչի` նա Ղարաբաղն էլ կզոհի, ժողովրդին էլ է պատրաստ զոհել` հանուն իր անձի. նրա գործողությունները երբեք ադեկվատ չեն իրավիճակին: Իսկ հետեւանքները կարող են շատ ծանր լինել առաջին հերթին հենց Լեռնային Ղարաբաղի համար: Եթե Քոչարյանի իշխանությունը երկարաձգվի` ԼՂ-ի հարցը արդեն անվերադարձ կլուծվի` գուցե արդեն դե ֆակտո:

The Declaration of Independence of Armenia states: 4. All citizens living on the territory of Armenia are granted citizenship of the Republic of Armenia. Armenians of the Diaspora have the right of citizenship of Armenia. The citizens of the Republic of Armenia are protected and aided by the Republic. The Republic of Armenia guarantees the free and equal development of its citizens regardless of national origin, race, or creed. The same constitution that you quote also states. Article 11.3 The citizens of the Republic of Armenia shall be under the protection of the Republic of Armenia within the territory of the Republic of Armenia and beyond its borders. Armenians by birth shall acquire citizenship of the Republic of Armenia through a simplified procedure. The rights and responsibilities of citizens with dual citizenship shall be defined by law. Article 11 states that Within the framework of the principles and norms of the international law the Republic of Armenia shall contribute to fostering relations with the Armenian Diaspora, protecting the Armenian historical and cultural values located in other countries, advancing the Armenian education and culture. the same constitution also proposes tolerance. Article 41 Everyone shall have the right to preserve his or her national and ethnic identity. Persons belonging to national minorities shall have the right to preservation and development of their traditions, religion, language and culture. So you can see from the consitution that Republic of Armenia is a tolerant state and gives special priviledges to ethnic Armenians to beome citizens, while protecting the rights of minorities. Unless Diaspora Armenians exercize the priviledge and become citizens of the Republic, Armeia can not do anything but "keep fostering relations wtion the Armenian Diaspora".

First of all where I am from is irrelevant? We are here to discuss issues? If not than I am at the wrong place. Second of all, if I have offended anybody I apologize for it. Never meant to harm anyone’s feelings. I just wanted to correct the assumption that people who are ethnic Armenians do not have the house keys to Armenia, Armenian citizens do? They can organize diaspora events, lobby for Armenia, make donations to Armenian related funds or visit Armenia once a year, but unless they take an Armenian citizenship like many Diaspora Armenians have done they can not claim to have the house keys. I am not pro Mr. Ter-Petrossian or Mr. Sarkissian per se. I am pro liberal democratic Armenia and believe that model to development will improve the lives of citizens of the Republic of Armenia. If someone with a name Petrov or Muhammedov presents a model of development that can improve the lives of people in Armenia and citizens of the Republic of Armenia then I’ll be pro Mr. Petrov or Mr. Muhammedov. Being an ethnic Hungarian does not prevent Mr. Sarkosy to be the president of France, or being a half Armenian does not prevent Emile Lahoud to be the president of Lebanon. I can go on with of a member from a minority ethnic group leading a country. Actually, if we look back at the history we can see that Grigor Lusavorich was Persian, Arshakuni dynasty was Persian and it did not prevent them to do good deeds for Armenia. So I propose stopping the name-calling and unnecessary arguments and present the views of what should be done. Someone here for example wrote that Nikol Pashinyan should be shot. I guess that’s a proposal that a participant of the forum feels should be done. While I disagree with violence, however it’s better to see postings under this topic that points at people’s views of what should be done.