Takoush Posted March 13, 2006 Report Share Posted March 13, 2006 (edited) ԱՍՏՂԻԿԻՆ Քու մարմարյա հպարտ վիզդ է՝ որ այսօր Դուրս կարկառված կործանումեն դարերուն՝ Իբրեւ շուշան կամ նունուֆար մը աղվոր Կ՚իշխե բոլոր մեծ Սրտերուն վրա խոհուն: Աչքերուդ մեչ ամբողչ լույսը կը ցոլա Հելլենական մըշտապայծառ երկնքին, Ցայտեց հոգի մ՚այդ բիբերեդ մարմարյա՝ Երբոր ինկան մուրճին ներքեւ հանճարին: Արձանե՛դ իսկ գորով ու կ յանք կը բխի՝ Կարծես ծընած ըլլայիր նոր՝ ծովեն գեչ, Կարծես վիհին լույս կաթիլները աղի Դեռ շողային այտերուդ զույգ բոսին մեչ: Բայց քու թեւերդ ո՞ւր մնացին, ո՛վ Աստղիկ. Խորը ծովո՞ւն՝ թե տար րերուն՝ ընկղմած Դեռ կ՚որոնեն սիրո մարգրիտն ըզմայլիկ՝ Ճակտին համար մեր Աշխարհին զառամած: Edited March 13, 2006 by Anahid Takouhi Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts