Genocide...

[DominO123]

Genocide...

 

By Ahmet Altan

May 9, 2005

 

http://www.gazetem.net/ahmetaltan.asp

Translated by the Zoryan Institute

 

 

I would like to ask a very simple, ordinary question.

 

Would you wish to be an Armenian in 1915?

 

No, you wouldn't.

 

Because now you know you would have been killed.

 

Please stop arguing about the number of murdered or the denials or the

attempts to replace pain with statistics.

 

No one is denying that Armenians were murdered, right?

 

It may be 300,000, or 500,000, or 1.5 million.

 

I don't know which number is the truth, or whether anyone knows the true

number accurately.

 

What I do know is the existence of the death and pain beyond these

numbers.

 

I am also aware how we forget that we are talking about human beings

when we are passionately debating the numbers.

 

Those numbers cannot describe the murdered babies, women, the elderly,

the teenage boys and girls.

 

If we leave the numbers aside, and if we allow ourselves to hear the

story of only one of these murders, I am sure that even those of us who

get enraged when they hear the words "Armenian Genocide" will feel the

pain, will have tears in their eyes.

 

Because they will realize that we are talking about human beings.

 

When we hear about a baby pulled from a mother's hands to be dashed on

the rocks, or a youth shot to death beside a hill, or an old woman

throttled by her slender neck, even the hard-hearted among us will be

ashamed to say, "Yes, but these people killed the Turks."

 

Most of these people did not kill anyone.

 

These people became the innocent victims of a crazed government powered

by murder, pitiless but also totally incompetent in governing.

 

This bloody insanity was a barbarism, not something for us to take pride

in or be part of.

 

This was a slaughter that we should be ashamed of, and, if possible,

something that we can sympathize with and share the pain.

 

I understand that the word "genocide" has a damningly critical meaning,

based on the relentless insistence of the Armenians' "Accept the

Genocide" argument, or the Turks' "No, it was not a genocide"

counterargument, even though the Turks accept the death of hundreds of

thousands of Armenians.

 

And yet, this word is not that important for me, even though it has

significance in politics and diplomacy.

 

What is more important for me is the fact that many innocent people were

killed so barbarically.

 

When I see the shadow of this bloody event on the present world, I see a

greater injustice done to the Armenians.

 

Our crime today is not to allow the present Armenians even to grieve for

their cruelly killed relatives and parents.

 

Which Armenian living in Turkey today can openly grieve and commemorate

a murdered grandmother, grandfather or uncle?

 

I have nothing in common with the terrible sin of the past Ittihadists,

but the sin of not allowing grief for the dead belongs to all of us

today.

 

Do you really want to commit this sin?

 

Is there anyone among us who would not shed tears for a family attacked

at home in the middle of the night, or for a little girl left all alone

in the desert during the nightmare called "deportation," or for a

white-bearded grandfather shot?

 

Whether you call it genocide or not, hundreds of thousands of human

beings were murdered.

 

Hundreds of thousands of lives snuffed out.

 

The fact that some Armenian gangs murdered some Turks cannot be an

excuse to mask the truth that hundreds of thousands of Armenians were

murdered.

 

A human being of conscience is capable of grieving for the Armenians, as

well as the Turks, as well as the Kurds.

 

We all should.

 

Babies died; women and old people died.

 

They died in pain, tormented, terrified.

 

Is it really so important what religion or race these murdered people

had?

 

Even in these terrifying times there were Turks who risked their lives

trying to rescue Armenian children.

 

We are the children of these rescuers, as well as the children of the

murderers.

 

Instead of justifying and arguing on behalf of the murderers, why don't

we praise and defend the rescuers' compassion, honesty, and courage?

 

There are no more victims left to be rescued today, but there is a

grief, a pain, to be shared and supported.

 

What's the use of a bloody, warmongering dance around a deep pain?

 

Forget the numbers, forget the Armenians, forget the Turks, just think

of the babies, teenagers, and old people with necks broken, bellies

slashed, bodies mutilated. Think about these people, one by one.

 

If nothing moves in you when you hear a baby wail as her mother is

murdered, I have nothing to say to you.

 

Then add my name to the list of "traitors."

 

Because I am ready to share the grief and pain with the Armenians.

 

Because I still believe there is something yet to be rescued from all

these meaningless and pitiless arguments, and that something is called

"humanity."

 

 

* * * * The Original in Turkish * * * *

 

Soykirim...

 

Çok basit ve siradan bir soru sormak istiyorum.

 

1915 yilinda bir Ermeni olmak ister miydiniz?

 

Istemezdiniz.

 

Çünkü öldürüleceginizi biliyorsunuz simdi.

 

Öldürülenlerin kaç kisi oldugunu iddialarla ve inkarlarla tartisip,

yasanan bütün acilari rakamlara indirgemeyi bir yana birakin.

 

Ermenilerin öldürüldügünü reddeden kimse yok, degil mi?

 

Üç yüz bin kisi, bes yüz bin kisi, bir milyon kisi ya da bir buçuk

milyon kisi.

 

Rakamlarin hangisinin tam gerçegi gösterdigini bilmiyorum, kesin

rakami bilen biri var mi ondan da emin degilim.

 

Bildigim, bu rakamlarin arkasinda insanlarin, ölümlerin ve acilarin

oldugu.

 

Rakamlari sehvetle tartisirken aslinda insanlardan bahsetmekte

oldugumuzu unuttugumuzun farkindayim yalnizca.

 

O rakamlar öldürülen bebekleri, kadinlari, yaslilari, delikanlilari,

genç kizlari anlatmiyor bize.

 

Eger bu büyük rakamlari bir kenara birakip öldürülen insanlardan

yalnizca bir tanesini n hikayesinin bize anlatilmasina izin versek,

bugün "Ermeni soykirimi" lafini duyunca öfkeden çildiranlarin bile

içlerinin aciyacagina, gözlerinin yasaracagina eminim.

 

 

Çünkü o zaman insanlardan söz edilmekte oldugunu farkedecekler.

 

Annesinin kucagindan kopartilip taslara çarpilarak öldürülen bir

bebegi, bir dagin yamacinda kursuna dizilen delikanliyi, ince boynu

sikilarak bogulan bir yasli kadini bize anlattiklarinda "onlar da

Türkleri öldürmüslerdi" demekten en tas kalplilerimiz bile utanir.

 

Onlarin çogu kimseyi öldürmemisti.

 

 

Iktidarlarini cinayetlere yaslamis, insafsiz oldugu kadar beceriksiz

bir yönetimin tutuldugu bir cinnetin kurbani oldular onlar.

 

Bu kanli cinnet ne övünebilecegimiz ne paylasabilecegimiz bir

vahset.

 

Bu, utanacagimiz ve mümkünse acisini paylasacagimiz bir katliam.

 

Ermenilerin, atalarinin yasadigi dramlari bile neredeyse bir kenara

birakarak "soykirim oldugunu kabul edin" diye tutturmalarindan,

Türklerin de yüz binlerce insanin ölümünü kabul ederken bile "hayir,

asla soykirim degildi" diye diretmesinden bu "soykirim" sözcügünün

lanetli bir önemi oldugunu seziyorum.

 

Ama gene de, bu sözcük politikada ve diplomaside nasil bir önem

tasirsa tasisin benim için büyük bir önem tasimiyor.

 

Masum insanlarin vahsice öldürülmüs oldugu gerçegi, bu gerçegin

adindan daha önemli benim için.

 

Bu büyük dramin günümüze düsen gölgesine baktigimda ise Ermenilere

yapilan bir baska büyük haksizligi görüyorum.

 

Yakinlarini zalimce cinayetlere kurban vermis olanlarin bugün bu aci

için yas tutmalarina izin vermemek bizim suçumuz.

 

Bugün Türkiye'de hangi Ermeni öldürülen büyükannesi, dedesi, amcasi

için açikça yas tutabilir?

 

Ittihatçilarin isledigi korkunç günahla bir ortakligim yok ama yas

tutmalarina bile izin verilmemesinin günahi bugün hepimize ait.

 

Bu günahi islemek istiyor musunuz gerçekten?

 

Aranizda bir geceyarisi evi basilan bir ailenin öldürülmesine,

annesini kaybeden küçük bir çocugun tehcir denilen o mahserde

yapayalniz kalmasina, ak sakalli bir Ermeni dedesinin vurulmasina göz

yasi dökmeyecek kimse var mi?

 

Adina ister soykirim deyin ister demeyin, yüz binlerce insan

öldürüldü.

 

Yüz binlerce hayat söndü.

 

Ermeni çetelerin de Türkleri öldürmüs olmasi Ermenilerin öldürülmüs

oldugu gerçegini gözlerden saklayacak bir mazeret olmamali bence.

 

Insan vicdani öldürülen herkes için, Ermeniler için, Türkler için,

Kürtler için yas tutabilir.

 

Bana sorarsaniz tutmalidir da.

 

Bebekler öldü, kadinlar, yaslilar öldü.

 

Aci çekerek, aglayarak, dehsete düserek öldüler.

 

Öldürülenlerin irklari ve dinleri gerçekten o kadar önemli mi sizin

için? O korkunç zamanlarda bile Ermeni çocuklarini kurtarmaya

çalisan, bunun için kendi hayatini tehlikeye atan Türkler vardi.

 

 

Biz, öldürenlerin çocuklari oldugumuz kadar kurtarmaya çalisanlarin

da çocuklariyiz.

 

Öldürenlerin vahsetine sahip çikmak yerine kurtaranlarin merhametine,

dürüstlügüne, cesaretine neden sahip çikmayalim?

 

Bugün kurtarilacak kurbanlar yok ama kurtarilacak, sahip çikilacak,

desteklenecek bir yas var.

 

Agir bir yasin çevresinde kanli bir totem dansina dalmanin nasil bir

yarari olacagini düsünüyorsunuz?

 

Rakamlari unutun, Ermenileri unutun, Türkleri unutun, boyunlari

kirilan, karinlari desilen, vücutlari parçalanan bebekleri, gençleri,

kadinlari yaslilari düsünün yalnizca.

 

Bütün o insanlari tek tek düsünün.

 

Içinizde en küçük bir kipirti bile olmuyorsa, annesi öldürülürken

aglayan bir bebegi düsündügünüzde gözünüzde bir dirhem gözyasi

belirmiyorsa, size söylenecek bir sözüm yok.

 

O zaman benim adimi "hainlerin" arasina yazin.

 

Çünkü ben öldürülen onca insanin yasini Ermenilerle birlikte tutmaya

hazirim.

 

Bütün bu acimasiz ve anlamsiz tartismalarin ortasinda hala

kurtarilacak bir sey olduguna ve ona da "insanlik" dendigine

inaniyorum çünkü.

 

9 Mayis 2005, Pazartesi

[vava]

Thank you Domino - this is the third such article I,ve read in the weeks since the 90th anniversary of the Genocide. If all goes well, once the Turkish academia begins to write of such things, perhaps there will be 'an awaken' amongts the Turkish populi... we'll have to see.