MosJan

The RE-35 cartridge replaces the film in your classic analog 35-mm camera. Set the ISO to 400 and your done - your camera will now take high quality digital pictures.

RE-35 – Digital Cartridges for Your Old Analog Camera http://re35.net/#

http://media.pn.am/media/set/4/613/big_e90925dc2.jpg

http://media.pn.am/media/set/4/613/big_908374436.jpg http://media.pn.am/media/set/4/613/big_908374436.jpg

http://media.pn.am/media/set/4/613/big_8d1c5c735.jpg

http://media.pn.am/media/set/4/613/big_3f6a3e341.jpg

http://www.panarmenian.net/eng/photoset/4613/

more pictures http://armenpress.am/eng/multimedia/slideshows/52135/

http://asbarez.com/App/Asbarez/eng/2013/07/dolma1JPG.jpg A woman holds up a plate of assorted dolma at the third annual Dolma Festival in Sardarabad, near Yerevan. BY RAZMIG BEDIRIAN YEREVAN—Taste-Testers flocked through the flanked winged oxen of the Sardarabad memorial for the third annual Dolma Festival on Wednesday, July 10. Traditional music, singing, and dancing set the mood for the festival as 24 groups locked in a battle of vine leaves and stuffing for prizes in a number of categories including the longest Dolma. The festival was organized by the Armenian Cookery Traditions Development and Protection Organization (ACTDP) and exposed visitors to a number of variations of the traditional Armenian dish. Qajik Levonyan, a representative of the Araratian Restaurant , said that the name of the three thousand-year-old dish stems from the Armenian word Dol, which means vine leaves, and that the recipe’s secret lies in the freshness of the ingredients. Contestants were either representatives of restaurants or organizations. Members of the International Women’s Association in Yerevan (IWAY) were also rolling vine leaves at the festival and had a number of styles of the dish including Romanian and Syrian. Myrna Mugrditchian-Tcheler, President of IWAY, says that the festival is a great way to promote the group’s mission to the public and introduce Armenian culture to its international members while offering something in return to Armenia. United States Ambassador to Armenia John Heffern was seen at the contestants’ stalls, tasting the variations of the Armenian delicacy. He says he is a frequent visitor to such festivals and hopes to promote the specialties of the many Armenian “micro-communities.” Heffern says he is an avid dolma fan and thinks this festival is important in showcasing one of the important aspects of Armenian culture. A panel of five judges decided who walked away with the most prestigious titles in the Armenian culinary arts, including best tasting dolma. Judge Garen Komendaryan says that it is important to have a number of judges since food tasting is a subjective opinion. The festival, he says, is important in preserving and promoting the traditions in Armenian culinary arts “because without that we are not a nation.” Mugrditchian-Tcheler, who is also a judge at the festival, says the appearance, decoration, taste and originality are all taken into consideration when deciding on a winning dolma. http://asbarez.com/App/Asbarez/eng/2013/07/dolma2.jpg An entrant in the "Longest Dolma" contest. Adel Nehmeh, a Lebanese national and visitor to the festival, says he came to Armenia with his mother to reconnect with his Armenian heritage and was pleasantly surprised at the grandeur of the dolma festival. The traditional dancing, singing, and music present at the festival all promoted a celebratory atmosphere in the venue and was great exposure for the vibrancy of the Armenian culture. The venue, Nehmeh says, was of particular interest to him as it showcased the gravity and pride of the Sardarabad battle. However, not all were impressed by the dolma presented at the festival. American-Armenian David Nazarian says he admires the social aspect of such Armenian traditions, but didn’t think there were “too many top-contenders at the festival.” Nazarian says, while incessantly slicing the vine wraps on his Styrofoam plate with a plastic fork and speaking with a mouthful, that he has had better dolma at home and at family gatherings. He says the dolma presented at the festival is “commercial” and is not a true representative of what the dish stands for. Head Chef and President of the Armenian Cookery Organization, Setrag Mamoulian, took to the stage, as the sun began to set behind the 85-foot tall bell tower, to announce the winners of the festival. Backed with song and dance, a 25-foot dolma tray was held up at the venue’s stage by its makers, and the winner of the “longest dolma” contest, Garine Restaurant. IWAY walked away with the honorary title of best tasting dolma, while Araratian Restaurant’s version was awarded for best presentation. The judges crowned the chefs from Arvasar Restaurant as the festival’s winners. The day ended with stomachs full of dolma and the exhaustion attributed to a festal Armenian gathering.

Armenian dolma to be registered in Guinness Book? The participants of this year’s Dolma Festival, to be held near Armenia’s Sardarapat Memorial Complex on Wednesday, have been tasked to prepare the longest dolma ever made. Concordantly, representatives from the Guinness Book of World Records have been invited to the event, to register the world record, Asbarez.com reported. “The key objective of the event is to promulgate traditional Armenian dishes and to develop and strengthen Armenian cuisine. The festival has another important objective, too: to confirm the Armenian origins of dolma,” noted Chairman Sedrak Mamulyan of the non-governmental organization Development and Preservation of Armenian Culinary Traditions. “The Dolma Festival coincides with the Golden Apricot’ [international] Film Festival. It is a wonderful opportunity to introduce Armenia’s national cuisine to guests from a variety of countries,” Film Festival event organizer Vardan Hakobyan added. Representatives from the organization Youth informed that the duration of the Dolma Festival will be extended next year and cooks from Artsakh will join their colleagues in Armenia. Source: Panorama.am

8.7m Tolma It’s a dolma thing Taste-Testers flocked through the flanked winged oxen of the Sardarabad memorial for the third annual Dolma Festival on Wednesday, July 10. Traditional music, singing, and dancing set the mood for the festival as 24 groups locked in a battle of vine leaves and stuffing for prizes in a number of categories including the longest Dolma, says an article in Asbarez. The festival was organized by the Armenian Cookery Traditions Development and Protection Organization (ACTDP) and exposed visitors to a number of variations of the traditional Armenian dish. Qajik Levonyan, a representative of the Araratian Restaurant , said that the name of the three thousand-year-old dish stems from the Armenian word Dol, which means vine leaves, and that the recipe’s secret lies in the freshness of the ingredients. Contestants were either representatives of restaurants or organizations. Members of the International Women’s Association in Yerevan (IWAY) were also rolling vine leaves at the festival and had a number of styles of the dish including Romanian and Syrian. Myrna Mugrditchian-Tcheler, President of IWAY, says that the festival is a great way to promote the group’s mission to the public and introduce Armenian culture to its international members while offering something in return to Armenia. United States Ambassador to Armenia John Heffern was seen at the contestants’ stalls, tasting the variations of the Armenian delicacy. He says he is a frequent visitor to such festivals and hopes to promote the specialties of the many Armenian “micro-communities.” Heffern says he is an avid dolma fan and thinks this festival is important in showcasing one of the important aspects of Armenian culture. A panel of five judges decided who walked away with the most prestigious titles in the Armenian culinary arts, including best tasting dolma. Judge Garen Komendaryan says that it is important to have a number of judges since food tasting is a subjective opinion. The festival, he says, is important in preserving and promoting the traditions in Armenian culinary arts “because without that we are not a nation.” Mugrditchian-Tcheler, who is also a judge at the festival, says the appearance, decoration, taste and originality are all taken into consideration when deciding on a winning dolma. Adel Nehmeh, a Lebanese national and visitor to the festival, says he came to Armenia with his mother to reconnect with his Armenian heritage and was pleasantly surprised at the grandeur of the dolma festival. The traditional dancing, singing, and music present at the festival all promoted a celebratory atmosphere in the venue and was great exposure for the vibrancy of the Armenian culture. The venue, Nehmeh says, was of particular interest to him as it showcased the gravity and pride of the Sardarabad battle. However, not all were impressed by the dolma presented at the festival. American-Armenian David Nazarian says he admires the social aspect of such Armenian traditions, but didn’t think there were “too many top-contenders at the festival.” Nazarian says, while incessantly slicing the vine wraps on his Styrofoam plate with a plastic fork and speaking with a mouthful, that he has had better dolma at home and at family gatherings. He says the dolma presented at the festival is “commercial” and is not a true representative of what the dish stands for. Head Chef and President of the Armenian Cookery Organization, Setrag Mamoulian, took to the stage, as the sun began to set behind the 85-foot tall bell tower, to announce the winners of the festival. Backed with song and dance, a 25-foot dolma tray was held up at the venue’s stage by its makers, and the winner of the “longest dolma” contest, Garine Restaurant. IWAY walked away with the honorary title of best tasting dolma, while Araratian Restaurant’s version was awarded for best presentation. The judges crowned the chefs from Arvasar Restaurant as the festival’s winners. The day ended with stomachs full of dolma and the exhaustion attributed to a festal Armenian gathering. Source: Panorama.am

Dolma Festival 2013- Largest Dolma Ever Made! We drove the 1h distance to Sartarabad with 3 cars and 13 repatriates for my very first Dolma Festival. Needless to say, it was a very good idea I had not eaten anything other than breakfast, considering the fact that each dolma was 100 dram (about 20-22 cents) and the fruits and accessories for the food free. Some booths had the dolma for free, which meant that they were out within 20-30 minutes from the start of the festival. The cost on the others was to prevent the same fiasco as last year, where people came with containers and filled them with food to last for the week. There were dolmas with grape leaves as per tradition, as well as fig leaves; some were with chichen, some with beef, some withveal, some with pork. There were even dolmas made with fish and crab. Most were quite delicious, each booth set up by a restaurant or culinary institute. Furthermore, what the point of a festival without song and dance? There were singers and dancers from different institutions, talents from all around Armenia shown off to the 1000+ spectators milling about or standing before the makeshift stage. There was a contest on who can eat the most alongside the contest for the best dolma and the largest dolma. Needless to say, the evening was filled with fun and laughter and stomachs so full we might not touch dolma for a couple of days, at least! PS: the dolma to win the “Largest Dolma” contest was 8.7 meters long!!

«Կյանքում ամենակարևորն ամեն ինչի մասին կանխակալորեն դատելն է: Ամբոխն, ինչպես հայտնի է, սովորաբար սխալվում է, իսկ յուրաքանյուր առանձին վերցրած մարդ միշտ ճիշտ է: Թեև ասեմ, որ չարժե այս պնդումից վարվեցողության կանոն ստեղծել: Սրան կարելի է հետևել, քանի դեռ այն չի ձևավորվել: Աշխարհում ընդամենը երկու բան կա, հանուն որոնց արժե ապրել. գեղեցիկ աղջիկների նկատմամբ սերը' անկախ նրանից, թե ինչպիսին են, և մեկ էլ նորօռեանական ջազը կամ Դյուկ Էլինգթոնը: Մնացյալն ավելի լավ կլիներ, եթե սրբվեր աշխարհի երեսից, որովհետև մնացյալը' սոսկ այլանդակություն է»: ԲՈՒԻՍ ՎԻԱՆ

miangamiyn jisht es Yervand jan ..

Թե ինչպես տապալվեց 2011թ. մայիսի 9-ի Երևան-Ստեփանակերտ առաջին չվերթը. օդային կրքերի առաջին սերիայի անփառունակ ավարտը 16:41, 13 նոյեմբերի, 2012 Սկիզբը` Երեւան-Ստեփանակերտ չվերթը` թեսթ տարածաշրջանի ու միջազգային հանրության համար 2011թ. մարտի 17-ից ադրբեջանական ու հայկական կողմերին ուղղված ԵԱՀԿ համանախագահների ու ԱՄՆ դիվանագետների հայտարարություններն այն մասին, թե մինչեւ Ստեփանակերտի օդանավակայանի բացումը «կողմերը պետք է միասին աշխատեն առեւտրային անվտանգության բոլոր հարցերը լուծելու ուղղությամբ», ամենեւին չէին կարող Բաքվի սրտով լինել: Վերջինս հրաշալի հասկանում էր, որ այդպիսի դիրքորոշումն ինքնին մատնում է այն մասին, որ միջազգային հանրությունը սկզբունքորեն դեմ չէ օդանավակայանի բացմանն ու սոսկ ցանկանում է տեսնել դրա անվտանգ շահագործումը: Փաստացի 2010թ. հոկտեմբերից Ադրբեջանի գործադրած բոլոր ջանքերը, որ ուղղված էին օդանավակայանը եւ չվերթները «ապօրինի» հռչակելուն ու այդ գնահատականը միջազգային կառույցների սեփականությունը դարձնելուն, հաջողությամբ չպսակվեցին: Սակայն Բաքուն չընկրկեց ու վճռեց դեմ գնալ անգամ այդ ուղերձներից հետո: Ի պատասխան դիվանագետների հնչեցված վերոնշյալ կոչերի` մարտի 28-ին Ադրբեջանական ավիաուղիների (AZAL ՓԲԸ) մամլո ծառայության ղեկավար Մագերամ Սաֆարլին վերստին հայտարարեց, թե «Հայաստանն իրավունք չունի Խանքենդիում շահագործել օդանավակայանը, որը կառուցված է Ադրբեջանի գրավյալ տարածքների վրա: Դա հակասում է բոլոր միջազգային կոնվենցիաներին եւ չի թույլատրվի ոչ մի միջազգային կազմակերպության կողմից, որոնց թվում է այնպիսի ազդեցիկ կազմակերպություն, ինչպես ICAO-ն է»: Սաֆարլին հանրությանը նաեւ հայտնել էր, թե օդանավակայանի աշխատանքի համար անհրաժեշտ է «համապատասխան փաստաթղթեր եւ հաստատումներ ստանալ ICAO-ից», եւ որ «Ադրբեջանն արդեն այդ կազմակերպությանը ծանուցել է օդանավակայանից թռիչքներ իրականացնելու անթույլատրելիության մասին»: Բաքուն, այդպիսով, հույս ուներ, որ ICAO-ն չի համարձակվի սերտիֆիկացնել Ստեփանակերտի օդանավակայանը: Մարտի 29-ին Բաքվում լրագրողների հետ այս թեմայով միաժամանակ խոսեցին երկու դեսպաններ` Ադրբեջանում ԱՄՆ դեսպան Մեթյու Բրայզան եւ Թուրքիայի դեսպան Խուլուսի Քիլիջը: Բրայզան կրկնեց, որ մինչեւ օդանավակայնի բացումը Հայաստանին եւ Ադրբեջանին հարկավոր է լուծել թռիչքների անվտանգության հարցը. «Ես պաշտպանում եմ ԱՄՆ ղեկավարության դիրքորոշումը, որը համարում է, որ կողմերը պետք է միասին հավաքվեն եւ այդ հարցը քննարկեն մինչեւ օդանավակայանի բացումը: Մենք կարծում ենք, որ մանրամասները կարող են մշակվել»: Ինչպես եւ սպասելի էր, Թուրքիան պաշտպանեց թռիչքների` «միջազգային կոնվենցիաներին հակասելու» Բաքվի տեսակետը. «Մենք միշտ պաշտպանում ենք Ադրբեջանի դիրքորոշումը: Բոլոր ոլորտներում մենք Ադրբեջանի կողքին ենք եւ պաշտպանում ենք նրա արդար պայքարը: Այս հարցը պետք է լուծվի միջազգային իրավունքի շրջանակներում»,- հայտարարեց Թուրքիայի դեսպան Խուլուսի Քիլիջը: Եթե Թուրքիայի դեսպանի ուղերձը «բոլոր ոլորտներում Ադրբեջանի կողքին լինելու ու նրա արդար պայքարը պաշտպանելու» մասին կատարելապես յուղ լցրեց կրակի վրա ու ոգեւորեց ռազմատենչ օդային կրքերը, ապա ԱՄՆ դեսպանի երկրորդ անդրադարձը խնդրին ու առաջադրած պահանջը ցանկալիներից չէր Բաքվի համար: Մինչդեռ Երեւանի համար այն կառչելու եւ Բաքվի վրիպումները օգտագործելու կետ էր: Հայաստանի ՊՆ տեսակետները հաճախ կիսապաշտոնապես արտահայտող փորձագետներից Դավիթ Ջամալյանը մարտի 29-ին, չթերագնահատելով ադրբեջանական սաստկացող քարոզչությունը, այդուհանդերձ Ստեփանակերտի օդանավակայանի ու քաղաքացիական օդանավերի հասցեին հնչող պաշտոնական սպառնալիքները որակեց որպես Բաքվի ագիտմեքենայի սխալ. «Քաղաքացիական ինքնաթիռները ոչնչացնելու մասին հայտարարությունը նրանց կոպիտ սխալն էր, քանի որ Արեւմուտքը, չնայած իր քաղաքական դիրքորոշումներին, հայտնի է մարդասիրական դիրքորոշմամբ: Նման հայտարարությամբ Ադրբեջանը ստացավ ահաբեկչական երկրի համբավ»,- նշել էր Ջամալյանն ու վկայակոչել, որ նման գնահատականներ է հնչեցրել նույնիսկ Ադրբեջանում ԱՄՆ դեսպան Մեթյու Բրայզան: Ռազմական հոգեբանը նաեւ փոխանցեց, թե ինչպես է հայկական կողմը մեկնաբանում Ադրբեջանի պահվածքը, այն է` Բաքուն փորձում էր ստուգել միջազգային հանրության զգոնությունը, բայց հանդիպեց դատապարտող արձագանքների: Նա միաժամանակ պարզ դարձրեց, որ առաջիկայում «հայկական կողմը պետք է խստագույնս արձագանքի նման քարոզչությանը` պահանջելով, որ միջազգային կառույցները դատապարտեն այս երեւույթը». «Ես չեմ պատկերացնում, որ որեւէ հայ պաշտոնյա նման հայտարարությամբ հանդես գա: Այստեղ գործ ունենք արժեքային համակարգի հետ»,- ադրբեջանական կողմի թույլ տված սխալը քաղաքական հարթության վրա եւ արժեքային դաշտում օգտագործելու Երեւանի մտադրության մասին հայտարարեց Ջամալյանը: Իսկ ի պատասխան Բաքվից հնչած ռազմատենչ հոխորտանքների` ՊՆ ոչ պաշտոնական խոսափողը նախազգուշացրեց այն մասին, որ հայկական զինված ուժերը վերահսկում են Ադրբեջանի երկինքը եւ Բաքվի ակնարկած քայլերին հայկական կողմից պատասխան կլինի. «Ադրբեջանի երկինքը վերահսկվում է, բայց սա չի նշանակում, որ մեր պատասխանն իրենց պետք է նմանատիպ լինի, թե մենք էլ հարվածենք քաղաքացիական օբյեկտներին: Այլ ձևեր էլ կան: Միջնորդ երկրներն էլ են հասկանում, որ հայկական կողմը սա անպատասխան չի թողնի, եւ նրանք ադրբեջանցիներին հորդորում են չգնալ այդ քայլին: Չեմ կարծում, թե Ալիեւը այդքան արկածախնդիր է, որ կգնա նման քայլերի»: Հայկական օդանավերի ու օդանավակայանի թռիչքների խոցելիության մասին Բաքվի ռազմական փորձագետների սիմետրիկ պատասխանը չուշացավ: Հաջորդ օրը` մարտի 30-ին, ադրբեջանական ԶԼՄ-ներում հայտնվեց ադրբեջանական հակաօդային պաշտպանության (ՀՕՊ) ուժերի «մասնագետների» հոխորտանքը, թե Ադրբեջանն ունակ է միջոցներ կիրառել դեպի Ստեփանակերտ թռիչք իրականացնող ռազմական ու քաղաքացիական ցանկացած ինքնաթիռի դեմ: Ակնարկելով շփման գծին օդանավակայանի մոտ լինելու հանգամանքը՝ նրանք սպառնացին, որ օդանավերը կարելի կլինի ֆիզիկապես ոչնչացնել ադրբեջանական ՀՕՊ զինանոցում առկա «С-125» կամ «С-200» համակարգերով: Իբրեւ մեկ այլ հնարավոր դիպաշար նշվեց այն, որ առանց զենքի կիրառության` ժամանակակից ռադիոէլեկտրոնային միջոցներով եւ ճնշմամբ, հնարավոր է շարքից հանել օդանավերի նավիգացիոն համակարգերը: Ադրբեջանցի մասնագետներն իրենց հերթին հայտարարեցին, թե սեփական ՀՕՊ համակարգերը ունակ են դիտարկել բոլոր թռիչքները ոչ միայն Լեռնային Ղարաբաղի, այլեւ Հայաստանի տարածքի վրա՝ հիշեցնելով, որ քաղաքացիական ինքնաթիռները թռչում են 8-10 կմ բարձրության վրա, եւ նրանց արագությունը ռազմական ինքնաթիռների համեմատությամբ ցածր է: Եւ վերջապես, Բաքուն ռազմական փորձագետների շուրթերով սպառնաց, թե Ստեփանակերտ ուղեւորվող ինքնաթիռները կարող են ոչնչացվել մինչ որոշակի բարձրություն հավաքելը: Փոխադարձ սպառնալիքները կարեւոր էին դառնում նաեւ այն համատեքստում, որ մարտի 10-ին Ստեփանակերտը ներկայացրել էր օդանավակայանի ու թռիչքների տեխնիկական անվտանգության երաշխիքները ոչ միայն օդանավակայանի` սերտիֆիկացման չափանիշներին համապատասխանելու, այլեւ թռիչքների տեխնիկական անվտանգության ցուցանման տեսանկյունից. 2,3 կմ երկարությամբ թռիչքուղի, լոկատորներով ինքնաթիռների դիտարկում 150 կմ հեռավորությունից, ժամանակակից լուսաձայնային սարքավորումներով գիշերը եւ ցերեկը ինքնաթիռների ընդունում ամենաբարդ եղանակային պայմաններում` 350 մետր տեսանելիության պարագայում, արբանյակային ռադիոնավիգացիայի ունիկալ համակարգով օդանավակայանի տարածքում ինքնաթիռների նստեցում նույնիսկ զրոյական տեսանելիության պայմաններում: Սակայն այդ հոխորտանքներով Բաքուն հասկացնում էր, որ տեխնիկական անվտանգության երաշխիքները դեռեւս բավարար չեն կարող լինել: Նույն օրը` մարտի 30-ին, Բաքվի ավիացիոն իշխանության ներկայացուցիչները հայտարարեցին, որ ադրբեջանական կողմը պնդում է իր նախազգուշացումներն ու հայտարարությունները եւ թույլ չի տա միջազգային մակարդակով օդանավակայանի սերտիֆիկացում. «Ադրբեջանի դիմումը Քաղաքացիական ավիացիայի միջազգային կազմակերպությանը կրում է նախազգուշացնող բնույթ եւ միտված է Խանքենդիում (Ստեփանակերտ-հեղ.) հայկական օդանավակայանի ապօրինի կառուցումը, ինչպես նաեւ` նրանց կողմից գրավված տարածքներով անօրինական թռիչքների կազմակերպումը կանխելուն: Մենք մեկ անգամ չէ, որ հայտարարել ենք եւ այժմ էլ հայտարարում ենք, որ մեր գրավյալ տարածքներով բոլոր թռիչքներն անօրինական են: Այդպիսի բաները կկանխվեն օրենքով ընձեռվող հնարավորությունների շրջանակում»,- կիսաբացահայտ սպառնաց Ադրբեջանի քաղաքացիական ավիացիայի պետական վարչության (ԱՔԱՊՎ) փոխտնօրեն Ֆուադ Գուլիեւը: Նա նաեւ նշեց, թե ICAO-ից տեղեկացվել են, որ իրենց մտահոգություններն ու նախազգուշացումները փոխանցվել են Երեւանին, թեպետ վերջինս որեւէ կերպ չի պատասխանել դրանց: «Եթե ԱՔԱՊՎ-ը միջազգային իրավունքում արտացոլված կանոններին համապատասխան սերտիֆիկատ չտրամադրի Ադրբեջանի անքակտելի մասը համարվող Խանքենդի քաղաքում օդանավակայանի կառուցմանը, ապա այդ օդանավակայանը չի կարող ստանալ միջազգային օդանավակայանի ստատուս»,- այս անգամ օդանավակայանի սերտիֆիկացումը Գուլիեւը կապեց Ադրբեջանի, այլ ոչ թե ICAO-ի համաձայնության հետ: Մարտի 31-ին Ստեփանակերտի օդանավակայանի շահագործման հարցով «հավելյալ» մեկնաբանություն-նախազգուշացում հնչեցվեց Ադրբեջանական ավիաուղիների (AZAL ՓԲԸ) մամլո ծառայության ղեկավար Մագերամ Սաֆարլիի շուրթերով, թե օդանավակայանի աշխատանքը միջազգային-իրավական ոչ մի հիմնավորում չունի, եւ որ «կան միջազգային-իրավական նորմեր, որոնց շրջանակներում լուծվում է հայ-ադրբեջանական Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտությունը, եւ այդ օդանավակայանի աշխատանքը նույնպես պետք է ունենա միջազգային-իրավական հիմնավորում»: Մի քանի օրերի ընթացքում այսպիսի հայտարարությունների հեղեղով Բաքուն ոչ միայն նախազգուշացնում էր Ստեփանակերտին ու Երեւանին, այլեւ նախեւառաջ պատասխանում էր միջազգային հանրությանը, թե Ստեփանակերտի օդանավակայնի միջազգային սերտիֆիկացման համար իր համաձայնությունը կլինի այն պարագայում, եթե «միջազգային իրավական նորմերի շրջանակում» ամրագրվի Լեռնային Ղարաբաղի պատկանելությունը Ադրբեջանին: Եթե ոչ, ապա Բաքուն սպառնում էր ինքը կանխել Երեւան-Ստեփանակերտ թռիչքները: Մյուս կողմից՝ Ստեփանակերտի օդանավակայանի շահագործումը, բացի Բաքվի համար մարտահրավեր լինելուց, նաեւ հնարավորություն էր դարձել հակամարտության կարգավորման հարցը միջազգային օրակարգ բարձրացնելու առումով: Այդպիսով, մինչ Բաքուն շարունակում էր առարկել օդանավակայանի սերտիֆիկացմանն ու նոր թափ հաղորդել հայկական քաղաքացիական օդանավերին հարվածելու իր հռետորաբանությանը, Երեւանը, որ մինչ այդ ավելի շատ հետեւում էր Ստեփանակերտ-Բաքու-միջազգային հանրություն եռանկյունուն, աստիճանաբար, թեպետ ռազմական-փորձագիտական շուրթերով, սակայն արդեն իսկ միջամտելու նշաններ էր ցույց տալիս: Իսկ դա չնկատել չեն կարող Բաքուն եւ Անկարան: Օդային բլոկադայի սպառնալիքներ Երեւանի, Բաքվի ու Անկարայի միջեւ Մայիսի 9-ի հայտարարված չվերթի գործարկումը ամեն գնով կանխելու նպատակով Ադրբեջանը դիմեց «վեճի շրջանակը» մեծացնելու ու լարվածությունը ողջ տարածաշրջանին փոխանցելու ռազմավարությանը: Ըստ այդմ, Թուրքիայի` իբրեւ դաշնակցի ներքաշումը լավագույն ու միակ քայլն էր մնում նրա համար: Մանավանդ, Անկարան տարիներով կովկասյան հարցերում ղարաբաղյան հակամարտության խողովակով ներգրավվելու առիթ էր փնտրում, եւ փորձեց դա անել անգամ 2009թ. հայ-թուրքական հարաբերությունների նորմալացման գործընթացի շղարշի տակ` ստորագրված երկու արձանագրությունները դարձնելով ղարաբաղյան հակամարտութան պատանդը (արժե հիշել Էրդողանի հայտարարությունն այն մասին, թե Երեւանը իրեն խնդրել է միջնորդ դառնալ այդ գործում): Օդային կրքերում Թուրքիային ներգրավման կապակցությամբ ինֆորմացիոն յուրօրինակ օպերացիա իրականացվեց ադրբեջանական կողմում. Բաքվում շրջանառության մեջ դրվեց տեղեկություն այն մասին, թե ի պատասխան Ղարաբաղի օդային տարածությունը փակելու ու ռազմական եղանակով այն պաշտպանելու Ադրբեջանի հայտարարությունների՝ հայկական կողմն էլ սպառնացել է դեպի Թուրքիա ու Նախիջեւան թռչող ադրբեջանական քաղաքացիական օդանավերի համար իր օդային տարածությունը փակել: Ուշագրավ է, որ առնվազն համացանցում հնարավոր չէ գտնել 2011թ. մարտի վերջին տասնօրյակով թվագրված հայկական կողմի որեւէ պաշտոնական կամ ոչ պաշտոնական տեղեկատվություն այն մասին, թե Երեւանը սպառնում է դա անել: Չնայած այդպիսի սպառնալիքի բացակայությանը, մարտի 28-ին Ադրբեջանի քաղաքացիական ավիացիայի պետական վարչության (ԱՔԱՊՎ) փոխտնօրեն Հաջիաղա Ալիեւը հայտարարեց, թե «եթե Հայաստանը փակի իր օդային տարածությունը, ապա մենք կօգտվենք այլընտրանքային երթուղիներից»: Իբրեւ դեպի Թուրքիա այլընտրանքային օդային ուղի նա նշել էր Վրաստանի օդային տարածությունը, իսկ դեպի Նախիջեւան` Իրանի օդային տարածությունը: Բացառելով Ադրբեջանի վրա հայկական կողմից հնչող հայտարարությունների ազդեցությունը՝ Ալիեւը հավելել էր. «Չեմ կարող ասել, թե ինչի կհասնեն նրանք նման հայտարարություններով: Մենք բազմիցս այդ կապակցությամբ դիմել ենք Քաղաքացիական ավիացիայի միջազգային կազմակերպությանը: Եթե Հայաստանը փակի օդային տարածությունը կամ էլ ձեռնարկի անցանկալի քայլեր, դրան ի պատասխան՝ մենք նույնպես անհրաժեշտ միջոցներ ձեռք կառնենք»: Թե ինչ տեղեկատվության վրա էր հենվում Բաքուն նման թեական հայտարարություններ անելիս, դժվար է ասել: Արժե վերստին հիշել, որ Լեռնային Ղարաբաղի օդային տարածության փակ լինելու մասին Ադրբեջանի քաղաքացիական ավիացիայի պետական վարչությունը (ԱՔԱՊՎ) պարբերաբար` 2010թ. հոկտեմբերից, տեղեկացրել էր ICAO-ին` վերջինիս խնդրելով հայկական կողմին փոխանցել իր նախազգուշացումները հնարավոր հետեւանքների մասին: Մարտի 30-ի դրությամբ Բաքվի քաղաքացիական ավիացիայի ներկայացուցիչները խոսում էին այդ նամակի մասին ու սրտնեղում, թե չեն ստացել Երեւանի արձագանքը: Վերջապես մարտի 31-ն հայտնի դարձավ, որ Հայաստանը ICAO-ի միջոցով ստացել է Ադրբեջանի նախազգուշական նամակը: Դա հաստատեց նաեւ Հայաստանի քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչության (ՔԱԳՎ) մամլո քարտուղար Նելլի Չերչինյանը: Սակայն վերջինս չէր հրապարակել նամակի բովանդակությունը, չէր հայտնել, թե երբ են ստացել այն, ինչպես նաեւ` թե արդյո՞ք ՔԱԳՎ-ը պատասխանել է դրան կամ պատրաստվում է պատասխանել: Եթե Բաքուն չէր հորինել Թուրքիա ու Նախիջեւան ուղեւորվող ադրբեջանական քաղաքացիական օդանավերի առջեւ Հայաստանի օդային տարածության փակ լինելու մասին լուրը, ըստ որում` օդային կրքերում Թուրքիային ներքաշելու հեռահար նպատակով կամ նրա համաձայնությամբ, ապա վարկածներից մեկը կարող է լինել այն, որ ի պատասխան ICAO-ի միջոցով Երեւանի ստացած նախազգուշական նամակների՝ այդ մասին իր հերթին ակնարկել է Հայաստանի քաղաքացիական ավիացիայի վարչությունը, ինչն էլ հիմք է տվել Բաքվի համապատասխան կառույցների նման հայտարարություններին: Այդպիսով, մարտի վերջին մի քանի օրերի ընթացքում Բաքվից հնչող ռազմատենչ հայտարարությունների ու հոխորտանքների առատությունը` մի կողմից, Թուրքիայի ներգրավման ուրվագծվող հեռանկարը՝ մյուս կողմից, ստիպում էին Երեւանին պաշտոնապես մտնել խաղի մեջ: Հայաստանի նախագահի մակարդակով Ադրբեջանի հերթական ռազմատենչ հայտարարությունները որակվեցին իբրեւ «պետական տեռորիզմի բացահայտ դրսեւորում»: Մարտի 31-ին Սերժ Սարգսյանը, անդրադառնալով քաղաքացիական օդանավերին հարվածելու Բաքվի մտադրությանը, այն անվանեց «մառազմ» ու նշեց. «Ներկայիս միջազգային պրակտիկայում այդպիսի հայտարարություններ մեկ անգամ չէ, որ արվել են: Սակայն, դրանք միշտ հնչել են ահաբեկչական կազմակերպությունների կողմից, բայց որեւէ պետության կողմից նման հայտարարություններ չեն հնչել»: Սերժ Սարգսյանը հայտարարեց, որ ինքն անձամբ է լինելու «Հայաստանից Ադրբեջան ուղեւորվող առաջին ավիաչվերթի առաջին ուղեւորը», եւ որ Ղարաբաղի բնակիչներն օդային հաղորդակցությունից օգտվելու իրավունք ունեն, ու այդ հարցը սակարկման առարկա չի կարող լինել: Օդային շրջափակումների թեման շարունակվեց նաեւ ապրիլի սկզբին` ակնհայտ դարձնելով, որ Թուրքիան նույնպես Երեւանի համար ուղերձ ունի այդ կապակցությամբ: Ապրիլի 4-ին Ադրբեջանում անանուն դիվանագիտական աղբյուրը APA գործակալությանը հայտնեց, որ եթե Հայաստանը փակի իր օդային տարածությունը Նախիջեւանի ինքնավար հանրապետություն կամ Թուրքիա ուղեւորվող ադրբեջանական ինքնաթիռների համար, ապա վերջինս կարող է փակել իր օդային տարածությունը Երեւանի համար, եւ Հայաստանը կբախվի նաեւ օդային շրջափակման: Ըստ APA գործակալության դիվանագիտական աղբյուրի՝ դա արտացոլված է Թուրքիայի ու Ադրբեջանի միջեւ համապատասխան ոլորտում ձեռք բերված պայմանավորվածություններում: Թուրքական կողմը ոչ հերքեց, ոչ էլ հաստատեց այս տեղեկությունը` այդ պահին նախընտրելով բավարարվել միջնորդավորված ուղերձով: Այդուհանդերձ, հարկ է նկատել, որ Բաքուն չափազանց հեռու էր գնացել, նա ոչ միայն իր ռազմաշունչ հոխորտանքներն ու օդանավակայանի սերտիֆիկացումը մերժելն էր դարձրել քաղաքական գիծ, որը նույնպես սակարկման առարկա չէր կարող դառնալ գոնե այդ ժամանակահատվածում, այլեւ օդային բլոկադաների թեմայով վեճում ներքաշել էր նաեւ Թուրքիային: Այդպիսի իրավիճակում առաջին ուղեւորի թռիչքը, ով էլ որ նա լիներ, չէր կայանալու եւ Երեւանին սոսկ մնալու էր պատասխան հոխորտանքը, Բաքվի կոպիտ վրիպումը որսալը եւ միջազգային հանրության ուշադրությունն ու քննադատությունը դրա վրա հրավիրելը: Իսկ վերջինս էլ լավագույնը, որ կարող էր անել, թռիչքն ու օդանավակայանի գործարկումը անորոշ ժամանակով հետաձգելն էր: Օդային կրքերի առաջին սերիան ավարտված էր. մայիսի 9-ին՝ Շուշի ազատագրման հոբելյանական օրը, Երեւան-Ստեփանակերտ չվերթը չկայացավ: Երեւանը չթերագնահատեց քաղաքացիական օդանավերին հարվածելու Բաքվի անթաքույց մտադրությունը: Նույն կերպ Բաքուն հավուր պատշաճի գնահատեց Երեւանի` համարժեք պատասխանելու սպառնալիքը եւ դա օգտագործեց միջազգային հանրությանը աղետի ավելի մեծ մասշտաբներով սարսափեցնելու համար: Տարածաշրջանում աշխարհատնտեսական շահեր ունեցող տերություններն էլ, որքան էլ դեմ չէին քաղաքացիական օդանավակայանի շահագործմանը, հարկադրված էին հորդորել առանց անվտանգության հարցերի շուրջ փոխպայմանավորվածությունների միակողմանի քայլ չկատարել: Եթե Բաքուն չէր կարող կանխել օդանավակայանի շինարարությունը, ապա նրան գոնե հաջողվեց կանխել առաջին չվերթը, ինչով կարող էր եւ մխիթարվել: Եթե Երեւանին ու Ստեփանակերտին չէր հաջողվել գործարկել առաջին չվերթը, այդուհանդերձ, կարող էին մխիթարված զգալ, որ միջազգային հանրությունը դեմ չէ օդանավակայանի շահագործմանը ու առաջարկում է Ադրբեջանի հետ պայմանավորվել օդանավակայանի գործարկման հարցի շուրջ: Մամուլում էլ տեղեկատվություն հայտնվեց, թե օդանավակայանի գործարկումը տեղի չունեցավ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահների խնդրանքով, որոնք համարել էին, թե դա կարող է զգալիորեն բարդացնել իրավիճակը կարգավորման գործընթացում: Անկախ տեղեկության հավաստիությունից, ինչը միանգամայն հավանական է, այն նաեւ եղանակ էր հայկական ու ադրբեջանական կողմերի կրած ձախողումը քողարկելու եւ դեմքը պահելու համար: Բաքուն շահեց կարճաժամկետ կտրվածքով, Երեւանի համար կարծես թե բացվեց միջնաժամկետ հեռանկարում շահելու հույս: Մյուս կողմից` ակնհայտ էր, որ օդանավակայանում թռիչքների անվտանգության ապահովման տեխնիկական ու ռազմաքաղաքական լուծումները լիարժեք չեն, եւ Երեւանն ու Ստեփանակերտը պետք է լրջորեն նախապատրաստվեին այդ բոլոր առումներով չվերթների անվտանգությունն ապահովելու ուղությամբ: Իսկ օդային կրքերը, այս անգամ` ավելի մեծաքանակ մասնակիցներով, ավելի բարդ բեմականացմամբ ու ընթացքով, վերսկսվելու էին 2012թ. ամռանը ու թափ ստանային հոկտեմբերին: Թե ինչպես սկսվեց սարսափ ժանրի կինոնկար հիշեցնող երկրորդ սերիան, որն այս պահին էլ ընթանում է, ու ինչպես կավարտվի այն` կանդրադառնանք հաջորդիվ: Շարունակությունը` հաջորդիվ Ստեփան Սաֆարյանվերլուծաբան

Երեւան-Ստեփանակերտ չվերթը` թեսթ տարածաշրջանի ու միջազգային հանրության համար 10:41, 5 նոյեմբերի, 2012 Հայաստանը, Արցախը եւ Ադրբեջանը, ամեն մեկը` յուրովի, ակնհայտորեն նախապատրաստվում են Ստեփանակերտի օդանավակայանի բացմանը` ակնարկելով կամ հայտարարելով, թե պատրաստ են դիմակայել ավելիին, անգամ` լայնամասշտաբ ռազմական գործողությունների: Միջազգային հանրությունն իր հերթին ակնդետ հետեւում է դրան` ժամանակ առ ժամանակ չթաքցնելով օրավուր աճող իր մտահոգությունը: Բուն իրադարձությունը շարքայիններից չէ եւ սպառնում է էական լարվածություն մտցնել տարածաշրջանում: Օդանավակայանի վերագործարկման կապակցությամբ անցած տարի պաշտոնական Ստեփանակերտի եւ Երեւանի արած առաջին հայտարարություններն ու Բաքվի պատասխանները դրանց, մինչեւ այժմ Հայաստանի, ԼՂՀ-ի ու Ադրբեջանի միջեւ սպառնալից հոխորտանքների փոխանակությունը վկայում են նրա մասին, որ այն ոչ միայն ունակ է վտանգել բանակցային գործընթացը, այլեւ անգամ ռազմական բաց առճակատման առիթ դառնալ ու ի չիք դարձնել տարածաշրջանային փխրուն խաղաղությունը: Առանց այն էլ միջազգային հանրության համար վերջին տարիներին ու հատկապես ամիսներին խնդրահարույց է դարձել ղարաբաղյան հակամարտության խաղաղ կարգավորման շուրջ բանակցելու Երեւանի ու Բաքվի հանձնառության իրագործումը: Եթե Ադրբեջանը 2006թ-ից է պաշտոնապես դժգոհություններ հայտնում ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի շրջանակներում «անպտուղ» ու «անարդյունք» բանակցություններից, ապա Երեւանը այս տարվա սեպտեմբերից` Ռամիլ Սաֆարովի արտահանձնումից հետո կասկածի տակ դրեց իր պատրաստակամությունը բանակցելու մի վարչախմբի հետ, որը հերոսացրեց 2004թ. Բուդապեշտում քնած հայ սպային կացնահարած ադրբեջանցի ոճրագործին: Հակամարտության կողմերի գերսպառազինման ու Ադրբեջանի կողմից ռազմական արկածախնդրություն սանձազերծելու անթաքույց մտադրության եւ հատկապես սույն թվականի մայիսից սադրիչ գործողությունների, ու ընդհանրապես, հայ-ադրբեջանական թշնամական հարաբերությունների այսպիսի վատթարացման պայմաններում Ստեփանակերտի օդանավակայանի բացումը վառոդով լցված տակառ հիշեցնող տարածաշրջանում, հիրավի, կարող է դետոնատորի էֆեկտ ունենալ: Սպառնալից նախազգուշացումներ ICAO-ին ու նրա միջոցով 1974թ. կառուցված, սակայն 1992թ. փետրվարին ղարաբաղյան պատերազմի պատճառով գործունեությունը դադարեցրած Ստեփանակերտի օդանավակայանի վերագործարկման աշխատանքները սկսվեցին 4 տարի առաջ: Պլանավորված էր, որ այն պատրաստ կլինի շահագործման հանձնել 2011թ. գարնանը: Արդեն 2010թ սկզբից Երեւանում հնչող հայտարարությունները վկայում էին, որ Ստեփանակերտի օդանավակայանի գործարկումը մոտ ապագայի հարց է: Փետրվարի 3-ին Արմավիա ընկերության նախագահ Միքայել Բաղդասարովը հայտարարեց, որ իր ավիաընկերությունը պատրաստ է նաեւ ներքին ավիափոխադրումներ իրականացնել, եթե քաղաքացիական ավիացիայի կոմիտեն շահագործման ընդունի ռեգիոնալ օդանավակայաններ: Նա նաեւ հայտնեց, որ այդ նպատակով իր ընկերությունն առաջիկայում ձեռք կբերի 48 տեղանոց նոր АТФ 42-500 ինքնաթիռ: Թեպետ Բաղդասարովը խոսել էր Գյումրիի գործող եւ Գորիսի ու Կապանի չգործող օդանավակայանների մասին, սակայն ներքին ավիափոխադրումների նրա հայտը վերաբերում էր առաջին հերթին Ստեփանակերտի օդանավակայանին: Ըստ Բաղդասարովի` դրա կառուցումից հետո Ստեփանակերտ-Երեւան չվերթը կիրականացնի «ԱրցախԱվիա» ընկերությունը. «Մենք, իհարկե, օգնում ենք եւ կարծում ենք, որ այդ չվերթի հետ կապված ոչ մի խնդիր չի լինի: Հավանական ավիափոխադրողներից մեկի հայտարարությունը մի կողմից, օդանավակայանի մոտալուտ շահագործման հեռանկարը մյուս կողմից, չէին կարող չանհանգստացնել Բաքվին: Դա կանխելու նպատակով Ադրբեջանի քաղաքացիական ավիացիայի պետական վարչությունը (ԱՔԱՊՎ) 2010թ. հոկտեմբերին նամակ ուղարկեց Քաղաքացիական ավիացիայի միջազգային կազմակերպությանը (ICAO), որով «նախազգուշացրեց, որ Ադրբեջանը փակել է Ղարաբաղի օդային տարածությունը», եւ որ «Ստեփանակերտի ուղղությամբ իրականացվելիք ցանկացած չվերթ անօրինական է»` անուղղակի սպառնալով օդանավերի ֆիզիկական ոչնչացմամբ: Իր պատասխան նամակում ICAO-ն խորհուրդ էր տվել Բաքվին «միանալ որոշ կոնվենցիաների, ջանքեր գործադրել տարածաշրջանում բացասական միջադեպերից խուսափելու նպատակով»: Որքան էլ նամակի ողջ բովանդակությունը չհրապարակվեց, այդուհանդերձ, անգամ այս ձեւակերպումը վկայում էր, որ ICAO-ն ոչ միայն մտահոգություն էր հայտնել «բացասական միջադեպերի» կապակցությամբ, այլեւ, կարծես թե, ակնարկել էր այն հարուցողի` Ադրբեջանի միակողմանի պատասխանատվության մասին: Իսկ թե ինչ կապ ունի որոշ կոնվենցիաների` Ադրբեջանի միացած չլինելը այս ամենի ու Արցախի օդային տարածքում օդանավերին հարվածելու նրա իրավունքի հետ, միայն ենթադրություններ կարելի է անել: Այդուհանդերձ, այս նամակից հետո պաշտոնական Բաքուն հարկադրված էր երկրորդ նամակն ուղարկել ICAO-ին` նախ պարզաբանելով, թե ինչ է նշանակում «փակված օդային տարածություն», ապաեւ փորձելով պատասխանատվության դաշտ ներքաշել հայկական կողմին` ICAO-ի միջնորդությամբ նրան էլ «նախազգուշացնելով» հետեւանքների մասին: «Այդ հարցը Ադրբեջանի պաշտպանության նախարարության հետ համաձայնեցնելուց հետո մեր կողմից եւս մեկ անգամ նախազգուշացրեցինք ICAO-ին այն մասին, որ Ադրբեջանը փակել է Ղարաբաղի օդային տարածությունը, որը գտնվում է երկրի զինված ուժերի տրամադրության ներքո: Այդ կապակցությամբ մենք խնդրեցինք ICAO-ին` հակառակ կողմին նախազգուշացնել այդ առնչությամբ, որպեսզի խուսափեն միջադեպերից»: Ըստ ադրբեջանական կողմի բարձրաձայնման` ICAO-ից հայտնել էին, որ Ադրբեջանի նամակը փոխանցվել է հայկական կողմին: Բաքվի, Երեւանի ու Ստեփանակերտի միջեւ օդային կրքերի թեժացան, իսկ Ադրբեջանի ԱՔԱՊՎ-ի ու ICAO-ի միջեւ նախորդած նամակագրությունն էլ հրապարակային դարձավ այն բանից հետո, երբ 2011թ. գարնանը հայտարարվեց Ստեփանակերտի օդանավակայանի մոտալուտ շահագործման մասին: Մարտ 2011թ.: Օդային կրքեր Բաքվի ու Ստեփանակերտի միջեւ 2011թ. մարտի 10-ին պաշտոնական Ստեփանակերտը ազդարարեց, որ ժամում 100 ուղեւոր թողունակությամբ օդանավակայանի շինարարությունն ավարտված է, ենթակառուցվածքների մոնտաժային աշխատանքները` կատարված, իսկ օբյեկտի տեխնիկական հագեցվածության ապահովման ու սպասարկման սարքավորումների մոնտաժման աշխատանքները ընթացքի մեջ են: Օդանավակայնի ղեկավարությունը տեղեկացրեց, որ ապրիլի 15-ին կիրականացվի օդանավակայանի բոլոր համակարգերի առաջին ստուգողական տեխնիկական միացումը, իսկ մայիսի 9-ին` Ստեփանակերտը պատրաստվում է ընդունել առաջին ուղեւորներին: Սկզբնական շրջանում կանոնավոր թռիչքները պետք է իրականացվեին երկու օրը մեկ, ըստ անանուն աղբյուրի` առայժմ Գյումրիից եւ Երեւանից: Առանց հստակեցման նաեւ ակնարկվեց, որ հետագայում օդային հաղորդակցություն կհաստատվի այլ երկրներ հետ: Թռիչքները պետք է իրականացներ «Air Artsakh»-ը, ըստ ամենայնի CRJ-200 (Canadian Regional Jet) ընտանիքի օդանավերով, որոնք զարգացնում են 800-900կմ/ժամ արագություն եւ ունեն թռիչքի 4.000կմ երկարություն: (Արմավիայի ու ՀՀ կառավարության հակասությունների սրման խորապատկերին, հավանաբար որոշվել էր ավիափոխադրման իրավունքը տալ ոչ թե «ԱրցախԱվիա»-ին, այլ նորաստեղծ «Air Artsakh»-ին): Ի պատասխան Երեւան-Ստեփանակերտ կանոնավոր թռիչքներ գործարկելու Ստեփանակերտի այս հայտարարության` Ադրբեջանում քաղաքացիական ավիացիայի բարձրաստիճան ներկայացուցիչները Երեւանից Ստեփանակերտ ու հակառակ ուղղութամբ թռչող քաղաքացիական թե ռազմական ցանկացած օդանավ խփելու բացահայտ սպառնալիքներ տեղացին: Մարտի 16-ին Ադրբեջանի ԱՔԱՊՎ տնօրեն Արիֆ Մամեդովը, ներկայացնելով 2010-ի աշնանից ի վեր ICAO-ի ու ԱՔԱՊՎ-ի միջեւ նամակագրությունը, հստակ դարձրեց Բաքվի նամակների նախազգուշական տոնն ու ենթատեքստը. ««Ավիացիայի մասին» օրենքի համաձայն, նույնիսկ հնարավոր է այնտեղ (Լեռնային Ղարաբաղ-հեղ.) ուղեւորվող ինքնաթիռների ֆիզիկական ոչնչացում», որոնք «կպատրաստվեն վայրեջք կատարել Լեռնային Ղարաբաղի գրավյալ Խանքենդի (Ստեփանակերտ) քաղաքում հայկական կողմի կառուցած օդանավակայանում: Նա վերստին հիշեցրեց, թե «Լեռնային Ղարաբաղի օդային տարածքը գտնվում է Ադրբեջանի իշխանությունների տնօրինության տակ, այն փակ է»: Պաշտոնական Ստեփանակերտն այս սպառնալիքներին արձագանքեց անմիջապես նույն օրը: ԼՂՀ նախագահ Բակո Սահակյանի մամուլի քարտուղար Դավիթ Բաբայանը նախազգուշացրեց, որ պլանավորված չվերթները խափանելու ցանկացած փորձ ԼՂՀ զինվորականների կողմից կարժանանա «համարժեք պատասխանի». «Եթե Ադրբեջանն այդպիսի քայլերի դիմի, ապա դա կբերի անկանխատեսելի հետեւանքների»,-նախազգուշացրեց ԼՂՀ նախագահի մամուլի խոսնակը: «Այդպիսի սպառնալիքները մեզ չեն վախեցնում, այլ միայն վարկաբեկում են Ադրբեջանին: Մենք, ինչպես եւ պլանավորված է, շարունակում ենք մեր օդանավակայանի շահագործումը»,-հավելել էր Բաբայանը: ԼՂՀ քաղաքացիական ավիացայի վարչության ղեկավար Դմիտրի Ադբաշյանն էլ իր հերթին, լուրջ չհամարելով Բաքվի սպառնալիքները, հավելեց, «Նրանք այդպիսի լուրեր են տարածում, վախեցնում են: Դա իրենց գործն է: Ես նրանց փոխարեն չեմ կարող երաշխիքներ տալ: Նրանք ինչ ասում են, կարող են անել… Մենք քաղաքացիական ավիացիա ենք, իսկ քաղաքացիական ավիացիան քաղաքականությունից դուրս է, ապահովում է մարդկանց ամենամեծ իրավունքներից մեկը: Կարող է մարդը հիվանդ է, ուզում է Ստեփանակերտից Երեւան գնալ` բուժօգնություն ստանալու համար: Ինչո՞ւ այդ մարդիկ պիտի ավելի քիչ իրավունքներ ունենան, քան, ասենք, Ադրբեջանի քաղաքացիները»: Մարտի 19-ին այս սպառնալիքներին արձագանքեց Բաքվում ԱՄՆ դեսպան, ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի նախկին համանախագահ Մեթյու Բրայզան: Հղում կատարելով շփման գծից դիպուկահարներին դուրս բերելու մասին ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահների մարտի 17-ի հայտարարությանը, նա նշեց. «Ինչպես բազմիցս հայտարարել են համանախագահները, Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության ռազմական լուծում չկա: Այդ կապակցությամբ, ուժի կիրառման սպառնալիքները, այդ թվում` քաղաքացիական ավիացիայի դեմ, որն ինքնին վտանգ չի ներկայացնում, անընդունելի են եւ հակառակ են այն պարտավորություններին, որ վերցրել են Ադրբեջանի ու Հայաստանի նախագահները խաղաղ կարգավորման գործում»: Նա նաեւ հավելել էր. «Մենք կողմերին կոչ ենք անում միասին աշխատել, որպեսզի առեւտրային անվտանգության բոլոր հարցերը լուծվեն մինչեւ Լեռնային Ղարաբաղում նոր օդանավակայանի պլանավորված բացումը»: Մարտի 23-ին ուշագրավ գնահատական հնչեց նաեւ Երեւանում ԱՄՆ դեսպան Մարի Յովանովիչի կողմից: Հաստատելով, որ Ադրբեջանում իր գործընկերն ամբողջովին արտահայտել է ԱՄՆ դիրքորոշումը, նա հավելեց. «Նման սպառնալիքները բացարձակ անընդունելի են եւ հակասում են այն սկզբունքներին, որոնց պետք է հետեւի Ադրբեջանը հակամարտության խաղաղ կարգավորման բանակցային գործընթացում: Մենք լրջորեն ենք ընկալում այդ խնդրի կարգավորման բոլոր սկզբունքները, սակայն մեր համար ամենակարեւորը համարվում է ուժի չկիրառման սկզբունքը»: Պատկերավոր ասած` Մարի Յովանովիչը հասկացրեց, որ եթե Ադրբեջանի համար կարեւոր է տարածքային ամբողջականության, իսկ Հայաստանի ու ԼՂՀ-ի համար` ժողովուրդներին ինքնորոշման սկզբունքները, որոնք ԱՄՆ-ի համար էլ են կարեւոր, սակայն գերտերության համար առավել կարեւոր է ուժի չկիրառումը` տարածաշրջանում խաղաղության պահպանումը: Ասել է թե` Ադրբեջանին թույլ չի տրվի վտանգել հենց ԱՄՆ-ի համար ամենակարեւոր սկզբունքը: Թվում էր, թե ԱՄՆ պաշտոնական դիրքորոշման հնչեցումից հետո օդային կրքերը կհանդարտվեն, հատկապես երբ Ադրբեջանին շատ հստակ ուղերձ էր ուղարկվել արկածախնդրության չդիմելու կապակցությամբ: Սակայն հաջորդած հայտարարություննրով Ադրբեջանը հասկացրեց, որ չի պատրաստվում Երեւանի ու Ստեփանակերտի հետ քննարկել թռիչքների անվտանգության շուրջ պայմանավորվելու, օդանավակայանի սերտիֆիկացման եւ այլ հարցեր: Իսկ նախկինում հնչեցված սպառնալիքներին էլ ավելացան նորերը. օդային շրջափակման դիպաշարեր, դրանում ներգրավելով Հայաստանին, Թուրքիային, եւ այդ ամենը` զուգակցված «ռազմական մկանների» ցուցադրությամբ: Շանտաժի իր քաղաքականությամբ Արեւմուտքի ու ԱՄՆ-ի համար Բաքուն կատարյալ էր դարձնում պատկերացող մղձավանջը` այդ կերպ հասնելով խնդրի միջանկյալ հանգուցալուծման որոշակի տարբերակի, որը թույլ կտար կանխել առաջին չվերթն ու պահել իր դեմքը… Շարունակությունը` հաջորդիվՍտեփան ՍաֆարյանՎերլուծաբան

Մեհրիբան Ալիևայի հայկական ծագման մասին հրապարակումները նորից թարմացվում են... Ինչու՞... Այո՛, Ադրբեջանում 19-րդ դարավերջին բնակություն հաստատած Փաշաևները հայեր են, իսկական ազգանունը՝ Փաշայան: Ծագում են Բորչալուի գավառից: Բաքվում հաստատված Փաշայանները կրում էին նաև Մելիք նախդիրը: Մեծ թատրոնի աշխարհահռչակ դիրիժոր Ալեքսանդր Մելիք-Փաշաևը, որն իր գործունեության սկզբում Ալեքսանդրապոլ-Գյումրիում իրականացրել էր Ա. Տիգրանյանի ,,Անուշ,, և Գունոյի ,,Ֆաուստ,, օպերաների բեմադրությունները, այս տոհմի երկրորդ սերնդի ներկայացուցիչներից էր... Հրապարակման մեջ, իբրև Մեհրիբան Ալիևայի զուգակշիռ, հիշատակվում են Միխեիլ Սաակաշվիլին, որը զտարյուն հայ է, նշանավոր բժիշկ-ակադեմիկոս Սաակովի թոռը, Նինո Բուջանաձեն, որի մայրն է հայուհի և Միխաիլ Ժվանիան, որի մայրն է հայուհի... Բայց ի՞նչ է տալիս այդ ամենը մեզ: Չմոռանանք, որ Ստալինի հայրն էր հայ, հայուհի էր Աբդուլ Համիդ Երկրորդի մայրը... Արդյո՞ք այս դեպքում ծագումնաբանությունը կատարում է կարևոր դեր: Աբդուլ Համիդը դարձավ հայերի դեմ իրականացված առաջին ցեղասպանության կազմակերպիչը, իսկ Ստալինի հայատյացությունը անսահման էր... Եթե փորձենք հայկական գործոնի որոնումներով ընթանալ, ապա բազմաթիվ փաստեր կարող ենք հրապարակ հանել: 1770-ական թվականներին, ըստ վրացական գիտական աղբյուրների, Թիֆլիսի բնակչությունը մոտ 25 հազար էր, որից հայեր էին 15 հազարից ավելին: Նշանակում է, շատ վրացիներ ամուսացել են հայերի հետ: Նույնը՝ Ադրբեջանում, որտեղ կամենում էին մաքրել իրենց արյունը, ազնվացնել, այդ պատճառով էլ հիմնականում ամուսնանում էին հայուհիների հետ: Հայկական արմատներ ունեն ադրբեջանական անվանի կոմպոզիտոր Ուզեիր Հաջիբեկովը, ականավոր երգիչ, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Ռաշիդ Բեյբութովը, իսկ Վրաստանում հայկական արմատներ որոնելիս՝ ,,կբախվենք,, հռչակավոր կոմպոզիտոր Զաքարե Փալիաշվիլուն, 20-րդ դարի մեծագույն բեմադրիչներից մեկին՝ Կոնստանտին Մարջանով-Մարջանիշվիլուն, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Վասո Գոձիաշվիլուն, լենինյան մրցանակի դափնեկիր գրող Նոդար Դումբաձեին, որը հպարտանում էր, որ իր մայրը հայուհի էր...

http://operativ.am/?p=26614/

vorpes Hye yes sa @endunum em vorpes viravoranq.. natsist shan vordiq.... inchpes gyavur eyin asum turqer@ hima el HYE bar@! xaghaliqa dartsel irenst hashvin sa viravorakan ban e .. dzer mer'n yev manuk@>>>>

ԴԵ ՀԻՄԱ ԹՈՂ ՄԻ ՀԱՏ ԱԴՐԲԵՋԱՆԱԿԱՆ ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈւՆԸ ՊԱՀԱՆՋԻ, ՈՐՊԵՍԶԻ ԱՊԱԳԱ «ԹԱԳՈՒՀՈւՆ» ԴՆԿ ՀԵՏԱԶՈՏՈւԹՅԱՆ ԵՆԹԱՐԿԵՆ, ԹԵ ՉԷ ԻՆՉՊԵՍ ԺԱՄԱՆԱԿԻՆ ԱՍՎՈւՄ ԷՐ, ՈՐ ՎՐԱՍՏԱՆՈՒՄ ՀԱՂԹԵԼ Է ՀԱՅԿԱԿԱՆ «ՄԱՖԻԱՆ» (ՍԱՀԱԿԱՇՎԻԼԻ-ԲՈւՐՋԱՆԱՁԵ- ԺՎԱՆՅԱ), ՇԱԲԱԹՆԵՐ ԱՆՑ ԱԴՐԲԵՋԱՆՈւՄ ՆՈւՅՆՊԵՍ ՀԱՅԿԱԿԱՆ «ՄԱՖԻԱՆ» ԿԱՍԻ ԻՐ ԱՍԵԼԻՔԸ

Ixlam alievs wife - might have Armenian ancestry... to lav e mez petqa..

yesim EDjan gaghapar chunem

Yervand jan HAyeren Xndrem Qaghaqakan Boz

http://youtu.be/mVRWmrGofVs