MosJan

The Harutyun Chkolyan Folk Ensemble Performs for the Armenian Museum of America

1961-ին, «Տարվա լավագույն գյուտարար» մրցանակաբախշության երեկոին, Նախագահ Ջոն Քենեդին անձամբ էր հանձնում պատվոգիրն ու մեդալը։ Նա ինքը մոտեցավ մրցանակակրին, ծնկի եկավ 38 ամյա տղամարդու առջև, համբուրեց նրան ու ասաց․ -Ես գիտեմ միայն մի բան․ ես ու մենք կգնանք, իսկ դու կմնաս քո արածի հետ այնքան, քանի դեռ շնչում է մոլորակը․ Միլիոնների անունից շնորհակալ եմ քեզ ու քո ծնողներին․․․և՝ Աստծուն, որ դու բաժին հասար մեզ։ Խնդրում եմ Աստծուն, որ դու երկար ապրես, ինձանից էլ երկար ու բոլորից էլ երկար, ինչքան որ դա հնարավոր է․․․ Երկու տարի անց, ԱՄՆ 35-րդ Պրեզիդենտ Քենեդուն սպանեցին, իսկ մրցանակակիրը դեռ կար ու պիտի լիներ, բայց մինչ այդ․․․ 1923-ի օգոստոսի 15-ին, Իրանի Թավրիզում բնակվող ամենահասարակ, ոչ հարուստ, օրվա վաստակով ապրող զույգի՝ Ալեքսանդրի և Գոհարիկի ընտանիքում խնջույք էր՝ ծնվել էր նրանց տղան, բայց․․․ուրախությունը կարճ տևեց, ու նույնիսկ, ծնողներին խօրհուրդ տվեցին մտածել՝ արդյո՞ք արժե երեխային տանել տուն․․․ Մայրն ուղղակի պատառոտեց ողջ բժշկական անձնակազմն ու իր երեխային տարավ տուն․ Բանն այն է, որ երեխան ծնվեց հիվանդ, ախտորոշումը՝ Մանկական ուղեղային կաթված՝ ՄՈՒԿ, կենտրոնական նյարդային համակարգի հիվանդություն, որի ժամանակ ախտահարվում են գլխուղեղի շարժողական գոտիները և շարժումն իրականացնող ուղիները։ Ախտահարվում է նաև կամային և ոչ կամային շարժումները կարգավորող մեխանիզմների փոխազդեցությունը։ Բարուրից «անցանկալի», այս հիվանդ երեխան, տարիներ անց կդառնա Նյու Յորքի Կոլումբիական համալսարանի պատվավոր դոկտոր՝ ֆիզիկո-մաթեմատիկան գիտությունների դոկտոր, ում առջև ծնկի կգա ԱՄՆ Պրեզիդենտը։ Ալեքսանդրն ու Գոհարիկը իրենց երեխայի համար ոչինչ չէին խնայում ու աշխարհի կեսը պտտեցին՝ բժշկվելու հնարավոր տարբերակներ գտնելու՝ Ռուսաստան, Գերմանիա, Ֆրանսիա, բայց ճամփորդություններից հյուծված, ճակատագրի հետ հաշտվելով, վերջին կայանը եղավ ԱՄՆ-ի Նյու Յորքը։ Արդեն 13 տարեկանում, հիվանդ այս երեխան, կենցաղային իրեր էր վերանորոգում՝ մի կերպ շարժվելով։ 17-18 -ում արդեն, բարձրագույն կրթության գնաց ու գերազանց ավարտեց՝ ֆիզիկայի և մաթեմատիկայի բաժինը, իսկ հետո, Կոլումբիայի համալսարանում մագիստրոսի աստիճան ստացավ։ Ալեքսանդր և Գոհարիկ Ավագյանների հիվանդ երեխան՝ Էմիկ Ավագյանը, բարուրից կհասնի Պատվավոր Դոկտորի կոչման, ում անունն այսօր, ամեն օր, օրհնում են միլիոնավոր հաշմանդամներ․ Էմիկը ստեղծեց աշխարհում առաջին, ավտոմատ կառավարվող անվասայլակը հաշմանդամների համար։ Աշխարհով մեկ, հանրային տրանսպօրտում, հաշմանդամների տեղաշարժի համար հարմարեցված հատուկ ավտոմատ մեխամիզմները, այդ թվում՝ անվասայլակը մեքենայում տեղավորելու մեխանիզմը, որից օգտվում են միլիոններ, ստեղծեց էլի՝ Էմիկը։ Էմիկը ստեղծեց աշխարհում առաջին, շնչառությամբ ղեկավարվող տպագրիչ մեքենան, որն աշխատում էր շնչառության և ձայնի չափման համաձայն, որ արտասանվում էր բարձրախոսի միջոցով։ Էմիկը ստեղծեց հաշմանդամների համար ինֆորմացիոն որոնումը և դրա պահպանման սարքը, որը արխիվացման և որոնման գործում ամենաարագ գործող մեթոդն էր։ Նրա ստեղծած տպագրիչ մեքենան տառերը գրում էր շնչառության ու ձայնային ազդանշանների վրա։ Նրա ստեղծածի շնորհիվ, միլիոնավոր հաշմանդամների համար ոչ միայն թեթևացավ կենցաղը, այլև հնարավորություն տվեց աշխատելու՝ փող վաստակելու։ Ու հաշմանդամների ավտոմատ անվասայլակի համար էլ Քենեդին ծնկի կգա ու կասի բառերը՝ «ես ու մենք կգնանք, դու ու քո ստեղծածը կմնաք, քանի դեռ շնչում է մոլորակը»․ Ոսկե մեդալն ու մրցանակը կոչվում էր՝ «Most Outstanding Contribution to Employment of the Handicapped»՝ «За самый выдающийся вклад в трудоустройстве инвалидов». Այնուհետև եկան այլ պարգևներ․ ԱՄՆ -ում ամենահին, Ինժեներական Tau Beta Pi համագործակցության՝ «Հանճարեղ ինժեների պրեմիա»։ 1963-ին ստացավ Իրանի հեղինակավոր՝ «Королевская Медаль от Шаха Ирана» մեդալն ու մրցանակը։ 1976-ին, Armenian Bicentennial Committee՝ Հայկական երկուհարյուրամյա կոմիտետի փորձը գիտական ոլորտի մրցանակաբաշխությունում մրցանակ։ Իսկ 1996-ին, Eureka College -ը, որտեղ սովորել էր տակավին պատանի Էմիկը, նրան շնորհեց Դոկտորի պատվավոր կոչում։ Էմիկն անգամ ամուսնացավ, արդեն երեք երեխաների մայր Էննիի հետ, և այս կինը, մինչև կյանքի վերջ մնալով Էմիկի կողքին, կդառնա կնոջ՝ նախանձելի ու հիացմունքի արժանի կերպար։ Ողջ կյանքը՝ բարուրից մինչև վերջ, «ազատ» օր չունեցած այս հայը՝ Ալեքսանդր և Գոհարիկ Ավագյանների որդի Էմիկ Ավագյանը, կմահանա 89 տարեկանում՝ 2013-ի հուլիս 11-ին, Մասաչուսեթսում՝ իրեն երբևէ բաժին չհասած ազատությունը նվիրելով միլիոնավոր հաշմանդամների ողջ աշխարհով․․․ by Эдуард Манвелян https://www.facebook.com/ed.man.92167

https://en.wikipedia.org/wiki/Emik_Avakian Emik Avakian (Armenian: Էմիք Աւաքեան; August 15, 1923 – July 11, 2013) was an Armenian American inventor and owner of numerous patents including breath-operated computer, a mechanism that facilitates putting wheelchairs on automobiles, and a self operating robotic wheel that converts manual wheel chairs into automatic.[1][2] Many of his inventions were geared towards the improvement of disabled people's lives, and he won many awards recognizing these efforts.[3] Life Of Armenian descent, Emik Avakian was born in Tabriz, Persia in 1924.[4][5] Avakian was born with a severe case of cerebral palsy, but this did not affect his cognitive abilities.[1][6] In order to seek medical assistance for Emik, the Avakian family traveled from Persia, to Russia, to Germany, and finally settling in New York City.[5] By the age of thirteen, Emik was already fixing many electrical engineering problems around the household.[5] Although he suffered considerably, Avakian graduated magna cum laude from Eureka College with a degree in physics and mathematics.[1] He later earned his master's degree at Columbia University.[3][4] Throughout his years as a student, Avakian had trouble communicating with typists who would write down notes for him.[3] He resided in Massachusetts with his wife Anne until his death.[1] Inventions In order to overcome many of the difficulties he experienced in life, Avakian created a series of inventions. One of his more notable inventions was a typewriter that would produce letters from breath rather than typing.[3] The typewriter would operate according to breath measurement and sound that would be blown into four microphones.[3] Although the mechanism was slow, it was still more cost effective to use the device than to hire an assisting type writer.[7] Another significant invention was the "information retrieval and storage apparatus," which was a machine that could display library and archive information more quickly than other methods.[8] Awards In 1961, President of the United States John F. Kennedy honored Avakian for his outstanding contributions to handicap employment.[1][9] Eminent Engineer Award (1979) Armenian Bicentennial Committee's "Excellence in the Field of Science Award" (1976) Shah of Iran Crown Medal (1963) Honorary Doctorate Award of Eureka College (1996)[1] In addition to his awards, Avakian was featured in renowned and local publications, including Life magazine and Mechanix Illustrated in 1952, 1953, and 1962.

The 4th Armenian Marshal Of USSR - Sergei Khudyakov - Armenak Artemi Khanferiants Khudyakov is shown standing behind Stalin in the Yalta conference Sergei Alexandrovich Khudyakov (Armenian: Սերգեյ Ալեքսանդրի Խուդյակով; Russian: Серге́й Алекса́ндрович Худяко́в); (born Armenak Artemi Khanferiants (Armenian: Արմենակ Արտեմի Խանփերյանց, 7 January [O.S. 25 December] 1902 – 18 April 1950), was a Soviet Armenian Marshal of the aviation. Russian Revolution Armenak Khanferiants (or Khanperiants) was born in 1902 in the village of Mets Tagher (Böyük Tağlar), Shushinsky Uyezd, Elisabethpol Governorate, Russian Empire. His father died in 1908, leaving a widow with three sons. Khanferiants travelled to Baku to study and started working at oilfields owned by Armenian tycoon and philanthropist Alexander Mantashev. In 1918, he was involved in the production of the newspaper Iskra. While in Baku, he joined the Bolsheviks and organized the Red Guards of Baku in April 1918. While he was in Astrakhan during the Russian Civil War, he was saved from drowning in a steamer sunk by a British gunboat by his friend, Sergei Khudyakov, who was later be killed fighting the Whites. Khanferiants adopted Sergei's name as his own as memorial to the man who saved his life.[1] He continued to serve as a cavalry officer until 1920. In 1929, Khudyakov was admitted to the Tiflis Cavalry School, and in 1931 went to Moscow to attend the Zhukovsky Military Air Academy. He graduated with honors in 1936. Khudyakov became head of the Operations Branch of the Air Staff in 1937 and Chief of Logistics Management Air Force in 1938. World War II The war greatly accelerated his career, and he jumped four ranks in just three years.[2] During the Great Patriotic War (1941–1945), he was chief of staff of the Air Force and commander of the Air Force of the Western Front, chief of staff of the Red Army's Air Force, commander of the 1st Air Army, chief of staff and deputy commander of the Red Army's Air Force. As the chief of staff of the Air Forces of the Western Front, he participated in the successful defence of Moscow. Aviation units under his command took part in the offensive of the Western Front forces in the Rzhev-Sychevka direction and supported the ground troops in the Rzhev-Vyazma operation. In 1943 Marshal Khudyakov coordinated combat operations of the Air Force of the Voronezh and Steppe Fronts in the Battle of Kursk and the Battle for the Dnieper.[1] During the Battle of Kursk, his 14-year-old son Victor was killed in an enemy air raid. Victor's body was taken to Moscow and was buried in the Novodevichy Cemetery. He was tasked with organizing his air flight of the Soviet delegation to the Tehran Conference in 1943. He fulfilled his assignment of the Supreme Command. Khudyakov became chief of staff and deputy commander of the Red Army Air Force in May 1943 and coordinated air operations to complete victory in the Battle of the Dnieper. He then took part in the Iasi-Kishinev Front. In August 1944, by the Decree of the Presidium of the Supreme Soviet of the Soviet Union Sergei Alexandrovich, Khudyakov was given the rank of Marshal of Aviation. Khudyakov is shown standing behind Stalin in the Yalta conference In February 1945, he took part in the Yalta conference of the Big Three as a military adviser.[2] Later in 1945, he helped direct the defeat of the Imperial Japanese Army in the Far East as commander of the 12th Air Army.[1] Arrest and execution On 14 December 1946, he was arrested in Chita and taken to Moscow, where he was accused of having been recruited as a spy by the British. An investigation of the case lasted for more than four years and ended in 1949. He was sentenced to death and was executed on 18 April 1950 on the same day at the Don Cemetery.[2] His wife and younger son were also arrested on 13 January 1951 as family members of a traitor to the motherland and sent to Krasnoyarsk Krai in the Taseyevsky District. In accordance with the Decree of the Presidium of the Supreme Soviet of the Soviet Union on 27 March 1953, amnesty was granted to his family and they were allowed to return to Moscow from exile. Rehabilitation After Stalin's death, the Supreme Soviet began a process of rehabilitation for victims of political repression.[2] In August 1954, in the Chief Military Prosecutor's Office began a review of the archival materials of Sergei Khudyakov's case. The chief military prosecutor sent the case for reconsideration by the Military Collegium of the Supreme Court of the Soviet Union with a proposal to revoke the sentence because of newly discovered evidence. This document called him by his real first and last name for the first time—Armenak Khanferiants. The retrial by the Military Collegium of the Supreme Court found that the prosecution of Khudyakov/Khanferiants had lacked any objective basis. On 18 August 1954, the Military Collegium of the Supreme Court decided: the judgment of 18 April 1950 in respect of Sergei Alexandrovich Khudyakov, who is also Armenak Khanferyants, is cancelled on newly discovered evidence. By decree of the Presidium of the Supreme Soviet, Khudyakov was rehabilitated by the court on 6 July 1965 and was posthumously restored to the military rank of Air Marshal and his awards.

Սովետական շրջանի մեր դպրոցներում, ես հիշում եմ հենց այսօրվա պես, թնդում էին երեք հայ մարշալների անունները՝ ինքնագոհ նկարներով՝ Բաղրամյան, Բաբաջանյան, Ծովակալ Իսակով։ Արցախի Մեծ Թաղերից Արմենակ Խանփերյանցին, սովետը, իհարկե, նշում էր որպես Ավիացիայի մարշալ Սերգեյ Խուդյակով, ում, կոբան ու բերիան գնդակահարեցին, ու թեև երկու մարդակերների մահից հետո վերականգնվեց Արմենակի պատիվն ու անունը, բայց սովետն արդեն քաշել էր կարմիր գիծը․․․ Մերձբալթիկան արանքից հանած, որովհետև սրանք թյուրիմացաբար կազմեցին սովետի մաս, ռուսին արանքից հանած, տասնմեկ հանրապետություններից, բնակչության թվի տվյալները համադրելով, միայն հայերին թե բացառենք, աշխարհի ֆիզիկական քարտեզն այլ տեսք կունենար․ Հայաստանից ռազմաճակատ է մեկնել բնակչության թվից ամեն հինգերորդը՝ սա անբացատրելի թիվ է։ Արցախից՝ բնակչության ուղիղ կեսը, եթե ոչ ավել, ու միայն Արցախի ծառայությունները թե բացառենք, կրկին՝ այլ քարտեզ կունենայինք․․․ 1941-ի սկզբին, երբ սկսվեց փսեվդոհայրենական պատերազմը, ստալինն ու բերիան արդեն գլխատել էին Հայաստանի մտավորականությանը։ ստալինյան տեռորը լափել էր հազարավոր ընտանիքների ճակատագրեր, ու սրա մարազմը նրանում էր, որ հայերի տեղահանումն ու մեծ աքսորը վստահված էր բերիայի աջ ձեռքին՝ թիֆլիսցի Հմայակ Քաբուլյանին (Քաբուլովին), և սա էլ քիչ էր, ու բերիայի նախաձեռնած հայկական կոտորածն ապահովում էին դարձյալ թիֆլիսցի՝ սովետի ներքին գործերի մինիստրի տեղակալ, Գեներալ լեյտենանտ, ՆԿՎԴ-ի Ստեփան Մամուլյանն ու բերիայի անձնական անվտանգության ծառայության պետը՝ Ռաֆայել Սարգսյանը գյանջայից՝ Рафаэль Семёнович Саркисов (Саркисян) - начальник личной охраны Берия․ полковник госбезопасности. Ու, չնայած այս ամենին, հայերն էլի նետվեցին մեռնելու ու հերոսանալու․․․ Այս մարդը, 1991-ից վեր միայն՝ Հայաստանի անկախության հռչակումից հետո, ապառուսաֆիկացվեց, և հենց իր գրության համաձայն՝ Արցախցի իր պապու և հոր մասին հուշերում, ռուսը ստիպված եղավ ճանաչել նրան որպես հինգերորդ Մարշալ Հայաստանից՝ Արցախից, ու դրանով, սովետական միության հինգ հայ մարշալներից չորսը Արցախից էին․․․դեռ չեմ էլ հաշվում Կորպուսի ու Բանակի հրամանատարներ հայերին, 85 գեներալներին, սովետական միության հերոսներին․․․ Այս մարդը ծնվել էր 1917-ին, Աստրախանում, երբ հայրը՝ Խաչատուր Օհանյանը, արդեն տեղափոխվել էր ռուսսիա և ամուսնացել երգչուհի Մարինա Ֆրալովայի հետ։ Աստրախանում դպրոցն ավարտելուց հետո, երիտասարդը ընդունվել էր ոչինչ չասող՝ Մոսկվայի տրամվայիների էլեկտրիկ-փականագործների տեխնիկում։ Ավարտելուց հետո էլ ընդամենը փականագործի աշակերտ էր։ Բայց արցախցի այս երիտասարդի մտքի թռիչքն ու ստեղծարար շնորհքը աչք էին ծակում, ու նա ընդունվեց Մոսկվայի ռազմաինժեներական վարժարան։ 1940-ին, գերազանց ավարտելուց հետո, արդեն ինժեներական զորքերի սպա էր, ու սկսվեց Հայրենականը․․․ Նախ, մինչև պատերազմը, կամավոր մասնակցեց Ֆինական պատերազմին, հետո Կորեական մարշին, ապա գործուղղվեց Լենինգրադի մարզ ու 257-րդ՝ սակրավորների գումարտակի շտաբի պետն էր, իսկ հետո՝ հրամանատարն էր։ Կրեմլի աչքից չվրիպեց արցախցի այս սպայի տաղանդը, ու նրան նշանակեցին հրամանատարների դպրոցի պետ, որը պատրաստում էր ինժեներ-սակրավորներ ռազմաճակատի համար։ Ամենածանր ու թեժ կռիվներով անցնելով, զինվորական կոչումների բարձրանալուն հետ, հենց այս մարդը պիտի լիներ Լենինգրադի պաշտպաններից ամենագլխավորների ցուցակում՝ անցնելով ողջ բլօկադան։ 1943-ին արդեն գնդապետ էր։ Պատերազմից հետո, արցախցի այս գնդապետը, մնաց սովետական ռազմա-ինժեներական զորքերում ու ղեկավարում էր ամենաբարձր օղակները՝ 1955-ին, Գեմանիայում, սովետական գվարդիական բանակի ինժեներական զորքի հրամանատարն էր։ 1959-ին՝ արդեն գեներալ մայոր ու սովետի ռազմական գլխավոր շտաբի զինվորական ակադեմիայի դեկան։ 1970-ին գեներալ լեյտենանտ ու սովետական միության պաշտպանության մինիստրի տեղակալ՝ ինժեներական զորքերում։ 1975-ին գենեալ գնդապետ, իսկ 1980-ի մայիսին, ՍՍՀՄ Գերագույն խորհուրդը, արցախցի Խաչատուր Օհանյանի որդուն՝ Ագանով Սերգեյ Քրիստաֆորիչին, կոչեց բարձրագույն ՝ Սովետական Միության մարշալի կոչում, իսկ Հայաստանի անկախությունից հետո, արդեն ճանաչեցին նրան որպես Սովետական Միության ինժեներական զորքերի մարշալ ՝ Սարգիս Քրիստափորի (Խաչատուրի) Օհանյան։ 1975-1987 թթ-ին, հենց այս մարշալը արդիականացրեց սովետական ինժեներական զորքերի տեխնիկան ու մարտավարությունը; 1985-ին, երբ Օհանյանն արդեն ՍՍՀՄ ինժեներական զորքերի հրամանատարն էր, նրա շտաբի պետ նշանակվեց մեր Կիրովականից՝ ՍՍՀՄ ինժեներական զորքերի գեներալ գնդապետ Ստեփան Խորենի Առաքելյանը, ու սրանով, ՍՍՀՄ ինժեներական զորքերը ամբողջովին ղեկավարում ու կառավարում էին արցախցի ու կիրովականցի երկու հայերը։ Աֆղանստան, Ֆինլանդիա, Կորեա, Հայրենական, Չերնոբիլի աղետ անցած, արցախցի՝ Սովետական Միության ինժեներական զորքերի մարշալ Սարգիս Օհանյանը մահացավ 1996-ին Մոսկվայում, երբ արդեն կոտորվել էր իր հայրենի Արցախի կեսը, իսկ կիրովականցի գեներալ-գնդապետ՝ ՍՍՀՄ ինժեներական զորքերի հրմանատարի առաջին տեղակալ Ստեփան Առաքելյանը, մահացավ 2020-ի հոկտեմբեր 23-ին ու դարձյալ՝ Մոսկվայում, իսկ Հայաստանում, այդ պահին, պատերազմ էր, ու դեռ չգիտեինք՝ ինչ էր գալու գլխներիս․․․ Մաքսիմում կոռեկտության սահմաններում՝ էն մնացածն էլ ձեզ

The 4th Armenian Marshal Of USSR - Sergei Khudyakov - Armenak Artemi Khanferiants Khudyakov is shown standing behind Stalin in the Yalta conference Sergei Alexandrovich Khudyakov (Armenian: Սերգեյ Ալեքսանդրի Խուդյակով; Russian: Серге́й Алекса́ндрович Худяко́в); (born Armenak Artemi Khanferiants (Armenian: Արմենակ Արտեմի Խանփերյանց, 7 January [O.S. 25 December] 1902 – 18 April 1950), was a Soviet Armenian Marshal of the aviation. Russian Revolution Armenak Khanferiants (or Khanperiants) was born in 1902 in the village of Mets Tagher (Böyük Tağlar), Shushinsky Uyezd, Elisabethpol Governorate, Russian Empire. His father died in 1908, leaving a widow with three sons. Khanferiants travelled to Baku to study and started working at oilfields owned by Armenian tycoon and philanthropist Alexander Mantashev. In 1918, he was involved in the production of the newspaper Iskra. While in Baku, he joined the Bolsheviks and organized the Red Guards of Baku in April 1918. While he was in Astrakhan during the Russian Civil War, he was saved from drowning in a steamer sunk by a British gunboat by his friend, Sergei Khudyakov, who was later be killed fighting the Whites. Khanferiants adopted Sergei's name as his own as memorial to the man who saved his life.[1] He continued to serve as a cavalry officer until 1920. In 1929, Khudyakov was admitted to the Tiflis Cavalry School, and in 1931 went to Moscow to attend the Zhukovsky Military Air Academy. He graduated with honors in 1936. Khudyakov became head of the Operations Branch of the Air Staff in 1937 and Chief of Logistics Management Air Force in 1938. World War II The war greatly accelerated his career, and he jumped four ranks in just three years.[2] During the Great Patriotic War (1941–1945), he was chief of staff of the Air Force and commander of the Air Force of the Western Front, chief of staff of the Red Army's Air Force, commander of the 1st Air Army, chief of staff and deputy commander of the Red Army's Air Force. As the chief of staff of the Air Forces of the Western Front, he participated in the successful defence of Moscow. Aviation units under his command took part in the offensive of the Western Front forces in the Rzhev-Sychevka direction and supported the ground troops in the Rzhev-Vyazma operation. In 1943 Marshal Khudyakov coordinated combat operations of the Air Force of the Voronezh and Steppe Fronts in the Battle of Kursk and the Battle for the Dnieper.[1] During the Battle of Kursk, his 14-year-old son Victor was killed in an enemy air raid. Victor's body was taken to Moscow and was buried in the Novodevichy Cemetery. He was tasked with organizing his air flight of the Soviet delegation to the Tehran Conference in 1943. He fulfilled his assignment of the Supreme Command. Khudyakov became chief of staff and deputy commander of the Red Army Air Force in May 1943 and coordinated air operations to complete victory in the Battle of the Dnieper. He then took part in the Iasi-Kishinev Front. In August 1944, by the Decree of the Presidium of the Supreme Soviet of the Soviet Union Sergei Alexandrovich, Khudyakov was given the rank of Marshal of Aviation. Khudyakov is shown standing behind Stalin in the Yalta conference In February 1945, he took part in the Yalta conference of the Big Three as a military adviser.[2] Later in 1945, he helped direct the defeat of the Imperial Japanese Army in the Far East as commander of the 12th Air Army.[1] Arrest and execution On 14 December 1946, he was arrested in Chita and taken to Moscow, where he was accused of having been recruited as a spy by the British. An investigation of the case lasted for more than four years and ended in 1949. He was sentenced to death and was executed on 18 April 1950 on the same day at the Don Cemetery.[2] His wife and younger son were also arrested on 13 January 1951 as family members of a traitor to the motherland and sent to Krasnoyarsk Krai in the Taseyevsky District. In accordance with the Decree of the Presidium of the Supreme Soviet of the Soviet Union on 27 March 1953, amnesty was granted to his family and they were allowed to return to Moscow from exile. Rehabilitation After Stalin's death, the Supreme Soviet began a process of rehabilitation for victims of political repression.[2] In August 1954, in the Chief Military Prosecutor's Office began a review of the archival materials of Sergei Khudyakov's case. The chief military prosecutor sent the case for reconsideration by the Military Collegium of the Supreme Court of the Soviet Union with a proposal to revoke the sentence because of newly discovered evidence. This document called him by his real first and last name for the first time—Armenak Khanferiants. The retrial by the Military Collegium of the Supreme Court found that the prosecution of Khudyakov/Khanferiants had lacked any objective basis. On 18 August 1954, the Military Collegium of the Supreme Court decided: the judgment of 18 April 1950 in respect of Sergei Alexandrovich Khudyakov, who is also Armenak Khanferyants, is cancelled on newly discovered evidence. By decree of the Presidium of the Supreme Soviet, Khudyakov was rehabilitated by the court on 6 July 1965 and was posthumously restored to the military rank of Air Marshal and his awards.

so damn depressing when I see homeless in my neighborhood having more money more resources then a inventor family in USSR, one bedroom unit to live & invent.. restroom half a block away.. all this during powerful Soviet Union who profited and using there ideas. & under watchful eye of a KGB since invention of artificial diamonds. . couple have leaved their life mostly in poverty, pensions some 30 rubels.. he didn't have enough money to patent his ideas. others have stolen and patented lived fine wan Kirlian was truly straggling to make ends meet.... Ehhhhhh !!!

another example of Armenians giving to Big Russia/CCCP

Semyon Kirlian During his life Semyon Davidovich invented many useful things. The city printing press used its electric furnace for casting fonts, flour mills – magnetic devices for cleaning grain. Once he thought of getting a diamond out of ordinary sugar. Indeed, the strong pressure in the explosion of a sealed container with sugar turned it into crystals that perfectly cut glass. In 1937, having completely developed the technology of making artificial diamonds, Kirlian wrote about his discovery to Stalin himself. After a while in the apartment of the inventor there were employees of the NKVD, who withdrew all the crystals already received and the documentation of the experiments … In 1939, Kirlian was accepted as a repairman for electrical equipment in the city hospital. Having repaired the physiotherapy apparatus in the hospital (it used a high frequency current), he noticed a strange pink glow between the electrodes. Kirlian decided to try to shoot a film on the glow in the field of high frequency current of an object.

https://en.wikipedia.org/wiki/Semyon_Kirlian Semyon Davidovich Kirlian (/ˈkɜːrliən/; Russian: Семён Давидович Кирлиан; Armenian: Սիմոն Կիրլյան; 20 February 1898 – 4 April 1978) was a Soviet inventor and researcher of Armenian descent, who along with his wife Valentina Khrisanfovna Kirlian (Russian: Валентина Хрисанфовна Кирлиан; 1904—1971), a teacher and journalist, discovered and developed Kirlian photography. Early life Kirlian was born in 1898 Yekaterinodar, Russian Empire (now Krasnodar, Russia) in an Armenian family. He possessed an early interest in, and aptitude for, work with electricity. Just before the Russian Revolution of 1917, Kirlian attended a conference in his home city at which Nikola Tesla gave talks and demonstrations; Tesla was one of Kirlian's predecessors in the field of corona discharge photography. In the 1930s Kirlian earned his living as an electrician in Krasnodar, near the eastern coast of the Black Sea in southern Russia—then the Russian Soviet Federated Socialist Republic (Russian SFSR), part of the Soviet Union. He married Valentina Khrisanovna in 1930. First discoveries By 1939 Kirlian had acquired a reputation as the best local resource for repairing electrical equipment, and was regularly called upon to fix the apparatus of scientists and laboratories in the area. In that year, he happened to witness a demonstration of a high-frequency d'Arsonval electrotherapy device. He noticed that there was a small flash of light between the machine's electrodes and the patient's skin, and wondered if he would be able to photograph it. (Kirlian was not the first person to witness this phenomenon, though the urge to photograph and investigate it seems to have been original with him.) Experimenting with similar equipment, he replaced glass electrodes with metal substitutes to take photographs in visible light; at the price of a severe electrical burn, he was able to take an unusual and striking photograph of an apparent energy discharge around his own hand and of others as well. Development of Kirlian photography Over the next ten years he and his wife developed and perfected apparatus for what we now call Kirlian photography. They employed a high-frequency oscillator or spark generator that operated at 75 to 200 kHz. Gradually the Kirlians' activity began to attract attention from professional scientists. Kirlian made controversial claims that the image he was studying might be compared with the human aura. An experiment advanced as evidence of energy fields generated by living entities involves taking Kirlian contact photographs of a picked leaf at set periods, its gradual withering being said to correspond with a decline in the strength of the aura. The Kirlians made many photographs of the leaves of various plants; by 1949, it was determined that Kirlian photography could detect incipient plant disease that was not otherwise detectable.[citation needed] In the same year, the Kirlians received a Soviet patent on their basic device, "a method of photographing by means of high-frequency currents." Experimenting further upon themselves, the Kirlians acquired the first results showing that Kirlian photography could provide an index of a person's physical health, and could illuminate the acupuncture points of the human body.[citation needed] Torn leaf experiment A typical demonstration used as evidence for the existence of these energy fields involved taking Kirlian photographs of a picked leaf at set intervals. The gradual withering of the leaf was thought to correspond with a decline in the strength of the aura. In some experiments, if a section of a leaf was torn away after the first photograph, a faint image of the missing section would sometimes remain when a second photograph was taken. If the imaging surface is cleaned of contaminants and residual moisture before the second image is taken, then no image of the missing section would appear.[1] The living aura theory is at least partially repudiated by demonstrating that leaf moisture content has a pronounced effect on the electric discharge coronas; more moisture creates larger, more dynamic corona discharges. As the leaf dehydrates, the coronas will naturally decrease in variability and intensity. As a result, the changing water content of the leaf can affect the so-called Kirlian aura. Kirlian's experiments did not provide evidence for an energy field other than the electric fields produced by chemical processes, and the streaming process of coronal discharges.[2] The coronal discharges identified as Kirlian auras are the result of stochastic electric ionization processes, and are greatly affected by many factors, including the voltage and frequency of the stimulus, the pressure with which a person or object touches the imaging surface, the local humidity around the object being imaged, how well grounded the person or object is, and other local factors affecting the conductivity of the person or object being imaged. Oils, sweat, bacteria, and other ionizing contaminants found on living tissues can also affect the resulting images.[3][4][5] Widespread recognition It was not until the early 1960s, however, that the Kirlians' efforts attracted widespread recognition and official support, once popular journalists wrote a series of newspaper and magazine articles about Kirlian photography. The Kirlians were awarded a pension and were provided with a pleasant new apartment and a well-equipped laboratory in Krasnodar. Their first scientific paper on Kirlian photography was published in 1961, in the (Russian) Journal of Scientific and Applied Photography. Scientific institutions around the Soviet Union were set to work on Kirlian photography in 1962. The first appearance in the US is unknown, but an educational film about Kirlian photography and energy emissions from living things was seen in a Southern California elementary school about 1964.[citation needed] Death He died in 1978 in Krasnodar, Russia. In popular culture In Michael Scott's bestselling novel The Alchemyst, the protagonist, Nicholas Flamel, notes that the aura has been photographed by the Kirlians. The IDM artist Benn Jordan, aka "The Flashbulb", wrote a string of songs on various albums that refer to Kirlian in the title. Kirlian photography plays a major part in Kerryn Offord's Feng Shui for the Soul, in Grantville Gazette VI.