hetanos

You have to realize that he lived during Soviet era and did not get much exposure in the west. Arshil lived in USA and got enough exposure. Have you ever heard about Minas? Ask how many Americans know him.

Dear Friends. We need your support to sign a petition to Russian and Armenian presidents with the connection of the latest slain Armenian student in Moscow. Enough is enough! Here is the link and the full text in both languages. Thank you for your consideration. http://hayland.am/Blog/ViewPost.aspx?PostID=28140 Письмо президенту Российской Федерации. Уважаемый Дмитрий Анатольевич! С давних пор народы устанавливали связи между собой различными способами. С развитием технологий и распространением Интернета, люди получили возможность общения на расстоянии. Некогда мы все жили в одной великой державе под знаменем Советского Союза. Советский Союз был огромным государством, объединяющим многие народы под одной крышей общего дома, дружного дома в котором все беды и радости переживали всей страной. В годы, когда стране угрожала опасность на защиту собственного дома стали все народы Советского Союза, отдав свои жизни за родину, они не думали о будущем и не могли предположить что такая страна как Советский Союз исчезнет с политической карты мира, а с исчезновением оставит многие не разрешённые вопросы. Одним из таких вопросов стало межнациональные отношения. Сегодня мы - армяне, из разных стран мира, при помощи Интернета обращаемся к Вам с письмом, в котором хотим высказать свою позицию по поводу межнациональной розни в России. В последние месяцы в России наблюдается обострение нетерпимости к нацменьшинствам. Россия - многонациональное государство, в котором проживают представители различных культур и вероисповеданий. Те, кто называет себя патриотами, и убивают людей по национальному признаку, на самом деле являются фашистами, и отношения к настоящим патриотам России не имеют. Власти России и правоохранительные органы не уделяют этому должного внимания, зачастую пытаясь маскировать убийства на национальной почве под ограбление, хулиганство и др. статьи УК РФ. 16 февраля 2011 года в Москве, в очередной раз был убит человек, им оказался 23-х летний гражданин Армении Мкртчян Мкртич Ашотович , который являлся студентом одного из вузов Москвы. Нам больно осознавать то, что в дружественной России убивают наших братьев и сестёр. Мы не сомневаемся, что убийство было совершено на национальной почве, в этом можно легко убедиться, посмотрев с какой жестокостью и зверством совершено убийство. По словам матери погибшего, за неделю до убийства сына её преследовали скинхеды. Сегодня, Россия стоит на пороге социальных и экономических перемен. В 2014 году на ее территории будут проведены Зимние Олимпийские игры, а в 2018 году - Чемпионат мира по футболу. Перед нами встал вопрос, как Россия будет проводить эти значимые мероприятия, когда в обществе нет стабильности. Государство без такого общества не может развиваться. Лицом государства является общество, а также каждый гражданин этого государства. Сегодня же, закрывая глаза на убийства, не принимая во внимание чувства людей, вы, сами того не подозревая, провоцируете их, и в итоге наживаете врагов в обществе, которое может взорваться и привести к не желательным последствиям. В случае, когда Российская Федерация не может защитить своих граждан внутри собственного государства, а теперь ещё и, ставя под угрозу жизни граждан других государств, Россия неуклонно будет терять свой авторитет и доверие в глазах международного сообщества. Мы, армяне, граждане разных государств и России в том числе, хотим, чтобы проблеме нацменьшинств уделялось достойное внимание. Нам не нужны показательные судебные процессы, направленные на публику, нам нужны действительные меры, направленные на избежание таких судов, да именно на избежание судов, нам нужно обеспечение безопасности граждан, которое будет пресекать кровопролитие. Дмитрий Анатольевич, просим обратить внимание на организации России, которые под видом патриотических, распространяют фашистские лозунги и символику, тем самым сея межнациональную рознь. Уважаемый Дмитрий Анатольевич, примите меры по наказанию преступников и обеспечение безопасности собственных граждан. С уважением, участники армянской социальной сети Hayland. Письмо президенту Республики Армения. Հայաստանի Հանրապետության նախագահ պարոն Ս. Սարգսյանին Հարգելի Պարոն նախագահ, Արդեն մի քանի ամիս է, ինչ մենք զայրույթով և ցասումով հետևում ենք սրված նացիոնալիստական իրադարձություններին, որոնք տեղի են ունենում Մոսկվայում և Ռուսաստանի տարբեր քաղաքներում` կապված մեր հայրենակիցների ճնշման, հալածանքների և սպանությունների հետ : Ուստի առաջ է գալիս մի շատ պարզ հարց: Որքա՞ն ժամանակ դա կարող է հանդուրժել Հայաստանի պետությունը և ի՞նչ կոնկրետ քայլեր են ձեռնարկվում օգնելու և սատարելու մեր հայրենակիցներին Ռուսաստանում: Ազգային պատկանելիության, ինչպես նաև ազգային խտրականության պատճառով այսօր վտանգված է Մայր Հայաստանից դուրս բնակվող մեր հայրենակիցների կյանքը: Արդյո՞ք Հայաստանի Հանրապետության պաշտոնական այրերի կողմից բողոքներ ներկայացվում են Ռուսաստանին: Եվ ամենագլխավորը, ի՞նչ է ձեռնարկում Ռուսաստանի պետությունը և նրա հովանավորության տակ գտնվող քրեական օրգանները` կանխելու այս արհեստականորեն ստեղծված անհանդուրժողական իրավիճակը, որը տեղի է ունենում վերջին մի քանի տարիների ընթացքում Ռուսաստանում: Ցավալի է տեսնել այն փաստը, որ Հայաստանը հանդիսանալով Ռուսաստանի միակ հենարանը Անդրկովկասում, անկարող է ապահովել իր իսկ ժողովրդի անվտանգությունը և ապահովությունը արտերկրում: Այսօր մեր եղբայրներն ու քույրերը զոհ են դառնում ամբոխային, նացիոնալիստական հարձակումներին Ռուսաստանի տարբեր քաղաքներում և շրջաններում, որը անթույլատրելի է քաղաքակիրթ աշխարհում: Հայլանդ ինտերնետային կայքի մասնակիցները պահանջում են արդարություն իրենց հայրենակիցների նկատմամբ, և խնդրում Ձեր անհապաղ միջամտությունը և աջակցությունը այս կարևորագույն հարցում, հուսալով, որ մեր խնդրանքը արձագանք կստանա վերին ատյաններում: Հարգանքերով` Հայլանդ ինտերնետային կայքի մասնակիցներ:

I'm trying to see the connection between the gold standard and Turkish rape, but i can't find a logical explanation. Please do not be all over the map.

Well, McCain always mentions Reagan on every occasion and reminds people that he got elected into Senate during the Reagan Revolution in 1980.

No one is advocating communist ideology here. I just pointed out the "heroics" of would be ex Arizona Senator. The maverick changed his tune again about the immigration policy. If I remember correctly, a few years ago he advocated a comprehensive immigration policy that would pave a way for legalization of many people in USA. Now he is just another tea party member trying to get reelected in Arizona and supports Nazi or Soviet style routine document check in his state.

What constitution? The one that was written for slaveholders, where blacks were considered 3/5 of a person? Or the one that did not allow female vote till 20th century? You have to realize that in 1776 there were only 3 million farmers in this country, quite different when FDR had to deal with the depression and war efforts. Constitution is a leaving and breathing document and it is subject to change without nostalgic looks at good old times. Btw, You can blame Reagan and Bushies for exploding the deficit and national debt from 1980 till present day. No need to go back to FDR or Wilson.

No thanks:) I suspect what books do you have in your collection. Why don't you fight the Chinese then? Good White Men...Btw. Most good white men protested Vietnam, along with a few brown and black men as well.

Azeri double play. Trying to show the world their "openness and inclusiveness". Too bad, Armenians of Sumgait and Baku did not experience that. Why Garegin is even going there and meeting with an a-hole, who on daily basis threatens to start a new war in Artsax?

I keep it in my library. Howard was a great guy, too bad he is not with us anymore. I take you have no problems with that war?

Kam dzmerayin veterok.

What is shameful that he was dropping bombs over peaceful population of Hanoi. It is also shameful that he was part of Keating 5 scandal and really shameful for bringing Palin into a mix during the last elections. Political pig or a prostitute? Your choice.

Hi Guys. As you already know, journalist Ernest Vardanyan, citizen of Moldova, has been under arrest in a separatist republic of Transdniestr, ex region of Moldova for more than 3 weeks. The bogus charges of treason is unbelievable. Ernest is a patriotic and dedicated member of Open Armenia chat forum under the nickname of Desperado Xaisky, and for over the year actively participated in the discussions concerning various issues in Armenia, Diaspora and Armenians in general. It is sad and unfortunate to see a smart, young Armenian journalist to be locked up up to 20 years on idiotic and horrific charges of treason, just because he was planning to work at the United Nations as an accredited journalist. I hope your support and contributions will help to win his freedom. As of today, Ernest has been isolated by local authorities and security apparatus, and he was repeatedly denied to be represented by a legal council. His wife and two small children also need your help and contributions. Let us help one of our Armenian internet chat room friend, great journalist, exemplary Armenian and a great guy, Ernest Vardanyan. May God bless him an his family at these difficult times. http://ernestvardanyan.do.am/index/otkrytye_scheta/0-4

Wait, that was way before the Tower of Babel mess. The same language that sneak spoke to Eve in the Garden? Sometimes I wonder why Hayk, Torgom and possibly Japhet left beautiful subtropical climate of future Armenia for a dusty-desert town of Babylon?

Kam el inch vor mi vorsordakan tnak?

Bingo! They destroyed the Ark

Heh. I know cheap tricks such as these will not shake your confidence. All my life I have been hearing about someone almost finding it, but at the end they all go away to create a space for new "explorers" of the ark. I decided to check out wiki for ark references one more time and found a delightful controversy from rabbinic tradition, between raven and Noah, that was new to me. " Noah was engaged both day and night in feeding and caring for the animals, and did not sleep for the entire year aboard the Ark. The animals were the best of their species, and so behaved with utmost goodness. They abstained from procreation, so that the number of creatures that disembarked was exactly equal to the number that embarked. The raven created problems, refusing to go out of the Ark when Noah sent it forth and accusing the patriarch of wishing to destroy its race, but as the commentators pointed out, God wished to save the raven, for its descendants were destined to feed the prophet Elijah.[/i]" I just can't stop smiling:)

What else would say a member from Noah's Ark Ministries International? It is a dead topic and keeps popping up every couple of years to keep the hopes high. Furthermore, perhaps, they are looking in the wrong place to begin with. Mountains of Ararat could be Aragats, Taurus mountains and Zagros chain.

I know, I'm digging 9 year old post...As far as I remember, there was a common knowledge that Paylak(criminal friend of Karen Demirchyan) organized Sevak's accident. Paylak even at later time has been heard to say that the only wrong thing he has done in his life was to kill Sevak.

Մեջլումհ պես կորավ յարըս, Լե'յլի ջան, ման իմ գալի յանա-յանա, էրվեցավ խունի ջիգհարըս, Արնի պես աչկս է լալի յանա-յանա, յանա-յանա։ Բլբուլի նման լացիլ իմ, Աչկիրըս արնով թացիլ իմ, էշխեմետ հիվանդացիլ իմ, Պառկած իմ դըժար հալի յանա-յանա, յանա-յանա։ Էշխեմետ դառիլ իմ յիզիդ, Հալվեցա, մաշվեցա քիզիդ, Ռա'հմ արա, մե խոսի միզիդ՝ Բե'մուրվաթ, ձեն իմ տալի յանա-յանա, յանա-յանա: էրվում իմ, կանչում իմ ա~ման. Ծուցըտ բաղ, ունքիրըտ քաման. Աշխարիս մեչըն քիզ նըման Չիմ տեսած, ման իմ գալի յանա-յանա, յանա -յանա: Մանուշակ բաց արած հովին, Կարմիր վարթ, ծաղիկ հուտովին, Շատ մի լացնի Սայաթ-Նովին, Ա'չկի լուս, կսկծալի՝ յանա-յանա, յանա-յանա։ (1757) Sayat Nova

Thank you Arpa. I know i was absent from here for some time. The site has a new look now. Well, some things never change in Armenia. I kind of admire Violet for being so courageous while living in Armenia. It is really a tough act to perform and I can only imagine her hate mail box comments:) I have no idea where Nairi is. I did not keep up with anyone being in Dallas.

К * Я не унижусь пред тобою; Ни твой привет, ни твой укор Не властны над моей душою. Знай: мы чужие с этих пор. Ты позабыла: я свободы Для заблужденья не отдам; И так пожертвовал я годы Твоей улыбке и глазам, И так я слишком долго видел В тебе надежду юных дней И целый мир возненавидел, Чтобы тебя любить сильней. Как знать, быть может, те мгновенья, Что протекли у ног твоих, Я отнимал у вдохновенья! А чем ты заменила их? Быть может, мыслию небесной И силой духа убежден, Я дал бы миру дар чудесный, А мне за то бессмертье он? Зачем так нежно обещала Ты заменить его венец, Зачем ты не была сначала, Какою стала наконец! Я горд!.. прости! люби другого, Мечтай любовь найти в другом; Чего б то ни было земного Я не соделаюсь рабом. К чужим горам под небо юга Я удалюся, может быть; Но слишком знаем мы друг друга, Чтобы друг друга позабыть. Отныне стану наслаждаться И в страсти стану клясться всем; Со всеми буду я смеяться, А плакать не хочу ни с кем; Начну обманывать безбожно, Чтоб не любить, как я любил; Иль женщин уважать возможно, Когда мне ангел изменил? Я был готов на смерть и муку И целый мир на битву звать, Чтобы твою младую руку — Безумец! — лишний раз пожать! Не знав коварную измену, Тебе я душу отдавал; Такой души ты знала ль цену? Ты знала — я тебя не знал! 1832 Михаил Лермонтов

Письмо к женщине Вы помните, Вы все, конечно, помните, Как я стоял, Приблизившись к стене, Взволнованно ходили вы по комнате И что-то резкое В лицо бросали мне. Вы говорили: Нам пора расстаться, Что вас измучила Моя шальная жизнь, Что вам пора за дело приниматься, А мой удел - Катиться дальше, вниз. Любимая! Меня вы не любили. Не знали вы, что в сонмище людском Я был, как лошадь, загнанная в мыле, Пришпоренная смелым ездоком. Не знали вы, Что я в сплошном дыму, В развороченном бурей быте С того и мучаюсь, что не пойму - Куда несет нас рок событий. Лицом к лицу Лица не увидать. Большое видится на расстоянье. Когда кипит морская гладь, Корабль в плачевном состоянье. Земля - корабль! Но кто-то вдруг За новой жизнью, новой славой В прямую гущу бурь и вьюг Ее направил величаво. Ну кто ж из нас на палубе большой Не падал, не блевал и не ругался? Их мало, с опытной душой, Кто крепким в качке оставался. Тогда и я Под дикий шум, Но зрело знающий работу, Спустился в корабельный трюм, Чтоб не смотреть людскую рвоту. Тот трюм был - Русским кабаком. И я склонился над стаканом, Чтоб, не страдая ни о ком, Себя сгубить В угаре пьяном. Любимая! Я мучил вас, У вас была тоска В глазах усталых: Что я пред вами напоказ Себя растрачивал в скандалах. Но вы не знали, Что в сплошном дыму, В развороченном бурей быте С того и мучаюсь, Что не пойму, Куда несет нас рок событий... . . . . . . . . . . . . . . . Теперь года прошли, Я в возрасте ином. И чувствую и мыслю по-иному. И говорю за праздничным вином: Хвала и слава рулевому! Сегодня я В ударе нежных чувств. Я вспомнил вашу грустную усталость. И вот теперь Я сообщить вам мчусь, Каков я был И что со мною сталось! Любимая! Сказать приятно мне: Я избежал паденья с кручи. Теперь в Советской стороне Я самый яростный попутчик. Я стал не тем, Кем был тогда. Не мучил бы я вас, Как это было раньше. За знамя вольности И светлого труда Готов идти хоть до Ла-Манша. Простите мне... Я знаю: вы не та - Живете вы С серьезным, умным мужем; Что не нужна вам наша маета, И сам я вам Ни капельки не нужен. Живите так, Как вас ведет звезда, Под кущей обновленной сени. С приветствием, Вас помнящий всегда Знакомый ваш С е р г е й Е с е н и н. 1924

Տաղ ի վերայ կլիտորիսոյ Ծլի, ծլի, ծլիկս, պստըլիկ խլւլիկս, ձայնազուրկ ու թլիկս, անլեզու ծլւլիկս, գեղագանգուր ցլիկս, ամենակուլ բկլիկս, վարդաշրթունք պցիկս, անլուսամուտ խցիկս, թօթօվխօս ճտպտիկս, խորոտիկ վտվտիկս, ջրիկ ու կչկչիկս, գլուխգովան փչիկս, չար, խաղացկուն բալիկս, մշտականգուն ֆալիկս, խարտիշածամ փափլիկս, գլխիդ տուած բամփլիկս ծափ-ծափիկ ափլփիկս, տափը մտած խաբլիկս, մերթ անթրաշ ու մերթ էլ բմբըլահան սափրիկս, սափրագլուխ տափլիկս, անբարբառ շրթունքիկս, վարդավառ վարդշունչիկս, հարսնաբար լուռ-մունջիկս, ներս գցող ու դնջիկս, սիրտը դող տրտունջիկս, ճոխ պուճախ ու քունջիկս, խունջիկ-մունջիկ փունջիկս, սարի լալայ, սմբուլս, բաղի բալայ, բլբուլս, ճնճուղի թեւ, թռիկս, հեւիհեւ թռվռիկս, սասնայ խեւ ու ծռիկս, բազմաձեւ դեւ, ֆռիկս, վառման հնոց փռիկս, անմար բոց ու ժրիկս, ճռճռան ու ճռիկս, աղունիկ աղուորիկս, սրտիկդ դաղուորիկս, քաջ զավակ, Տալուորիկս, կարմրատոտիկ լօրիկս, լօրիկս, պլօրիկս… Էստեղ մերս զանգեց, ասեց` այ, բալա, հե՞ր Ամերիկայից հետ էկար, մե քիչ էլ մնայիր, գրին-քարտ կստանիր, գոնե գործում իր, փող իր ղրկում, մե ձեւ ապրում ինք խոբ: Հիմա, էն ա, կայծի վարձը, ջրի վարձը չեմմանում ոնց ենք տալու, թե էդ անտեր ջրաչափը հեր զոռով դնել տվին, ախպերդ էլ չի բաշարում էս տեղացիների նման մագնիս ա, ինչ ա, դնի, անտեր սլաքը գազանի պես վազում ա, բաբա, ձմեռն էլ էկավ` էս գազի վարձը որդի՞ց տանք, է՜, որը ասեմ… Էն օրը, որ ոտներս Թեհրանից դուս դրեցինք, էկանք էս քամբախը, բադբախտ էլանք- գնացինք, ես չիմ ուզում գայիմ, էն վըրըդնգոլը` թեզ գնացած մեծմամեդ էր թումբանը փեշերն ընկի, քշերը դեսպանատան դռան առաջ էր քնում, որ մեր տունը քանդի, բիչարա անի, Սերոբն էլ դեսպանին տաս հազար թուման տվեց` յանի մայր հայրենիքին օգնություն, հետո էկանք ըստեղ, իմացանք` էդ կոչվում ա կաշառք… Պարսիկ հարեւանին հիշո՞ւմ ես` աղայե Մեհրզադին, էն որ տղի` Զամիի ձեռը կծել իր, միսը պոկել իր, ասում էր` աղայե Խաչիկ, խանումե Անի, շոմա քար էշթեբահի միքոնին բե Շորավի միրին, քեշվարի քե դարհայե վորուդի ռո բազ քարդե, ամա ռույե դարհայե խորուջիշ ղոֆլ գոզաշթե, նեմիթունե քեշվարե խուբի բաշե, բաբա ջուն… բայց ո՞ւմ ես ասում, աղայե Խաչիկն ու վըրդընգոլ մերը վայրով ին էլի, ես չիմ ուզում գայիմ, խանում իմ, էկամ ըստե, էլամ ընկերուհի, էլամ քիրա, առաջին անգամ լսացիմ, կարմրեցիմ, լավ ա, պարսկերեն չեն իմանում… Ժուժու ջան, հիշո՞ւմ ես, փոքր ժամանակ քեզ ըտենց ինք ասում, մե բան եմ ուզում ասեմ, բայց խոբ չջղայնանաս, Էլմիրան էկավ, ասեց` սլուշի, տամ կախակապետարան փող տալիս աղքատ մարդ, ինվալիդ մարդ, Ժուժու ջան, ես էլ, պապեդ էլ ինվալիդ ենք, թող էթամ օգնություն խնդրեմ, ախե աչքերդ քամփյութերի առաջ քոռացրեցիր, էլի փող չես աշխատում, մեղք ես, մենք հո քո վզին թավան չե՞նք… Գոռգոռացի, հեռախոսը շպրտեցի: … աղունիկ աղուորիկս, սրտիկդ դաղուորիկս, քաջ զավակ, Տալուորիկս, կարմրատոտիկ լօրիկս, լօրիկս, պլօրիկս, կլօրիկ, ճլօրիկս, շլօր ու սալօրիկս… Չէ, էլ չիլնում, բանս լրիվ իջավ, էսօր` ադբոյ, պըրծ, ֆինիշ, թամամ: Վիոլետ Գրիգորյան

ԿԵՍԳԻՇԵՐ Եվ լիալուսինն է բեմ բարձրանում՝ ձույլ ճենապակի, վարժ խամաճիկվար, մատներն է շարժում, թելերը ձգում… Ու բարձրանում են հմայված ջրերը, ժիր առնանդամները, քնաշրջիկները, շների դնչերը… Վեր, ավելի վեր, քան ավազը, քան կինը, քան տանիքներն ու կամուրջները, քան պանդոկներն ու գնացքները… Բայց ես, ես չեմ կարող անգամ ձեռքերս բարձրացնել… Բայց ես, ես չեմ կարող անգամ հայացքս բարձրացնել… Ես չեմ կարող խոսքը բարձրացնել խոսքից։ Ես քայլեցի մինչև բեկումը վարդի, վերջին փուշը սիրտս ծակեց։ Ես մոտեցա մինչև վարքը սոճուտի – երանելի ծառեր՝ նիրհած կանաչ օրգազմի մեջ – թափված կոների վրա գայթեցի։ Ես սառույցի վրա մահպար պարեցի, բայց սկուտեղով կաղամբի գլուխ ինձ մատուցեցին։ Ես ոսկի տվի դրամափոխին, նա գույնզգույն թղթեր տվեց, շոր կկարեմ այդ թղթերից ես ինձ հարմար։ Ես նայեցի ու տեսա՝ լալիս եմ։ Ես նայեցի ու տեսա՝ տխուր եմ։ Աչքերս փակում եմ – տխուր է, աչքերս բաց արի – տխուր է, գլուխս շրջեցի – տխուր է, հինգ լուցկի կվառեմ – տխուր է, լուսամուտի տակ Մառետը փողոցում թունդ սակարկում է, գիրքը բացում եմ – ճերմակ եղջերուն էջով մեկ ցատկոտում է, ճյուղավոր եղջյուրները տողերի մեջ են խճճվում, կեռնեխը ճյուղից ճյուղ թռավ, սպասեց-տեսնի՝ բան չի՞ փոխվում, վարազը երկու տող վազվզեց բացատում, տրորեց խոտերի օրորը, կայծոռիկներն ասացին՝ եղիցի լույս, բվեճն ու խլուրդը շշմած մնացին, իմ մոմի լույսը թրթռաց (մթնում Մառետը դեռ սակարկում է), փայտփորիկն ասաց՝ թըխկ-թըխկ, կտցարը – հո հիմար չէ՞ – չի հավատում, կեռնեխը տողից տող թռավ, սպասեց- տեսնի՝ բան չի՞ փոխվում, եղջերուն գլուխը թափահարեց, եղջյուրը հանեց տողերի միջից, վարազը մի թումբ էլ տրորեց, ո~նց է իրեն երևակայում, դաշտամուկը գլուխը հանեց – նույն անշնորհքն է լոպպազություն անում, մի կիսատող էլ ցիռը արածեց՝ միեղջյուրի աչքից հեռու, կեռնեխը էլի սպասեց, տեսավ՝ բան չի փոխվում, հետ թռավ մյուս ճյուղին… Ու մեկ էլ՝ ես հազացի, Պանը ինձ տեսավ, ուրախ մոտեցավ, մազերս շոյեց, ինձ համար շվի է նվագում, մեղմ ծածանվեցին վարագույրներս (դրսում Մառետը դեռ սակարկում է), նիմֆաները ինձ զարդեր տվեցին, սնգույր ու սուրմա, բարկօծանելիք, սիրո հմայիլ ինձ նվիրեցին, մազերիս վրա՝ մետաքս վարշամակ, ոտքերիս հարմար սիրուն սանդալներ ինձ հագցրեցին, չար աչք ճաքեցնող կապույտ ուլունքն էլ թևիս կապեցին, ինձ տարան գետափ, ասացին՝ նայիր, չքնե՞ս հանկարծ, ուշադիր նայիր… Սև ջուրն եկավ՝ չմտա, մոխրաջուրն եկավ՝ չմտա, ժանգաջուրն եկավ՝ չմտա, ոսկեջուրն եկավ՝ մազերս լվացի, կաթնաջուրն եկավ՝ երեսս լվացի, վարդաջուրն եկավ՝ մարմինս լվացի, թափանցիկ ջուրը որ եկավ, գետը ցատկեցի, ջրահարսի հետ ջրում խաղացի, ջրում երգեցի, ջուրը ցայտեցրի (լուսամուտի տակ Մառետը գոռաց,- «Էս ի՞նչ խուժան է կեղտաջուր թափում»),- վարշամակս քամին պոկեց, սանդալներս ջուրը տարավ, գլխաբաց ու ոտաբոբիկ՝ ես խոտերին թավալվեցի, անտառահարսներն ինձ հավանեցին, ինձ գուրգուրեցին, դեմքս գգվեցին, պորտս լիզեցին, իրենց նուրբիկ ստինքները ստինքներիս մեղմ հպեցին, ազդրերն իրենց ազդրերիս մեջ խճճեցին, տամուկ լեզվով խուտուտեցին, նվաղեցրին, ճապաղ դոնդող՝ ես խոտերին լղոզվեցի… Մեկ էլ տեսա` պատմելու բան ունեմ արդեն, ձիգ ձգվեցի, ցողունաբար օրորվեցի – ահա հիմա ես ասողիկ եղեգ դար… շը’խկ – լուսամուտի տակ մեր Մառետին ապտակեցի,- «Այ տուֆտա քած, դոլարը ո՞ւր ես կոխում»,- Պանը փչեց, ու էջերը խառնվեցին, ու ես էդպես կենտավրոս էլ հենց մնացի,- կես եղեգ ու կես Վիոլետ, ինձնից արդեն ՝ էլ ի՞նչ սրինգ։ Գիրքը փակեցի- տխուր է։ Լուսամուտը փակեցի - տխուր է։ Եղեգերեն լավ չգիտեմ, Վիոլետը – քիչ է գալիս, բայց դե, մի ձև կյանքս պատմեմ, ախ, մառետներ, լացուկոծեք մեկ ինձ վրա, մեկ էլ՝ բախտիս։ Կեսգիշերին մատս մեռավ։ Ես նստեցի դռան շեմին ու լաց եղա մատիս վրա ու լաց եղա՝ առհասարակ։ Իմ հայրը ինձ բռնաբարեց, մայրս ծախեց իմ մատանին, եղբայրս ինձ ասաց՝ վհուկ, քույրիկներս ինձ ծաղրեցին, սիրածս ինձ հղիացրեց ու թողլքեց մութ գիշերին, խորթ հարևանս մոտ եկավ ու թու… թքեց իմ երեսին, քեռիներս քորոցներով ողջ մարմինս ծակծկեցին, ու մեխապատ տակառի մեջ՝ ինձ վերևից գլորեցին, կաղնեփայտե՝ հարմար դագաղ զարմիկներս նվիրեցին, ընկերուհիս փեսացուիս շուտ քաշ տվեց իր անկողին, ավագ որդիս կազինոյում տանուլ տվեց իր մամային, կաղ աղջիկս նկուղներում գոհացնում է վարորդներին… Ի լրումն ամենայնի՝ կեսգիշերին մատս մեռավ։ Ախ, մառետներ, բարձր լացեք, մատիս տվեք մի ողորմի։ Ես յոթ տարի չեմ խոսել ու չեմ ծիծաղել, ես յոթ տարի թել եմ մանել, ես յոթ տարի կտոր եմ գործել, ես յոթ տարի շապիկ եմ կարել, բայց ոչ մի կարապ եղբայր չդարձավ, իսկ արքայազնը ինձ չի ճանաչում, աչքերիս չի նայում, մազերիս չի նայում, միայն կոշիկիս չափն է ստուգում… Մոխիրների մեջ, մոխիրների մեջ, Մոխիրների մեջ կթաքնվեմ ես նրանից։ Բայց ես, ես տեսել եմ, թե ինչպես է վարդը աչքերը փակում, իրանը ձգում, գլխիկը դնում երկնքի բարձր զոհասեղանին. նա ինձ շշնջաց՝ իմ տեղը կանգնիր։ Բայց ես, ես տեսել եմ, թե ինչ հզոր շիթով արյունը խփեց մարդու դարպասից ու ինձ ողողեց – գույնզգույն որդեր ինձ շուլալվեցին։ Բայց ես, ես քանի անգամ թղթե շորերով ձմեռվա մեջ եմ ելումուտ արել, իսկ իմ փնտրածը՝ միշտ սառույցի տակ, աչքս տեսնում է, ձեռքս չի հասնում, աչքս տեսնում է, շուրթս չի դիպչում, աչքս տեսնում է, հոտը չեմ առնում, աչքս տեսնում է… Բայց ես՝ ոտքիս զանգուլակ, բորոտի հանգույն քանի ~ անգամ եմ – զընգ-զընգ՝ հեռացեք, առողջ մանուկներ, զընգ-զընգ՝ շրջանցեք, հարուստ աղջիկներ, զընգ-զընգ՝ չնայեք, սիրուն տղաներ, զընգ-զընգ՝ չվթարվածներ, զընգ-զընգ՝ չխոտանվածներ, զընգ-զընգ՝ չորդնածներ, զընգ-զընգ՝ չժահրոտածներ, զընգ-զընգ՝ չխաթարվածներ… Քանի ~ անգամ եմ ես ինձ պարտակել գուժկան զրինգի կայլակների մեջ… Բայց խուլ մի մեղու՝ թիռ ճեպընթացիկ, շուրջս է պտտվում, մոտենում է ինձ բոլոր կողմերից, նա ինձ կակոսի սիրո կնճիթով, նա իմ վերքերից նեկտար կքաղի… Բայց ես, վերջապես, տասնչորսերորդ գիշերը որ գա, կպառկեմ ջրի կաթիլի վրա, սիրտս՝ կարմիր խայծ, կհենեմ ճկուն, ձիգ ողնաշարիս, ու մի ծղոտիկ ատամներիս մեջ՝ լյա-լյա, լյա-լյա-լյա՝ դիպվածից անդին… Իսկ երբ բարձրանա լիալուսինը, շը’խկ կբարձրանա ժիր առնանդամս՝ վեր, ավելի վեր, քան ավազը, վարդը, մոխիրը, դրոշը, խոսքը, դրամափոխը, ողբերգությունը, ֆարսը, հայրս, մայրս, սպորտը, մաթեմատիկան, պատվիրանը, անեծքը… Վեր, շատ ավելի վեր, քան այս ողջ, այս ամբողջ ճապաղ դոնդողը։ Violet Grigoryan