Khohket

[Arpa]

Khohket.

Point to ponder.

 

Under another topic I posed the rhetorical question as to why there is no word in Armenian for "kitchen".

 

Of course there is!! "yeparan" or "yepanots". :)

 

In most other languages the word for that room has to do with "cooking", even "kitchen" is from the Latin "coquere", to cook. Consider all the others. Fr. cuisine, It. cuccina, even the Arabic mtbakh/matbakh has to do with cooking.

Then why is it that the Armenian word is based on "khoh/thought". Does that mean our philosophers are "khoharars", or visa versa ? :)

 

Allright you guyes put on your "khoh-gdak", your thinking caps.

Be warned! This writing will have more twists and turns than the Lombard Street in San Francisco.

 

(An aside. Before we proceed. Why is "soviet" translated to "khorhurd" ? I don't know Russian, and I will not search, but to me it seems like "sov" as in "soviet" may be from the Greek "soph".)

 

Now back to "khohanots". Is it because that room in Armenia was the exclusive place for the philiosphers of the house, i.e. the male poplulation where they would sit around, curling their moustaches, and philsophize? This may be best explained by the fact that in New England and NE U.S., in other words in the colder regions, in the older houses, the largest room is the kitchen. This trend has gone full circle, when during the past sveral decades the kitchen was remanded to be the smallest of the rooms, and now it has grown in size again. There is a reason for that. During the turn of the century (20th) when many of those older houses were built, before the advent of central heting, the kitchen was the only room that was heated, and hence it was the room where the family spent time except to go to sleep in their cold bedrooms, all bundled up in their long johns and even sleeping caps.

 

This will bring us back to the "thinking cap".

 

That room that we call "khohanots" would in fact, more correctly be called "khokhanots". Note the "kh", not "h" in the middle of the word. It is based on "khokh", food, kerakur, and it is common with other neighboring languages , "khvakh/khwakh". In time the "kh" has evolved to "h". In fact in some of the dialects it is still "khokhanots". As to "khoh" meaning thought...I warned you about the twists and turns.. the proper Armenian word for thought is "khorh" (note the R before the H). That is where the word khoRhurd comes from.

 

So!!

 

Which do you prefer?

 

KHOKHANOTS or KHOHANOTS!!YEPANOTS!!

 

How about YEPARAN :)

[Harut]

(An aside. Before we proceed. Why is "soviet" translated to "khorhurd" ? I don't know Russian, and I will not search, but to me it seems like "sov" as in "soviet" may be from the Greek "soph".)

that's because that's what "soviet" means, "khorhurd", counsel.

[Arpa]

I had been toying with the idea of initiating a thread ; The Archeology of Food.

But as expected it is a very elusive subject, specially for us Armenians as I have not located any reliable and expanded source.

What have the Armenians prepared and eaten, say, before the year 1000AD?

We have some idea what we have been eating since, and it is not a pretty picture, to say the least. The very meager and elusive sources will contend themselves by phrases like; “Armenians have known and cultivated grains, vegetables and meats of all kinds, prepared them and eaten them”.

The only reliably historical record is attributed to Xenophon, where one can see that we had known wheat and barley, in the least. How we used them??

 

The Greek general and historian Xenophon, in 402-401 BC, led his 10,000 soldiers from Persia, where they had been fighting, back to Greece. On the way, he traversed Armenia. He later described the journey in his work "Anabasis", commenting on the physiognomy of the Armenian people, the rich agriculture on the region, the Armenian King Ervant, and his own experience drinking beer through reeds (straws) there

Khohket?

Point to ponder?

A war is brewing, and it is not in the beer brewing vats, it is in the kitchen, khohanots. Let us see who will find the “kitchen too hot“!!.

Wehave our work cut out for us. Before those savages wake up and discover that we have been advertising our cuisine using their “names and words”, we better get going and clean all those internet sites of Turkish/Azeri words like “dolma, sarma and kaklama”. Let us rename them in our own language before they use our own weapons against us.

This has always been a cause of nightmare for me.

What if those savages suddenly wake up and discover that 90% of our cuisine has Turkish names and 75% of us have Turkish surnames.

You think it won’t happen??

Here is what we read in AZG.

AZG Armenian Daily #002, 11/01/2006

ԱԴՐԲԵՋԱՆՑԻՆԵՐԻ ՔԱՐՈԶՉԱԿԱՆ ՊԱՏԵՐԱԶՄԻՑ ԴՈՒՐՍ ՉԻ ՄՆԱՑԵԼ ՆԱԵՎ ԽՈՀԱՆՈՑԸ

Եվրոպական մշակութային կոնվենցիայի 50-ամյակի կապակցությամբ Եվրոխորհրդի նախաձեռնությամբ լույս է տեսել «Եվրոպայի խոհարարական մշակույթը» գիրքը, որում ընդգրկված են 40 երկրների ազգային խոհանոցների մասին պատմող նյութեր ու բաղադրատոմսեր: Եվրոպական երկրների խոհանոցների կողքին հակիրճ ներկայացված են նաեւ Հայաստանի, Վրաստանի եւ Ադրբեջանի խոհանոցները: Գիտությունների ազգային ակադեմիայի ազգագրության ինստիտուտի գիտաշխատող Սվետլանա Պողոսյանը հայկական խոհանոցի պատմությունը սկսում է տարեհացով, ընդգծելով հին ժամանակներից ի վեր հացամթերքի յուրահատուկ տեղը հայերի սննդակարգում: Որպես ամանորյա եւ տոնական ուտեստներ առանձին լուսանկարներով ներկայացված են թփով տոլման, հարիսան, կճուճը, իշխանով փլավը: Մսով կերակրատեսակների ցանկում չեն մոռացվել նաեւ խաշլաման ու խաշը, իսկ քաղցրեղենից առանձնացվել են ալանին ու գաթան:

Հիմա ծանոթանանք մեր հարեւան ադրբեջանցիների խոհանոցին, որ «Ներդաշնակ խոհանոց» վերնագրով ներկայացրել է Թահիր Ամիրասլանովը: Հենց առաջին տողերից դժվար չէ կռահել, որ ադրբեջանցիների քարոզչական պատերազմից դուրս չի մնացել նաեւ խոհանոցը: «Ադրբեջանական խոհանոցը աշխարհի հնագույն, հարուստ եւ համեղ խոհանոցներից է: Այն ընդգրկում է ոչ միայն կերակրատեսակներն ու դրանց պատրաստման եղանակները, այլեւ նյութական մշակույթը՝ պատմություն, փիլիսոփայություն, հոգեբանություն, ֆիզիոլոգիա, քիմիա, էթիկա, էսթետիկա, պոեզիա, հիգիենա, սարքավորումներ, գործնական ունակություններ, որոնք կապված են սեղանի հետ եւ զարգացել են շրջապատող աշխարհի հետ ներդաշնակ շփում ունեցող ադրբեջանցիների միջոցով», գրում է ադրբեջանցի խոհանոցագետը:

Ամենազավեշտալին դեռ առջեւում է, քանի որ Ամիրասլանովը հայտնաբերել է, որ Կովկասի շուկաները լի են եղել Ադրբեջանի սննդամթերքով՝ հատկապես Բորչալուի պանրով, իսկ Գյոքչե գյոլի, այսինքն՝ Սեւանա լճի իշխանը մեծ պահանջարկ է ունեցել Թիֆլիսի շուկաներում: Հայտնի ուտեստներից հիշատակվում են տոլման, ղաուրման, բոզարտման, դոնդուրման, լյուլյա քյաբաբը, սեբզե քուքուն եւ այլն: «Բնիկ ադրբեջանական» ծագում ունեն Գյանջայի փախլավան, Ղարաբաղի բաստուրման եւ Շեքի հալվան: Ի դեպ, հենց Շեքիում էլ հայտնաբերվել է, իբր, աշխարհի ամենահին, 3700 տարվա ինքնաեռը:

«Ադրբեջանի խոհանոցային մշակույթը թույլ է տալիս ուտել ձեռքով: Մեր բարակ հացը (յուքա, սանգահ, լավաշ) գործածվում է որպես գդալ ուտելիքի հեղուկ մասի համար: Ուտեստի պատշաճ մասը ծածկվում է հացով: Ձեռքով ուտելը մեծ առավելություններ ունի: Յուրաքանչյուր մատ ունի զգայուն նյարդային վերջույթ: Ձեռքերը զգում ու հաշվի են առնում ամեն մի ուտեստի տաքությունն ու բաղադրությունը: Երբ կերակուրը մոտեցնում ենք բերանին գդալով կամ պատառաքաղով, կարող ենք այրել կամ սառեցնել մեր բերանը: Բացի այդ մետաղյա գդալներն ու պատառաքաղները փչացնում են մեր ատամները», եզրահանգում է խոհանոցագետը, հավելելով, որ ավանդույթի համաձայն ուտելուց հետո ձեռքերը պետք է տեղը տեղին լվանալ, որից հետո մտցնել վարդաջրով լի խոր ամանի մեջ:

Ի տարբերություն ադրբեջանցիների, մեր հարեւան վրացիները շատ համեստ են ներկայացրել շատերին հայտնի իրենց իսկապես համեղ խոհանոցը, ներկայացնելով միայն խինկալին եւ մեղրուլի խաչապուրին, ավելի մեծ տեղ տալով վրացական սովորությունների, մասնավորապես սեղանապետի՝ թամադայի դերին:

Չմոռանանք ասել, որ ադրբեջանական ուտեստներից ոչ մեկի բաղադրատոմսը տրված չէ, իսկ հայկականից նշված են տոլմայի, հարիսայի, իշխանով փլավի, ալանու բաղադրատոմսերը:

ՌՈՒԶԱՆ ՊՈՂՈՍՅԱՆ

[aSoldier]

So!!

 

Which do you prefer?

 

KHOKHANOTS or KHOHANOTS!!YEPANOTS!!

 

How about YEPARAN :)

 

Khohanots