the 4th armenian marshal ussr 4th Armenian Marshal Of USSR Sergei Khudyakov - Armenak Artemi Khanfer

[MosJan]

The 4th Armenian Marshal Of USSR  - Sergei Khudyakov - Armenak Artemi Khanferiants



Khudyakov is shown standing behind Stalin in the Yalta conference

Sergei Alexandrovich Khudyakov (Armenian: Սերգեյ Ալեքսանդրի Խուդյակով; Russian: Серге́й Алекса́ндрович Худяко́в); (born Armenak Artemi Khanferiants (Armenian: Արմենակ Արտեմի Խանփերյանց, 7 January [O.S. 25 December] 1902 – 18 April 1950), was a Soviet Armenian Marshal of the aviation.

Russian Revolution
Armenak Khanferiants (or Khanperiants) was born in 1902 in the village of Mets Tagher (Böyük Tağlar), Shushinsky Uyezd, Elisabethpol Governorate, Russian Empire. His father died in 1908, leaving a widow with three sons. Khanferiants travelled to Baku to study and started working at oilfields owned by Armenian tycoon and philanthropist Alexander Mantashev. In 1918, he was involved in the production of the newspaper Iskra.

While in Baku, he joined the Bolsheviks and organized the Red Guards of Baku in April 1918. While he was in Astrakhan during the Russian Civil War, he was saved from drowning in a steamer sunk by a British gunboat by his friend, Sergei Khudyakov, who was later be killed fighting the Whites. Khanferiants adopted Sergei's name as his own as memorial to the man who saved his life.[1] He continued to serve as a cavalry officer until 1920. In 1929, Khudyakov was admitted to the Tiflis Cavalry School, and in 1931 went to Moscow to attend the Zhukovsky Military Air Academy. He graduated with honors in 1936. Khudyakov became head of the Operations Branch of the Air Staff in 1937 and Chief of Logistics Management Air Force in 1938.

World War II
The war greatly accelerated his career, and he jumped four ranks in just three years.[2] During the Great Patriotic War (1941–1945), he was chief of staff of the Air Force and commander of the Air Force of the Western Front, chief of staff of the Red Army's Air Force, commander of the 1st Air Army, chief of staff and deputy commander of the Red Army's Air Force.

As the chief of staff of the Air Forces of the Western Front, he participated in the successful defence of Moscow.

Aviation units under his command took part in the offensive of the Western Front forces in the Rzhev-Sychevka direction and supported the ground troops in the Rzhev-Vyazma operation. In 1943 Marshal Khudyakov coordinated combat operations of the Air Force of the Voronezh and Steppe Fronts in the Battle of Kursk and the Battle for the Dnieper.[1] During the Battle of Kursk, his 14-year-old son Victor was killed in an enemy air raid. Victor's body was taken to Moscow and was buried in the Novodevichy Cemetery.

He was tasked with organizing his air flight of the Soviet delegation to the Tehran Conference in 1943. He fulfilled his assignment of the Supreme Command.

Khudyakov became chief of staff and deputy commander of the Red Army Air Force in May 1943 and coordinated air operations to complete victory in the Battle of the Dnieper. He then took part in the Iasi-Kishinev Front. In August 1944, by the Decree of the Presidium of the Supreme Soviet of the Soviet Union Sergei Alexandrovich, Khudyakov was given the rank of Marshal of Aviation.

Khudyakov is shown standing behind Stalin in the Yalta conference
In February 1945, he took part in the Yalta conference of the Big Three as a military adviser.[2] Later in 1945, he helped direct the defeat of the Imperial Japanese Army in the Far East as commander of the 12th Air Army.[1]

Arrest and execution
On 14 December 1946, he was arrested in Chita and taken to Moscow, where he was accused of having been recruited as a spy by the British. An investigation of the case lasted for more than four years and ended in 1949. He was sentenced to death and was executed on 18 April 1950 on the same day at the Don Cemetery.[2]

His wife and younger son were also arrested on 13 January 1951 as family members of a traitor to the motherland and sent to Krasnoyarsk Krai in the Taseyevsky District. In accordance with the Decree of the Presidium of the Supreme Soviet of the Soviet Union on 27 March 1953, amnesty was granted to his family and they were allowed to return to Moscow from exile.

Rehabilitation
After Stalin's death, the Supreme Soviet began a process of rehabilitation for victims of political repression.[2]

In August 1954, in the Chief Military Prosecutor's Office began a review of the archival materials of Sergei Khudyakov's case. The chief military prosecutor sent the case for reconsideration by the Military Collegium of the Supreme Court of the Soviet Union with a proposal to revoke the sentence because of newly discovered evidence. This document called him by his real first and last name for the first time—Armenak Khanferiants. The retrial by the Military Collegium of the Supreme Court found that the prosecution of Khudyakov/Khanferiants had lacked any objective basis.

On 18 August 1954, the Military Collegium of the Supreme Court decided: the judgment of 18 April 1950 in respect of Sergei Alexandrovich Khudyakov, who is also Armenak Khanferyants, is cancelled on newly discovered evidence.

By decree of the Presidium of the Supreme Soviet, Khudyakov was rehabilitated by the court on 6 July 1965 and was posthumously restored to the military rank of Air Marshal and his awards.

Edited March 2, 2023 by MosJan
4th

[MosJan]

[MosJan]

Սովետական շրջանի մեր դպրոցներում, ես հիշում եմ հենց այսօրվա պես, թնդում էին երեք հայ մարշալների անունները՝ ինքնագոհ նկարներով՝ Բաղրամյան, Բաբաջանյան, Ծովակալ Իսակով։
Արցախի Մեծ Թաղերից Արմենակ Խանփերյանցին, սովետը, իհարկե, նշում էր որպես Ավիացիայի մարշալ Սերգեյ Խուդյակով, ում, կոբան ու բերիան գնդակահարեցին, ու թեև երկու մարդակերների մահից հետո վերականգնվեց Արմենակի պատիվն ու անունը, բայց սովետն արդեն քաշել էր կարմիր գիծը․․․
Մերձբալթիկան արանքից հանած, որովհետև սրանք թյուրիմացաբար կազմեցին սովետի մաս, ռուսին արանքից հանած, տասնմեկ հանրապետություններից, բնակչության թվի տվյալները համադրելով, միայն հայերին թե բացառենք, աշխարհի ֆիզիկական քարտեզն այլ տեսք կունենար․
Հայաստանից ռազմաճակատ է մեկնել բնակչության թվից ամեն հինգերորդը՝ սա անբացատրելի թիվ է։ Արցախից՝ բնակչության ուղիղ կեսը, եթե ոչ ավել, ու միայն Արցախի ծառայությունները թե բացառենք, կրկին՝ այլ քարտեզ կունենայինք․․․
1941-ի սկզբին, երբ սկսվեց փսեվդոհայրենական պատերազմը, ստալինն ու բերիան արդեն գլխատել էին Հայաստանի մտավորականությանը։ ստալինյան տեռորը լափել էր հազարավոր ընտանիքների ճակատագրեր, ու սրա մարազմը նրանում էր, որ հայերի տեղահանումն ու մեծ աքսորը վստահված էր բերիայի աջ ձեռքին՝ թիֆլիսցի Հմայակ Քաբուլյանին (Քաբուլովին), և սա էլ քիչ էր, ու բերիայի նախաձեռնած հայկական կոտորածն ապահովում էին դարձյալ թիֆլիսցի՝ սովետի ներքին գործերի մինիստրի տեղակալ, Գեներալ լեյտենանտ, ՆԿՎԴ-ի Ստեփան Մամուլյանն ու բերիայի անձնական անվտանգության ծառայության պետը՝ Ռաֆայել Սարգսյանը գյանջայից՝ Рафаэль Семёнович Саркисов (Саркисян) - начальник личной охраны Берия․ полковник госбезопасности.
Ու, չնայած այս ամենին, հայերն էլի նետվեցին մեռնելու ու հերոսանալու․․․
Այս մարդը, 1991-ից վեր միայն՝ Հայաստանի անկախության հռչակումից հետո, ապառուսաֆիկացվեց, և հենց իր գրության համաձայն՝ Արցախցի իր պապու և հոր մասին հուշերում, ռուսը ստիպված եղավ ճանաչել նրան որպես հինգերորդ Մարշալ Հայաստանից՝ Արցախից, ու դրանով, սովետական միության հինգ հայ մարշալներից չորսը Արցախից էին․․․դեռ չեմ էլ հաշվում Կորպուսի ու Բանակի հրամանատարներ հայերին, 85 գեներալներին, սովետական միության հերոսներին․․․
Այս մարդը ծնվել էր 1917-ին, Աստրախանում, երբ հայրը՝ Խաչատուր Օհանյանը, արդեն տեղափոխվել էր ռուսսիա և ամուսնացել երգչուհի Մարինա Ֆրալովայի հետ։
Աստրախանում դպրոցն ավարտելուց հետո, երիտասարդը ընդունվել էր ոչինչ չասող՝ Մոսկվայի տրամվայիների էլեկտրիկ-փականագործների տեխնիկում։ Ավարտելուց հետո էլ ընդամենը փականագործի աշակերտ էր։
Բայց արցախցի այս երիտասարդի մտքի թռիչքն ու ստեղծարար շնորհքը աչք էին ծակում, ու նա ընդունվեց Մոսկվայի ռազմաինժեներական վարժարան։ 1940-ին, գերազանց ավարտելուց հետո, արդեն ինժեներական զորքերի սպա էր, ու սկսվեց Հայրենականը․․․
Նախ, մինչև պատերազմը, կամավոր մասնակցեց Ֆինական պատերազմին, հետո Կորեական մարշին, ապա գործուղղվեց Լենինգրադի մարզ ու 257-րդ՝ սակրավորների գումարտակի շտաբի պետն էր, իսկ հետո՝ հրամանատարն էր։
Կրեմլի աչքից չվրիպեց արցախցի այս սպայի տաղանդը, ու նրան նշանակեցին հրամանատարների դպրոցի պետ, որը պատրաստում էր ինժեներ-սակրավորներ ռազմաճակատի համար։
Ամենածանր ու թեժ կռիվներով անցնելով, զինվորական կոչումների բարձրանալուն հետ, հենց այս մարդը պիտի լիներ Լենինգրադի պաշտպաններից ամենագլխավորների ցուցակում՝ անցնելով ողջ բլօկադան։
1943-ին արդեն գնդապետ էր։
Պատերազմից հետո, արցախցի այս գնդապետը, մնաց սովետական ռազմա-ինժեներական զորքերում ու ղեկավարում էր ամենաբարձր օղակները՝ 1955-ին, Գեմանիայում, սովետական գվարդիական բանակի ինժեներական զորքի հրամանատարն էր։
1959-ին՝ արդեն գեներալ մայոր ու սովետի ռազմական գլխավոր շտաբի զինվորական ակադեմիայի դեկան։
1970-ին գեներալ լեյտենանտ ու սովետական միության պաշտպանության մինիստրի տեղակալ՝ ինժեներական զորքերում։
1975-ին գենեալ գնդապետ, իսկ 1980-ի մայիսին, ՍՍՀՄ Գերագույն խորհուրդը, արցախցի Խաչատուր Օհանյանի որդուն՝ Ագանով Սերգեյ Քրիստաֆորիչին, կոչեց բարձրագույն ՝ Սովետական Միության մարշալի կոչում, իսկ Հայաստանի անկախությունից հետո, արդեն ճանաչեցին նրան որպես Սովետական Միության ինժեներական զորքերի մարշալ ՝ Սարգիս Քրիստափորի (Խաչատուրի) Օհանյան։
1975-1987 թթ-ին, հենց այս մարշալը արդիականացրեց սովետական ինժեներական զորքերի տեխնիկան ու մարտավարությունը;
1985-ին, երբ Օհանյանն արդեն ՍՍՀՄ ինժեներական զորքերի հրամանատարն էր, նրա շտաբի պետ նշանակվեց մեր Կիրովականից՝ ՍՍՀՄ ինժեներական զորքերի գեներալ գնդապետ Ստեփան Խորենի Առաքելյանը, ու սրանով, ՍՍՀՄ ինժեներական զորքերը ամբողջովին ղեկավարում ու կառավարում էին արցախցի ու կիրովականցի երկու հայերը։
Աֆղանստան, Ֆինլանդիա, Կորեա, Հայրենական, Չերնոբիլի աղետ անցած, արցախցի՝ Սովետական Միության ինժեներական զորքերի մարշալ Սարգիս Օհանյանը մահացավ 1996-ին Մոսկվայում, երբ արդեն կոտորվել էր իր հայրենի Արցախի կեսը, իսկ կիրովականցի գեներալ-գնդապետ՝ ՍՍՀՄ ինժեներական զորքերի հրմանատարի առաջին տեղակալ Ստեփան Առաքելյանը, մահացավ 2020-ի հոկտեմբեր 23-ին ու դարձյալ՝ Մոսկվայում, իսկ Հայաստանում, այդ պահին, պատերազմ էր, ու դեռ չգիտեինք՝ ինչ էր գալու գլխներիս․․․
Մաքսիմում կոռեկտության սահմաններում՝ էն մնացածն էլ ձեզ

[MosJan]

The 4th Armenian Marshal Of USSR  - Sergei Khudyakov - Armenak Artemi Khanferiants

Khudyakov is shown standing behind Stalin in the Yalta conference



Sergei Alexandrovich Khudyakov (Armenian: Սերգեյ Ալեքսանդրի Խուդյակով; Russian: Серге́й Алекса́ндрович Худяко́в); (born Armenak Artemi Khanferiants (Armenian: Արմենակ Արտեմի Խանփերյանց, 7 January [O.S. 25 December] 1902 – 18 April 1950), was a Soviet Armenian Marshal of the aviation.

Russian Revolution

Armenak Khanferiants (or Khanperiants) was born in 1902 in the village of Mets Tagher (Böyük Tağlar), Shushinsky Uyezd, Elisabethpol Governorate, Russian Empire. His father died in 1908, leaving a widow with three sons. Khanferiants travelled to Baku to study and started working at oilfields owned by Armenian tycoon and philanthropist Alexander Mantashev. In 1918, he was involved in the production of the newspaper Iskra.

While in Baku, he joined the Bolsheviks and organized the Red Guards of Baku in April 1918. While he was in Astrakhan during the Russian Civil War, he was saved from drowning in a steamer sunk by a British gunboat by his friend, Sergei Khudyakov, who was later be killed fighting the Whites. Khanferiants adopted Sergei's name as his own as memorial to the man who saved his life.[1] He continued to serve as a cavalry officer until 1920. In 1929, Khudyakov was admitted to the Tiflis Cavalry School, and in 1931 went to Moscow to attend the Zhukovsky Military Air Academy. He graduated with honors in 1936. Khudyakov became head of the Operations Branch of the Air Staff in 1937 and Chief of Logistics Management Air Force in 1938.

World War II

The war greatly accelerated his career, and he jumped four ranks in just three years.[2] During the Great Patriotic War (1941–1945), he was chief of staff of the Air Force and commander of the Air Force of the Western Front, chief of staff of the Red Army's Air Force, commander of the 1st Air Army, chief of staff and deputy commander of the Red Army's Air Force.

As the chief of staff of the Air Forces of the Western Front, he participated in the successful defence of Moscow.

Aviation units under his command took part in the offensive of the Western Front forces in the Rzhev-Sychevka direction and supported the ground troops in the Rzhev-Vyazma operation. In 1943 Marshal Khudyakov coordinated combat operations of the Air Force of the Voronezh and Steppe Fronts in the Battle of Kursk and the Battle for the Dnieper.[1] During the Battle of Kursk, his 14-year-old son Victor was killed in an enemy air raid. Victor's body was taken to Moscow and was buried in the Novodevichy Cemetery.

He was tasked with organizing his air flight of the Soviet delegation to the Tehran Conference in 1943. He fulfilled his assignment of the Supreme Command.

Khudyakov became chief of staff and deputy commander of the Red Army Air Force in May 1943 and coordinated air operations to complete victory in the Battle of the Dnieper. He then took part in the Iasi-Kishinev Front. In August 1944, by the Decree of the Presidium of the Supreme Soviet of the Soviet Union Sergei Alexandrovich, Khudyakov was given the rank of Marshal of Aviation.

Khudyakov is shown standing behind Stalin in the Yalta conference

In February 1945, he took part in the Yalta conference of the Big Three as a military adviser.[2] Later in 1945, he helped direct the defeat of the Imperial Japanese Army in the Far East as commander of the 12th Air Army.[1]

Arrest and execution

On 14 December 1946, he was arrested in Chita and taken to Moscow, where he was accused of having been recruited as a spy by the British. An investigation of the case lasted for more than four years and ended in 1949. He was sentenced to death and was executed on 18 April 1950 on the same day at the Don Cemetery.[2]

His wife and younger son were also arrested on 13 January 1951 as family members of a traitor to the motherland and sent to Krasnoyarsk Krai in the Taseyevsky District. In accordance with the Decree of the Presidium of the Supreme Soviet of the Soviet Union on 27 March 1953, amnesty was granted to his family and they were allowed to return to Moscow from exile.

Rehabilitation

After Stalin's death, the Supreme Soviet began a process of rehabilitation for victims of political repression.[2]

In August 1954, in the Chief Military Prosecutor's Office began a review of the archival materials of Sergei Khudyakov's case. The chief military prosecutor sent the case for reconsideration by the Military Collegium of the Supreme Court of the Soviet Union with a proposal to revoke the sentence because of newly discovered evidence. This document called him by his real first and last name for the first time—Armenak Khanferiants. The retrial by the Military Collegium of the Supreme Court found that the prosecution of Khudyakov/Khanferiants had lacked any objective basis.

On 18 August 1954, the Military Collegium of the Supreme Court decided: the judgment of 18 April 1950 in respect of Sergei Alexandrovich Khudyakov, who is also Armenak Khanferyants, is cancelled on newly discovered evidence.

By decree of the Presidium of the Supreme Soviet, Khudyakov was rehabilitated by the court on 6 July 1965 and was posthumously restored to the military rank of Air Marshal and his awards.

[MosJan]