Vladimir Inosyan - serial killer MosGaz

[MosJan]

Հայ առաջին մոլագար մարդասպանը

http://operativ.am/?p=47482

 

 

Այսօր - 22:53

 

1964 թ. փետրվարին գրող Գուրգեն Մահարին Երևանից նամակ է գրում Մոսկվա` իր գրչընկեր Մկրտիչ Արմենին: Ընդարձակ նամակի վերջում, կարծե թե ի միջիայլոց. Մահարին հարցնում է. «Այդ Իոնեսյանի մասին ի՞նչ գիտես»: Ո՞վ էր Իոնեսյանը, որի անձը հանկարծ սկսել էր հետաքրքրել հայ գրողներին, ո՞վ էր այդ մարդը, ում մասին Երևանում խոսում էին, թե խայտառակել էր մեր ժողովրդին:

 

Տարիներ հետո նրա մասին պիտի գրեին, թե պաշտոնապես ճանաչվել է հայ առաջին մոլգար մարդասպանը, նրա անունը պիտի հայտնվեր Սովետական մեծ հանրագիտարանի էջերում, նա պիտի դառնար գրքերի, վավերագրական ու գեղարվեստական ֆիլմերի հերոս, տեղ զբաղեցներ քրեագիտության դասագրքերում: Իսկ հեռավոր 1964-ին մարդիկ ընդամենը պատմում էին մի դաժան հանցագործի մասին, որն առավել հայտնի էր «Մոսգազ» մականվամբ, քանի որ իր զոհերի բնակարաններ էր թափանցում` ներկայանալով իբրև Մոսկվայի գազի ծառայության աշխատակից:

 

Վլադիմիր Իոնեսյանը ծնվել էր Թբիլիսիիում, հայկական ընտանիքում: Ավարտել էր տեղի պետական կոնսերվատորիան, աշխատանքի անցել թատոնում, սակայն շուտով նրան դատում են զինվորական ծառայությունից խուսափելու համար: Պատիժը կրելուց հետո փորձում է կարգավորել կյանքը` ամուսնանում է, որդի է ունենում: Բայց հայտնվում է վատ շրջապատում ու կրկին դատվում, այս անգամ` կողոպուտի համար: Կինը վերջին ճիգերն է գործադրում` նրան հանցավոր միջավայրից հեռու պահելու համար. ստիպում է տեղափոխվել մեկ այլ քաղաք: Մեկնում են Օրենբուրգ: Իոնեսյանն աշխատանքի է անցնում երաժշտական կոմեդիայի թատրոնում: Եվ այն ժամանակ, երբ թվում էր, թե կյանքը վերջապես բնական հուն է ընկել, հանկարծ նրա կյանքում հայտնվում է «ճակատագրական կինը». Իոնեյանը թատրոնում ծանոթանում է պարուուհի Ալևտինա Դմիտրևնայի հետ, հանուն որի լքում է ընտանիքը և սիրուհու հետ մեկնում Մոսկվա` խոստանալով նրան հանրաճանաչ դերասանուհու կարիերա:

 

Իր խոստումն ու սեփական հնարավորություններն առավել ծանրակշիռ ներկայացնելու համար Իոնեսյանն աղջկան ասում է, թե ինքը ոչ թե երաժիշտ է, այլ Պետական ավտանգության ծառայության` ՊԱԿ-ի աշխատակից, ով գործի բերումով տեղից տեղ է մեկնում, զանազան հանձնարարություներ կատարում` հանուն հայրենիքի անվտանգության և օժտված է մեծ կապերով ու արտոնություններով: Հավատաց նրան Ալևտինան, թե՞ պարզապես կուզեր հավատալ, բայց մայրաքաղաքային կյանքի հմայքն ու հեռանկարներն առավել զորեղ գտնվեցին: Նա նույնիսկ ենթադրել չէր կարող, թե ում հետ էր կապում իր կյանքը և ինչեր էին իրենց սպասվում Մոսկվայում…

 

Ի՞նչ կատարվեց, ինչպե՞ս պատահեց, որ երեկվա երաժիշտը հանկարծ դարձավ արյունարբու մարդասպան: Այն տարիներին իշխանություններն այնքան էին շտապում ազատվել Իոնեսյանից, որ նույնիսկ հարկ չհամարեցին պարզել նրա արարքների իրական դրդապատճառները: Քրեական գործում և այլ փաստաթղթերում իբրև շարժառիթ նշվեց կողոպուտը, մինչդեռ դա բոլորովին համոզիչ չէր: Բանն այն է, որ շատ անգամներ Իոնեսյանը հանցագործության վայրից համարյա ոչինչ չէր վերցրել` առանձին դեպքերում բավարարվելով սոսկ աննշան, էժանագին իրերով, որոնք հետո նվիրում էր իր սիրուհուն:

 

Որոշ հոգեբաններ ավելի ուշ ուսումնասիրելով Իոնեսյանի վարքը և նրա գործողությունների բնույթը, հանգեին այն եզրակացությանը, որ նրա համար հանցագործությունն առավելապես եղել է ինքնահաստատման միջոց, համընդհանուր ճանաչում ձեռք բերելու ուղի, ինչն էլ իր հերթին յուրահատուկ բողոքի ձև էր` ավելին լինելու, բայց նվազագույնը ստանալու անարդարության դեմ: Այս հարցերի ճշմարիտ պատասխանը մենք թերևս երբեք չիմանանք: Իսկ 1963-ի ձմռանը, երբ Վլադիմիր Իոնեսյանը քայլում էր դեպի հանրախանութ` տուրիստական կացին գնելու համար, նա նկասկած արդեն վճռել էր իր անելիքը:

 

Իոնեսյանի առաջին զոհը Մոսկվայի Բալթյան փողոցում բնակվող 12-ամյա Կոստանտին Սոբոլևն էր: 1963 թ. դեկտեմբերի 20-ին նախկին երաժիշտը Մոսգազի աշխատակցի անվան տակ մուտք գործեց բնակարան, որտեղ երեխա միայնակ էր ու սպանեց նրան: Սպանվածի բնակարանից վերցրեց մի սրվակ օծանելիք և ծովափնյա ակնոցը: Դրանից անմիջապես հետո Իոնեսյանն իր սիրուհու հետ մեկնեց Իվանովո քաղաք, որտեղ ևս մի քանի սպանությունների հեղինակ դարձավ:

 

Կալինինի փողոցում դարձյալ երեխայի սպանեց` 12-ամյա Միխայիլ Կուլեշևին` տնից տանելով գրիչ ու փոխառության թղթեր, իսկ Հոկտեմբերյան փողոցում կացնահարեց 74-ամյա կնոջը, որպեսզի հետո իր հետ վերցներ 70 կոպեկ և ձեռքի լապտերիկը: Օրեր անց նույն քաղաքում նա հրձակվեց 15-ամյա Գալինա Պետրոպավլովսկու վրա` կացնի 9 հարված հասցնելով նրան: Բնակարանից տարավ թաշկինակ և 90 ռուբլի: Աղջիկը հրաշքով կենդանի մնաց ու նկարագրեց հանցագործին: Իսկ Իոնեսյանը նույն գիշեր արդեն հեռացել էր Իվանովոյից և ճանապարհվել Մոսկվա: Իվանովոյի դեպքերն ի վերջո սթափեցրին իրավապահներին: Համակարգը շարժվեց:

 

Գործն անցավ անմիջականորեն ՆԳՆ նախարարի վերահսկողության ներքո: Դրանով սկսեց հետաքրքրվել ԱՄԿԿ Կենտկոմի առաջին քարտուղար Նիկիա Խրուշչովը: Իսկ այդ ընթացքում Իոնեսյանը շարունակում էր իր «հունձը»: Մոսկվայի Լենինգրադյան պողոտայում դեկտեմբերի 28-ին նա կացնահարեց 11-ամյա Ալեքսանդր Լիսովցին: Սպանությունը որքան դաժան էր, նույնքան էլ անիմաստ. մոլագարը հեռացավ` իր հետ ոչինչ չտանելով: Ամանորի տոների կարճ դադարից հետո նա վերստին գործի անցավ և ունվարի 8-ին Շերեմետևյան փողոցում սպանեց 46-ամյա Մարիա Երմակովային` կացնի 20 հարված հասցնելով կնոջը: Այս անգամ «Մոսգազի» ավարը փոքր-ինչ ավելին էր. Իոնեսյանն իր հետ տարավ սեղանի ժամացույցն ու հեռուստացույցը:

 

Օրը ցերեկով կատարված հանցագործությունն ականատեսներ ունեցավ: Բնակիչներից ոմանք իրավապահներին պատմեցին, որ տեսել են, թե ինչպես կովկասյան արտաքինով երիտասարդը` հեռուստացույցը ձեռքին, նստել է մի բեռնատար մեքենա: Բեռնատարն արագ գտան: Վարորդը պատմեց, թե որտեղ է իջեցրել իր ուղևորին: Ճշտելով բնակարանը, խուզարկուները ներխուժեցին տուն սակայն այնտեղ գտան միայն Ալևտինա Դմիտրևնային: Նրան ձերբակալեցին ու նետեցին մենախուց: Հարցաքննության ժամանակ վերջինս պատմեց, որ Իոնեսյանը շտապ մեկնել է Կազան, և շուտով ինքն էլ պիտի գնա այնտեղ: Սա նպաստավոր վիճակ էր: Անմիջապես որոշում կայացրեց քրեական հետախուզության աշխատակիցներից մեկին գրիմավորել և Ալևտինայի կերպարանքով գնացք նստեցնել: Մնացածն, ինչպես ասում են, տեխնիկայի գործ էր: Կազանի կայարանում 1964 թ. հունվարի 12-ին սիրուհուն դիմավորելու եկած մարդասպանը ձերբակալվեց…

 

Կա պատմություն այն մասին, որ Իոնեսյանի հետ անձամբ զրուցել է նաև Նիկիտա Խրուշչովը: Զրույցից հետո նա հրահանգել է. «Որպեսզի 2 ժաբաթ հետո սա այլևս չլինի»: Այս վարկածը կարող է միանգամայն իրական լինել, քանի որ Իոնեսյանի ճակատագիրը վճռված էր ի վերուստ: Հաշվի առնելով հասարակության արձագանքը, իշխանությունները շտապում էին հնարավորինս արագ փակել այդ սև էջը: Երբ մամուլում հայտնվեց հաղորդում նրա ձերբակալման մասին, սկեցին հազարավոր նամակներ ստացվել քաղաքացիներից, ովքեր պահանջում էին ամենախիստ պատիժը: Կենտկոմում նիստ գումարվեց: Որոշվեց կիրառել մահապատիժ` կախաղանի միջոցով: Նույնիսկ առաջարկություն հնչեց դա անել հրապարակավ: Սակայն որոշումը նույնքան արագ սրբագրվեց այն պատճառաբանությամբ, որ նպատակահարմար չէ կատարվածին սենսացիոն երանգներ հաղորդել:

 

Ինչպես և կարգադրել էր Խրուշչովը, ողջ քննչական և դատական գործընթացը տևեց ճիշտ երկու շաբաթ: 1964 թ. հունվարի 31-ին, ժամը 23.00-ին Վլադիմիր Իոնեսյանը գնդակահարվեց: Նա ընդամենը 26 տարեկան էր: Ի սկզբանե ամրագրված և տեսականորն «հիմնավորված» համոզմունք կար, թե խորհրդային հասարակարգում չէին կարող լինել սերիական մարդասպաններ ու մոլագարներ: Բայց ստացվեց այնպես, որ գործնականում դա ապացուցելու միակ ճանապարհը բոլոր հետքերը ոչնչացնելն ու լռելն էր: Իոնեսյանի սիրուհին նույնպես անպատիժ չմնաց: Նրան դատապարտեցին 15 տարվա ազատազրկման, թեև որևէ ծանրակշիռ ապացույց չկար վերջինիս հանցակից լինելու մասին: Միայն 1972-ին դատավճիռը վերանայվեց և կինն ազատ արձակվեց: Իոնեսյանը գնդակահարվեց, սակայն նրա սերմանած վախը դեռ երկար ժամանակ իշխում էր մարդկանց սրտերում:

 

Շատերը սկսել էին տագնապով ու զգուշությամբ արձագանքել իրենց բնակարանների դռան թակոցներին, եղան նաև դեպքեր, երբ քաղաքացիները պարզապես դանակով հարձակվել էին ժեկ-ի աշխատակիցների վրա կամ ահազանգել միլիցիային: Իոնեսյան անունը դարձավ չարիքի հոմանիշ: Կա այսպիսի մի պատմություն` կապված ռուս բանաստեղծ Իոսիֆ Բրոդսկու հետ: Ասում են, որ երբ ԽՍՀՄ-ում նրա դեմ գաղափարական արշավ էր սանձազերծվել, Կենտկոմի ազդեցիկ դեմքերից մեկը հայտարարել էր. «Բրոդսկին ավելի վտանգավոր է, քանի Իոնեսյանը: Եթե Իոնեսյանը միայն մարդկանց գլուխներ էր փշրում, Բրոդսկին գլուխներում վնասակար մտքեր է լցնում»:

Հովիկ ՉԱՐԽՉՅԱՆ

[MosJan]

http://youtu.be/o76F95ltY5I

 

mosgaz maniak

[MosJan]

http://youtu.be/8F0rRxg7t3U

 

Мосгаз 1,2,3,4,5,6,7,8 серия 2012 сериал онлайн

[MosJan]

Владимир Ионесян — первый маньяк Cоветского Cоюза...

Сергей Житников, специально для «Криминала»

Владимир Ионесян, по кличке Мосгаз, стал первым официально признанным серийным маньяком в Советском Союзе. Некоторые специалисты склонны считать, что Ионесян совершал убийства ради наживы, то есть был обычным бандитом. Однако детальный анализ украденного Мосгазом из квартир своих жертв ясно дает понять, что финансовая выгода для Ионесяна стояла отнюдь не на первом месте. Ему нравилось считать себя вершителем судеб, нравилось убивать.

http://www.allkriminal.ru/images/46%28602%292009/delo_inner_first-10.jpg РОКОВАЯ ЛЮБОВЬ

Будущий маньяк родился в 1937 году в Тбилиси. Когда Ионесян еще учился в школе, его отца осудили на 7 лет за торговые махинации. Впрочем, в те годы сам факт получения срока еще не доказывал, что человек действительно виновен в совершении преступления. Сам маньяк в 1954-м тоже получил пять лет за кражу, правда, условно. Но в 1959 году его все-таки посадили на два с половиной года за уклонение от воинской службы. После отсидки Ионесян женился, у него родился ребенок. Жена Ионесяна, обеспокоенная тем, что ее муж продолжает общаться со своими старыми приятелями, с которыми вместе совершил кражу, убедила Ионесяна переехать в Оренбург. Там маньяк устроился певцом в местный театр музыкальной комедии.

Вроде бы все у Ионесяна наладилось. Любящая жена, маленький сын, хорошая творческая работа. Но тут у него состоялась по-настоящему роковая встреча. В театре он познакомился, а затем и влюбился в местную балерину Алевтину Дмитриеву. Некоторое время они встречались тайком. Но это им быстро надоело. Ионесян убеждает Дмитриеву бросить все и уехать с ним в Москву. Он обещал ей безбедную жизнь и вечный праздник любви. Женщина не устояла.

В 1963 году любовники приезжают в Москву. Ионесяну повезло: буквально у вокзала он знакомится с пенсионеркой, которая сдавала квартиру на 2-й Мещанской улице. Таким образом, квартирный вопрос был решен. Но остро встал другой вопрос — где взять деньги на безбедную жизнь? Ионесян вспомнил «славное» прошлое и решил добывать деньги преступным путем.

На следствии он будет утверждать, что убивать никого не хотел. Однако в правоохранительных органах, которым удалось довольно точно установить картины преступлений, уверены, что убийства Ионесян планировал заранее. Иначе зачем он носил в сумке топор, которым и рубил своих жертв?

ДЕЛО ПОД ВЫСОКИМ КОНТРОЛЕМ

20 декабря 1963 года Ионесян вышел на первую «охоту». Представляясь работником Мосгаза, он обошел несколько квартир в доме на Балканской улице. Жильцы без всякого опасения впускали в квартиры работника газовой службы. А Ионесян, делая вид, что осматривает газовые колонки и магистрали, выбирал жертву и оценивал благосостояние квартиросъемщиков.

Кровавый выбор маньяка пал на 12-летнего мальчика. В квартире тот был один, да и сопротивления никакого оказать не мог. Попав в квартиру и убедившись, что в ней нет взрослых, маньяк достал принесенный с собой топор. Он нанес бедному ребенку не менее десяти ударов топором по голове и груди. Добычей маньяка стали детский свитер, 60 рублей, флакон одеколона «Шипр» и пляжные очки.

Московская милиция взялась за дело довольно резво. Ионесян, обходя квартиры, оставил довольно много свидетелей, которые смогли дать описание предполагаемого убийцы. Для составления портрета преступника были привлечены известный художник Наум Карповский и антрополог Михаил Герасимов. И скорее всего Ионесяна вскоре нашли бы, так как портрет получился очень похожим. Но Ионесян, видимо чувствуя, что милиция буквально дышит в затылок, решил сменить место совершения преступлений.

25 декабря 1963 года Ионесян вместе с Дмитриевой приехал в Иваново. Оставив любовницу в магазине, маньяк отправился на очередное «дело». Он продолжал представляться работником газовой службы, беспрепятственно попадая в квартиры. Второй жертвой маньяка опять стал 12-летний мальчик, живший на улице Калинина. Орудием убийства снова стал топор. Из квартиры Ионесян унес пиджак, кофту, две авторучки и несколько облигаций. Добыча показалась не очень большой. А может, маньяк просто почувствовал вкус к убийствам. Так или иначе, но буквально через час после первого Ионесян совершает второе убийство. В квартире на Октябрьской улице он убил 74-летнюю женщину и взял из её квартиры карманный фонарик и 70 копеек.

После второго убийства в голове у маньяка что-то «заклинило». Вместо того чтобы вернуться к Дмитриевой и уехать из Иваново, ему срочно потребовалась сексуальная разрядка. Он вернулся на улицу Калинина и снова стал обходить квартиры. В одной из них дверь открыла молодая девушка. Галине было всего 15 лет, но Ионесяна это не остановило. Он изнасиловал девушку, после чего нанес ей девять ударов топором по голове. Однако девушка выжила и смогла дать описание насильника.

И по этому описанию выходило, что убийца из Москвы и преступник из Иваново одно и то же лицо. Преступления объединяют в одно дело, для расследования которого привлекаются лучшие сыщики страны. Поиск убийцы из Мосгаза берет под личный контроль министр охраны общественного порядка (так в то время называлось МВД). Этим делом интересуется даже генсек КПСС Никита Хрущев. До поимки маньяка остаются считаные дни. Но по горячим следам Ионесяна задержать все-таки не удалось.

Маньяк и его любовница бежали из Иванова поздним вечером. Причем Ионесян убедил Дмитриеву, что он выполняет «правительственное задание» и боится, что их могут убить. Они прошли в сторону Москвы пешком 10 км и только потом сели на автобус.

СМЕРТЕЛЬНАЯ ЖАЛОБА

Через три дня после возвращения в Москву Ионесян совершает очередное убийство. Жертвой стал 11-летний Саша, проживавший на Ленинградском проспекте. Он доверчиво впустил в квартиру работника Мосгаза и повернулся к нему спиной. Но в последний момент что-то все-таки почувствовал и обернулся. А Ионесян уже занес над ним топор. Мальчик закричал и бросился к туалету, где рассчитывал закрыться. Но маньяк догнал ребенка. Из квартиры Ионесян ничего не взял. Скорее всего опасался, что крик мальчика слышали соседи и могли вызвать милицию.

Следующие десять дней жизни маньяка покрыты тайной. Вполне возможно, что с 28 декабря 1963 года по 8 января 1964 года Ионесян «отметился» еще где-то. Но последнее убийство, которое вменили Ионесяну, он совершил 8 января в районе знаменитой Марьиной рощи. На этот раз жертвой стала 46-летняя женщина. В ее квартиру маньяк попал, представившись сотрудником ЖЭКа. Женщина с ходу стала жаловаться на строителей, которые плохо сделали ремонт в доме. Ионесян предложил женщине написать жалобу. Та нашла ручку, тетрадку и села за стол, тщательно выводя буквы на бумаге. Маньяк подошел сзади и тихонько достал топор. Он нанес женщине не менее двадцати ударов по голове. Добычей Ионесяна стали пять мотков пряжи, три пары шерстяных носков, 30 рублей, настольные часы и телевизор «Старт-3». Именно этот телевизор и станет той ниточкой, которая позволит задержать маньяка.

Нести телевизор в руках было довольно тяжело, и Ионесян решил поймать машину. На его несчастье, местный участковый видел, как некий человек с телевизором под мышкой садится в самосвал. Да еще и часть номера запомнил. Московские сыщики вмиг нашли машину, и водитель рассказал, что действительно подвозил мужчину до 2-й Мещанской. Вскоре милиционеры уже знали адрес убийцы. На его квартире устроили засаду. В которую попалась Дмитриева.

БЫСТРЫЙ СУД И БЫСТРЫЙ РАССТРЕЛ

А та сходу заявила, что ее любовник сотрудник КГБ и выполняет правительственное задание. Милиционеры опешили. Скорее всего, если бы не столь высокий контроль и требования найти «убийцу из Мосгаза», то они бы еще подумали, стоит ли связываться. Но тут уж пришлось побеспокоить руководство Комитета. Председатель КГБ Владимир Семичастный дал личное указание в службу кадров проверить Ионесяна на предмет его принадлежности к секретным агентам. Тут-то и выяснилось, что никакой тот не сотрудник. Дмитриеву допросили более тщательно. И вскоре выяснилось, что Ионесян уехал в Казань и должен был встречать ее через пару дней на вокзале.

Под видом Дмитриевой в Казань поехала загримированная сотрудница МУРа. Ионесяна арестовали прямо на вокзале 12 января 1964 года. Всего через 18 дней ему был вынесен смертный приговор. Прошение о помиловании было с ходу отклонено, и маньяка расстреляли на следующий день после приговора, 1 февраля. Резоны советского руководства были понятны. Такое явление, как «серийный маньяк», не могло существовать в передовом советском обществе. Но в том же году, когда казнили Ионесяна, свое первое убийство совершит другой советский маньяк — Анатолий Сливко (см. «Криминал» №44.).

[MosJan]

http://www.allkriminal.ru/article/13629/602