Nané Posted March 11, 2001 Report Share Posted March 11, 2001 Mer lezun mer xighjn e da,Surb hats@ mer seghani,Mer hogu kanchn e ardar U ham@ mer berani. Mer lezun tsuxn e mer tan,Mer kshirn ashxari mej,Na aghn e mer inqnutyan,Eutyan xorhurd@ mer. Mer lezun aryunn e mer,Aryunits aveli tank,Mer burmunqn u guynn e mer,Mer lezun menq enq vor kanq. Na piti mer arajin U verjin ser@ lini,Inch unenq el ashxarum,Vor aysqan mer@ lini. Hamo Sahyan Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
MosJan Posted March 11, 2001 Report Share Posted March 11, 2001 shnorhakal em AnEta jannnn Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
dragon Posted March 11, 2001 Report Share Posted March 11, 2001 Well done Sulamita! I wonder if you can find and translate one of the Barouyr Sevag's poem named ''O, SULAMITA''! I like that one very much, hope you know about that too. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nané Posted March 11, 2001 Author Report Share Posted March 11, 2001 Hayastan Aselis Hayastan aselis ayters ayrvum en Hayastan aselis tsnkners tsalvum enChgitem inchu e ayspes Hayastan aselis shrtunks jaqum eHayastan aselis hasaks tsaxkum e Chgitem inchu e ayspes Hayastan aselis achkers ltsvum en Hayastan aselis tevers batsvum en Chgitem inchu e aydpes Hayastan aselis ashxarh@n im tunn e Hayastan aselis el mahn um shunn e Klinem kmnam ayspes Hamo Sahyan When saying "Armenia" my cheeks are burning,When saying "Armenia" my knees are bending,I don't know why it is like this. When saying "Armenia" my lips are chaping,When saying "Armenia" my height is growing,I don't know why it is like is. When saying "Armenia" my eyes are watering,When saying "Armenia" my arms are opening,I don't know why it is like is. When saying "Armenia" the world is my home,When saying "Armenia" - who's [black] dog is death? I will be and remain like this. Hamo Sahyan(translated by Sulamita) Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nané Posted March 12, 2001 Author Report Share Posted March 12, 2001 quote:Originally posted by dragon:Well done Sulamita!I wonder if you can find and translate one of the Barouyr Sevag's poem named ''O, SULAMITA''!I like that one very much, hope you know about that too. dragon,I don't know about translating (not yet at least) but I have posted part of the poem in Armenian under this same link (see "Yerg Yergots"). I know this poem very well that's how I got my screenname. I have also written a short dissertation on 3 of Sevak's poems, one of which was "Yerg Yergots." The story behind it is amazing. I think you will also be interested in my next posting "Mi Patmutyun." Its the story behind one of Sevak's poems that was written to (and by) Sulamita. You will understand what I mean when you read the posting (I hope you can understand Armenian ... if not you can just read the English translation by yours truly).[ March 11, 2001: Message edited by: Sulamita ] Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
SAS Posted July 4, 2001 Report Share Posted July 4, 2001 ............... KGAM .............. Yete minchev angam Lsats lines, te yes ays ashxarhum chkam, Mievnuyn e, kgam, inch el lini, kgam, Ur el linem, kgam: Yete minchev angam yes kuracats linem, Yete minchev angam luysd marats lini, Verjin huysd qamin arats-tarats lini, Aranc luysi kgam, yes ays angam kgam Menutyan mej lacogh yergid vra: Yete minchev angam Qo havati handep du meghq arats lines Yev hamarats lines, vor ashxarhum chkam, Yete minchev angam hoghs maghats lines, Yete minchev angam mtqov taghats lines, Yete minchev angam indz vtarats lines, Verhusherid verjin xonav qarandzavic, Mievnuyn e, kgam, inch el lini, kgam, Yev k&chas hankarts tarorinak cavic... Kgam, glux-glxi u dzerq-dzerqi ktanq, Lac klinenq merats meghqid vra: Yete minchev angam hazar sari yetev Hazar kapov kapvats, xachov xachvats linem, Tqnats-tanjvats linem, mievnuyn e, kgam, Inch el lini, kgam, chkanches el, kgam, Yeb kberem yes qez uraxutyun mi mets Anaknkal dardzis iroghutyamb— Qo tan u qo hogu taroghutyamb, Yeraznerid, kyanqid tevoghutyamb: Kgam yev kdarnam gtats baxti zhpit Yev havati zhpit` tarapanqic mashvats, Artasuqic xashvats demqid vra: Yete minchev angam mejqs tsalvats lini, Yete minchev angam votqs varvats lini, Yev &akatis hazar hoghmi harvats lini, Mievnuyn e, kgam, ur el linem, kgam: Getni takic kgam, Mi heravor, anhayt molorakic kgam, Kgam u tap ktam Hardagoghi poshin shemqid vra: =======SAS Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Eva Posted March 29, 2008 Report Share Posted March 29, 2008 ԳԱՐՈՒՆ ԷՐ... Գարուն էր... սիրտս գնաց, Բարձունքից-բարձունք ընկավ, Ոտքիս տակ, ամեն քայլիս, Մանկության մասունք ընկավ... Վեր թռա ինչ-որ կանչից, Տառապած բարձիս վրա Աչքիցըս իրեն-իրեն Մի կաթիլ արցունք ընկավ։ -------------------------------------------------------------------------------- Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 6, 2008 Report Share Posted April 6, 2008 (edited) Ախր ես ինչպե՜ս վեր կենամ գնամ, Ախր ես ինչպե՞ս ուրիշ տեղ մնամ: Ախր ուրիշ տեղ հայրեններ չկան, Ախր ուրիշ տեղ հորովել չկա, Ախր ուրիշ տեղ սեփական մոխրում Սեփական հոգին խորովել չկա, Ախր ուրիշ տեղ Սեփական բախտից խռովել չկա: Ախր ես ինչպե՞ս վեր կենամ գնամ, Ախր ես ինչպե՞ս ուրիշ տեղ մնամ: Ախր ուրիշ տեղ Հողի մեջ այսքան օրհնություն չկա, Այսքան վաստակած հոգնություն չկա, Ախր ուրիշ տեղ ձյունի մեջ` արև, Եվ արևի մեջ այսքան ձյուն չկա: Ախր ուրիշ տեղ տեղահան եղած, Եկած` ուսերով Արագած սարի Ուսերին հենված Սասնա տուն չկա: Ախր ուրիշ տեղ Ամեն մի քարից, առվից, ակոսից Իմ աչքերով իմ աչքերին նայող Մանկություն չկա… Ախր ես ինչպե՞ս վեր կենամ գնամ, Ախր ես ինչպե՞ս ուրիշ տեղ մնամ, Ախր ես ինչպե՞ս ապրեմ առանց ինձ: Համո Սահյան Edited April 6, 2008 by Ashot Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 6, 2008 Report Share Posted April 6, 2008 (edited) ՀՈԳՆԵԼ ԵՄ ԱՐԴԵՆ Հոգնել եմ արդեն հանդարտ հոսելուց, Իմ մտքերի հետ մթնում խոսելուց, Սեթևեթ խոսքից, սեթևեթ սիրուց Հոգնել եմ արդեն: Հոգնել եմ թաքուն ալեկոծվելուց, Առ ու ծախի մեջ այսքան փորձվելուց, Կշտամբանքներով ռմբակոծվելուց Հոգնել եմ արդեն: Հոգնել եմ արդեն զուր թափառելուց, Սուտ կուռքերի դեմ մոմեր վառելուց, Ամեն պարողի ծափահարելուց Հոգնել եմ արդեն: Հոգնել եմ ամեն հովից թեքվելուց, Հոգուս մեջ հոգուս ցավը հեգնելուց, Ինքս իմ ստվերից ահաբեկվելուց Հոգնել եմ արդեն: Հոգնել եմ հոգնած մարդկանց օգնելուց, Կրկնված երգերն անվերջ կրկնելուց, Հոգնել եմ նաև այսքան հոգնելուց, Հոգնել եմ, հոգնել: Համո Սահյան Edited April 6, 2008 by Ashot Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
SAS Posted May 29, 2008 Report Share Posted May 29, 2008 *** Որ ժամին ձեր սիրտը կուզի, Իմ դուռը բաց է: Մի նայեք, որ պատուհանիս Լույսը հանգած է: Քուն ու արթուն մի հարցրեք, Ներս եկեք, տուն է: Մինչև անգամ հույսն էլ քնի, Հոգսը արթուն է: *** Մեր տան պատից մի քար լիներ, Նստեի վրան Ու պատմեի անտուն կյանքիս Հեքիաթը նրան: Պատմեի, թե այս աշխարհում Ինչեր եմ քաշել Եվ գլխիս տակ քանի՜, քանի՜ Քարեր եմ մաշել: Ու լսեի վերջին անգամ Խորհուրդը նրա Ու մեռնեի ապուպապոտ Այդ քարի վրա... *** Այնպես ես գալիս, այնպես գնում, Ով դու արարող և ավերիչ, Որ դժվար է մարդ գլխի ընկնում՝ Բերածդ ի՜նչ էր, տարածդ՝ ի՜նչ: Գալիս ես որպես իրարանցում Եվ անց ես կենում որպես երազ. Կյանք իմ, դու ձրի ներկայացում,- Բայց ինչքան թանկ ես նստում վրաս: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
SAS Posted June 2, 2008 Report Share Posted June 2, 2008 Արագիլները Դուք ինձ չե՞ք ասի, որբացած բներ, Ի՞նչ էին խոսում իրար ականջի Արագիլները չվելուց առաջ: -ՏԱՌԱՊՈՒՄ ԷԻՆ: Դուք ինձ չե՞ք ասի, աստղեր ու արև, Ի՞նչ էին խոսում իրար ականջի Արագիլները չվելու պահին: -ՏԱԳՆԱՊՈՒՄ ԷԻՆ: Դուք ինձ չե՞ք ասի, անձմեռ հեռու, Ի՞նչ էին խոսում իրար ականջի Արագիլները չվելուց հետո: -ԿԱՐՈՏՈՒՄ ԷԻՆ: Անքուն եղեգներ անձմեռ հեռվի, Ի՞նչ էին խոսում արագիլները Ձեզ «մնաք բարով» ասելուց առաջ: -ՇՏԱՊՈՒՄ ԷԻՆ: Բուք արտաշնչող լեռնագագաթներ, Ի՞նչ էին խոսում հոգնած ու մրսած Արագիլները ետ գալու պահին: -ՀԱՎԱՏՈՒՄ ԷԻՆ: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
SAS Posted June 2, 2008 Report Share Posted June 2, 2008 Ինձ ճանաչելը մի քիչ դժվար է, Հասկացեք, էլի, ես մի քիչ բարդ եմ, Քարի պես պինդ եմ, հողի պես փխրուն, Ինչպես չլինի դեռ մի քիչ մարդ եմ։ Ես իմ իշխանն եմ, իմ գլխի տերը, Եվ ինձ թվում է՝ մեծ ու անպարտ եմ, Բայց ինչ-որ չափով և ինչ-որ մի տեղ Դեռ թիապարտ եմ։ Մերթ ոտից գլուխ զարդեր եմ հագնում, Մերթ այնպես անշուք, պարզ ու անզարդ եմ, Մերթ քար ու քարափ, մերթ վայրի խոպան, Մերթ կանաչ անտառ ու ցանած արտ եմ։ Հավիտենության լծորդն եմ անդուլ, Բայց և կարճատև մի ակնթարթ եմ, Փոթորիկներ են եռում հատակիս, Թեև երեսից այսպես հանդարտ եմ։ Կյանքս ավարտելու վրա եմ արդեն, Բայց ինքս, ավա՜ղ, դեռ անավարտ եմ... Ինձ ճանաչելը մի քիչ դժվար է, Հասկացեք, էլի, ի՞նչ արած, մարդ եմ։ Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
SAS Posted June 2, 2008 Report Share Posted June 2, 2008 ԿԳԱՄ Եթե մինչև անգամ Լսած լինես, թե ես այս աշխարհում չկամ, Միևնույն է, կգամ, ինչ էլ լինի, կգամ, Ուր էլ լինեմ, կգամ: Եթե մինչև անգամ ես կուրացած լինեմ, Եթե մինչև անգամ լույսդ մարած լինի, Վերջին հույսդ քամին առած-տարած լինի, Առանց լույսի կգամ, ես այս անգամ կգամ Մենության մեջ լացող երգիդ վրա: Եթե մինչև անգամ Քո հավատի հանդեպ դու մեղք արած լինես Եվ համարած լինես, որ աշխարհում չկամ, Եթե մինչև անգամ հողս մաղած լինես, Եթե մինչև անգամ մտքով թաղած լինես, Եթե մինչև անգամ ինձ վտարած լինես, Վերհուշերիդ վերջին խոնավ քարանձավից, Միևնույն է, կգամ, ինչ էլ լինի, կգամ, Եվ կճչաս հանկարծ տարօրինակ ցավից... Կգամ, գլուխ-գլխի ու ձեռք-ձեռքի կտանք, Լաց կլինենք մեռած մեղքիդ վրա: Եթե մինչև անգամ հազար սարի ետև Հազար կապով կապված, խաչով խաչված լինեմ, Տքնած-տանջված լինեմ, միևնույն է, կգամ, Ինչ էլ լինի, կգամ, չկանչես էլ, կգամ, Եվ կբերեմ ես քեզ ուրախություն մի մեծ Անակնկալ դարձիս իրողությամբ— Քո տան ու քո հոգու տարողությամբ, Երազներիդ, կյանքիդ տևողությամբ: Կգամ և կդառնամ գտած բախտի ժպիտ Եվ հավատի ժպիտ` տառապանքից մաշված, Արտասուքից խաշված դեմքիդ վրա: Եթե մինչև անգամ մեջքս ծալված լինի, Եթե մինչև անգամ ոտքս վառված լինի, Եվ ճակատիս հազար հողմի հարված լինի, Միևնույն է, կգամ, ուր էլ լինեմ, կգամ: Գետնի տակից կգամ, Մի հեռավոր, անհայտ մոլորակից կգամ, Կգամ ու թափ կտամ Հարդագողի փոշին շեմքիդ վրա: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
ED Posted June 3, 2008 Report Share Posted June 3, 2008 Ինձ ճանաչելը մի քիչ դժվար է, Հասկացեք, էլի, ես մի քիչ բարդ եմ, Քարի պես պինդ եմ, հողի պես փխրուն, Ինչպես չլինի դեռ մի քիչ մարդ եմ։ Ես իմ իշխանն եմ, իմ գլխի տերը, Եվ ինձ թվում է՝ մեծ ու անպարտ եմ, Բայց ինչ-որ չափով և ինչ-որ մի տեղ Դեռ թիապարտ եմ։ Մերթ ոտից գլուխ զարդեր եմ հագնում, Մերթ այնպես անշուք, պարզ ու անզարդ եմ, Մերթ քար ու քարափ, մերթ վայրի խոպան, Մերթ կանաչ անտառ ու ցանած արտ եմ։ Հավիտենության լծորդն եմ անդուլ, Բայց և կարճատև մի ակնթարթ եմ, Փոթորիկներ են եռում հատակիս, Թեև երեսից այսպես հանդարտ եմ։ Կյանքս ավարտելու վրա եմ արդեն, Բայց ինքս, ավա՜ղ, դեռ անավարտ եմ... Ինձ ճանաչելը մի քիչ դժվար է, Հասկացեք, էլի, ի՞նչ արած, մարդ եմ։ inch lava asel, kartses te amen martu srove asel Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
ED Posted July 9, 2008 Report Share Posted July 9, 2008 Ես հարուստ էի։ Ես կարող էի Իմ անհատնելի երազանքներով Գնել յոթ երկինք ու տալ քեզ նվեր։ Բայց դու երկնքի կարիք չունեիր, Քեզ լոկ մի կապույտ թաշկինակ էր պետք Իմ կապույտ--կապույտ Արտասուքները սրբելու համար։ Ես հարուստ էի։ Ես կարող էի Իմ վերհուշերի անհուն պաշարով Գնել աշխարհի ծովերը բոլոր Ու տալ քեզ նվեր, Բայց դա ծովերի կարիք չունեիր, Քեզ հարկավոր էր լոկ մի հայելի՝ Մազերիդ վրա Մատներիս մեղքը տեսնելու համար։ Ես հարուստ էի։ Ես կարող էի Անվերջանալի իմ կորուստներով Գնել Հարդագողն ու տալ քեզ նվեր։ Դու Հարդագողի կարիք չունեիր, Քեզ լոկ մի խավոտ ուղեգորգ էր պետք՝ Վրան քանդակված Իմ ոտնահետքը տեսնելու համար։ Ես հարուստ էի։ Ես կարող էի Իմ անհատնելի տառապանքներով Գնել յոթ աշխարհ, Հայտնի և անհայտ մայրցամաքներով, Ու տալ քեզ նվեր։ Դու մայրցամաքի կարիք չունեիր, Քեզ մի ածու էր հարկավոր միայն Իմ ցանած հերկը տեսնելու համար։ Ես հարուստ էի։ Ես կարող էի Իմ անհատնելի հղացումներով Գնել յոթ հազար հավիտենություն Ու տալ քեզ նվեր։ Բայց դու, հիրավի, Հավիտենության կարիք չունեիր, Քեզ մի մեղրամիս, մի մեղրատարի Եվ մի արծաթե հարսանիք էր պետք, Քո բախտի վրա և ուսիդ վրա Իմ հասնող ձեռքը տեսնելու համար։ Ես հարուստ էի։ Եվ թվում էր, թե Ինձանից հարուստն աշխարհում չկա Ու չի լինելու։ Բայց դու ինձանից հարուստ դուրս եկար, Դու, անհատնելի իմ հարստություն: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ani Posted August 1, 2008 Report Share Posted August 1, 2008 Ա՜խ, նորից «Բարի ճամփա», Ա՜խ նորից «Մնաս բարով»… Մի տեսակ տագնապ կա, որ Չես ասի ոչ մի բառով: Գնում ես, չես էլ ասում, Թե մեկ էլ երբ ես գալու, Եկար էլ, ի՞նչ իմանամ Ո՞ւմ մոտ ես մեղքդ լալու: Ներիր ինձ, դու իմ բարի, Իմ խելոք և իմ համառ, Հարկադիր այս ծիծաղի Եվ թաքուն լացի համար: Գնում ես, էլ ի՞նչ ասեմ, Սովոր եմ, կդիմանամ Թող կուրծքս մի քիչ ցավի, Որ սրտիս տեղն իմանամ: Մի տեսակ տագնապ կա, որ Չես ասի ոչ մի բառով, Ա՜խ, նորից «Բարի ճամփա», Ա՜խ նորից «Մնաս բարով»… Սահյան Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ani Posted August 6, 2008 Report Share Posted August 6, 2008 (edited) Ես ինչ-որ մեկին զրկել եմ քեզանից, Ես ինչ-որ մեկից զրկել եմ քեզ, Բայց դու հասկացիր , հասկացիր դու ինձ՝ Այդ ինչ-որ մեկից փրկել եմ քեզ Դու ինչ-որ մեկին զրկել ես ինձանից, Ինձ ինչ-որ մեկից զրկել ես դու, Բայց դու հասկացիր, հասկացիր դու ինձ՝ Ինձ ինչ-որ մեկից փրկել ես դու: ՈՒ չեմ իմանում փրկե՞լ ենք իրար, Թե ամեն ինչից զրկել ենք իրար **************************** Իմ ոտքերի տակ հովիտն է ծաղկած, Եվ գլխիս վերև ամպեր են ոսկի... Չգիտեմ ինչո՞ւ հիշեցի հանկարծ Վաղուց մոռացված խորհուրդն այն խոսքի, Որ դու ասացիր ուրիշ մի հովտում, Երբ հրաժեշտի ամպն էր որոտում: Ամպերն են լողում մայրամուտի մեջ Գնում են գալիս, գգվում իրարու, Հորիզոնն ի վար ձգվում են անվերջ, Անջատվում նորից և գնում հեռու: Երկու ամպ եկան, հասան իրարու, - Մեկը ոսկեմորթ եղնիկ թվաց ինձ, Մեկը լեռներից փախած եղջերու... Փարվեցին նրանք քնքշանքով մի մեծ, Հետո հեռացան անհոգ ու անփույթ, Վառվեցին ոսկե հրդեհների մեջ, Կապույտների մեջ ծուխ դարձան կապույտ... Բայց վաղը անձրև կդառնան նրանք Եվ կհանդիպեն ծովերում հեռու, Իսկ մենք աշխարհում ինչ էլ որ դառնանք, Էլ ոչ մի անգամ չենք հանդիպելու: Այդ մասին գիտե հովիտն այս ծաղկած, Եվ գիտեն անգամ ապերը ոսկի... Դրանից չէ՞ որ հիշեցի հանկարծ Վաղուց մոռացված խորհուրդն այն խոսքի, Որ դու ասացիր ուրիշ մի հովտում, Երբ հրաժեշտի ամպն էր որոտում: ******************************** Մեր տան պատից մի քար լիներ, Նստեի վրան Ու պատմեի անտուն կյանքիս Հեքիաթը նրան: Պատմեի, թե այս աշխարհում Ինչեր եմ քաշել Եվ գլխիս տակ քանի՜, քանի՜ Քարեր եմ մաշել: Ու լսեի վերջին անգամ Խորհուրդը նրա Ու մեռնեի ապուպապոտ Այդ քարի վրա... ******************************** ԵԹԵ ԱՇԽԱՐՀԸ ՆՈՒՅՆՆ ԷՐ ՄՆԱԼՈՒ Եթե աշխարհը նույնն էր մնալու, Եթե քո ջանքից Նրա բեռը չէր թեթևանալու, Էլ ո՞վ էր ասում, Որ այնքան ծանր հոգսերը նրա Առնեիր քո թույլ ուսերի վրա։ Եթե քո առաջ դուռ էր փակելու Եվ չէր դնելու ականջը լանջիդ, Եվ գլուխ չուներ՝ արձագանքելու Ամեն մի կանչիդ. Էլ ինչո՞ւ էիր այդքան թրթռում, Էլ ինչո՞ւ էիր դու քեզ քրքրում, Էլ ինչո՞ւ էիր ականջդ սրում, Որ նրա ամեն շշուկը բռնես, Որ նրա ամեն խորհուրդն ըմբռնես, Նրա հետ ընկնես, նրա հետ թռնես, Մեռնես, համբառնես... Էլ ինչո՞ւ էիր, Բոբիկ ոտներդ մաշում քարերին, Փորձում անհնարն ու անկարելին, Եթե աշխարհը նույնն էր մնալու, Եվ ինչ-որ չափով Չէին մաշվելու հոգսերը նրա։ Բայց էլի, սիրտ իմ, Շնորհակալ եմ ես հազար անգամ, Որ գոնե ինքդ բեռ չմնացիր Աշխարհի հոգնած ուսերի վրա։ ******************************** ՊՏՈԻՂԴ ՔԱՂՈՂ ՉԿԱ Պտուղդ քաղող չկա, Մասրենի, սարի մասրենի, Պատիվդ պահող չկա, Մասրենի, բարի մասրենի։ Ասում են՝ էլ մարդ չկա, Որ փնտրի քնքշանքդ փշոտ, Քեզ գրկի ու տաքանա, Մասրենի, ժայռի մասրենի։ Երեսիդ նայող չկա, Մասրենի, վայրի մասրենի, Կրքերիդ կրակը քեզ Թող այդպես այրի, մասրենի... Կանգնել ես քո բարձունքին, Մեկուսի, մենակ, մենավոր... Իմ երես առած դարում Դու լքված այրի, մասրենի։ ********************* ԵԹե ԵՍ ՄԻ ՕՐ Եթե ես մի օր աշխարհից գնամ, Ո՞ւմ հառաչից ես դու վեր թռնելու, Ո՞ւմ թևերով ես վեր-վեր թռնելու, Հոգին առնելու առանց պատճառի։ Եթե ես մի օր աշխարհից գնամ, Ո՞ւմ աչքերով ես քեզ ճանաչելու, Բռիդ մեջ առած ո՞ւմ ես տանջելու, Ո՞ւմ ես խաչելու հիսուսավարի։ Եթե ես մի օր աշխարհից գնամ, Էլ ո՞ւմ հովերն են քեզ օրորելու, Ո՞ւմ խոսքի մեջ ես սուտ որոնելու, Ճշտելով տեղն ու տարազը տառի։ Եթե ես մի օր աշխարհից գնամ, Էլ ո՞ւմ գլխին ես կրակ թափելու, Ո՞ր անտերին ես քեզ տեր կարգելու Եվ շնորհելու կոչումն անճարի։ Եթե ես մի օր աշխարհից գնամ, Ո՞ւմ ես անդադար ահաբեկելու, Ո՞ւմ սուտ մեղքով ես մեղքդ հերքելու, Ո՞ւմ ես գցելու բերանն աշխարհի։ Edited August 6, 2008 by Ani Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nané Posted August 7, 2008 Author Report Share Posted August 7, 2008 (edited) Edited August 7, 2008 by Nané Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ani Posted August 8, 2008 Report Share Posted August 8, 2008 (edited) ԿԳԱՄ Եթե մինչև անգամ Լսած լինես, թե ես այս աշխարհում չկամ, Միևնույն է, կգամ, ինչ էլ լինի, կգամ, Ուր էլ լինեմ, կգամ: Եթե մինչև անգամ ես կուրացած լինեմ, Եթե մինչև անգամ լույսդ մարած լինի, Վերջին հույսդ քամին առած-տարած լինի, Առանց լույսի կգամ, ես այս անգամ կգամ Մենության մեջ լացող երգիդ վրա: Եթե մինչև անգամ Քո հավատի հանդեպ դու մեղք արած լինես Եվ համարած լինես, որ աշխարհում չկամ, Եթե մինչև անգամ հողս մաղած լինես, Եթե մինչև անգամ մտքով թաղած լինես, Եթե մինչև անգամ ինձ վտարած լինես, Վերհուշերիդ վերջին խոնավ քարանձավից, Միևնույն է, կգամ, ինչ էլ լինի, կգամ, Եվ կճչաս հանկարծ տարօրինակ ցավից... Կգամ, գլուխ-գլխի ու ձեռք-ձեռքի կտանք, Լաց կլինենք մեռած մեղքիդ վրա: Եթե մինչև անգամ հազար սարի ետև Հազար կապով կապված, խաչով խաչված լինեմ, Տքնած-տանջված լինեմ, միևնույն է, կգամ, Ինչ էլ լինի, կգամ, չկանչես էլ, կգամ, Եվ կբերեմ ես քեզ ուրախություն մի մեծ Անակնկալ դարձիս իրողությամբ— Քո տան ու քո հոգու տարողությամբ, Երազներիդ, կյանքիդ տևողությամբ: Կգամ և կդառնամ գտած բախտի ժպիտ Եվ հավատի ժպիտ` տառապանքից մաշված, Արտասուքից խաշված դեմքիդ վրա: Եթե մինչև անգամ մեջքս ծալված լինի, Եթե մինչև անգամ ոտքս վառված լինի, Եվ ճակատիս հազար հողմի հարված լինի, Միևնույն է, կգամ, ուր էլ լինեմ, կգամ: Գետնի տակից կգամ, Մի հեռավոր, անհայտ մոլորակից կգամ, Կգամ ու թափ կտամ Հարդագողի փոշին շեմքիդ վրա: http://www.youtube.com/watch?v=U5MAeHexEbc Edited August 8, 2008 by Ani Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aratta-Kingdom Posted December 17, 2008 Report Share Posted December 17, 2008 Գարունդ հայերեն է գալիս, Ձյուներդ հայերեն են լալիս, Հայերեն են հորդում ջրերդ: Հավքերդ երգում են հայերեն, Խոփերդ հերկում են հայերեն, Հայերեն են տոկում գրերդ: Արևդ հայերեն է ծագում, Ծառերդ հայերեն են ծաղկում, Հայերեն են պայթում բառերդ: Հունդերդ ծլում են հայերեն, Ձեռքերդ կռում են հայերեն, Հայերեն են լռում քարերդ: Ձորերդ շնչում են հայերեն, Զոհերդ ննջում են հայերեն, Հայերեն են տանջում ցավերդ: Որքան էլ ձեռքից գնացել, Դու էլի հային ես մնացել, Հայերեն են հառնում սարերդ: Թող Աստված եղածը պահի, Եվ հետո ինչ էլ պատահի, Ձյուներդ հայերեն են լալու, Գարունդ հայերեն է գալու, Հայերեն են գալու դարերդ...... ՀԱՄՈ ՍԱՀՅԱՆ Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aratta-Kingdom Posted December 17, 2008 Report Share Posted December 17, 2008 ՈՉԻՆՉ ՉԻ ՓՈԽՎԻ Իմ մահով ոչինչ չի փոխվի կյանքում, Ու չի պակասի աշխարհում ոչինչ,- Մի լույս կմարի հինգերորդ հարկում, Կմթնեն մի պահ աչքերը քո ջինջ Բայց հավքերն էլի հարավ կչվեն, Մանուկներն էլի կխաղան բակում, Կանաչներն էլի ցողով կթրջվեն, Ծաղիկներն էլի կշնչեն մարգում Կվառվի լույսը հինգերորդ հարկում, Կժպտան նորից աչքերը քո ջինջ, Իմ մահով ոչինչ չի փոխվի կյանքում, Եվ չի պակասի աշխարհում ոչինչ Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aratta-Kingdom Posted December 17, 2008 Report Share Posted December 17, 2008 ԹԵԹԵՎ ԼԻՆԻ “Թող հողը թեթև լինի քեզ վրա...” Եվ հետո ծանր մի քար են դնում Այդ հողի վրա Եվ հետո ծանր մի դար է նստում Այդ քարի վրա Եվ հետո հողի մի սար է նստում Այդ դարի վրա... Թող հողը թեթև լինի քեզ վրա” Ծովն էր, գիշերն էր, ես էի և դու, Չորս հոգով էինք, էլ ոչ ոք չկար, Թե իմանար մեզ ինչից է զրկում, Առավոտն ինքն էլ երևի չգար Մենք մեզ իրար մեջ որոնում էինք, Դաշնությունն էինք հյուսում մեր հոգու, Աստղերից կախված օրորվում էինք... Ծովն էր, գիշերն էր, ես էի և դու... Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aratta-Kingdom Posted December 17, 2008 Report Share Posted December 17, 2008 ՔՈ ՇՐԹՈՒՆՔՆԵՐԸ... Քո շրթունքները Հայաստանոտ են, Հայաստանոտ են քո շշուկները, Քո ժպիտներն ու արտասուքները Հայաստանոտ են Հայաստան հյուսող քո այդ ձեռքերը, Քո արդեն գրված ու դեռ չգրված Բոլոր երգերը Հայաստանոտ են Հայաստանոտ են քո ապրած կյանքի Բոլոր էջերն ու ելևէջները Քո տանջանքներն ու երազանքները Հայաստանոտ են... Եվ դու այնքան ես հայ ու Հայաստան, Որ մինչև անգամ Հայաստանից դուրս Քո անցած բոլոր ճանապարհները Հայաստանոտ են: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aratta-Kingdom Posted December 17, 2008 Report Share Posted December 17, 2008 ՏԱՐ ԻՆՁ, ԺԱՄԱՆԱԿ Առ քո թևերին, տար ինձ, ժամանակ, Ես ետ մնալուց շատ եմ վախենում: Հուշերից որքան հեռու եմ կենում, Մեկ է, կապում են թևերս նրանք: Ակնթարթի մեջ դու կուլ ես տալիս Այնպիսի մի նոր հավիտենություն, Որ խոսքս հազիվ հասած բերանիս, Դառնում է արդեն խորին հնություն: Դուրս հանիր ինձ այս մթին կիրճերից, Որ քեզ հասկանամ և ինձ ճանաչեմ: Փրկիր ինձ այս խուլ ախ ու ճիչերից, Տուր ինձ քո ոգին, որ ես շառաչեմ: Տուր ինձ քո ոգին, որ ես շառաչեմ, Որ ես դադարեմ հանդարտ հոսելուց, Ինձնից խոսելուց քեզնից չամաչեմ, Ինձնից չամաչեմ քեզնից խոսելուց: Տուր ինձ քո ոգին, քո միտքը ներհուն, Առ ինձ հանճարեղ քո տարերքի մեջ, Որ չմոլորվեմ քո ոլորտներում Եվ իմ հոգու բարդ տիեզերքի մեջ: Պարզեցրու, զտիր խոհերն իմ խառնակ, Առ քո թևերին, տար ինձ, ժամանակ: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Aratta-Kingdom Posted December 17, 2008 Report Share Posted December 17, 2008 ԻՆՉ է ՄՆՈԻՄ Նստել ես ու միտք ես անում, Թե հիմա քեզ ի՞նչ է մնում Քո այնքան առած-տվածից, Քո այնքան արած-դրածից Քո այնքան արած-դրածից Ոչ մի բուռ բարիք է մնում, Ոչ մի բուռ մոխիր ու կրակ, Ոչ տուն ու տանիք է մնում Մի հոգնած ալիք է մնում Քո կանաչ-կարմիր հեղեղից, Քո կանաչ-կարմիր օրերից Մի մամռած տարիք է մնում Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.