FOOTBALL DIPLOMACY

[MosJan]

NEW STAGE OF FROZEN CONFLICTS SETTLEMENT OPENED IN CAUCASUS

• http://www.armtown.com/img/photo/pan_en_27012.jpg

  A new stage of settlement of frozen conflicts in the Caucasus has begun, Turkish President Abdulah Gul said upon arrival in Baku. "We can either wait or act. Presently, diplomats are working at the Caucasus Stability and Cooperation Platform," he said, adding that the international community is closely watching developments in the region. Mr Gul also voiced hope that Russia will welcome the initiative, the Azeri Press Agency reports.

[Arpa]

just for the last part - to see jemals grandson place an wreath in tsitsernakabert would of been enough for me

Yes, I saw that story.

In fact, in 1922, in Tiflis the assasination of that dog was carried out by two patriots, Petros Ter Poghosian and Artahses Gevorgian.

They should be interred in the Pantheon next to Tehlirian.

Taros@ orin?

Edited September 11, 2008 by Arpa

[Yervant1]

Commentary

 

As Talks with Azeris/Turks Falter, Armenia Expands Access to

Georgia/Iran

By Harut Sassounian

Publisher, The California Courier

 

The budding relationship between Armenia and Turkey, which started with last

month's "football diplomacy" with much fanfare and high expectations, is

facing serious difficulties.

While no one expected a quick resolution of the long-standing issues

stemming from the Genocide and its persistent denial by Turkey, few

anticipated that the nascent rapprochement would falter so quickly.

After a very friendly and hopeful first meeting between the presidents and

foreign ministers of Armenia and Turkey, occasioned by the unprecedented

soccer match between their national teams on September 6 in Yerevan, it

appears that the Artsakh (Karabagh) conflict is the main reason for the

sudden rift.

To begin with, it was strange that the presidents of Armenia and Turkey did

not hold a follow-up meeting during their attendance of the U.N. General

Assembly sessions in New York in late September. When Pres. Gul was asked by

Turkish journalists why no meeting was scheduled with the Armenian

President, he first said he was not aware that Pres. Sargsyan was coming to

New York and then assured them that they would run into each other during

one of many diplomatic receptions. Despite such optimistic talk, the two

presidents never meet. They may have been waiting for the outcome of

discussions between the foreign ministers of Armenia, Azerbaijan and Turkey

who met on the last day of their stay in New York.

On September 28, two days after Pres. Sargsyan left New York, he told

reporters that there were "no concrete results yet" from the foreign

ministers' meeting and that he had not expected much from their encounter.

On the same day, Pres. Gul confirmed that there had not been any significant

movement to merit the lifting of the blockade of Armenia. Taking a tough

stand, he told a Turkish group that "no talks on border opening are possible

before Armenia's liberation of Azerbaijani territories," according to the

AzeriTaj news agency. Thus, Pres. Gul was reverting to Turkey's previous

preconditions that had been long rejected by the Armenian side. A senior

aide to Azerbaijan's president, in his turn, confirmed this week that

several serious issues remain unresolved on the Artsakh issue.

Ankara and Baku assumed that since the Georgian-Russian conflict had

temporarily deprived Armenia of the opportunity to import more than 70% of

its vital supplies from Georgia's Black Sea ports, this was the ideal time

to force Yerevan into making serious concessions on the Genocide issue and

the Artsakh conflict.

Whether it was coincidence or not, several major initiatives announced by

Pres. Sargsyan last week had the effect of countering the hard-line taken by

Ankara and Baku in their recent negotiations with Armenia, and dispelling

the false impression that Yerevan is desperately seeking to reopen the

border with Turkey at any cost.

Pres. Sargsyan announced during his last week's visit to Tbilisi that he had

reached an agreement with Pres. Saakashvili to jointly build a modern

highway that would considerably shorten the transport time between the

Georgian Port of Batumi and Yerevan.

In a nationally televised speech delivered for the first time in the

Armenian Parliament - akin to the State of the Union address by American

presidents before the U.S. Congress - Pres. Sargsyan announced that a new

railway would be constructed to link Iran with Armenia, to facilitate and

expand trade between the two countries. He also said that Armenia would

build a new nuclear power plant to ensure that the country remains energy

self-sufficient when its aging plant is shut down. Finally, he stated that

a

Pan-Armenian Bank and an investment fund would be established in Yerevan to

finance these projects. He said that these "large and daring initiatives"

would solve Armenia's important strategic and economic problems.

Along with these major programs, Armenia just formed a new Diaspora Ministry

to streamline and strengthen its relations with millions of Armenians living

abroad. On September 24, during a major banquet in New York, Pres. Sargsyan

gave the 700 Armenian guests an uplifting message of unity, urging them to

join forces for the betterment of Armenia and the Diaspora. He also thanked

all those assisting in the resolution of the Artsakh conflict, "the

condemnation of the Armenian Genocide, and the restoration of historical

justice."

These new initiatives are bound to improve Armenia's bargaining hand and

help negotiate with Turkey and Azerbaijan from a position of strength. The

expansion of Armenia's alternate land routes through Georgia and Iran would

considerably diminish the utility of opening the border with Turkey and

circumvent more effectively the blockades imposed by Ankara and Baku.

 

While Armenian officials do want to improve relations with all of their

neighbors, they are not so desperate as to make unacceptable concessions on

the Genocide and Artsakh issues.

 

 

[Yervant1]

TO RESTORE THE PICTURE OF MOUNT ARARAT ON THE LOGO

 

Hayots Ashkhar Daily

09 Oct 2008

Armenia

 

Opening yesterday's press conference with the topic on changing the

emblem of the Football Federation of Armenia, ROUBEN HAYRAPETYAN,

Head of the Football Federation, admitted that he had made a wrong

step, assumed the responsibility for that and made a public apology

to his compatriots.

 

"There has been an omission or lapse. I admit my mistake to the full

and correcting it, I apologize to our football society, all those

who disapproved of my step and were dissatisfied with it," Head of

the Football Association of Armenia announced. He also informed the

participants that they have announced a new contest for the emblem

of the Federation, and one of their requirements is presence of Mount

Ararat on the logo.

 

[Arpa]

See # 13 here; http://hyeforum.com/index.php?showtopic=12259&hl=moon

Posted on: Sep 10 2005,

Who was it?

Was it Shiraz, who when a Turk had commented that Armenians have the symbol of Masis/Ararat on every official symbol including the Coat of Arms, saying that how dare we since Ararat is not even in Armenia or an Armenian mountain. He had answered thus; "You have the moon on your flag, something you don't own and never will, but Ararat is ours and it will be ours soon".

 

 

 

 

[Zartonk]

TO RESTORE THE PICTURE OF MOUNT ARARAT ON THE LOGO

 

Hayots Ashkhar Daily

09 Oct 2008

Armenia

 

Opening yesterday's press conference with the topic on changing the

emblem of the Football Federation of Armenia, ROUBEN HAYRAPETYAN,

Head of the Football Federation, admitted that he had made a wrong

step, assumed the responsibility for that and made a public apology

to his compatriots.

 

"There has been an omission or lapse. I admit my mistake to the full

and correcting it, I apologize to our football society, all those

who disapproved of my step and were dissatisfied with it," Head of

the Football Association of Armenia announced. He also informed the

participants that they have announced a new contest for the emblem

of the Federation, and one of their requirements is presence of Mount

Ararat on the logo.

 

 

No problem, it was just the first. <_<

 

P.S. The new logo B-L-O-W-S (Do apologize for the vulgar tone, but it's the only expressive term for it. Feel free to edit )

 

What are we, upgrading to MS Word? Or ClipArt?

 

 

 

I'm just sick of our satisfaction with mediocrity on many levels

[Sahak]

I'll confess I just hate the Turks period! I tried to be open minded but after battling with them on Turkish forums I came away convinced that this genocidal race is parasitical for the entire region.

I am not the one.Nope I cant forgive the bastards for the Genocide!

[Arpa]

I'll confess I just hate the Turks period! I tried to be open minded but after battling with them on Turkish forums I came away convinced that this genocidal race is parasitical for the entire region.

I am not the one.Nope I cant forgive the bastards for the Genocide!

Can we speak through he muzzle of .....?

His style is not to my liking but...

 

[Arpa]

Time to play HARD BALL

**********

Turks Create False Impressions

To Block Obama's Promises

 

By Harut Sassounian

Publisher, The California Courier

 

Turkish officials are in a mad rush. Informed by Washington insiders that

President-elect Barack Obama intends to carry out his promises to Armenians, the

Turkish government is anxious to conclude an agreement with Armenia in order

to block the incoming administration and/or Congress from taking a stand onthe

Armenian Genocide.

For years, Ankara repeatedly rejected Yerevan's offers to normalize relations

without preconditions. Hoping that Armenia would buckle under intense

economic pressure, Turks placed strict demands for lifting the blockade and

establishing diplomatic relations. Armenia had to refrain from efforts for genocide

recognition, accept Turkey's territorial integrity, and relinquish Artsakh

(Karabagh) to Azerbaijan.

A few months ago, the two sides appeared to have reached an arrangement

whereby Pres. Serzh Sargsyan would agree to Turkey's request to form a joint study

group on the Armenian Genocide, as part of a larger inter-governmental

commission that would deal with a host of bilateral issues, on condition that Turkey

would first establish diplomatic relations and opens its border with Armenia.

Soon after, Pres. Abdullah Gul made an unprecedented trip to Yerevan at the

Armenian President's invitation to watch a soccer match between the national

teams of the two countries. Both leaders received high praise and encouragement

from the international community for their "football diplomacy."

Relations between the two countries seemed to be on the mend, until Turkey's

leaders, misjudging Pres. Sargsyan's eagerness to have the Turkish border

opened, demanded additional and unacceptable concessions from Armenia. Theyasked

that Armenians initially withdraw from a small area on the periphery of

Artsakh and announce the formation of the study group on the genocide priorto the

convening of the wider inter-governmental commission.

In making these demands, the Turkish leaders were trying to accomplish two

contradictory objectives. On the one hand, they were pressuring Armenia into

making as many concessions as possible. On the other hand, they desperatelywant

to reach a quick agreement with Yerevan before Pres. Obama enters the White

House next month.

When Armenia rejected Turks' excessive demands, Turkish authorities decided

to switch tactics and attempt a more effective approach: Create the impression

in Washington that Armenians and Turks are making good progress in resolving

their differences, even though in reality they are not!

To implement this new policy, Ankara persisted in placing a positive spin on

all official contacts with Armenia. For example, Foreign Minister Edward

Nalbandian's trip to Istanbul on November 24, to chair the Black Sea Economic

Cooperation (BSEC) conference, was repeatedly mischaracterized by the Turkish side

as a visit to discuss with Foreign Minister Ali Babajan the improvement of

relations with Armenia.

Also, Turkish officials and media have been repeating ad nauseam that

Armenia's President would be visiting Turkey shortly, thus giving the false

impression that the two sides are about to resolve their differences. In reality, Pres.

Sargsyan is not expected to go to Istanbul until October 2009, when the

Armenian and Turkish national soccer teams meet again.

Yet another falsehood spread by the Turkish media, for the sole purpose of

manipulating American and international public opinion, is that Armenia has

accepted to participate in a joint study group on the Armenian Genocide, even

after Pres. Sargsyan's announcement that such a commission was "absolutely

unnecessary." Armenia's President expressed his concern that such a study would

actually "mislead" the international community.

In another diversionary tactic, Turkish authorities announced last week that

they are considering the accreditation to Armenia of their current Ambassador

to Georgia, who would continue to be stationed in Tbilisi. This is a clever

attempt to claim that Turkey has taken a major step in establishing diplomatic

relations with Armenia! Meanwhile, Turkish Airlines announced last week that it

is planning to start charter flights to Armenia -- another attempt at

creating a false impression of the ostensibly improving Armenian-Turkish relations.

In support of their government's propaganda, Turkish newspapers have been

publishing interviews with Armenians and Turks who are engaged in a varietyof

joint cultural and business activities and predicting that Armenia would have a

thriving economy once the border with Turkey is opened. The Turkish press does

not interview, however, Armenians who demand justice for the crimes committed

by the Ottoman Turkish government during the Genocide.

It is regrettable that certain Armenian individuals, driven by their narrow

self-interest, have made statements to the Turkish media that help reinforce

the false impression that Armenians and Turks are getting along perfectly well,

and outsiders like the United States should not take any initiatives that

would ruin this budding friendship!

The fact of the matter is that Armenians worldwide will continue to view

Turkey with deep misgivings as long as the Turkish government pursues its morally

bankrupt policy of making demands rather than amends.

 

[Johannes]

Հայ - թուրքական հակամարտության կառուցվածքային վերլուծություն

 

 

 

Արմեն Այվազյան

Քաղաքական գիտությունների դոկտոր,

«Արարատ» ռազմավարագիտական կենտրոնի տնօրենՆախաբան

 

1991 թ. Հայաստանի անկախացումով Հայկական հարցը վերադարձավ միջազգային ասպարեզ, բայց արդեն ոչ իբրև արևմտահայության փրկության հարց, ինչպես այն հայտնի էր 19-րդ դարի վերջին-20-րդ դարի սկզբին։ Հայաստանի արևմտյան մասում հայություն այլևս չկար՝ այն բնաջնջված էր 1894-ից մինչև 1923 թթ.՝ երեք հիմնական փուլերով (1894-1896, 1909, 1915-1923 թթ.) իրագործված ցեղասպանության ընթացքում։ Խորհրդային ժամանակաշրջանում հայաթափվեցին նաև Հայաստանի արևելյան շրջաններից մի քանիսը, այդ թվում՝ Նախիջևանը և հյուսիսային Արցախը։

1991 թ. Հայկական հարցը միջազգային ասպարեզ վերադարձավ որպես Հայաստանի նորաստեղծ պետականության վերապրելու խնդիր։ Հայ-թուրքական հակամարտությունը (այսուհետ՝ ՀԹՀ) թևակոխել է նոր փուլ, որի հիմնական առանձնահատկությունը միջազգայնորեն ճանաչված Հայաստանի Հանրապետության գոյությունն է։ Հայաստանն աշխարհի քարտեզի վրայից վերացնելու Թուրքիայի քաղաքականությունը վերանայման չի ենթարկվել։ Այժմ Թուրքիան փորձում է թույլ չտալ հայկական նորանկախ պետականության կայացումը և կործանել այն դեռևս սաղմնային վիճակում։ Այս խնդիրը Թուրքիան փորձում է լուծել միջնորդավորված՝ իր դաշնակից Ադրբեջանի միջոցով, որովհետև միջազգային ներկա պայմաններն ու իր ներքին ծանր խնդիրները կանխում են թուրքական ուղղակի ներխուժումը Հայաստան։

Հայոց վերականգնված պետականությունն իր արևելյան սահմանների ողջ երկայնքով 1991-1994 թթ. ենթարկվեց ադրբեջանական ագրեսիայի։ Հայաստանն (ռազմավարական առումով մեկ միավոր կազմող ՀՀ-ն ու չճանաչված ԼՂՀ-ն) անվտանգության կայուն երաշխիքների, նախևառաջ՝ պաշտպանունակ սահմանների կարիք ուներ։ Այս խնդիրը, մեծ զոհողությունների գնով, հաջողվեց մասնակիորեն լուծել հայրենիքի որոշակի հողակտորներն ազատագրելու և այնտեղ ռազմաքաղաքական վերահսկողություն հաստատելու շնորհիվ։

 

Ազատագրական պատերազմում 1994 թ. հայոց նվաճած հաղթանակից հետո Թուրքիան ամեն կերպ խրախուսում է Ադրբեջանի ռազմականացումն ու ռազմատենչությունը, հանդես գալով վերջինիս՝ Հայաստանի դեմ իրականացվող բոլոր գործողությունների անմիջական մասնակից, ավագ խորհրդատու, հաճախ՝ նախաձեռնող ու ղեկավար։ Թուրքիան երաշխավորում է նաև Նախիջևանի երկրամասի՝ Ադրբեջանի կազմում պահպանումը։ Այս ամենից զատ, Թուրքիան իրականացնում է Հայաստանի դեմ անթաքույց պատերազմական ակտ՝ շրջափակում։

Թուրքիայի օրհնանքն ու խրախուսանքը մեծապես նպաստեցին 1991-1994 թթ. պատերազմի սանձազերծմանը։ Այդ առումով իր դերն ունեցավ նաև Բաքվի ղեկավարների փոխառած (նախագահ Ա. Էլչիբեյի օրոք՝ բացեիբաց ընդունվող) պանթուրքական գաղափարախոսությունը, որն Ադրբեջանի պետականության կառուցումն ու կայացումը նախատեսում է ծավալապաշտական եղանակով՝ ամբողջ Հայաստանի, հետագայում նաև Իրանի ու Վրաստանի որոշ տարածքների բռնագրավման հաշվին։ Չհաշտվելով Արցախի ազատագրության փաստի հետ, Բաքուն առաջնորդվում է մի լրացուցիչ գործնապաշտ (պրագմատիկ) հաշվարկով ևս, այն է՝ թշնամու կերպար ստեղծելով, Ադրբեջանի ժողովուրդներին կառավարելու առավել դյուրին եղանակներ գտնել։

Չպետք է մոռանալ, որ Ադրբեջանը միացել է հայության դեմ իրականացվող ցեղասպանական քաղաքականությանն իր ստեղծման օրից՝ 1918 թ.-ից ստանձնելով Հայաստանն արևելքից մաս-մաս զավթողի դերը և շարունակելով այն նաև խորհրդային տարիներին։ Հայաստանը, փաստորեն, գործ ունի երկու դաշնակից պետությունների համատեղ ու համաձայնեցված թշնամական քաղաքականության հետ։ Լայն առումով, ՀԹՀ-ն ընդգրկում է նաև հայ-ադրբեջանական հակամարտությունը, ներառյալ Արցախյան հիմնախնդիրը։ Այս քննության մեջ, սակայն, խնդրին անդրադառնալու ենք ավելի նեղ՝ զուտ հայ-թուրքական շրջանակներում։

19-րդ դարի երկրորդ կեսին՝ Ռուսաստանի հետ մղած երկու պատերազմների միջև ընկած ժամանակահատվածում (1856-1877թթ.), Օսմանյան Թուրքիան հղացավ հայությունն իր բնօրրան-հայրենիքում` Հայկական լեռնաշխարհում, բնաջնջելու քաղաքականություն, որն էլ ՀԹՀ-ին հաղորդեց անսովոր բնույթ և սրություն։ Այդ տարիներից մինչև այսօր ՀԹՀ-ն երբեք չի ընդհատվել՝ ո՛չ նույնիսկ այն կարճ միջոցին (1907-1912թթ.), երբ օրվա հայ քաղաքական ամենաազդեցիկ ուժը՝ ՀՅԴ-ն, համագործակցում էր երիտթուրքերի հետ, հայ և թուրք ղեկավարների միջև հարաբերություններն էլ արտաքուստ ջերմ ու բարեկամական էին, ո՛չ էլ խորհրդային երկար ու ձիգ յոթը տասնամյակի ընթացքում։ Այդ ժամանակահատվածներում ՀԹՀ-ն, թաքուն կամ բացահայտորեն, շարունակվել է քաղաքական, տեղեկատվական, հոգեբանական, մշակութային ճակատներում, երբեմն էլ նույնիսկ զենքի գործադրմամբ (մասնավորապես, հայ վրիժառուների և թուրք գաղտնի ծառայությունների գործողությունները)։

 

Այսպիսով, անցնելով միջազգային քաղաքական համակարգի դարաշրջիկ հեղափոխությունների միջով՝ ՀԹՀ-ն հիմքում մնացել է անփոփոխ։ ՀԹՀ-ի առանցքում ընկած է մի կողմից՝ Հայաստանը ոչնչացնելու Թուրքիայի նպատակը, մյուս կողմից՝ Հայաստանի պետականությունը կայացնելու և անվտանգության երկարաժամկետ երաշխիքներով ապահովելու հայ ժողովրդի պայքարը։

ՀԹՀ-ի տևականությունը, անփոփոխ օրակարգով պատմական մի քանի փուլերի միջով անցնելը և նորանոր շերտերով բազմապատկվելը, տարածքային մեծ ընդգրկումն այս հակամարտությանը հաղորդել են անսովոր բարդ կառուցվածք և տարողունակ բովանդակություն։ ՀԹՀ-ի համարժեք ընկալումն ինքնին դարձել է մասնագիտական խնդիր։ Մինչդեռ ՀԹՀ-ի նկատմամբ հայ քաղաքական վերնախավի և հասարակական-քաղաքական մտքի ցուցաբերած մոտեցումներն ու քաղաքականությունն առայժմ սիրողական բնույթ ունեն։

Հուսով ենք, ՀԹՀ-ի ստորև ներկայացվող համառոտ կառուցվածքային վերլուծությունը կարող է նպաստել Հայաստանի արտաքին քաղաքականության իրապաշտ մշակումներին և անվտանգության համակարգի կայացմանը։

 

Հայ-թուրքական հակամարտության կառուցվածքը

ՀԹՀ-ի արդի փուլն ընթանում է տասը հիմնական մակարդակներում (բնագավառներում), որոնցից յուրաքանչյուրում, ի տարբերություն Հայաստանի, Թուրքիան դրսևորում է հստակ դիրքորոշումներ ու հետևողական քաղաքականություն։ Մինչդեռ Հայաստանի արտաքին քաղաքականության օրակարգում այդ մակարդակներից և նրանց ենթամակարդակներից շատերը ցայսօր ընդգրկված չեն, հաճախ, անգամ, նկատված էլ չեն, իսկ նկատվածների վերաբերյալ էլ համապարփակ հայեցակարգ և համարժեք քաղաքականություն դեռ չեն մշակվել։

Նախ, թվարկենք ՀԹՀ-ի մակարդակները (բնագավառները)՝ իրենց ենթամակարդակներով (խնդիրներով).

1) հասկացական-տերմինաբանական մակարդակ

1.1. հայրենիքի գաղափարի ընկալման և աղճատման խնդիրը։

1.2. տարածք զավթողին ու բազմահազարամյա հայրենիք կորցնողին գլխիվայր շրջելու փորձեր ու հայկական կողմի կրավորական վերաբերմունքը։

1.3. հակամարտության սահմանումների թերի մշակվածության և աղավաղման խնդիրն ու դրա դեմ պայքարի բացակայությունը։

1.4. Հայաստանի և հայության դեմ Թուրքիայի վարած քաղաքականության ոչ-համարժեք գնահատումը։

1.5. Հայաստանի իշխանությունների՝ Թուրքիայի ներկա վարչակարգին և քաղաքական գործիչներին սխալ գնահատելը։

1.6. Հայաստանի և հայոց պատմամշակութային ժառանգության դեմ քարտեզագրական-տեղանվանագիտական պատերազմի վարում և հայկական կողմից դրա անտեսումը։

2) քաղաքական մակարդակ

Այս ոլորտում Թուրքիայի թշնամական գործողություններն են՝

2.1. Հայաստանի հետ դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատելու 17-ամյա հրաժարումը և այդ քայլին քաղաքական գնահատական տալուց Հայաստանի խուսափումը։

2.2. Հայաստանի 15-ամյա շրջափակումը և այդ թշնամական գործողությունն ըստ արժանվույն գնահատելու Հայաստանի չկամությունը։

2.3. Ադրբեջանին ցուցաբերվող դիվանագիտական լիակատար օժանդակությունը և այդ թշնամական գործողությանը Հայաստանի կրավորական վերաբերմունքը։

2.4. Մեսխեթցի թուրքերին (նրանց անվան տակ՝ նաև այլ թյուրք տարրերին) հայաբնակ Ջավախքում բնակեցնելու հետևողական ջանքերը և դրանց վերաբերյալ հայկական կողմի պահպանած լռությունը։

2.5. Միջազգային ասպարեզում Հայաստանի շահերի դեմ ուղղված բազմապիսի գործողություններն ու դրանց անտեսումը հայկական կողմից։

2.6. Հայաստանին առաջադրած անընդունելի նախապայմանները, այդ թվում երեք հիմնականները՝ Արցախյան հիմնախնդիրը հօգուտ Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության լուծելը, Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի կասեցումը, Հայաստանի արևմտյան՝ Թուրքիայի բռնազավթած տարածքներից պաշտոնական Երևանի հրապարակային ու ինչ-որ հավերժական բնույթ կրող հրաժարումը և հայկական կողմի՝ սեփական նախապայմաններից, այն է՝ վստահության և անվտանգության մեխանիզմներ ստեղծելու իրավունքից հրաժարումը։

3) պատմաքաղաքական մակարդակ

3.1. Թուրքիայի՝ Հայոց ցեղասպանության ժխտման ու պատմական իրականության աղճատման պետականորեն կազմակերպված մեծ արշավն ինչպես երկրի ներսում, այնպես էլ միջազգային ասպարեզում։

3.2. 1998-2008 թթ. Հայաստանի՝ ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի նկատմամբ որդեգրած բարյացակամ վերաբերմունքը, թեև 2008 թ. կեսերից այդ բնագավառում նկատվում է Հայաստանի առանց այն էլ ոչ մեծ ակտիվության նվազում։

4) իրավաքաղաքական մակարդակ

4.1. Սևրի պայմանագրի չիրագործման հետևանքով տարածաշրջանում առաջացած գերլարված ռազմավարական իրավիճակի խնդիրը, մասնավորապես՝ հայկական պետականության կենսունակությունն ապահովող տարածքային երաշխիքների թերի ու չճանաչված լինելու և քրդական պետականության ստեղծման հարցերում։

4.2. 1921 թ. Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերի՝ իրավական անկատարության և ներկայիս անլիարժեք գործունեության խնդիրը։

4.3. Թուրքիայի քրեական օրենսգրքի 301-րդ հոդվածով՝ Հայոց ցեղասպանության մասին բարձրաձայնելն ու ՀԹՀ-ի վերաբերյալ հայկական տեսակետի արտահայտումը գործնականում պատժելի դարձնելու խնդիրը։

4.4. Հայաստանի իշխանությունների՝ ՀԹՀ-ի պատմաիրավական մակարդակի լիակատար անտեսումը։

5) տեղեկատվական-հոգեբանական պատերազմի մակարդակ

5.1. Ղարաբաղյան հիմնախնդրում Թուրքիայի՝ Ադրբեջանին ցուցաբերվող քարոզչական մեծ օժանդակությունը։

5.2. Հայաստանի և հայության դեմ Թուրքիայում, միջազգային ասպարեզում, Հայաստանում և սփյուքահայ միջավայրում Թուրքիայի իրականացվող տեղեկատվական ու հոգեբանական բազմաթիվ, բազմապիսի ու հետևողական գործողությունները, այդ թվում՝

5.2.1. հակահայկական գրականության և այլ նյութերի պատրաստումն ու տարածումը, որ կազմակերպված բնույթ է ստացել դեռևս 1920-ական թվականներից, հետզհետե միայն ուժգնացել է, նոր ոլորտներ ընդգրկել և բազմալեզու դարձել ,

5.2.2. արտասահմանում թուրքական քոլեջների միջոցով հակահայկական տրամադրությունների սերմանումը ,

5.2.3. թուրքական դեսպանությունների, պետական ու մասնավոր հաստատությունների միջոցով Հայկական հարցը ճշմարիտ լույսի ներքո լուսաբանող տեղեկատվության և վերլուծությունների դեմ տարվող լոբբիստական ծավալուն աշխատանքը։

5.3. Հայաստանում իբր գոյություն ունեցող Քրդստանի բանվորական կուսակցության ռազմական բազաների մասին ապատեղեկատվության պարբերական տարածումը։

5.4. Թուրքիայում Հայոց ցեղասպանության հեղինակների և կազմակերպիչների, այդ թվում Թալեաթի, հերոսացումը։

5.5. Հայաստանի և Սփյուռքի միջև սեպ խրելու քարոզչական հետևողական ջանքերը։

5.6. Սփյուռքահայերի բնակության երկրների կառավարություններին ու ժողովուրդներին հայության դեմ տրամադրելը։

5.7. Հայաստանից ու Մերձավոր Արևելքի երկրներից հայերի արտագաղթը խրախուսելու և այն դեպի հեռավոր մայրցամաքներ ուղղելու Թուրքիայի գաղտնի գործողությունները։

5.8. Հայաստանն իր դեմ իրականացվող տեղեկատվական-հոգեբանական այս պատերազմում դրսևորում է ջայլամի քաղաքականություն։

6) տնտեսական մակարդակ

6.1. Հայաստանի բազմամյա շրջափակումը։

6.2. Թուրքիայի՝ Հայաստանին մեկուսացնելու նպատակով տարածաշրջանային հատուկ ծրագրերի հեղինակումը, այդ թվում՝ Կարս-Թբիլիսի-Բաքու երկաթգծի կառուցման նախաձեռնումը։

7) մշակութային մակարդակ

7.1. հայկական պատմամշակութային ժառանգության ոչնչացումն և յուրացման փորձերը։

7.2. Ինչպես Թուրքիայում, այնպես էլ միջազգային ասպարեզում Հայաստանի պատմության կեղծումը ։

7.3. Իր դեմ մղվող մշակութային պատերազմում Հայաստանի դրսևորած բացարձակ անգործունեությունը։

8) ռազմական մակարդակ

8.1. Հայաստանի դեմ պատերազմելու նախապատրաստություններում Ադրբեջանին Թուրքիայի ցուցաբերվող ամբողջական աջակցությունը, այդ թվում՝

8.1.1. հետախուզական տվյալների հաղորդումը,

8.1.2. զենքի և զինամթերքի մատակարարումը,

8.1.3. ռազմական խորհրդատվության տրամադրումը, ներառյալ Ադրբեջանի Գլխավոր շտաբի գործունեության կազմակերպումը, եթե ոչ ղեկավարումը,

8.1.4. սպաների պատրաստում-վերապատրաստումը և հատուկ նշանակության ջոկատների մարզումը,

8.1.5. ՆԱՏՕ-ի ծրագրերին և աշխատանքներին Ադրբեջանի ներգրավվելուն աջակցումը։

8.2. 1991 թ. ի վեր Հայաստանի դեմ պարբերաբար հնչեցված սպառնալիքների խնդիրը, այդ թվում՝ իբր Հայաստանի Հանրապետությունում և Արցախում տեղակայված Քրդստանի բանվորական կուսակցության ռազմական ճամբարների մասին ապատեղեկատվությունը ։

8.3. Հայաստանի՝ այս հարցերի նկատմամբ պահպանվող լռությունը և Թուրքիայի հետ ՆԱՏՕ-ի շրջանակներում իրականացվող ռազմաքաղաքական համագործակցությունը ։

9) Թուրքիայում ապրող հայ փոքրամասնության մարդկային իրավունքների պաշտպանությունը

9.1. Կ. Պոլսի հայոց պատրիարքի վրա ճնշում բանեցնելով՝ նրան թուրքամետ հայտարարություններ և կոչեր անել ստիպելը։

9.2. Թուրքիայում Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակը ոգեկոչելու արգելումը։

9.3. հայ ժողովրդի մեծագույն դահիճներից մեկի՝ Քեմալ Աթաթուրքի պաշտամունքի պետականորեն պարտադրումը պոլսահայության համայնքային կառույցներում, այդ թվում դպրոցներում։

9.4. Թուրքիայի բոլոր քաղաքացիներին, այդ թվում հայերին, սահմանադրորեն թուրք հռչակելը։

9.5. հայ փոքրամասնության անվտանգության ապահովումը։

9.6. Հայաստանի՝ ՀԹՀ-ի այս մակարդակի լիակատար անտեսումը։

10) Հայության տարբեր հատվածների միջև, ներառյալ Հայաստանի ներքաղաքական դաշտում, ՀԹՀ-ի հողի վրա առաջացող լուրջ պառակտումների մակարդակ

10.1. Հայ ժողովրդի բնիկ հայրենիքի արևմտյան՝ այժմ Թուրքիայի սահմաններում գտնվող մասից հրաժարվելու մասին պաշտոնական Երևանի այլազան հայտարարությունները և ակնարկներն ընդունակ են.

10.1.1. նոր բաժանարար գծեր քաշել հայ հասարակության մեջ, ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ Հայաստանի և Սփյուռքի միջև,

10.1.2. բարոյալքել հայության՝ ազգային նպատակների իրականացման համար մղվող պայքարն իր ամբողջության մեջ։

10.2. Հայ և թուրք պատմաբաններից բաղկացած համատեղ հանձնաժողովի ստեղծման հարցում ։

10.3. ՀԹՀ-ի այս բնագավառի առաջացումն զգալիորեն պայմանավորված է ՀՀ իշխանությունների գործունեությամբ։

 

ՀԹՀ-ի այս բոլոր մակարդակների հիմքում ընկած է Հայաստանի վերականգնված պետականության կենսունակությունը, պաշտպանունակությունը, տնտեսական զարգացումը, հետագայում նաև ժողովրդագրական աճը (հայահավաքը) ապահովող հողային խնդիրը՝ Հայկական հարցը։ Այս ցանկն ինքնին փաստում է, որ Թուրքիան Հայաստանի և հայության դեմ իրականացնում է համընդհանուր հարձակողական քաղաքականություն՝ տասնյակ ուղղություններով։

 

ՀՀ արտաքին քաղաքականությունն անտեսում է Թուրքիայի վերը նշված գործողություններից շատերը։ Ամբողջովին անտեսված են թիվ 1, 4, 5, 7, 9, 10 մակարդակները, իսկ մյուսներում որոշ ենթամակարդակներ կա՛մ անտեսված են մնում, կա՛մ չեն ստանում համարժեք գնահատական։ Կարճ ասած՝ Թուրքիայի նկատմամբ Հայաստանի Հանրապետության վարած քաղաքականությունն անկախության 17 տարիների ընթացքում չի մշակվել, մնացել է բարձիթողի վիճակում, անպաշտպան թողնելով Հայաստանի անվտանգության համար կենսականորեն կարևոր բազմաթիվ ճակատներ։

 

Առանձին քննության է արժանի ՀԹՀ-ի հիմնարար՝ հասկացական-տերմինաբանական բնագավառը։ Որքան էլ ցավալի է, սակայն ՀԹՀ-ի հասկացություններն ու տերմինաբանությունը մանրազնին մշակել է միայն թուրքական կողմը, մինչդեռ հայկական կողմը մինչև այսօր չի կարողացել ըստ արժանվույն գնահատել և ճիշտ բնորոշումներով ներկայացնել իրավիճակը։ Աղավաղված է հե՛նց ՀԹՀ-ի բնույթը՝ հակամարտությունը, որը փոխարինվել է «հարևանություն», «հարաբերություններ» և նմանատիպ բառեզրերով։ Բայց չէ՞ որ երկարատև թշնամական հարաբերությունները ոչ այլ ինչ են, քան հակամարտություն ։

Այսպես՝ Թուրքիայի՝ Հայաստանի հետ դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատելու 17-ամյա մերժումը պետք է գնահատվի ոչ այլ կերպ, քան Հայաստանի՝ պետականություն ունենալու իրավունքն արմատից մերժելու փորձ։ Սակայն, պաշտոնական Երևանն այդպիսի գնահատական երբեք չտվեց։

Թուրքիան Հայաստանին անվանում է Ադրբեջանի տարածքները զավթած երկիր՝ «օկուպանտ», մինչդեռ Հայաստանը վախենում է հիշեցնել, որ իսկական զավթիչը Թուրքիան է, որը ցեղասպանության միջոցով հայաթափել և յուրացրել է Հայաստանի արևմտյան մասն ամբողջությամբ, ինչպես նաև արևելյան մասի մի հատվածը՝ Կարս-Արդահան-Սուրմալուն, հայոց ազգային խորհրդանիշ Մասիսներով ու Անի միջնադարյան մայրաքաղաքով հանդերձ։

 

Վտանգվել է հայրենիքի գաղափարի ճշգրիտ ընկալումը, որը հիմքային նշանակություն ունի ազգի դիմադրողականության ու բուն գոյության համար։ Ակնարկներ են արվում Հայաստանի արևմտյան մասից մեկընդմիշտ հրաժարվելու մասին։ Մասնավորապես, ՀՀ նախագահի վերջին հայտարարություններից մեկում ասվում էր, որ ՀՀ որևէ պաշտոնյա երբեք տարածքային պահանջների մասին չի խոսել, Արևմտյան Հայաստանի հարց չի բարձրացրել, մյուսում՝ Արևմտյան և Արևելյան Հայաստանն անվանված են լոկ «աշխարհագրական եզրեր», առանց նկատելու, որ դա թուրքական քարոզչության մշակած հին և ամենավտանգավոր դրույթներից է ։ Ասվում էր նաև, որ հայ-թուրքական խնդիրների լուծումն ապագա սերունդներին չպետք է թողնվի։

 

Եվ քանզի բոլորին հասկանալի է, որ հայոց հայրենիքի բռնագրավված հատվածի ամբողջական կամ մասնակի ազատագրումն այսօրվա խնդիր լինել չի կարող, ուրեմն ակնարկվում է հայրենիքի այդ հատվածի վերջնական ուրացում։ Այնինչ Թուրքիայի՝ հայ ժողովրդին հասցրած անչափելի վնասի դիմաց փոքրիշատե համարժեք փոխհատուցումը, նախևառաջ, տարածքների վերադարձի տեսքով, Հայաստանի երկարաժամկետ անվտանգության հիմնական երաշխիքն է։ Հայրենիքի օտարված մասից հրաժարվելը՝ նշանակում է հրաժարվել սեփական ինքնությունից՝ տեսանելի և անտեսանելի այն հազարավոր կապերից, որոնք հային հայ են պահում։ Այդպիսի քայլը կկազմալուծի հայերի աշխարհընկալման ու կենսանպատակների ողջ համակարգը, դարձնելով նրանց կամազուրկ և աննպատակ զանգված, որից հետո Հայկական հարցի թուրքական սցենարով վերջնական լուծումն այլևս հատուկ ճիգեր չի պահանջի։ Հայրենիքի օտարված մասի ուրացումն անիմաստ է նաև քաղաքական տեսանկյունից՝ այն որևէ տարրով չի ամրապնդում Հայաստանի անվտանգությունը։ Աշխարհում կան տասնյակ մեծ ու փոքր պետություններ, որոնք ունեն տասնամյակներով ձգվող տարածքային վեճեր, և այդ պետություններից որևէ մեկի մտքով չի անցնում, որ կարելի է հենց այնպես հրաժարվել ռազմավարական մեծագույն արժեքից՝ տարածքից, առավել ևս՝ եթե խոսքը վերաբերում է հայրենիքին ։

 

Փոքր-ինչ շեղվելով, նկատենք, որ, չգիտես ինչու, վերջին ամիսներին ՀՀ ղեկավարության առաջին դեմքերը մեկը մյուսի ետևից թուրքական ԶԼՄ-ներին հարցազրույցներ են տալիս, որոնք ավելի հարցաքննության են նմանվում։ Վերջին շրջանում թուրքերին երեք հարցազրույց է տվել ՀՀ նախագահը (2008 թ. օգոստոսի 21-ին CNN-Turk-ի, օգոստոսի 28-ին «Ռադիկալի», սեպտեմբերի 20-ին «Միլլիեթի» թղթակիցներին), ևս մի քանիսն էլ՝ ՀՀ արտգործնախարարը ։ ՀՀ վարչապետն էլ մեկ հարցազրույց է տվել ադրբեջանական Day.az գործակալությանը (հոկտեմբերի 7-ին) ։ Այդ ընթացքում ո՛չ մի թուրք կամ ադրբեջանցի պաշտոնյա գեթ մեկ հարցազրույց չի տվել հայկական լրատվամիջոցներին։ Հակամարտող երկրների միջպետական հարաբերություններում այսպիսի երևույթն ինքնին վկայում է անհավասարության մասին, ընդ որում՝ ի վնաս Հայաստանի։

ՀՀ իշխանությունների զիջողական ու պարտվողական մոտեցումները ՀԹՀ-ին ևս մեկ անգամ ընդգծվեցին 2008 թ. նոյեմբերին, երբ Առաջին աշխարհամարտի ավարտի 90-ամյակն էին նշում և իրենց զոհերին ոգեկոչում բոլոր մասնակից պետությունները։ Եվ միայն Հայաստանը, որն այդ պատերազմում բոլորից ավելի էր զոհ ու կորուստ տվել, պաշտոնական մակարդակով մեկ բառով իսկ չհիշատակեց այդ տարեդարձը, որպեսզի հանկարծակի հօդս չցնդեն «հայ-թուրքական հաշտեցման»՝ հայ քաղաքական վերնախավի փուչ պատրանքները։

 

Թուրքիայի ներկա հայատյաց իշխանություններին և քաղաքական գործիչներին տրվում են սխալ գնահատականներ։ ՀՀ բարձրագույն ղեկավարությունը նրանց անվանում է, ոչ ավելի, ոչ պակաս, քան «խիզախ գործընկերներ» և չի ուզում նկատել, որ նրանք թուրքական ավանդական ցեղասպանական քաղաքականության մերօրյա շարունակողներն են։ Իրականում, Թուրքիայի քաղաքական համակարգի բնույթը ֆաշիստական է և՛ իր օրինականացված ծայրահեղ ազգայնամոլությամբ, և՛ ազգային փոքրամասնությունների նկատմամբ վարած դաժան բռնամիջոցներով՝ ընդհուպ մինչև բնաջնջում և տեղահանում, և՛ մինչև այսօր գոյատևող առաջնորդի պաշտամունքով, և՛, ու առավել ևս, Հայաստանի ու հայ ժողովրդի նկատմամբ վարած անզիջում հարձակողական քաղաքականությամբ ։ Եթե Արևմուտքը կամ այլ պետություններ չեն բնորոշում թուրքական պետականությունն ինչպես որ այն կա, դա մի բան է՝ նրանք դրա կարիքը չունեն։ Սակայն, Հայաստանը, չտալով ցեղասպանությունը ժխտող, այսինքն՝ նոր ցեղասպանություն իրականացնելու պատրաստ այդ թուրք գործիչների ճիշտ գնահատականը, ընկնում է լուրջ թյուրիմացության մեջ. ո՛չ ինքն է տեսնում և հասկանում իր թշնամու բուն գաղափարախոսությունը, ռազմավարական հաշվարկներն ու նպատակները, ո՛չ էլ անգամ փորձում է իր ծանր աշխարհառազմավարական իրավիճակն ըստ էության ներկայացնել միջազգային հանրությանը։ Իր հարցազրույցներից մեկում, ՀՀ արտգործնախարարը, փաստորեն, խոստովանում է Հայաստանի արտաքին քաղաքականության հավկուրությունը, ասելով, որ ինքը «Թուրքիայի հետ հարաբերությունների նորմալացման առջև որևէ խոչընդոտ չի տեսնում» և որ «այդ հարցում վերին աստիճանի լավատես է»:

 

Այսինքն, մեր արտաքին քաղաքականության տեսադաշտից դուրս են մնացել ՀԹՀ-ի վերը նշված տասը մակարդակներն ու տասնյակ ենթամակարդակները, իսկ դրանց տեղն զբաղեցրել է անհիմն «լավատեսությունը» ։

Ավելին՝ ինչպես արդեն նշվեց, հայկական կողմը, որը Թուրքիայի իրականացրած ցեղասպանության զոհն է և այսօր էլ ենթակա է վերջինիս հետևողական թշնամական գործողություններին՝ ՀԹՀ-ն չի էլ սահմանում իր իսկական անվամբ՝ իբրև հակամարտություն։ Այնինչ, եթե գործ ունենք հակամարտության հետ, ապա պետք է արմատապես փոխել քաղաքական բառապաշարը և խոսել ոչ թե չեղած «հարաբերությունների ջերմացումից», դրանցում իբր արձանագրված «ձնհալից», այլ, փոխարենը, միջազգային համայնքին ու, առաջին հերթին, հե՛նց հայկական լսարանին ներկայացնել ՀԹՀ-ի բուն պատճառները, անվտանգության և վստահության մեխանիզմներ կառուցելու հնարավորությունները կամ դրանց բացակայությունը։ Այսպիսի բարդ կառուցվածք ունեցող հակամարտության երկարաժամկետ կարգավորմանը չեն կարող օժանդակել նաև լարվածության մակերեսային մեղմացման անհեռանկար նախաձեռնությունները, ինչպիսին էր «ֆուտբոլային դիվանագիտությունը» (որն, ի դեպ, բացի վնասից որևէ օգուտ Հայաստանին չի բերել)։

 

Այլապես՝ հայկական դիվանագիտության մատուցմամբ` «հայ-թուրքական հարաբերություններում» առկա խնդիրներն ընդամենը երկուսն են՝ դիվանագիտական հարաբերությունների բացակայությունը և սահմանի փակ լինելը (որը հաճախ չի էլ բնորոշվում ճիշտ տերմինով, այն է՝ շրջափակման վերացում)։ Մնացած հարցերը դիտվում են իբրև հետագայում քննարկման ենթակա և նույնիսկ անվանվում են «զգացական» կամ «վիճելի» ։ (Մենք տեսանք, թե որքան շատ են և ծանրակշիռ այդ զգացական կամ վիճելի հարցերը։) Հայկական դիվանագիտությունը տարիներ շարունակ կրկնում է վաշինգտոնյան ծագում ունեցող այն սխալ թեզը, թե այս երկու խնդիրներն էլ Ղարաբաղյան հակամարտության արդյունք են և իբր Թուրքիայի քաղաքականությունը Ադրբեջանի «պատանդն ու գերին է» դարձել։ Եվ սա այն դեպքում, երբ ինքը՝ Թուրքիան, ամենևին այդպիսի պարզունակ գնահատական չի տալիս ընդդեմ Հայաստանի վարած իր քաղաքականությանը, այլ հստակ մատնանշում է, որ Ադրբեջանի շահերն ամուր շաղկապված են իր սեփական շահերին։ Թե՛ Թուրքիայի, թե՛ Ադրբեջանի ղեկավարները բազմիցս հայտարարել են, որ իրենք ներկայացնում են «Մեկ ժողովուրդ՝ երկու պետություն»։ Ահա այս կապակցությամբ մի բոլորովին թարմ վկայախոսություն։ 2008 թ. դեկտեմբերի 1-ին Թուրքիայի արտգործնախարար Ա. Բաբաջանն Ադրբեջանի իր գործընկերոջ՝ Է. Մամեդյարովի հետ համատեղ մամուլի ասուլիսի ժամանակ այս առթիվ հստակ է արտահայտվել. «Թուրք–հայկական սահմանների բացման և ղարաբաղյան հարցի հետ կապված խնդիրները լուծվելու են համալիր կերպով։ …Այս երկու հարցերն անբաժան են միմյանցից» ։ Բացի այդ, Թուրքիան առանձնացնում է ևս երկու դրդապատճառ, որոնք ուղղակի կապ չունեն Ադրբեջանի հետ՝ ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի կասեցումը և Թուրքիայի սահմանների պաշտոնական ճանաչումը (իրական նպատակը, ինչպես վերը նշվեց, այլ է՝ ոչնչացնել Հայաստանը)։

Ըստ այդմ՝ ՀԹՀ-ն բազմամակարդակ և բազմատարր հակամարտություն է, որի լուծումը չի կարող սահմանափակվել միայն Հայաստանի շրջափակման վերացմամբ և դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատմամբ։ Միայն այդ երկու քայլի կատարումը Հայաստանի դեմ Թուրքիայի թշնամական քաղաքականության ավարտ չի նշանակի։ Ինչպես նախկինում գրել ենք, Թուրքիան կբացի Հայաստանի հետ սահմանը մի դեպքում միայն. եթե իր հաշվարկները ցույց տան, որ դրանով Հայաստանին ավելի մեծ վնաս կպատճառի։ «Բարիդրացիության» նոր պայմաններում Թուրքիան իր թշնամական քաղաքականությունը կտեղափոխի այլ, առավել վտանգավոր ոլորտներ, առաջ բերելով Հայաստանի ազգային անվտանգության համար շատ լուրջ խնդիրներ։ Հետևելու է թուրքական տնտեսական և ժողովրդագրական ներխուժումը Հայաստան, ներքին արտադրողը շուկայից դուրս է մղվելու։ Անկարան խրախուսելու է հայերի զանգվածային արտագաղթը Թուրքիա և թուրքերի մուտքը Հայաստան (մասամբ՝ «մահմեդական հայերի» անվան տակ, որի խայծը ՀՀ իշխանությունները կարծես կուլ են տվել), ունենալու ենք նաև հազարավոր խառնամուսնություններ։ Թուրքական տնտեսական ներխուժմանը զուգահեռ ուժգնանալու են տեղեկատվական, գաղափարական, մշակութային ու հոգեբանական հարձակումներն ու թուրքական պետական քարոզչության անարգել ներթափանցումը Հայաստան ։

 

Հայկական հասարակությունը կարոտ է այս բոլոր խնդիրների լրջագույն մասնագիտական քննարկման, այլ ոչ թե ԶԼՄ-ներում, հատկապես հեռուստատեսությամբ, Թուրքիայի նկատմամբ բարյացակամություն քարոզող արշավների և ուղեղների միակողմանի մշակման։

 

Ամփոփենք. հայ-թուրքական պետական և ազգային շահերի ակնհայտ ներհակությունը, ռազմավարական շահերի կատաղի բախումը, գաղափարախոսությունների անհամատեղելիությունը և վերը թվարկված մյուս բոլոր թշնամական գործողություններն արգելում են հայ-թուրքական բազմամակարդակ հակամարտության կարգավորումը այսօր քարոզվող արագ, «սպորտային» միջոցներով։ Այդպիսի ծանծաղ «լուծումների» արդյունքում կարող են տուժել միայն Հայաստանն ու հայ ժողովուրդը։ ՀԹՀ-ի կարգավորման գլխավոր նախապայմանն ամուր և պաշտպանունակ Հայաստանի կայացումն է։ Միայն դրանից հետո Թուրքիան և նրա դաշնակից Ադրբեջանը կհաշտվեն հայկական պետականության գոյության իրավունքի հետ։

Իրատեսությունն ու գործնապաշտությունը պահանջում են Հայաստանի արտաքին քաղաքականության վերադիրքավորում՝ Թուրքիայի ակնհայտ թշնամության անտեսումից դեպի Հայկական հարցի համակողմանի վերարծարծում, ընդհուպ տարածքային փոխհատուցման վերաբերյալ քաղաքականապես իրապաշտ առաջարկների միջոցով:

http://blog.ararat-center.org/?p=152

Edited December 10, 2008 by Johannes

[Arpa]

Բիւր հարցեր: Իսկ ինչ է պատասխանը?

Փոքր-ինչ շեղվելով, նկատենք, որ, չգիտես ինչու, վերջին ամիսներին ՀՀ ղեկավարության առաջին դեմքերը մեկը մյուսի ետևից թուրքական ԶԼՄ-ներին հարցազրույցներ են տալիս, որոնք ավելի հարցաքննության են նմանվում։ Վերջին շրջանում թուրքերին երեք հարցազրույց է տվել ՀՀ նախագահը (2008 թ. օգոստոսի 21-ին CNN-Turk-ի, օգոստոսի 28-ին «Ռադիկալի», սեպտեմբերի 20-ին «Միլլիեթի» թղթակիցներին), ևս մի քանիսն էլ՝ ՀՀ արտգործնախարարը ։ ՀՀ վարչապետն էլ մեկ հարցազրույց է տվել ադրբեջանական Day.az գործակալությանը (հոկտեմբերի 7-ին) ։ Այդ ընթացքում ո՛չ մի թուրք կամ ադրբեջանցի պաշտոնյա գեթ մեկ հարցազրույց չի տվել հայկական լրատվամիջոցներին։ Հակամարտող երկրների միջպետական հարաբերություններում այսպիսի երևույթն ինքնին վկայում է անհավասարության մասին, ընդ որում՝ ի վնաս Հայաստանի:

Նրանց համար Հայաստանը չգոյ է: Անկարայի եւ Բագուի արուարձան!!

Իսկ Հայ մամուլը, “ստաբանքի” գործարան??

 

[Arpa]

“football diplomacy”** is still being “kicked” around.

And now, we hear new terms like “process”, “negotiation”, “dialogue” etc.

Is a new “treaty” being composed?

Here is a picture of a furkish pen/scimitar/yataghan. And guess who used to make those weapons. The "klujians", the "tufenkjians", the "topjians"or the "silahians"?***

http://images.elfwood.com/art/e/d/edlund/scimitar.jpg.rZd.42232.jpg

And here is the (furkey feather)pen. Let's see which is mightier;

http://cgi.ebay.com/Wild-Turkey-Feather-fo...bayphotohosting

WE have seen treaties like Sevres, Lausanne, Paris, Kars, Gumri and Moscow which are not only not worth the paper written on, they were also excercises in strongarm bending.

Let’s see what the next so called “treaty” will look like. Let us compose the articles one by one.

Let me begin with article # One…

1.- No mention of the G word. Let the Diaspora still insist, but we are negotiating not with Beirut or Glendale but with Iriwan. Not with Dashnaks or ASALA but with Ermeni-s

2.-

3.-

….

And so on. Let’s see who is the funnier “comedian”.

"It would not be very rational for a third country to take a position on this issue... A wrong step by the United States will harm the process," Ali Babacan said late Friday

**Please note that I was the first to coin the “phrase”, and now it has become a household word.

***Glossary (partial)

Kluj=sword, tufenk=musket, top=cannon, silah(Arabic)= generic “weapon” , usually - rifle.

Edited January 22, 2009 by Arpa

[Johannes]

Ուրեմն՝ մեզի հեղինակաւոր անձ մը պէտք է, ուղեցոյց, զի մեր զինատեսակները ճիշտ գործածենք: Edited January 22, 2009 by Johannes

[Johannes]

----Գիծը գիծ չէ----

 

 

Edited January 22, 2009 by Johannes

[Arpa]

Above we named this thread Football Diplomacy, some called it Soccer Diplomacy, and now…Sucker Diplomacy?

=====

By Harut Sassounian Publisher, The California Courier

 

1 - Commentary What Were Armenian Officials Thinking, If They Were Thinking at all? By Harut Sassounian Publisher, The California Courier Two shocking announcements made by Yerevan officials have deeply troubled Armenians worldwide. The first statement was made by Prime Minister Tigran Sargsyan in Tsakhkadzor, Armenia on February 21, during an international economic forum -- "Outlook for International Economic Cooperation: Problems and Solutions." The conference was attended by high-ranking officials and businessmen from Russia, Bulgaria, Iran and many other countries. In his speech titled, "International Economic Cooperation: New Policy," the Prime Minister invited the participation of Russia and Turkey in the construction of a new nuclear power plant in Armenia. He said that the multi-billion-dollar project had not only economic but also political significance. The existing power plant, located near Yerevan, was commissioned in 1976. Several international organizations as well as neighboring Turkey have been pressing for the closure of the Medzamor power plant for several years, citing safety concerns. The new power plant is expected to be operational in 2016. Turkish leaders have not yet responded to Mr. Sargsyan's invitation. However, according to Russian sources, Ankara is said to be interested. An unidentified Turkish spokesman was quoted by Nezavisimaya Gazeta as stating: "The government of Turkey is anticipating an official appeal on participation in the atomic power plant from Armenian official circles. Only after that, the Turkish side may consider the prospect of participating in the project and announce its decision. If all the issues involved are complied with, Yerevan's proposal may be accepted." Several Armenian analysts have raised serious concerns about involving Turkey in such a sensitive project. Some pointed out the risk to Armenia's national security, given Turkey's historical enmity. Other commentators brought up the total lack of experience of Turkish companies in constructing nuclear power plants. Ara Nranyan, an Armenian parliament member representing the ARF, a junior member of the governing coalition, stated that his party opposes Turkey's participation in the new nuclear power plant and views it as "damaging to Armenia's interests." How can Armenian officials offer a role in constructing a nuclear power plant to a country that denies the Genocide, refuses to establish diplomatic relations with Armenia, sets up a blockade to destroy its economy, and provides political and military support to Azerbaijan in the Artsakh (Karabagh) conflict? The second disturbing development is an invitation by Armenian officials to Turkey's Foreign Minister to attend the Black Sea Economic Conference (BSEC) on April 16-17, just days before the 94th anniversary of the Armenian Genocide. Armenia's six-month rotating chairmanship of BSEC ends on April 30. Armenians were further irritated by a report in the Turkish newspaper "Today's Zaman" that "Armenia has rescheduled a foreign ministerial meeting of Black Sea countries, apparently as a goodwill gesture to ensure Turkish Foreign Minister Ali Babajan will be among the participants." Zaman reported that Armenian authorities had moved the date of the BSEC meeting "from the previously announced April 29 to April 16. The shift is significant because April 29 is only a few days after April 24." To add insult to injury, Zaman quoted unnamed Turkish officials as stating that Babajan has not confirmed his attendance, and that his participation depended on "Armenia's commitment to the ongoing rapprochement process and the course of closed-door talks with Armenia." Turkish officials make frequent statements about "rapprochement" with Armenia in order to give the false impression that the two countries are reconciling with each other, thus hoping that the Obama administration and the U.S. Congress would not take any action on the Armenian Genocide. While Ankara officials are constantly bombarding Washington with such fake messages, the Armenian side stays astonishingly silent, giving credence to Turkish misrepresentations which are intended to undermine the prospects of any U.S. declaration on the Armenian Genocide. In a rare display of responsiveness, Tigran Balayan, the acting spokesman of the Armenian Foreign Ministry, issued a statement denying that the BSEC conference was rescheduled to accommodate Turkish concerns. Mr. Balayan, however, provided no explanation as to why the conference was not held before the month of April. It is hard to believe that the Armenian government would invite the Turkish Foreign Minister to Armenia just one week before April 24. Mr. Babajan, a Genocide denialist and high-ranking official of a hostile country that is blockading Armenia, should never be welcomed in Yerevan, unless he intends to place a wreath at the Armenian Genocide Memorial Monument and offers an apology to the Armenian people!

 

 

[Yervant1]

" Turkish officials make frequent statements about "rapprochement" with Armenia in order to give the false impression that the two countries are reconciling with each other, thus hoping that the Obama administration and the U.S. Congress would not take any action on the Armenian Genocide. While Ankara officials are constantly bombarding Washington with such fake messages, the Armenian side stays astonishingly silent, giving credence to Turkish misrepresentations which are intended to undermine the prospects of any U.S. declaration on the Armenian Genocide.

 

This is not a secret, it is openly discussed and implemented by the turkish government.

 

 

 

PanARMENIAN.Net

 

BILGESAM: Turkey is in a deadlock over the issue of Armenian Genocide

07.03.2009 23:27 GMT+04:00

 

/PanARMENIAN.Net/ BÄ°LGESAM's report on Turkey's current

situation and future challenges was made public by retired Ambassador

İlter Türkmen. The Wise Men Center for Strategic Studies

(BÄ°LGESAM), a think tank formed by retired soldiers,

ambassadors and academics, called for the preparation of a new

civilian constitution and enactment of judicial reforms to overcome

future challenges in a report made public.

 

BÄ°LGESAM said Turkey is in a deadlock over the issue of the

Armenian Genocide, with Armenians insistent on their claims that the

1915 killings of Anatolian Armenians by Ottoman Turks constituted

genocide.

 

`The parliaments of 17 countries have recognized Armenian genocide

resolutions. US President Barack Obama referred to the killings of

Armenians as genocide during the 2008 election campaign and promised

the Armenian lobby that he would recognize their claims. ... As it is

not possible for Turkey to recognize the Armenian genocide claims, the

best thing that can be done at the moment is to create an environment

in which the problem can be pushed to the back burner over time,' read

the report.

 

The report also stressed that President Abdullah Gül's visit to

Yerevan last year contributed a great deal to the improvement of ties

between Turkey and Armenia. Gül visited Yerevan in September of

last year to watch the World Cup qualifying match between the national

teams of the two countries, which observers have said was a turning

point for the settlement of longstanding disputes between the two

neighbors, Today's Zaman reports.

 

 

 

[Johannes]

«Արարատ» ռազմավարագիտական կենտրոնն անցկացնում է հարցազրույցների շարք՝ Հայաստանի և Թուրքիայի միջպետական վերջին զարգացումների վերաբերյալ: Հարցման մասնակիցների ցանկում ընդգրկվել են հասարակության լայն շրջանակների ներկայացուցիչներ, այդ թվում` պետական պաշտոնյաներ, քաղաքական, հասարակական և մշակութային գործիչ­ներ, վերլուծաբաններ:

 

http://www.ararat-center.org/?art=41&p=22&l=arm

 

 

[Arpa]

http://www.ararat-center.org/?art=41&p=22&l=arm

Thank you Johannes for the above site.

We spoke at some length about the “Football Diplomacy “, which in itself was nothing more than a “smoke screen”. Yet another diplomacy miplomacy went totally unnoticed.

I will call it FIREBALL DIPLOMACY. The seldom discussed , not so tacit “invitation” by the Prime Minister for ankara to participate in the construction of a new ANPP / Armenian Nuclear Power Plant.

In subsequent follow-ups the PM had “corrected” himself that he did not invite them in the actual construction process, but that they buy stock shares. ! Will someone please tell me the difference?

Someone else had brought the question as to why furkey which has no expertise in the matter was invited and not Iran which seems to have more knowledge of the matter. Will those "ëxperts" who "reconstructed" Aghtamar and Ani be the main engineers and masons whil our own engineers and masons stand in line at the "soup kitchens"?

We may also remember the days when ankara was campaigning to shut down the Metsamor plant. Not to forget the news that Armenia is exporting electricity to furkey which is mainly produced at the above plant. Atomic mushroom cloud- FIREBALL;

http://imagecache01a.allposters.com/images...oud-Posters.jpg

-----

Ընդամենը մեկ ամիս առաջ ՀՀ վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը խոսեց Հայաստանի նոր ատոմակայանի կառուցման գործում Թուրքիայի հնարավոր մասնակցության մասին։ Քաղաքական և հասարական շրջանակները տարբեր կերպ արձագանքեցին Տիգրան Սարգսյանի այս քայլին՝ մի մասը քննադատեց, մյուս մասն էլ՝ ողջունեց։ Հայաստանի և Թուրքիայի միջպետական վերջին զարգացումների վերաբերյալ «Արարատ» ռազմավարագիտական կենտրոը հարցում է նախաձեռնել։ «7 օր»-ի հետ զրույցում կենտրոնի տնօրեն Արմեն Այվազյանն ասաց, որ հարցմանը մասնակցում են պետական պաշտոնյաներ, քաղաքական, հասարակական և մշակութային գործիչներ, վերլուծաբաններ: Ահա թե ինչպիսի կարծիքներ կան։

Արմեն Այվազյանի համոզմամբ, Թուրքիային ներգրավելու ակնարկով վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը ցանկանում է ցույց տալ, որ Երևանն Անկարայի հանդեպ բարձր մակարդակի վստահություն ունի։ Բայց դա, քաղաքագետն անվանում է «ջայլամային քաղաքականություն». Հայաստանը չի ցանկանում ընդունել, որ Թուրքիան մինչև հիմա վարում է թշնամական, նույնիսկ ագրեսիվ քաղաքականություն։

-Բոլոր «ռազմադաշտերում» Թուրքիան գործում է ընդդեմ մեզ։ Իսկ ով՞ պետք է պատասխան տա, եթե թուրքերն իրենց թշնամական քաղաքականությունը շարունակ են վարել նաև ատոմակայանի պատերի ներքո,- հարց է բարձրացնում Արմեն Այվազյանը։

--------

Theme 3: The invitation by the Government of the Republic of Armenia to Turkey to participate in the construction of the new nuclear power plant in Armenia 3.1. In the context of the questions discussed above, how do you assess the February 21, 2009 statement by the Armenian Prime Minister, effectively inviting Turkey to participate in the construction of the new nuclear power plant in Armenia?

Foolish and void of principles that are in the best interest of the Armenian people. Even if the statement is actually political posturing, it is ill conceived. 3.2. What will Armenia gain from Turkey's participation in the Armenian nuclear power plant construction? Armenia would gain Turkish control over parts of its strategic infrastructure. In making such a statement, the Armenian government could have been sending signals to Russia that it has [perceived] options other than a strict strategic relationship with Russia. 3.3. What national security problems are likely to arise if Turkey does participate in the construction of the nuclear power plant in Armenia?

Clearly, Armenia would be at risk of Turkish blackmail. Further, both Turkey and Russia would battle over influence in Armenia, with Armenia not in control of a strategic element of its national survival. 3.4. Why did the Armenian Prime Minister, on the 12th of March (20 days after his first statement), change his position, stating that Turkey is expected to participate only financially, through=2 0the sale of some shares of the new nuclear power plant to Turkish companies? The Armenian government was most likely embarrassed when the original position was exposed by thinking people. 3.5. Do you support the idea of selling shares of the new Armenian nuclear power plant to Turkish companies?

No, never…

----

 

 

[Arpa]

http://www.ararat-center.org/?art=41&p=22&l=arm

Thank you Johannes for the above site.

We spoke at some length about the “Football Diplomacy “, which in itself was nothing more than a “smoke screen”. Yet another diplomacy miplomacy went totally unnoticed.

I will call it FIREBALL DIPLOMACY. The seldom discussed , not so tacit “invitation” by the Prime Minister for ankara to participate in the construction of a new ANPP / Armenian Nuclear Power Plant.

In subsequent follow-ups the PM had “corrected” himself that he did not invite them in the actual construction process, but that they buy stock shares. ! Will someone please tell me the difference?

Someone else had brought the question as to why furkey which has no expertise in the matter was invited and not Iran which seems to have more knowledge of the matter. Will those "ëxperts" who "reconstructed" Aghtamar and Ani be the main engineers and masons whil our own engineers and masons stand in line at the "soup kitchens"?

We may also remember the days when ankara was campaigning to shut down the Metsamor plant. Not to forget the news that Armenia is exporting electricity to furkey which is mainly produced at the above plant. Atomic mushroom cloud- FIREBALL;

http://imagecache01a.allposters.com/images...oud-Posters.jpg

-----

Ընդամենը մեկ ամիս առաջ ՀՀ վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը խոսեց Հայաստանի նոր ատոմակայանի կառուցման գործում Թուրքիայի հնարավոր մասնակցության մասին։ Քաղաքական և հասարական շրջանակները տարբեր կերպ արձագանքեցին Տիգրան Սարգսյանի այս քայլին՝ մի մասը քննադատեց, մյուս մասն էլ՝ ողջունեց։ Հայաստանի և Թուրքիայի միջպետական վերջին զարգացումների վերաբերյալ «Արարատ» ռազմավարագիտական կենտրոը հարցում է նախաձեռնել։ «7 օր»-ի հետ զրույցում կենտրոնի տնօրեն Արմեն Այվազյանն ասաց, որ հարցմանը մասնակցում են պետական պաշտոնյաներ, քաղաքական, հասարակական և մշակութային գործիչներ, վերլուծաբաններ: Ահա թե ինչպիսի կարծիքներ կան։

Արմեն Այվազյանի համոզմամբ, Թուրքիային ներգրավելու ակնարկով վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը ցանկանում է ցույց տալ, որ Երևանն Անկարայի հանդեպ բարձր մակարդակի վստահություն ունի։ Բայց դա, քաղաքագետն անվանում է «ջայլամային քաղաքականություն». Հայաստանը չի ցանկանում ընդունել, որ Թուրքիան մինչև հիմա վարում է թշնամական, նույնիսկ ագրեսիվ քաղաքականություն։

-Բոլոր «ռազմադաշտերում» Թուրքիան գործում է ընդդեմ մեզ։ Իսկ ով՞ պետք է պատասխան տա, եթե թուրքերն իրենց թշնամական քաղաքականությունը շարունակ են վարել նաև ատոմակայանի պատերի ներքո,- հարց է բարձրացնում Արմեն Այվազյանը։

--------

Theme 3: The invitation by the Government of the Republic of Armenia to Turkey to participate in the construction of the new nuclear power plant in Armenia 3.1. In the context of the questions discussed above, how do you assess the February 21, 2009 statement by the Armenian Prime Minister, effectively inviting Turkey to participate in the construction of the new nuclear power plant in Armenia?

Foolish and void of principles that are in the best interest of the Armenian people. Even if the statement is actually political posturing, it is ill conceived. 3.2. What will Armenia gain from Turkey's participation in the Armenian nuclear power plant construction? Armenia would gain Turkish control over parts of its strategic infrastructure. In making such a statement, the Armenian government could have been sending signals to Russia that it has [perceived] options other than a strict strategic relationship with Russia. 3.3. What national security problems are likely to arise if Turkey does participate in the construction of the nuclear power plant in Armenia?

Clearly, Armenia would be at risk of Turkish blackmail. Further, both Turkey and Russia would battle over influence in Armenia, with Armenia not in control of a strategic element of its national survival. 3.4. Why did the Armenian Prime Minister, on the 12th of March (20 days after his first statement), change his position, stating that Turkey is expected to participate only financially, through=2 0the sale of some shares of the new nuclear power plant to Turkish companies? The Armenian government was most likely embarrassed when the original position was exposed by thinking people. 3.5. Do you support the idea of selling shares of the new Armenian nuclear power plant to Turkish companies?

No, never…

----

 

 

[Arpa]

OH! How wonderful!

Are we still playing that silly game, furkish furkbol, rusky futbolski and of course , the American “football” that has nothing to do with the “foot”, except when placed in the mouth.

Now that ankara is the capital of the US. If only Yerevan would move away from Moscow and become a suburb of W-ankara DC. Can you count your “blessings”, the furkish delights.?

====

Thursday, August 13, 2009

Better relations with Turkey could aid Armenia

Nicholas Clayton THE WASHINGTON TIMES

 

TBILISI, Georgia

Although the process has been slow, the historic bid to normalize relations between Turkey and Armenia announced in April has potential to shift regional power balances by giving Armenia an opportunity to wrest itself from dependence on Russia.

Turkey closed its border with Armenia in 1993 in retaliation for Armenia's support of an ethnic Armenian secession movement in neighboring Azerbaijan.

If the Turkish border reopened, landlocked Armenia would have greater access to trade through ports on the Mediterranean and Black seas, and would be less dependent on transit through Russia.

"Armenia is a weak country, and it is surrounded by countries that are either countries that are not friendly or were not friendly up until very recently," said Masha Lipman, political analyst with the Moscow Carnegie Center.

"So Armenia found itself with Russia as it's chief protector, but I don't think this will last for a long time. I think Armenia, like others, can diversify now," she said.

In April, diplomats from Turkey and Armenia disclosed that two years of secret diplomatic talks had produced a tentative framework for a package of sweeping reconciliation measures, including a reopening of the border and a bilateral commission to investigate what Armenians have called genocide by the Ottoman Empire, which preceded modern Turkey.

"Given the history of the relationship between the two [Turkey and Armenia], if this is real ... it should take a long time. We've only seen the beginning of it," said Ms. Lipman.

Armenia has maintained a close relationship with Russia since the fall of the Soviet Union, and Iran has been expanding its economic ties to the small country. Ms. Lipman said these relationships have been built out of necessity.

If opened up, Armenia could potentially work toward NATO and EU integration and could become a major transit country for energy trade like it's northern neighbor Georgia.

Apart from its turbulent relationship with Turkey, however, Armenia's domestic politics have been an obstacle to strengthening its ties with the West.

In June, the U.S.-funded Millennium Challenge Corp. cut $64 million from an aid program aimed at repairing Armenia's crumbling roads. The corporation's acting director, Rodney Bent, released a statement saying this was a punitive measure for Armenia, whose actions were "inconsistent with the eligibility criteria that are at the heart of the MCC program."

Mr. Bent was making reference to Armenia's May 31 municipal elections, which -- like the country's February 2008 elections -- were widely criticized by Western experts and the U.S. Embassy in Yerevan as fraudulent. With this loss of funds, Armenia turned to Russia and Iran.

Before the Iranian election crisis, talks were in the works for Iran to provide funding for the road reconstruction, and Russia announced this year it would offer a $500 million low-interest loan to Armenia, which has been hard-hit by the global economic crisis.

"It's a general challenge when countries start to compete for sponsorship. We saw this from several countries during the Cold War," said Ariel Cohen, a senior research fellow at the conservative Heritage Foundation in Washington.

"I wouldn't be too surprised if Armenia is trying to play this game, but as long as Turkey and Azerbaijan remain its adversaries, it will be difficult," Mr. Cohen said.

The biggest obstacle to normalization of ties remains Armenia's frozen conflict with Azerbaijan over the breakaway region of Nagorno-Karabakh. Nagorno-Karabakh, whose population is predominately ethnically Armenian, declared independence from Azerbaijan in 1991. The enclave received direct military support from Armenia as it fought to secede. Armenia now militarily controls the enclave as well as about 9 percent of Azerbaijan's total territory outside the disputed zone.

Karabakh is already labeled as being Armenian territory on many Armenian maps, but Turkish officials have stated that resolving the territory's unrecognized status would be a prerequisite to normalizing ties with Armenia. Ms. Lipman said changing the status quo, however, is a mistake.

"No one benefits from this conflict becoming hot instead of frozen. But any attempt to radically resolve it - any abrupt move, I think, is very dangerous there," she said.

Nonetheless, during a visit to Turkey in June, U.S. Secretary of State Hillary Rodham Clinton reiterated her support of Turkish efforts to resolve the Nagorno-Karabakh dispute.

The other major obstacle to Armenia-Turkey relations involves efforts to label as a "genocide" a World War I-era pogrom by Ottoman Turks against ethnic Armenians. An estimated 1.5 million Armenians died in massacres and forced marches by the Ottoman military.

Turkey says events during its Ottoman predecessor are for historians to evaluate and that no genocide took place.

Today, 20 countries have officially classified the event as a genocide, and President Obama said during his presidential campaign "America deserves a leader who speaks truthfully about the Armenian genocide."

However, when visiting Turkey in April, he backed away from his campaign remarks by not using the term "genocide." Mr. Obama later said that the Congress would not pass legislation for the U.S. to label the episode a genocide, so as not to not interfere with the normalization negotiations.

The U.S. State Department declined to clear its Yerevan staff to speak with the press, primarily because normalization talks with Turkey are at such a delicate stage, an embassy official said.

On the Turkish side, the normalization negotiations may have an impact on Turkey's bid to join the European Union.

In Europe, which hosts a large Armenian diaspora, leaders have cited the genocide dispute as one of several reasons to block its EU membership bid.

Ms. Lipman, however, denies the two issues are linked.

"It may be a good pretext, but I think the reason [Europe has stalled Turkey's membership negotiations] goes much deeper," she said. "There is an apprehension of Turkey as a rising nation, a strong economy, a country whose population is growing, as opposed to European countries, whose populations are going down. It's Muslim, which is another disadvantage. Again, this isn't very politically correct, but I'm sure this is regarded as a source of concern for many in Europe."

 

 

[Arpa]

Why is it that those who write about Armeno-furkish affairs have names like "Lipman" and "Cohen"?

Who assigned them judge and jury to the world?

Edited August 19, 2009 by ArpA

[Arpa]

TO GO OR NOT TO GO!

Shakespeare- Hamlet

To be, or not to be: that is the question:

Whether 'tis nobler in the mind to suffer

The slings and arrows of outrageous fortune,

Or to take arms against a sea of troubles,

And by opposing end them?

Every other news and commentary, be it in the Diaspora or the Homeland asks-

To go or not to go?

What do you think?

Please add other views and commentary.

To paraphrase Old Billy- “Whether it is nobler to ‘roll over and play dead’, or to take arms…”?

I have not read every one of those pro and con cacophony, and their reasonings. Here is a view from Srepanakert, (bold highlights mine);

http://news.am/en/news/3164.html

Should Armenian leader visit Turkey? Situation as seen from Stepanakert

09:51 / 08/27/2009

NEWS.am continues publishing a series of comments on the advisability of Armenian President Serzh Sargsyan’s visit to Turkey. The Armenian leader is to return his Turkish counterpart Abdullah Gul’s visit to Armenia. However, pressured by Azerbaijan, Turkey started setting preconditions for normalizing its relations with Armenia, particularly, the settlement of the Nagorno-Karabakh conflict.

In his turn, the Armenian leader stated he would visit Turkey provided the Armenian-Turkish border was reopened or a relevant process was under way.

Below are Nagorno-Karabakh experts’ opinions of the situation.

Talking to NEWS.am, Vahram Atanesyan, Chairman of the Foreign Relations Committee, NKR Parliament, said that “Turkey is not viewing the problem in the context of the present situation.” According to him, official Ankara believes the reopening of the Armenian-Turkish border to be such a vital issue for Armenia that the country will be ready for major concessions. However, Turkey should have put up with the fact that the Azerbaijan-dictated policy of “bringing Armenia to its knees” proved ineffective and “indecent of a country seeking EU membership.”

Atanesyan believes that reopening the borders and establishing diplomatic relations “is only a starting point for both countries seeking to normalize their relations, and the Turkish side is presenting it as an epoch-making event,” and its “counterproductive” attitude to the process is evidence thereof.

“Of importance is also the factor of Azerbaijan’s opposition, which is evidence of Turkey, and especially Azerbaijan, being failure-states. Both the states are unable to normalize their relations with Armenia, Nagorno-Karabakh, to say nothing of the Armenian people. However, this situation cannot be an everlasting one,” Atanesyan said. He pointed out that, to have influence on the South Caucasus, Turkey has to normalize relations with Armenia. One has the impression that too little time remains before the return visit for the process to show any essential progress or at least any prospects for it. “I do no think President Serzh Sargsyan will visit Turkey, it is desirable that the visit take place though.”

Speaking of the Armenian President’s possible visit to Turkey, the former deputy foreign minister of NKR Masis Mailyan pointed out that the Ankara-Yerevan relations are not so good “for a top-level visit to Turkey to be considered necessary.”

According to him, “the international PR over the normalization of bilateral relations is still working in Turkey’s favor.” “Specifically, Turkish diplomats succeeded in neutralizing the threat of the United States recognizing the Armenian Genocide this April. The public Armenian-Turkish dialogue, as well as Ankara’s appeals to other countries for not interfering in the process, proved to be the most substantial argument,” Mailyan said.

Good neighborly relations should be established, but “it is advisable now to work at a different level… Nagorno-Karabakh does not fully trust Turkey’s initiatives.”

Mailyan stressed that Ankara’s practical steps can prove the sincerity of Turkey’s intentions to normalize relations with Armenia: giving up the demand for Armenian territorial concessions to Azerbaijan; establishing diplomatic relations with Armenia and reopening the land border. “The steps are supposed to show us who we are dealing with: a country, which is still guided by the Pan-Turkism doctrine or with a modern-day Turkey, which is seeking EU membership and accepting the EU’s system of values,” Mailyan said.

Edited August 31, 2009 by ArpA

[ArmenainPatriot]

A big failure plus sacrilege. Their sucking up to the seljuk cancer was tantamount to urinating on the graves of our slaughtered ancestors, I will never forgive this full of shit government that we have.

[Arpa]

This is a very interesting article, specially considering the source. The WSJ seems to be the last bastion to succumb. The said paper, for obvious and covert reasons has been one of the staunchest mouthpiece of propaganda from ankara seems to have adopted a “new language”. Note the highlighted paragraph below, and see that it does not qualify the G word, even if it does not capitalize it. Note that it does not qualify it as “he said, she said”, “we say it was, and they say it wasn’t”, not in so many words anyway. It does infer that it is an historical fact - “historians estimate that in the last days….”. Is it that with articles of the like from their most loyal “allies” mehmet is finally admitting that it has no leg to stand on but to “bend its knee“ even if slightly and reluctantly, lest that “knee“ is once again smashed at the “gates of Vienna” ? The “gates of Vienna” is symbolic when their onslaught into Europe was stopped and their retreat started, when “the sick man of Europe“ cliché was coined. As things go ankara is once again is considered as the “sick man of Europe”, meanwhile they are holding their noses and trying to swallow that “bitter medicine“ to cure their sickness.

TURKEY, ARMENIA AGREE TO FORM TIES

 

Wall Street Journal

http://online.wsj.com/article/SB125176803503874627.html

Aug 31 2009

NY

 

Armenia and Turkey agreed on final talks to establish diplomatic

ties, overcoming a seemingly intractable rift marked by massacres of

Armenians under Ottoman rule.

 

The neighboring countries will be setting up and developing relations

for the first time, Turkish Foreign Ministry spokesman Burak Ozugergin

said. It is unclear if the talks will touch on the dispute over the

World War I-era killings. That issue is a major stumbling block to

Turkey's aspirations to join the European Union and has strained ties

with the United States.

 

Historians estimate that, in the last days of the Ottoman Empire, as many as 1.5 million Armenians were killed by Ottoman Turks in what is widely regarded as the first genocide of the 20th Century. Turkey rejects claims that the World War I killings, a defining element of Armenian national identity, amounted to genocide, and says many people were killed on both sides of the conflict. It says Turks also suffered losses in the hands of Armenian gangs.

 

Both sides said they will hold domestic consultations before

signing two protocols on the establishment of diplomatic relations

and development of bilateral relations. According to copies of the

protocols seen by Reuters, the border -- closed by Turkey in 1993 --

will reopen within two months of enforcing the protocol on development

of relations.

 

The plan to normalize ties was announced in April, but Monday's

statement marked the first real progress.

 

Turkey and Armenia also disagree about Armenian forces' control

of the Arzerbaijani region of Nagorno-Karabakh. Turkey is a close

ally of Azerbaijan and back Baku's claims to the region, which has

a high number of ethnic Armenian residents but is located within

Azerbaijan's borders.

 

Turkey was one of the first countries to recognize Armenia's

independence in 1991, but the two countries never established

diplomatic relations and their joint border has been closed since

1993. Ties began to improve after a so-called soccer diplomacy campaign

last year, when Turkish President Abdullah Gul attended a World Cup

qualifier in Armenia. Armenia's President Serge Sarkisian has said

he wants progress on reopening their shared border before he will

attend a World Cup qualifying match in Turkey on Oct. 14.

 

 

 

 

[Arpa]

http://www.visualparadox.com/images/no-linking-allowed-main/soccerball800.jpg

This is hilariously funny. It may best be posted under Comedistan.

Did you know that SS was comedian?

In furkey's court?

This may be the greatest pun/barakhagh/բառախաղ of the millenium. Also pay special attention to words"COURT and BALL" . We'll see who has th bigger "ball".

Why? Is it because the "grass is greener on the side"?

----

BALL IS IN TURKEY'S COURT: SERZH SARGSYAN

Tert.am 12.10.09 Speaking to journalists today, Armenian President Serzh Sargsyan responded to yesterday's statements made by Turkish officials. "Unfortunately, our public familiarizes itself with those statements from Azerbaijani websites, the authors of which, naturally, try to misrepresent Turkish officials' statements. However, there were such statements. I think those statements are, in the first place, addressed to an Azerbaijani audience," Sargsyan. Sargsyan stated that, otherwise, a very strange for him situation emerges.

Edited October 13, 2009 by Arpa