Ashot Posted April 23, 2008 Report Share Posted April 23, 2008 ՀԱՅՐԵՆԻՔԻՍ Ցորենի ծփուն արտերի եզրին Կանգնել խորհում եմ սրտիս մեջ լռին — Մի՞թե դու չէիր, հայրենիք իմ հեգ, Որ տայգաներից, մթին յուրդերից Հորդացող — եկող ելուզակների Բյուր նիզակ ու տեգ Սրտիդ մեջ մխված՝ ընկել էիր խեղճ, Քառուղու վրա բախվող ազգերի, Դաժան դարերի մղձավանջի մեջ, Սմբակների տակ խոլ նժույգների. Եվ սրում էին ճիչով խնդագին Անգղներն իրենց կտուցները վես Քո արևակեզ ժայռերի վրա՝ Հոշոտելու քեզ... Եվ սակայն հիմա Դու նորից ծաղկել, ցնծում ես նորից, Ելնում է ծուխը խրճիթներից հին, Ուր մայրս անուշ օրորել է ինձ, Իմաստավորել մանուկ իմ հոգին Քո հզոր լեզվով, երկիր կաթոգին։ Այնքան ժամանակ, որ պիտի հերկե Սևահողդ հին՝ քո կտրիճ որդին, Եվ գուսանդ վառ՝ սերդ պիտ երգե, Դու պիտի ծաղկիս, երկիր հայրական, Քո ոգով, ոճով և բարձրագլուխ, Դու պիտի հնչես, հնչես հաղթական, Իմ հին հայ լեզու՝ քա՛ղցր ու սրտաբո՛ւխ։ Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
onjig Posted February 25, 2021 Report Share Posted February 25, 2021 Post your thoughts ``` Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.