Ashot Posted April 23, 2008 Report Share Posted April 23, 2008 Մայրը (Շիրակի ավանդավեպ) Անտառներում` աշնան թափուր, Երբ թաց խավարն է իջնում, Երբ դաշտերում մերկ ու տխուր, Ցուրտ քամին շառաչում,- Ամեն անգամ ըզգում եմ նոր զրույցն այս խեղճ պառավ մոր: Եվ խորհում եմ, թե արդյոք ո՞ւր, Մեզնից մոտիկ կամ հեռուն, Որ անտերունչ խեղճին հիմա Չարի ձեռքն է հարվածում… Չգիտեմ` ե’րբ և ո’ր շենում Իրեն որդու, հարսի քով Մի խեղճ պառավ մայր էր կենում, Ծանըր ականջ, կույր աչքով: Ոտ ու ձեռից ընկած,անճար, Հաց չտային, չէր ուզում. եվ օրն ամբողջ նրանց համար Աաղոթքներ էր մրմնջում: -Օ’ֆ-ասում էր հարսն ամեն օր, Մերըդ բեռ է իմ վըրա. Բանըս թողած` օրը բոլոր Փեշն եմ բռնել ես նըրա: Աչքը` անկուշտ, ինչքան որ տամ, Միշտ անեծքը բերանին, Նստել է մեր շնչի վրան, Տար, կորցրու` ազատվիմ… -Ա’յ կին, ի՞նչ չար բան կըխոսաս, Մարդ էլ ծնող մորն էսպես… Կբարկանա աստված վրաս, Մեղա’ աստծու, մեղա’ քեզ: Բայց ամեն օր հարսն անողորմ Ամուսնու սիրտն էր կրծում, Եվ խստաբար պահանջում էր Իր չար կամքին գոհացում: Ու մի օր էլ ճըչաց, լացեց, Պոկեց մազերը գլխից, Վրա պրծավ, դուռը բացեց, Թե մորըդ տար իմ տնից. Թե ոչ` հիմի դուրս կթռնի Ու կըձենե աշխարհում, Թե մարդն իրեն օր չի տալի, Թե ուրիշին է սիրում: Թշվառ մարդն էր. ճարը կտրած, Վերցըրեց մորը պառավ, Անգութ հարսի աչքի առաջ Պարկը դրեց, ուսն առավ: Գլուխը կոր`ճամփա ընկավ, Միտքը` մռայլ ու խոլոր, Սև ամպերից գիշերն իջավ, Ճամփան` մթին ու մոլոր: Ուշ գիշերին հասավ անտառ, Խոր ծմակում, ծառի տակ, Պարկը ձըգեց- մորը անճար Ձըգեց անտեր ու մենակ: Աշնան քամին էր հե’կլտում, Գայլն էր տալիս կալանչին. Ոտքը փոխեց, որ դառնար տուն, Մոր ձայնն հասավ ականջին. -Երթաս բարով, աստված քեզ հետ, Ոտքդ քարի թող չգա. Տղա’ս, վերցրու պարկը քեզ հետ, Պարկը տանը պետք կըգա: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.