Old Photos

[Saramelkonian]

I always feel sad when I see this thread. My grandmother had several albums full of photos of her family (I'm sure that was very unusual back then, but she did). She used to show them to me when I was little, introducing each member of her family to me (and always ending with "Killed in Bloodbath" - I wrote a poem about it actually, which ended up being picked up by a composer and incorporated into some of his work). My grandmother, father and brother all lived in the same house. My father was blind, so after my grandmother died the house became extremely disordered. But you couldn't do anything about it, because my brother would get hysterical if you touch anything. Now my father is dead, and I realise how much has been lost. You can't find anything in that house - and not those photos. And my brother doesn't value his Armenian heritage at all (he is a little crazy, sadly), so I wouldn't be surprised if he'd thrown them away. I asked after them, and also some cartoons that my father had done, but he claims not to be able to find them

 

Sorry for going off in a self-indugent moment here.

[Sassun]

Sara

I know what you mean, I really sympathize with you. My grandmother used to show me those pictures too, and also tell me stories, and she used to name them all one by one , our family members and relatives . While I showed a lot of interest in this , my parents did not find it too interesting , and did not know who's who in each pic. I was too young to think of writing down the names on the back of each pic , or to write down many of the stories that she told me about the Genocide . Then she passed away and took all the info to the grave with her. Now I blame myself for not having thought of writing it all down. Now all those people will remain nameless forever.

[Saramelkonian]

Yes, exactly. It's so frustrating and sad. Because I'd heard these stories from when I was very small, it never occurred to me that they were anything out of the ordinary, anything that might need to be remembered and preserved. I think the first kick for me to try to learn more about it was when I learned that the Turkish government were trying to deny the genocide. I was just stunned when I learned that - how could they? But my grandmother was already dead by then, so who could I ask? And now my father is dead (the last of my relatives who spoke Armenian) and I think, could I have questioned him more? Maybe he knew more, maybe he just didn't want to talk about it. I wish I could talk to them now (especially my grandparents, who lived through it), and find out how they survived.

 

But sorry for the thread hijack - I do have a scan of their passport photo, which I will post later when I am on the right computer.

[Sassun]

No worries Sara, there are no 'rules' on 'hijacking' in the threads that I start. At least none on my part.

 

One question that in retrospect I wanted to ask and never managed to , was why they had thrown away all documents of land ownership etc. I think it's because they just thought it was pointless to keep, and also too painful, maybe. I don't know. I can only guess. Though it's difficult for me to understand , since I have difficulty parting with anything that has to do with my family. But that's just me, and I can't really judge their actions as they had seen what I haven't.

Edited June 11, 2007 by Sassun

[Sassun]

 

Why is it that in many of these pics it is the man who is sitting and the wife standing up ??? isn't it supposed to be the opposite ?

[Sassun]

Armenians during the Lebanese civil war

 

A.R.F volunteer fighters defend Bourj Hammoud:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

**

 

Filling gallons with water:

 

Destruction:

 

 

 

 

 

[Johannes]

1986ին պատկերագիրք մը հրատարակուած է այստեղ «The Armenian refugee camp in Aleppo-Ալբոմ Հալէպի Հայ գաղթականներու հիւղաւանին1922-1936» վերնագրով:

 

Հեղինակն է հանրայայտ ակնաբոյժ Ռոբերտ Ճեպեճեանը: Կը բովանդակէ 79 պատկեր հին Հալէպէն եւ իր խեղճ գաղթականներէն: Ցաւօք պատկերները գիրքէն վերցնելով չեմ կրնար տեղադրել այսեղ: Ի յիշատակ այդ օրերուն մի քանի անուն արձանագրեմ գիրքէն (album):

 

1-Համիդիէ քեմպ Hamidieh camp

 

2-Տխրութեան հրապարակ the scuare of sadness

 

3-Մարաշցիներու քեմպ

 

4-Ճիպինցիներու (Ջիբինցիներու) թաղամաս

 

5-Աւերակ տուներ

 

6-Քարայրի բնակիչներ՝ Զէյթունցի ընտանիք մը, Ճապրիէյէն (Ջաբրիէյէն) դէպի Նոր գիւղ տանող ճամբուն աջ կողմը:

 

7-Հայր Պալեանի Եկեղեցի բակը

 

8-Զէյթուն Խանի փլատակը, խոշոր շէնքն ու անոր հայ բնակիչները:

 

9-Միս Բիւլ ( Mrs. Bul ) էսթոնացի բարեկամը եւ անոնք որ մանկութիւն չունեցան:

 

10-Ուրֆացիներու թաղ

 

11-Դարակներու վրայ (պատի մէջ պահարան, խոռոչ) նստած երեխաներ դաս կը սորվին

 

12-Աղիւսներ Աճուրլուք (աճուր թառլա-أرض العجور) թաղամասի շինութեան համար

 

13-Ասոնցմով ալ կառուցուեցաւ Բոստան Պաշան (Bostan Pascha)

 

Հաւաքական աշխատանքով կառուցուեցան նոր թաղամասեր եկեղեցիներ:

 

Հիմա այդ ամէնը անցեալի մաս կը կազմէ: Հայք ընդհանրապէս բարեկեցիկ են եւ համեմատաբար լաւ տեղեր կը բնակին: Հին campերէն շատ բան չէ մնացած:

 

Մեր մեծերը կը պատմէին Եղեռնը սերունդը յաջորդող սերունդի մասին: Հայեր յարձակողական եղած են իրենց թաղերը այցելող այլազգի (արաբ) շրջուն վաճառորդներու (իշապան), հրեայ փերեզակներու հանդէպ: Մենակ անցորդներ չեն համարձակած հայոց թաղերէն անցնել: Աղքատ էին եւ օրահիկով ապրող մարդիկ: Նոյն բակին մէջ յաճախ 4-5 ընտանիք կապրէին, բայց այդ թշուառ կեանքին մէջ մարդիկ ուրախ եւ համերաշխ ըլլալ գիտցած են:

 

Դաւուդիէ Davoudieh, Խորտլակ Khortlak, Ջդայդէ Jedaydeh...համարեայ Հալէպի շուրջ բոլորը հայաբնակ եղած է նախապէս: 1946էն սկսեալ աժան կամ սուղ ծախեցին եւ գացին Հայաստան:

 

Ինչ պատումներ լսած եմ հին մարդոց մասին է՜հ: Աստուած ողորմի հոգին այդ մարդոց: Լանգըր Յախուբ, Բարթըխ Միսակ, Շոհմալի Սարգիս եւ ովքեր եւ ովքեր: Լաց մըն ալ ինձմէ: