-
Posts
32,837 -
Joined
-
Last visited
-
Days Won
333
Content Type
Profiles
Forums
Events
Gallery
Everything posted by MosJan
-
Seyrani Hayr@ nuynpes Zinvorakan er yete chem sxalvum, yev yete chem sxalvum na mets gorts katarets Artsaxyan azatagrman jamanak
-
The Son of the General/Parliamentary Deputy Cannot be Punished Levon Hayrapetyan March 21, 2008 After being beaten and horribly tortured in Etchmiadzin on March 13th, 23 year-old Sepuh Karapetyan died. His only ‘crime’ was that he dared to defend one of the neighborhood girls from the person who had been bullying her around. That person was Zarzand Saroyan, the son of Seyran Saroyan who is an Army General and a member of the National Assembly. printable version email to friend A friend of the slain Sepuh, who wished to remain anonymous, relates that, “Sepuh, his brother and another pal called up the General’s son to tell him that his advances towards the girl weren’t welcomed.” This friend notes that what transpired was a fight in which knives were whipped out. In self-defense, one of Sepuh’s friends wounded Zarzand with a knife. The group fled the scene, not wishing for things to get uglier. The Etchmiadzin police have brought criminal charges against Sepuh’s brother. The same day, General Saroyan, who was in Moscow, heard about the incident by telephone and issued his directive as to what should be done. Buoyed by his father’s order, the younger Saroyan, along with General’s bodyguards, began to turn the town of Etchmiadzin upside-down in order to locate those who dared to raise a finger against him and exact the appropriate degree of revenge. Sepuh and two of his friends fell into the clutches of Zarand who, along with his retinue of eight bodyguards, proceeded to teach the three youths a very ‘bloody lesson’. “When they found Sepuh’s body it was very badly beaten and showed torture marks. His shoes and socks had been removed so that they could beat his bare feet to a pulp. His legs had turned white from the blows. His hands had been pierced by some sharp implement in a fashion similar to the nails driven through the hands of Jesus. You couldn’t even fix your eyes on the guy’s head and neck, so horrible were the wounds.” relates one of Sepuh’s friends whose name we cannot divulge for understandable reasons. According to Sepuh's relatives his other two friends were also savagely beaten. They went into hiding after the incident out of fear of further reprisal. A forensic team in Yerevan examined the body of the 23 year-old. “However they tried to conceal the beating and torture traces on the body they couldn’t because the wounds were too deep.” says a person who attended the burial procession. This person also relates that Sepuh’s relatives had decided to place the coffin containing his body in the square in the middle of Etchmiadzin as a sign of protest and to demand that the guilty be brought to justice. “But they thought better of it in the end.” says this same individual. He painfully related to us that the slain boy’s parents are very fearful for their eldest son who is now being hunted down by the police and by the thugs in Zarand’s gang who remain free to this day. Let us remind our readers that one year ago General Saroyan’s same son ran over two 10 year-old boys with his car. As a result, one of the youngsters died and the other was crippled for life.
-
Գեներալ-պատգամավորի անպատժելի որդին http://hetq.am/static/images/frontend/pixel.gif Լեւոն Հայրապետյան Մարտ 21, 2008 http://hetq.am/static/images/frontend/pixel.gif http://hetq.am/uploaded/image/articles/2008/03/0308-s_saroyan.jpg Մարտի 13-ին Էջմիածնում դաժան ծեծի ու խոշտանգումների ենթարկվելուց հետո սպանվեց 23-ամյա Սեպուհ Կարապետյանը: Նրա «մեղքն» այն էր, որ «հանդգնել» էր պաշտպանել թաղի աղջկան` նրան անհանգստացնողից: Իսկ անհանգստացնողը գեներալ, ԱԺ պատգամավոր Սերյան Սարոյանի որդին էր` Զարզանդ Սարոյանը: http://hetq.am/static/images/frontend/i_print.gifտպել http://hetq.am/static/images/frontend/emailtofriend.gifուղարկել ընկերոջը «Բացատրելու համար, որ իր հարեւանի աղջկան ցանկալի չեն Զարզանդի հետապնդումները, Սեպուհը, եղբայրն ու էլի մեկ հոգի գեներալի որդուն կանչել են պարզաբանման»,- պատմում է սպանված երիտասարդի բարեկամը (անունը, հասկանալի պատճառներով, չենք նշում): Ըստ նրա` պարզաբանումն ընթացել է ծեծ ու ջարդով, անգամ` սառը զենքի գործադրմամբ: Ինքնապաշտպանության նապատակով Սեպուհի ընկերներից մեկը կտրող գործիքով հարվածել եւ վնասվածք է հասցրել Զարզանդին` գեներալի որդուն: Իրավիճակն ավելի չթեժացնելու համար նրանք դիմել են փախուստի: Փաստի առթիվ Սեպուհ Կարապետյանի եղբոր նկատմամբ Էջմիածնի ոստիկանությունում հարուցվել է քրեական գործ: Միջադեպի մասին հեռախոսով տեղեկացվել է այդ օրը Մոսկվայում գտնվող գեներալ, ԱԺ պատգամավոր Սեյրան Սարոյանը: Նա հեռախոսով տվել է գեներալական իր հրահանգը: Գոտեպնդված Սարոյանի հրահանգից` կրտսեր Սարոյանը հոր թիկնազորի տղաների հետ սկսում է տակնուվրա անել քաղաքը` իր վրա ձեռք բարձրացնողներին հայտնաբերելու եւ հաշվեհարդար տեսնելու նպատակով: Կարապետյան եղբայրներից ձեռքն է ընկնում Սեպուհը` երկու ընկերների հետ: Իր ութ պաշտպանների հետ Զարզանդը երեք երիտասարդներին տանում է արյունոտ դաս տալու... «Սեպուհի դիակը գտել են խոշտանգված ու բարբարոսաբար ծեծված: Կոշիկներն ու գուլպաները հանել էին ու բաց ոտքերին այնքան էին հարվածել, որ ծնկներից ներքեւ դրանք բամբակի պես փափկել էին: Ձեռքերը ծակել էին սուր գործիքով, ինչպես Հիսուսին` մեխերով: Իսկ գլխին ու պարանոցին ստացած վերքերին անհնար էր նայել. սիրտ էր պետք, որ դիմանար»,- ասում է սպանվածի բարեկամներից մեկը, ում անունը նույնպես չենք կարող նշել: Համաձայն հարազատների` Սեպուհի երկու ընկերները նույնպես դաժան ծեծի են ենթարկվել: Դեպքից հետո նրանք թաքնված են. «Հաշվեհարդարից են վախենում»,- ասաց բարեկամներից մեկը: 23-ամյա երիտասարդի դիակը դատաբժշկական փորձաքննության է ենթարկվել Երեւանում: «Որքան էլ փորձել էին դիակն այնպես մշակել, որ բռնության ու ծեծի հետքերը կոծկեին, չէր ստացվել. դրանք շատ ավելի խորն էին քողարկվելու համար»,- պատմում է հուղարկավորության մասնակիցներից մեկը: Վերջինիս փոխանցմամբ` Սեպուհի ազգականները, ի նշան բողոքի ու ընդդեմ անպատժելիության, որոշել էին հանգուցյալի մարմինը դնել Էջմիածնի հրապարակում: «Բայց ինչ-որ զանգ կանխեց այդ քայլը»,- ասաց հուղարկավորության մասնակիցը: Նա ցավով նշեց, որ սպանվածի ծնողները, միջնեկ տղային հողին հանձնելով, անհանգստացած են ավագ որդու ճակատագրով: Քանի որ այսօր նրան փնտրում են եւ ոստիկանները, եւ Զարզանդի թիմի անդամները, որոնք դեռեւս ազատության մեջ են: Հիշեցնենք, որ մեկ տարի առաջ գեներալ Սարոյանի նույն որդին վրաերթի ենթարկեց 10-ամյա երկու տղաների, որոնցից մեկը մահացավ տեղում, իսկ մյուսը դարձավ հաշմանդամ: hetq.am
-
es esqan lurja harster@ ?? Ashot ?? ur es mi dzen hani tesnenq um vra es siraharvel ? ova baxtavor Zoqanch@ vor qo n@man pupushik pessatsu a unenalu
-
iys depqum uremn yerg @mi qich pit poxvi
-
joghovurd jan mi harst unem, indz ogneq haskanam pleaze es ashot kochetsyal@ esor mi hat karmir vadra berel drel im Moxrramani vra, inch eq kartsum inch a nshanakum, ????
-
Alma jan we had to turn on our AC at 8am this morning
-
Zara jan hima qani zuyg unes ?? ( koshik )
-
vonst chunem vagh@ gnum em nor meqena nayem / arnem
-
iys paragayum - vor mardkants 1 amis a asum enq zerts mnatseq viravoranqnerits , mardkanst anuner mi K@ptsreq, chen lsum sharunaketsin, bayst henst irenst mi 2 bar asetsin ashxarh@ uzuzm en irents advakat lini irents pashtpan, Vay amman irents neghatsrel en vay amen haseq ... mi amboghj hanrutyan drel en sanri beran yev inch ases chases anpatvum en / inch iravunqov ???
-
mer qerin mi lav xosq uni Inch asem vor chaseluc lav lini
-
Armenia’s First Stamps: Mount Ararat and the Tri-color http://hetq.am/static/images/frontend/pixel.gif Lena Nazaryan March 21, 2008 http://hetq.am/static/images/frontend/pixel.gif begining Independent Armenia’s first stamp was printed in 1992. (Photo 8) In 1991 a competition was announced for the stamp design in which 100 individuals submitted some 400 entries. The theme of the first stamp had already been selected - Mount Ararat and the Tri-color flag. Graphic designer Harutyun Samuelyan was the author of that first stamp. http://hetq.am/static/images/frontend/i_print.gifprintable version http://hetq.am/static/images/frontend/emailtofriend.gifemail to friend http://hetq.am/uploaded/image/articles/2008/03/0308-namak-6.jpgMr. Samuelyan states that, “That stamp was my first attempt at such a design. Sixteen years later I still believe it’s one of my best stamps, even though I see some shortcomings in it. If I were to draw it now, I’d make Ararat taller, as it appears in the winter months with more snow on its peaks. In the sixteen years since he’s designed more than 100 stamps. The artist confesses that designing stamps is one of his best-loved pastimes. He continues to submit new sketches to the HayPost committee responsible for new stamp design. “The only difference, he says, is that back then I’d use pencil or water colors and now I use the computer. After the printing of the first stamp the Minister for Communication and Transport decreed the creation of the firm “Namakanish Ltd” (Namakanish is the word for stamp in Armenian). It has been involved in stamp preparation and circulation since 1992. Harutyun Samuelyan is the head artist in “Namakanish”. He relates that it wasn’t right that most of the stamps printed lately were his creations. He confesses that this resulted from the fact that it’s been difficult to get young artists interested in stamp design due to the low honorarium involved; about $5 per stamp. He notes that stamps designed during Armenia’s period of independence are of much higher quality, both aesthetically and informatively, than stamps of the Czarist and Soviet eras and that the themes represented are more diverse and expansive. Stamps are a lucrative business In November 2006, management authority of HayPost was ceded to the “HayPost Trust Management Ltd” firm. During the years 1992 to 2006 “Stamp Ltd.” issued some 300 stamps. Today, however, HayPost has decided that these stamps cannot be used as postage but only for collecting purposes. This decision was not accidental. Starting in 2003 relations between “Namakanish” and HayPost had soured due to the fact that the printing and issuing of stamps had become big business. “Namakanish” would print a stamp and sell it to HayPost for 80 drams per piece. HayPost, in turn, would put the stamp into circulation for 100 drams, thus making a 20-dram profit. This situation lasted for some time since the brother of the director of “Namakanish” was a Parliamentary Deputy with influential connections. Hans Boon, Director General of HayPost Trust Management, during an April 27, 2007 interview he gave to the newspaper Delevoy Express described the situation thusly, “While HayPost was the one providing mail service, it was Namakanish that was raking in the profits. There were other reasons for the disagreements as well. Given that it had sole issuance rights, Namakanish would often sell stamps in bulk overseas. While not prohibited, it reached such extreme levels that stamp collectors abroad would get their hands on Armenian stamps before local collectors. Also, stamp sales overseas were quite profitable. Stamps with a face value of 150-500 drams were being sold for 1-3 Euros. One of the people we interviewed familiar with the workings of Namakanish said that the firm had entered into an exclusive arrangement with a buyer named Barsumian in London. According to the agreement Namakanish would sell this person Armenian stamps and couldn’t sell stamps to anyone else for a period of six months in order for Barsumian to recoup his initial investment. http://hetq.am/uploaded/image/articles/2008/03/0308-namak-8.jpg All this resulted in the scarcity of stamps for postage in Armenia. Lara Tcholakian, Deputy Director General for International Relations Manager at HayPost Trust, told us that, “We had a scarcity of stamps in 2006. Thus, we were obliged to employ bar codes in order to somehow verify the sale of stamps.” Hans Bon states that, “Even though stamps were being printed in large quantities only a tiny amount would reach HayPost. The monies realized from stamp sales didn’t cover the expenses of the mail services provided.” HayPost could no longer tolerate this set-up and refused to circulate stamps issued by Namakanish. During 2006 Namakanish had printed up some 51 various stamps that would wind up not being publicly circulated. As it turned out, Namakanish and HayPost could never iron-out their differences to at least circulate the already printed stamps. The Ministry of Communications remained neutral in the matter. Stamp collector Yuri Kupalyan laments that; “In the end it was Armenian philately that suffered from this war over money by these two departments. In the 2006 print run were four stamps dedicated to the victories achieved by six of our chess masters. The stamps have never been put into circulation and thus these events have never been duly recorded in stamp form.” The 2006 stamp run remains in limbo. In order to recoup the money spent to print these stamps the Ministry of Communications and Transport decreed that they be put on sale. Yuri Kupalyan argues that, “This approach doesn’t serve the interests of stamp collectors. Stamps are issued to be used as postage and are later collected by aficionados. What collector would buy a stamp that hasn’t been used as postage?” In 2007, after lengthy debate, the Armenian government granted the sole right for stamp printing and circulation to HayPost. Throughout the world it’s accepted practice to print and circulate artistic miniatures that resemble stamps. However, these items aren’t considered true stamps. Other than the word “Hayastan” (Armenia) on legitimate stamps there is little else besides the word “post” in Armenian and English. Lara Tcholakian states that, “We are now establishing links with agents that sell stamps overseas. Through them we will be selling Armenian stamps at just a bit more than face value. The agents will compete with each other and thus the prices Armenian stamps will not increase to the extent that people loose interest in collecting them. Presently, we don’t really know how many stamps are being sold overseas since we’re new to the game and haven’t yet done the research. In 2008, however, we foresee selling 15% of our stamps abroad.” But it’s still not clear how many varieties of stamps will be issued in 2008 and what their themes will be. The Stamp Committee over at HayPost has presented their stamp designs for the current year to the Ministry of Communications and is awaiting an answer. In any event, these stamps should have already been printed. It’s commonly accepted throughout the world for collectors to know at least one year in advance regarding upcoming stamp issuances. Collectors in Armenia can only guess regarding the future. Lara Tcholakian assures us that in the coming years the authorization process for stamp issuance will be corrected and that information regarding upcoming stamps will be published in advance as well. http://hetq.am/uploaded/image/articles/2008/03/0308-namak-9.jpg HayPost issued 27 stamps, ranging in value from 50-350 drams, for circulation in 2007 and 1 2006 that was a joint Armenian-Russian venture. The “Yevroba” stamp issued by HayPost was judged to be the finest stamp, from among those of 50 postal operators, at the 2007 European stamp competition. The “EUROPA” stamp is dedicated to the 100th anniversary of the Scout Movement. It’s next to impossible to say to what degree Armenian stamps are cherished by collectors or how well known they are since oftentimes stamps are collected not according to the country of origin but by thematic content. Thus, postal agencies tend to print stamps according to themes: nature, culture, sports, cuisine, etc. Even stamp series are issued, for example Armenian churches or universities. Most competitions however are won by collections that are comprised of stamps from individual countries. Lara Tcholakian agrees that, “In terms of the business end, thematic stamp runs are the most advantageous since you’d probably only find a handful of people in the world interested in a stamp say dedicated to Nemrut Baghdasaryan, the father of photo-journalism in Armenia, or to the 150th anniversary of the birth of troubadour Gusan Sheram.” According to HayPost figures only 1% of stamps sold in Armenia are bought for collection purposes. Overseas, this figure is closer to 15%. She adds that, “We are studying the market to see what types of stamps are of most interest in the world. This doesn’t mean that we’ll be neglecting famous or worthy individuals in the eyes of Armenia. No, we’ll print stamps dealing with these people as well.” Collector Yuri Kupalyan says, “My fear is that we’ll soon be seeing only trees and flowers on our stamps and that the faces of important people will be forgotten. Yes, business is business, but through stamps we can introduce the world to our country and noteworthy sons and daughters. This aspect must not be overlooked.” Any one can suggest a theme for a stamp. Before finalizing its stamp program for the coming year, HayPost makes the rounds of various state and private departments for proposals for stamp themes. The HayPost stamp committee then reviews these proposals and the chosen themes are in turn submitted to the appropriate committee at the Ministry of Communications and Transport. Once the themes are chosen, the work of the artists and designers begins. Armenian stamps are printed in Holland.
-
banjari anun mi tveq
-
Arpan mi qani tary araj patasxanel e et hartsin - chem hisum te vor mek Topicn er sakayn manramasn asele hima k@ga yve norits akanjnernis k@qashi
-
ha - et napastak@ inch kap uni mer Zatiki het ???
-
Avo jan te haskanas indz el asa
-
PS. Orhniayl e HAroutyun@ Qristosi
-
Ed jan vagh@ zangem i 2 tegh tesnem nor tarun menak 2 kanteyner eyin durs toghel - en el himnakanum 1 shabat araj chkar - tesnem te meronts mot ka achqis vra kasem
-
he henst et enq uzzum vor mardiq Astsu koghmits tvats et t@has ughegh@ ogtagortsen yev voch durs tan inch patahi bats forumi mej mardkants hastseyin anarganqner ?? um qo HAyerin ?? viravorel en mardkants - hiam el mardiq irents en asum ? hima inchu en vat zgum ?? inch en panikayi mej @enkats 100avor PM/ner ugharkum ?? te chl@tsogh yerexun kat chen talis ?? dzenernit k@treq ( irenq giten te um masin e xosq@ ) yes fashist chem - isk qez ova tvel et iuravunq2 ind z fashist anvanelu ?? iy vijvatsq - es forumi hastseyin xosatsogi yve indz fashist anvanogi mer@ yev manuk@ Kaskats unes im HAyutyan vra ?? ari andzamb tes - lav el gites ur em um dur@ chi galis es forum@ karrogha el chgal, ov irenq irents chen karraogh pahel' harganqov yev chapavor togh nuynisk porst chanen ner galu es forum@ Ankaxa - sa voch opozitsya e voch el karravarutyun - azat es xoselu - sakayn chap@ janachelov - mardkanst harganqov motenalov yev aranst vargabekelu vochmekin PS. HArjan sorry Aper / forum@T aylandaketsinq / k@maqrenq
-
Avon 100% jishta yes kaseyi 10000% jishta / der 100000000000000% jishta Apri Avon iy Avoyi g@Rats yerb kardatsy mi DVD/video mitq@s z@enkav Glandal shata p@t@tvum da, internetum el kan te man gas k@tesnes aper, mardiq nayum en - chgiten el inch en anyum - bayst te mej@ mi xotaker vochxar mi amboghj tohmi turqa anvanum, yerevi janaches um masina xosq@, tohmits mek@ esh esh verchers prezidenty teknbatsu er LTP en asum internetum mor@ boz en hanel - hor@ davajan - iren turq t@ghayin sionist ha asumen nor serya en hanelu shutov, spasenq tesnenq
-
Գագիկ Շամշյանը http://hetq.am/static/images/frontend/pixel.gif Արարատ Դավթյան Մարտ 21, 2008 http://hetq.am/static/images/frontend/pixel.gif http://hetq.am/uploaded/image/articles/2008/03/0308-shamshyan.jpg «Չորրորդ իշխանություն» եւ «Առավոտ» թերթերի ֆոտոլրագրող Գագիկ Շամշյանը մարտի 1-ի գիշերն Ազատության հրապարակում էր: Նա որոշել էր ֆոտոռեպորտաժ պատրաստել, թե ինչպես են նստացույցի մասնակիցները դիմավորում գարնան առաջին օրը: Սակայն վերջիններիս ցրելու եկած ոստիկանները դաժանաբար ծեծել են ֆոտոլրագրողին: http://hetq.am/static/images/frontend/i_print.gifտպել http://hetq.am/static/images/frontend/emailtofriend.gifուղարկել ընկերոջը «Ժամը 6-ի սահմաններում ճանապարհային ոստիկանության եւ «ՕՄՕՆ»-ի ցանցապատ ավտոմեքենաներն իրարից 1 մ հեռավորությամբ Օպերայի ամբողջ տարածքը շրջապատեցին: Ես հրապարակից դուրս եկա, որպեսզի այդ տեսարանը նկարեմ»,- պատմում է Շամշյանը: Քիչ անց նա հրապարակից լսել է հայհոյանքներ, կանանց ճիչ ու տեղացող անեծքներ: Վերադառնալով` տեսել է, որ ոստիկաններն ու հատուկ ջոկատայինները վահաններով, ռեզինե մահակով եւ էլեկտրաշոկով զինված` ցուցարարներին անխղճորեն ծեծում են: «Նույնիսկ ֆոտոապարատով ֆիքսել եմ, թե ինչպես է «ՕՄՕՆ»-ականը շտիկ-նոժով (սվին-դանակ) կտրում վրանի թելը եւ այն շուռ տալիս: Առանց իմանալու, թե ներսը ո՞վ կա, քանի՞սն են, դուբինկաներով սկսում էին խփել»,- պատմում է ֆոտոլրագրողը: Նրա խոսքերով` այդ պահին հիշել է Թումանյանի «Թագավորն ու չարչին» ստեղծագործության «Առաջը` ջուր, հետեւը` սուր, սուգ, վայնասուն, իրարանցում» տողերը»: «Մտածեցի` Կարապի լճի մոտից այդ սպանդը նկարել Թումանյանի արձանի ֆոնին: Չորս-հինգ կադր էի արել, մեկ էլ մի քանի ոստիկան ֆոտոխցիկի արձակած լույսը նկատեցին ու, հայհոյանքներ տեղալով, հարձակվեցին վրաս,- հիշում է Գագիկը:- Սպեցնազից մեկը կար, գլխից արյուն էր հոսում: Ասաց` արա, էս արյան համար պատասխան եք տալու: Ձեռքիցս ապարատը խլեց ու հարվածեց»: http://hetq.am/uploaded/image/articles/2008/03/0308-shamshyan-1.jpg Գ. Շամշյանը, որն աշխատանքի բերումով ճանաչում է գրեթե բոլոր բարձրաստիճան ոստիկաններին, ցույց է տվել լրագրողի վկայականը եւ հայտարարել, որ իրավունք չունեն խոչընդոտել իր մասնագիտական գործունեությանը: Սակայն միջադեպին ներկա ոստիկանության գնդապետ Ռոբերտ Մելքոնյանը հրահանգել է` «սրան ընենց կխփեք, որ հետքեր չմնան»: 6-րդ վարչության աշխատակից Արման Հարությունյանը (երգչուհի Շուշան Պետրոսյանի ամուսինն է) ձեռնաշղթաներ է հագցրել ֆոտոլրագրողին, նրան գցել են գետնին եւ 15-20 հոգով հարվածել կողերին, մեջքին ու ոտքերին: Հետո Կարապի լճի մոտից բերանքսիվայր քաշելով` տարել են Թումանյանի արձանի մոտ: http://hetq.am/uploaded/image/articles/2008/03/0308-shamshyan-2.jpg «Թարսի պես բջջային հեռախոսներս անընդհատ զանգում էին: Մեկի մեղեդին Բեթհովենի «Հաղթանակ» սիմֆոնիան էր, մյուսինը` «Պայքար, պայքար մինչեւ վերջ»-ը: Սա ոստիկաններին ավելի էր կատաղեցնում: Ասում էին` «էս պայքարի ես հելե, հա՞» ու հայհոյելով ծեծում,- պատմում է Շամշյանը:- Ոստիկանության Նորք-Մարաշի բաժանմունքի պետի տեղակալ Էդիկ Գալստյանը, բա` «արա, խառը վախտ ա, սրա աչքի թայը հանեք»: Կռացել, ուզում էր մատը մտցնել աչքս»: Այդ պահին միջամտել է ոստիկանության 6-րդ վարչության պետի տեղակալ Կարեն Բաբակեխյանը եւ ասել` «դրա հետ գործ չունեք, էլ մի խփեք»: Գագիկին 20-25 րոպե փորի վրա գետնին պառկած թողելուց հետո` տարել են ոստիկանության Երեւանի քաղաքային վարչություն, այնուհետեւ` Կենտրոնի բաժին: Այստեղ արձանագրություն են կազմել, թե իբր նրան բերման են ենթարկել Օպերայի հրապարակից` ոստիկաններին դիմադրություն ցույց տալու եւ զազրախոսելու համար: Շամշյանը հրաժարվել է որեւէ փաստաթղթի տակ ստորագրել: Ժամեր անց նրան տեղափոխել են Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքի ոստիկանություն: Քրեական հետախուզության բաժանմունքի պետ Արթուր Աբրահամյանը ֆոտոլրագրողին մերկացրել եւ մանրազնին խուզարկել է: Սենյակում մի պահ մենակ մնալով` Գագիկը զանգել է գործընկերներին եւ մարդու իրավունքների պաշտպան Արմեն Հարությունյանին. «10 րոպե չանցած` բարձր ձայներ լսեցի: Ոստիկաններն օմբուդսմենին ասում էին, թե Շամշյան ազգանունով թղթակից բաժին չի բերվել, իսկ պաշտպանը պնդում էր հակառակը»: Քիչ անց քրեականի պետ Ա. Աբրահամյանի ներկայությամբ օմբուդսմենին ֆոտոլրագրողը պատմել է կատարվածը եւ շեշտել, որ հենց Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում իրեն հայհոյհել են, ծաղրել ու հոգեբանական ճնշումների ենթարկել: Քրեականի պետը, ի պատասխան օմբուդսմենի` լրագրողին անմիջապես ազատ արձակելու հորդորներին, նշել է, թե որոշողն ինքը չէ, «վերեւից հրաման է եղել, իրենք էլ բերել են բաժին»: Ա. Հարությունյանի հեռանալուց հետո ֆոտոլրագրողի ինքնազգացողությունը, առավոտվա ծեծի պատճառով, կտրուկ վատացել է: Նա անգամ ուշագնաց է եղել: Շտապօգնության բժիշկները հայտարարել են, որ վերջինս պետք է անհապաղ տեղափոխվի հիվանդանոց: Ոստիկաններն իրենց մեքենայով Գագիկին փորձել են տանել Նոր Նորքի զանգվածում գտնվող Սբ. Գրիգոր Լուսավորիչ հիվանդանոց: Շամշյանն ընդդիմացել է: «Սերժ Սարգսյանի խնամու հիվանդանոցն է: Կամ արձանագրություն չէին կազմի, կամ էլ սխալ բաներ կգրեին»,- համոզված է նա: Ֆոտոլրագրողին տարել են ուրիշ կլինիկա, բժշկական օգնություն ցուցաբերել ու կրկին տեղափոխել ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին: Գիշերը ժամը 23:30-ին, օմբուդսմենի գրասենյակի աշխատակիցների ստորագրությամբ, նրան, ի վերջո, ազատ են արձակել: «Ֆոտոխցիկս Օպերայի մոտ հափշտակեցին ու վերջ, էլ հետ չտվեցին: Իսկ այստեղ իրերս վերադարձնելիս չտվեցին հիշողության ֆլեշ քարտերս, թե` նման բան մոտդ չի եղել,- պատմում է Գագիկը,- 3 օրից քրեականի պետը զանգեց, բա` սեղանի տակից 2 ֆլեշդ էլ գտել ենք, արի վերցրու: Բայց դրանք փչացրել են, մեջի արժեքավոր նկարները, հոդվածներն ու ինֆորմացինան` մաքրել»: «Այսքան օր անցել է, բայց իրավապահները ոչինչ չեն անում: Ես հայտարարել եմ, որ ֆոտոխցիկս հափշտակել են, ինձ դաժանաբար ծեծել, հայհոյել, ծաղրել: Տվել եմ կոնկրետ անուններ: Նույնիսկ օմբուդսմենն է նշել, որ խոչընդոտել են իր աշխատանքը: Կապ չունի, իրենց թույլատրվում է խախտել օրենքը»,- եզրակացնում է Գ. Շամշյանը:
-
Մարտի մեկ. ականատեսի վկայություն http://hetq.am/static/images/frontend/pixel.gif Արարատ Դավթյան Մարտ 21, 2008 http://hetq.am/static/images/frontend/pixel.gif http://hetq.am/uploaded/image/articles/2008/03/0308-opera.jpg Հովիկը 46 տարեկան է: Փետրվարի 19-ի ընտրություններից հետո նա մասնակցել է ընդդիմության հանրահավաքներին, գիշերել Ազատության հրապարակում: Մարտի 1-ի եւ լույս 2-ի գիշերվա իրադարձությունների մասին նրա պատմածները ներկայացնում ենք գրեթե առանց խմբագրման: http://hetq.am/static/images/frontend/i_print.gifտպել http://hetq.am/static/images/frontend/emailtofriend.gifուղարկել ընկերոջը Գիշերը ժամը 1-ից սկսած ժողովրդի մեջ խոսակցություններ պտտվեցին, թե իբր Արթուր Բաղդասարյանը, որպես անվտանգության քարտուղար, այդ գիշեր Օպերան «մաքրելու» հրամանագրի տակ ստորագրել է: Կային մարդիկ, որ հավատացին: Որոշները նույնիսկ գնացին տուն: Բայց ես լուրջ չընդունեցի, մտածեցի, որ հերթական պրովոկացիան է (ամեն օր էլ զորքի հարձակման մասին խոսում էին): Ժամը 6-ին կարծես այդ լուրերը հաստատվեցին: Ասացին, որ հրապարակի ուղղությամբ զորք է գալիս: Անմիջապես տղամարդկանցով հրապարակի երկայնքով շարվեցինք` կանանց ու երեխաներին թողնելով մեր թիկունքում: Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը մոտեցավ բարձրախոսին եւ ասաց. «Զգույշ եղեք, խնդրում եմ` հանկարծ որեւէ մեկդ ձեր նախաձեռնությամբ քայլ չանեք: Ոստիկաններն էլ են մեր ժողովուրդը: Կգան, իրենց պահանջները կներկայացնեն եւ ըստ այդմ էլ` կորոշենք մեր անելիքը»: Երեւի 10 րոպե անց հայտնվեցին: Մեզնից 1-1,5 մ հեռավորության վրա դեմ դիմաց շարվեցին: Բոլորը սաղավարտով էին, վահաններով եւ դուբինկաներով: Առաջին շարքում կանգնածները ոստիկանական զգեստով էին, իսկ նրանց հետեւից արդեն մուգ հագուստներով էին` հատուկ ջոկատայիններ: Եկվորներից մի խումբ մոտենում էր հարթակին` Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին: Այդ ընթացքում մենք մեր դիմացիններին խնդրում էինք. «Ախպերներ ջան, ձեր ցավը տանենք, եկեք սենց կանգնենք, մինչեւ լույսը կբացվի: Ինչի՞ համար եք գիշերվա կեսին եկել: Էստեղ ձեր քույրերն ու մայրերն են, եթե արյուն թափվի, մեզնից է լինելու, մեր մեջ թուրք չկա»: Մոտ 3-4 րոպե դեմ դիմաց կանգնած մնացինք: Սրանք բառ չէին ասում: Հանկարծ դվիժոկի ձայնը կտրվեց, լույսերն անջատեցին ու հարձակումը սկսվեց: Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը բղավում էր. «Ժողովրդին հանգիստ թողեք, ես եմ ղեկավարը, ես եմ պատասխանատուն, ինձ ձերբակալեք»: Մեզ մոտ փայտեր ունեինք: Շատերս վառելափայտից մահակներ էինք սարքել, որ կարողանանք պաշտպանվել: Իսկ այն, որ ասում են, թե իբր զինված ենք եղել, իսկ իրենք էլ եկել էին խուզարկության, անամոթ սուտ է: Նման պահանջ չեն ներկայացրել: Հետո` 10 օր Օպերայի բակում էինք, ոստիկաններն օրուգիշեր հետներս էին եւ ոչ մի անգամ խուզարկության մասին չեն ակնարկել: Ուղղակի ծիծաղելի էր մեր բարձրաստիճան ղեկավարների հայտարարությունը, թե իբր ստացված օպերատիվ տեղեկություններով ոստիկանները եկել էին զենք-զինամթերք փնտրելու: Էլ չեմ ասում, որ նույն այդ ոստիկաններն այնպիսի վիճակ ստեղծեցին, որ եթե ինչ-որ մեկի մոտ, ասենք, նռնակ լիներ, նա մեկ վայրկյան չէր վարանի եւ կնետեր նրանց վրա: Սկզբում, երբ հարձակվեցին, լուրջ դիմադրություն ցույց տվինք եւ սրանք նահանջեցին: Դու մի ասա` դա նկարահանման համար բեմադրված թատրոն էր, որ հեռուստատեսությամբ օրերով ցուցադրեին: Նահանջից հետո «սպեցնազը» վրա տվեց, մինի կոլցոներով մեզ սկսեցին ջարդել: Շրջվում էիր, հետեւից էլ էին իրենք եւ անխնա խփում էին: Կանայք ու երեխաները վախից վրաններում կուչ էին եկել: Սրանք ոտքերով ու դուբինկաներով խփում էին վրանների ձողերին, շուռ տալիս, գիշերը թիթեղյա ամաններում մեր վառած կրակի մնացորդները լցնում դրանց վրա ու անաստվածի պես մեջի մարդկանց ծեծում: Թշնամին այդ կերպ չէր վարվի: Մի սարսափելի ճիչ էր լցվել ամբողջ հրապարակում: Կանայք ցավից ու վախից անտանելի բղավում էին: Երեւի ազատամարտիկներ էին` «Երկրապահի» տղաներից, Հյուսիսային պողոտայի մոտից մի կերպ միջանցք բացեցին, որ ժողովուրդը կարողանա փախչել: Իրենք դրա հնարավորությունը չէին տվել. 4 կողմից փակել էին: Որ կողմ նայում էիր, 5-6 շարքով կանգնած էին: Եթե այդ միջանցքը չբացվեր կամ մի քիչ ուշանար, հրապարակից նորմալ մարդ դուրս չէր գա. բոլորը հաշմանդամ կդառնային: Փախչելիս հետեւներիցս գալիս էին ու էլի խփում: Դրանց բուն նպատակը մեզ ցրելը չէր, այլ վախեցնելն ու ջարդելը, որ նորից հավաքվելու մտքից հրաժարվեինք: Ես փախա բարեկամիս տուն: Քիչ թե շատ ինձ տեսքի բերեցի ու վերադարձա Օպերա: Արդեն ամեն ինչ վերջացած էր: Հրապարակը լցված էր զորքով, իսկ մուտքերը հսկում էին ոստիկանները: Իմացա, որ ժողովուրդը հավաքվում է Ֆրանսիայի դեսպանատան մոտ, եւ նորից ուժայինները ծեծ ու ջարդ են սկսել: Մեկնեցի այնտեղ: Այդ պահին մարդու իրավունքների պաշտպան Արմեն Հարությունյանն էր եկել: Ինչ-որ մեկին ոստիկաններն ուզում էին փախցնել, պաշտպանը թույլ չէր տալիս, եւ դուբինկայի մի 2 հարված էլ նրան հասավ: Հետո հարյուր հազարավոր մարդիկ հավաքվեցին, կառուցեցինք բարիկադներ եւ պատրաստվեցինք ինքնապաշտպանության: Նորից, երբ արդեն գիշեր էր, շուրջբոլորը մութ, իշխանությունը սկսեց գործել: Ձկան խանութի մոտից զորքը մոտեցավ ժողովրդին: Լուսարձակող փամփուշտներով կրակահերթ բացեցին, բայց օգուտ չտվեց: Հակառակը, ժողովուրդն աղմուկ-աղաղակ բարձրացրեց, ինչը զորքի մեջ խուճապ առաջացրեց: Բայց դրանք 18 տարեկան զինվորներ չէին: Այնուհետեւ կրկին առաջ եկան, մի քանիսին ծեծեցին, եւ բախումը սկսվեց: Ժողովուրդը կռվում էր քարերով, փայտերով ու արմատուրաներով: Զորքը ստիպված հետ գնաց: Հետո լսվեցին կրակոցներ: Սկզբում մտածեցի, թե ռետինե փամփուշտներ են: Բայց գնդակները կպնում էին շենքերի պատերին ու ռեկաշետ լինում: Ձայնը պարզ լսվում էր: Դրանք մարտական փամփուշտներ էին: Եվ սուտ է, թե կրակոցները եղել են ժողովրդի մեջից: Հարյուր կողմից նկարել են: Եթե մեկի մոտ թեկուզ փոքրիկ պիստոլետ լիներ, էդ կադրը էկրաններից չէին իջեցնի: Այդ իրենք էին, որ ջրցան մեքենաներ, արցունքաբեր գազ, էլեկտրաշոկ եւ աղմուկ հանող ռումբեր օգտագործելուց բացի, խեղճ ժողովրդի վրա սկսեցին մարտական փամփուշտներով կրակել: Անձամբ եմ տեսել` նույնիսկ ԲՄՊ-ն նահանջելիս 5-10 գնդակ ԴՇԿ-ից կրակեց: Ընկածներ կային, բայց չեմ կարող ասել` ինչի՞ց էին ընկել կամ կենդանի՞ էին, թե՞ ոչ: Այդ շոկային վիճակում ոչ այն էր` պաշտպանվեիր, ոչ էլ ինչ-որ մեկին օգնեիր: Ժողովրդի նետած բենզինով լցված շշերի շնորհիվ զորքը նահանջեց մինչեւ Լեոյի փողոց: Եթե այդ շշերը չլինեին, զոհերի թիվն անկասկած շատ կլիներ: Իսկ դրանից կարելի էր խուսափել, եթե Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին բաց թողեին: Հիմա ամեն ինչ բարդում են այս կողմի վրա, իսկ ժողովրդին ներկայացնում որպես խուլիգան կամ, լավագույն դեպքում, հիպնոսի տակ գտնվող մոլորյալներ: Ու մեկը հարց չի բարձրացնում` բա, լավ, Վեհափառն ո՞ւր էր: Թող գար էդ «մոլորյալ» համարվող հոտին տեր կանգներ: Վստահ եմ, եթե նա կանգներ ժողովրդի եւ զորքի մեջտեղը, ամեն ինչ այլ կերպ կավարտվեր: Բայց մեր կաթողիկոսի համար ավելի կարեւոր բաներ կային: Չգիտեմ... Խորապես վիրավորված եւ հիասթափված եմ: Քանի այդ մարդը կա, ես Էջմիածնի եկեղեցի ոտք չեմ դնի: Թալանի մասին չեմ էլ ուզում խոսել: Պայքարի ելած մարդիկ բախումից հետո քաշվեցին բարիկադներից այն կողմ` Մյասնիկյանի արձանի մոտ: Երբ իմացանք, թե ինչ է կատարվում Մաշտոցի պողոտայում, ես շենքերի արանքով գնացի այնտեղ: Թալանչիները տարածքի թափթփուկներ կամ ուղարկված մարդիկ էին: Նրանցից ոչ մեկին հանրահավաքների ժամանակ չէի տեսել: Մարդ կար` խանութից ապրանքը հանում եւ հանգիստ դասավորում էր մեքենայի մեջ: Քիչ հեռվում ոստիկաններ էին կանգնած ու ոչ մի բան չէին անում: Ավելին` ամբողջ պրոցեսն օպերատորը նկարում էր, եւ մեկը չէր ասում` էս ի՞նչ ես անում, տղա ջան: Ծանր վիճակում ենք հայտնվել: Ասենք, մեկին թաղում չեն սիրում, նույնիսկ շատերն ատում են: Նա ի՞նչ սրտով այդ թաղի մարդկանց համար լավ բան կանի: Ուզենա էլ, չի կարող: Անկախ իրենից` ինչ-որ ներքին բան թույլ չի տա: Հիմա մեր իշխանություններն իրենց դրել են այսպիսի վիճակում: Ազգովի պետք է ոտքի կանգնենք, ուրիշ ելք չկա: Ծեծվածների մեջ բազմաթիվ ազատամարտիկներ, հայրենիքի համար արյուն թափած տղերք կան: Նրանց մինչեւ հոգու խորքը վիրավորել ու նսեմացրել են: Ինչքա՞ն կարող է այսպես շարունակվել: Մի օր մեկն անկանխատեսելի հետեւանքներով ինքնագործունեության կդիմի: Դրա՞ն ենք սպասում: Լուս. Գերման Ավագյանի
-
Ի՞նչ էր տեղի ունենում Լեո-Պարոնյան խաչմերուկում մարտի 1-ին Լենա Նազարյան Մարտ 21, 2008 Այդ օրն ակադեմիկոս Ռաֆայել Ղազարյանի կինը` Գրիզելդան, եւ դուստրը` Գայանեն, ականատեսն ու մասնակից են եղել այն բոլոր իրադարձություններին, որոնք տեղի են ունեցել Լեո-Պարոնյան փողոցների խաչմերուկում: տպել ուղարկել ընկերոջը «Մարտի 1-ին` կեսգիշերին, ես ու դուստրս հանրահավաքից վերադարձանք տուն: Գիշերները վերադառնում էինք, առավոտյան` նորից գնում հրապարակ: Անընդհատ լուրեր էին պտտվում, որ պետք է ցրեն հանրահավաքը: Մարտի 1-ի առավոտյան ինձ զանգահարեց ընկերուհիս եւ ասաց, որ ոստիկանները հարձակվել են հրապարակում գիշերը մնացած մարդկանց վրա եւ ծեծելով ցրել նրանց»,- պատմում է Գրիզելդա Ղազարյանը: Ժամը 10:00-ին, երբ նա գնացել է հրապարակ, այնտեղ տեսել է միայն ոստիկաններին եւ Մաշտոց փողոցի տարբեր հատվածներում խումբ-խումբ կանգնած շփոթված մարդկանց: Կեսօրին, երբ մարդիկ սկսել են հավաքվել Ա. Մյասնիկյանի արձանի մոտ` Արգիշտիի հրապարակում, Գրիզելդան եւ Գայանեն գնացել են այնտեղ: Արձանի մոտ հավաքված մարդկանց նրանք մոտեցել են աջ կողմից` Գ. Լուսավորչի փողոցից: Այդ ժամանակ Գ. Լուսավորչի փողոցն արդեն երկու կողմից փակված էր տրոլեյբուսներով եւ ավտոբուսներով: «Մոտավորապես ժամը 16:00-ին ոստիկանները կանգնեցին քաղաքապետարանի դռան դիմաց, որոշ ժամանակ այդպես կանգնած էին, հետո բոլորը լցվեցին քաղաքապետարան: Ասում են` մարդկանց ճնշումով են լցվել, բայց մենք բախում չենք տեսել, ավելի հեռու էինք, միայն ճչոց եւ գոռոցներ ենք լսել: Դրանից հետո որոշ ժամանակ հանգիստ էր»,- պատմում է 24-ամյա Գայանեն: Այդ ընթացքում հրապարակ են եկել Արամ Սարգսյանը, Ստեփան Դեմիրճյանը եւ Նիկոլ Փաշինյանը: «Երբ հասկացան, որ բարձրախոսով նրանց ձայնը չի լսվում, Նիկոլ Փաշինյանը սկսեց շրջել մարդկանց շարքերով: Նա անընդհատ կրկնում էր, որ մարդիկ հանգիստ մնան, սադրանքի չենթարկվեն, ոստիկանների հետ չխոսեն եւ ոչինչ չպատասխանեն նրանց: Հետո ասում էր, որ մեր շարքերում կարող են լինել մարդիկ, ովքեր կդրդեն ինչ-որ գործողությունների, ցույց էր տալիս մի շիշ, որի մեջ դյուրավառ նյութ կար, եւ զգուշացնում, որ եթե որեւէ մեկի մոտ նման բան տեսնեն, անմիջապես հեռացնեն հրապարակից: Մարդիկ ասում էին, որ չեն հեռանա, մինչեւ չազատեն Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին»,- հիշում է Գայանեն: Ժամը 17:00-ին Նիկոլ Փաշինյանի հորդորով մարդիկ սկսեցին բարիկադներ կառուցել: Այդ ընթացքում էլ էր հանգիստ: «Երեկոյան մեզ մոտ եկավ նախկին պաշտպանության փոխնախարար Վահան Շիրխանյանի կինը: Նրա հետ մենք վաղուց ենք ծանոթ: Առաջարկեց տաքանալու եւ հանգստանալու համար գնալ իրենց տուն` Պարոնյան 18 հասցեում: Մենք որոշեցինք գնալ եւ նորից վերադառնալ, քանի որ ուզում էինք գիշերը մնալ հրապարակում»,- պատմում է տկն Ղազարյանը: «Մենք գիտակցում էինք, որ ամեն ինչ կարվի մարդկանց ցրելու համար, եւ ամեն մեկի հեռանալը վտանգում էր մյուսի կյանքը»,- ավելացնում է Գայանեն: Կանայք, որպեսզի ժամանակ չկորցնեն, որոշում են Գ. Լուսավորչի փողոցով ոտքով հասնել Պարոնյան: Արդեն ժամը 20:30-ն էր: «Երբ հասանք Մաշտոցի պողոտա եւ անցնում էինք գետնանցումի վրայով, տեսանք, որ ամբողջ պողոտան լցված է զորքով եւ ոստիկաններով»,- շարունակում է պատմել տկն Գրիզելդան: Այդ պահին Մաշտոցի պողոտայում կանգնած ոստիկանների շարասյունից մի մեծ խումբ է առանձնանում եւ, բարձրանալով Գ. Լուսավորչի փողոց, վազքով շարժվում դեպի քաղաքապետարան: «Մայրս մոտենում է մի սպայի, որը հանրահավաքների ժամանակ միշտ եղել է հրապարակում, եւ ասում, որ մարդկանց ձեռք չտան: Ոստիկանը մահակով խփում է մայրիկի փորին»,- պատմում է Գայանեն: Վահան Շիրխանյանի կինը նրանց հետ էր, եւ ոստիկաններից մեկը, ճանաչելով նրան, ետ է քաշում ընկերոջը: Այդ պահին Մաշտոցի պողոտայից եւս մի խումբ ոստիկաններ են առանձնանում եւ գետնանցումի վրա գտնվող մարդկանց` մոտ 15-20 հոգի, քշում Պարոնյան փողոցի ուղղությամբ: Լեո-Պարոնյան խաչմերուկում ոստիկանները կանգնում են փողոցի մի մասում, քշվածները` մյուս: «Հանկարծ Գ. Լուսավորչի փողոցի կողմից սկսվեցին կրակոցներ, պայթյուններ, ինչ-որ կայծեր էին վառվում երկնքում: Գոռոցներ էինք լսում, ոնց որ պատերազմ լիներ: Մենք մտածեցինք, թե այնտեղ բոլորին սպանում են: Մենք (եւ ով կար այդ փողոցում) սկսեցինք գոռալ, որ դադարեցնեն կրակը: Մենք գոռում էինք, դիմացի ոստիկանները` մահակներով խփում վահաններին»,- պատմում է Գայանեն: Մոտ 20 րոպե նրանք շարունակեցին կանգնած մնալ Լեո-Պարոնյան խաչմերուկում: Շենքի բնակիչները դուրս էին եկել պատշգամբ կամ մուտքի մոտ էին կանգնած: «Կրակոցներից 30 րոպե անց մի խումբ ոստիկաններ, արագ վազելով, եկան մեզ վրա: Բոլորը վազեցին եւ մտան շենքի մուտքերը: Ոչ ոք դիմադրություն ցույց չտվեց: Ես մոտ էի կանգնած առաջին մուտքին, բայց չվազեցի, որովհետեւ, եթե նույնիսկ հասցնեի հասնել մուտքին, միեւնույն է, այնտեղ այնքան մարդ կար, որ ինձ չէր հաջողվի ներս մտնելգ»,- պատմում է Գայանեն: «Իմ գլխին խփեցին, երբ ես արդեն մուտքի մեջ էի, ընկա եւ ինձանով ծածկեցի մուտքը: Արդեն ընկած վիճակում` տեսա, որ ինչ-որ մեկը բռնեց աղջկաս շորից եւ քաշեց դեպի փողոցըգ»,- պատմում է տկն Գրիզելդան: «Երբ հասնում էի մուտքին, ինչ-որ մեկը բռնեց կապիշոնիցս (գլխանոց), ասաց` սրան է պետք ծեծել, եւ քարշ տվեց, գցեց փողոցի մեջտեղը: 5 հոգով սկսեցին ծեծել ինձ, ոտքերով հարվածում էին ուր պատահի: Հետո թողեցին, չէի կարողանում բարձրանալ տեղիցս, միայն դեմքս էի փակել, որ փողոցով վազող ոստիկանները ընթացքի մեջ չխփեն ինձ»,- պատմում է Գայանեն: «Երբ ուշքի եմ գալիս, տեսնում եմ ոստիկանները փողոցում ծեծում են աղջկաս: Գոռում եմ` փրկեք աղջկաս: Այդ պահին գլխիս վերեւը կանգնած մի ոստիկան գնում եւ աղջկաս գլխանոցից քարշ տալով` բերում է մուտքի մոտ: Ես շարունակում եմ վիրավորել նրան, նա ռուսերեն հանգիստ պատասխանում է, որ փրկել է մեր կյանքը եւ հեռանում»,- շարունակում է տկն Գրիզելդան: Շենքի բնակիչներից մեկը բացել էր դուռը եւ ներս թողել մուտք մտած մարդկանց: «Փորձեցինք մայրիկի համար շտապօգնություն կանչել: Գլխից արյուն էր հոսում: 4 ժամ շարունակ ոչ մի օգնություն չեկավ: Իմ ծանոթներից երկուսին շտապօգնության աշխատակիցները պատասխանել են, որ նրանք մոտեցել են Լեոյի փողոցին եւ փորձել ներս մտնել շենք, բայց ոստիկաններն արգելել են»,- ասում է Գայանեն: Այն, ինչ տեղի է ունեցել այդ խաչմերուկում հետո, Գայանեն տեսել է այդ տան պատուհանից: «Մենք լսել ենք նաեւ ոստիկանների ձայնը մուտքերում եւ բակերում, որոնք փնտրում էին փախչող մարդկանց: Այնպիսի տպավորություն էր, որ ամեն գնով պիտի գտնեն եւ ծեծեն, որովհետեւ փողոցներում արդեն մարդ չկար: «Պատուհանից մենք տեսանք նաեւ, թե ինչպես ոստիկաններից մեկը ինչ-որ բան շպրտեց մեկի վրա, այն կպավ վազող մի տղայի գլխին, եւ նա ընկավ: Հետո ինչ-որ մարդիկ եկան եւ, ոտքերից քարշ տալով, տարան տղային, արյան հետքը մնում է ասֆալտին: Տղան չէր շարժվում, երեւի մահացած էր»: Շտապօգնության մեքենան եկավ կեսգիշերից հետո: «Հանրապետական հիվանդանոցում 8 կար դրեցին գլխիս, աղջկաս մոտ բազմաթիվ սալջարդեր կային: Երբ տեղեկանք պահանջեցինք, ասացին, որ այդ դեպքերի հետ կապված մարդկանց տեղեկանք չեն տալիս»,- պատասխանել են տկն Գրիզելդային: Այդ օրվա դեպքերի հետ կապված` նա մարտի 5-ին դիմում է գրել դատախազություն, բայց մինչեւ հիմա պատասխան չի ստացել: Դատախազությունից նրան երկու անգամ զանգել են, բայց ոչ թե նրա դիմումի, այլ` ցուցմունք տալու համար: Գայանեն հիմա չի աշխատում. փետրվարի 29-ին, հանրահավաքներին մասնակցելու համար, նրան ազատել են աշխատանքից: Չցանկանալով նշել կազմակերպության անունը, որտեղ աշխատում էր, Գայանեն ասում է. «Աշխատանքից ինձ ազատելը տնօրենի անձնական որոշումն էր: Սկզբում զգուշացնում էր, որ հանրահավաքների չգնամ, հետո էլ ասաց, որ աշխատանքի չգամ: Պարզվում է` մեզ մոտ կամայականություններն այն աստիճանի են հասել, որ նույնիսկ պարտադիր չէ վերադասից ճնշումներ լինեն, տնօրենն ինքն է որոշում հեռացնել աշխատանքից` հանրահավաքներին մասնակցելու համար»:
-
hetaqrqira aprenq tesnenq
