MosJan

yev voch miyayn Axpers U yes https://youtu.be/j0ZXhr24svY

azeri sniper no more - inchqan petq lin kk@rvenq iyspes Axpers U yes https://youtu.be/d1PDJVPwzOg

Kansas Air National Guard Airlifts $1.4 Million of UAF Aid to Armeniahttp://massispost.com/wp-content/uploads/2015/08/Kansas-national-guard-united-armenia-fund.jpg GLENDALE — The Kansas Air National Guard, in cooperation with the United Armenian Fund (UAF), airlifted $1.4 million of medicines to Armenia on Aug. 14. The National Guard provided the free air transport as part of its Humanitarian Assistance Airlift on board a KC-135 aircraft. Kansas is a partner state with the Republic of Armenia. The U.S. Embassy in Armenia posted the following announcement regarding this airlift on its Facebook page: “A partnership that started in 2014, continues to deliver in 2015. The Kansas National Guard and the United Armenian Fund of Glendale, California, once again, teamed together to deliver humanitarian assistance to the Republic of Armenia. Direct Relief International [DRI], a major partner with the United Armenian Fund, donated more than 1.4 million [dollars] in medical supplies. The Kansas Air National Gaurd flew the medicines from Topeka, Kansas to Yerevan, Armenia. The cooperation and partnership between these parties continues to deliver a better quality life to the Republic of Armenia.” This is the second year in a row that the UAF and the Kansas Air National Guard cooperate to airlift large quantities of life-saving medicines to the people of Armenia. Last year they delivered $4.1 million of vital medicines to Armenia. “We appreciate highly the kind assistance of the Kansas Air National Guard to the people of Armenia,” said Harut Sassounian, president of the United Armenian Fund. “We also thank Direct Relief International for its valuable contribution for this airlift. Ever since the 1988 earthquake in Armenia, the DRI has donated tens of millions of dollars of aid to the UAF for Armenia.” In the past 26 years, the UAF has delivered to Armenia and Artsakh a total of $712 million worth of relief supplies on board 159 airlifts and 2,252 sea containers. http://massispost.com/2015/08/kansas-air-national-guard-airlifts-1-4-million-of-uaf-aid-to-armenia/

Armenian-American Mark Moogalian Hailed as a Hero in Thwarting Paris Train Terrorist Attack http://massispost.com/wp-content/uploads/2015/08/mark-moogalian.jpg PARIS — Armenian-American professor Mark Moogalian who was hailed as a hero by President Francois Hollande for his “courage” was shot while trying to disarm a gunman wielding an AK-47 aboard a high-speed train, according to his wife. Moogalian is a member of a family of Armenian descent with deep roots in Virginia. Relatives operated a grocery for many years in the Hopewell area. “We couldn’t be more proud,” said an uncle, Harry Moogalian. He said in an interview Monday morning that the family is still trying to sort out the sequence of events that left the author and musician shot and hospitalized. Moogalian said the family here is still awaiting word about his nephew’s condition. Moogalian, a 51-year-old English professor at the Sorbonne, spotted a suspicious passenger while traveling on the Amsterdam to Paris train Friday. “My husband told me that he had seen someone strange because he had entered the toilets with his suitcase and it lasted a long time,” Moogalian’s wife Isabelle told Europe1 radio Monday. “A little while later the guy came out and that’s when he saw that the guy was carrying a gun.” Isabelle Moogalian, who was also aboard the train, said her husband spotted the gunman “being grabbed from behind by a different person” — thought to be a 29-year-old French banker who has chosen to stay anonymous. Mark Moogalian told his wife to “go” and then “rushed towards the gunman to remove … the Kalashnikov.” She added: “I did not see my husband get shot, it happened too quickly and I was pretty much hiding behind seats. But I look at my husband through the seats at an angle and he looked straight at me and said, ‘I’m hit!’ … There was blood everywhere. I ran towards him and I could see that he had a wound on his back, I then saw another wound by his neck.” Isabelle Moogalian recounted racing through the train searching for a doctor, screaming: “Help me! Help me!” In the next carriage, she found three vacationing Americans and a British businessman who were subduing the gunman. She credited Spencer Stone, a 23-year-old U.S. airman who had been traveling through Europe with two friends, for saving the life of the professor of English. “He put his finger on my husband’s neck wound to stop the hemorrhaging continuing and he stayed in this position during the whole voyage,” she told Europe1. The American trio and the Briton stripped the suspect of an AK-47, pistol, a blade and a bag of ammunition. The 26-year-old Moroccan told a lawyer that he only intended to rob “wealthy people” on the train. Hollande presented childhood buddies Stone, Alek Skarlatos and Anthony Sadler and British businessman Chris Norman with the Legion d’Honneur — France’s highest honor — on Monday morning. In addition, the French president praised Mark Moogalian for his “courage” in intervening during the attack. He was still being treated in the French city of Lille for his neck wound on Monday. Isabelle Moogalian also described her husband as “hero,” adding: “Thankfully we had the … military guys on the train. Otherwise we’d all be dead.” http://massispost.com/2015/08/armenian-american-mark-moogalian-hailed-as-a-hero-in-thwarting-paris-train-terrorist-attack/

http://hetq.am/static/news/b/2015/08/62012_b.jpgSolar Power Proves a Successful Energy Alternative in Armenia’s Basen Community Residents of Basen, a rural community in Armenia’s Shirak Province, have been using solar power to heat their kindergarten and grow vegetables in a hothouse. The use of solar power is the result of a UNDP financed project to construct and operate solar heating systems and increase energy efficiency in communities throughout Armenia. The US$34,000 project kicked off in Basen in 2013 and the community contributed $15,000 from its own budget. Basen Mayor Hamlet Petrosyan says that the community’s contribution was also in the form of sweat equity. “We set out to break the stereotype that a hothouse operation couldn’t be started in Shirak Province and be successful. We carried out the hothouse project with the Biosofia Environmental NGO,” says Petrosyan. Basen’s mayor estimates the community has saved one million AMD (US$2,089) by installing the solar power technology. Computers for the kindergarten have been purchased with the savings. Petrosyan points to the 440 kilos in crops collected from the 60 square meter hothouse. 12 Basen households have installed solar water heaters and the mayor has built a 250 square meter hothouse using the same technology. Seeing the success of solar power, many others in Basen, a community that isn’t supplied with natural gas, have expressed a desire to use solar to heat their homes and water. “I am convinced that very soon expensive power generators will be replaced by equipment running on the solar grid,” said Mayor Petrosyan. Basen residents are so enthused about the new technology that they have created a Basen Community Development Fund with a $44,000 reserve to expand the worms composting plant on site. http://hetq.am/eng/news/62012/solar-power-proves-a-successful-energy-alternative-in-armenias-basen-community.html

http://hetq.am/static/news/b/2015/08/62287_b.jpg Yerevan Kowtows to Washington: Appeasement in Iraq, Slaughter in Syria By Markar Melkonian Yerevan’s appeasement of American warmongering in the Middle East is only one of many instances that demonstrate that Armenia’s rulers are incapable of even consistently serving the interests of native Armenian capitalists when they conflict with the demands of the Superpower. Five years ago, before the violence began to escalate, an estimated 80,000 Armenians called Syria home. Today, according to published figures, only ten to twelve thousand Armenians are left, mostly in Aleppo and Damascus. Some 16,000 Armenian Syrians have sought refuge in the Republic of Armenia (the ROA), and thousands of others have escaped to Lebanon, Turkey, and farther afield. These refugees are among the reported four million Syrian refugees who have been forced to flee their country since March 2011. Millions of others have been displaced within Syria. For generations, Muslims and Christians lived in friendship and peace in Syria. Arab people, both Christian and Muslim, extended a hand to Armenians at the time of our direst need. They gave far more than those who had far more to give. We have shared dark days with our Arab friends and neighbors, and we have faced the same adversaries, notably Turkish occupiers, British colonialists, and the Zionist oppressors who destroyed our ancient Armenian community in Jerusalem. But for the past four years, Armenians have watched helplessly, as fighters--many of them non-Arabic-speaking foreigners who crossed into Syria from Turkey--have plunged the country into a bloodbath. In late January 2013, U.S. Senator John McCain’s “freedom fighters” occupied and depopulated the Armenian village of Yacoubiah (founded in the 8th century). In March 2014, the “freedom fighters” attacked and occupied the Armenian town of Kessab. In September 2014, they partially destroyed the Armenian Genocide Memorial Church at Deir Zor, and two days after the hundredth anniversary of the Armenian genocide, they bombed the Forty Martyrs Cathedral in Aleppo. Meanwhile, Armenian communities in Aleppo, Raqqa, and other cities have suffered massive destruction and depopulation. Thousands of refugees fleeing Syria, including Armenians, are Iraqis who had taken refuge in Syria only several years earlier, when they were forced out of their homes thanks to Operation Iraqi Freedom. Among George W. Bush’s many other accomplishments, he succeeded in uprooting 30,000 Iraqi Armenians, thus signing the death warrant for the Armenian communities of Iraq. Before Operation Iraqi Freedom there was Operation Desert Storm; and between the two American Operations, Washington imposed a deadly military embargo on Iraq, an embargo that, according to Western sources, resulted in the deaths of some 250,000 of the most vulnerable Iraqis, notably women and children. So far, the death toll in Iraq since 1990 is around one and one-quarter million. In addition, the American wars in Iraq have created millions of refugees, hundreds of thousands of amputees, hundreds of thousands of widows, and hundreds of thousands of orphans. Americaand its regional surrogates in Tel Aviv, Ankara, and Riyadh have fanned flames of fanaticism that will not subside for decades. They have fomented hatred and division, and turned tens of millions of lives into a living hell. And for what? Well, we hear the words “democracy” again and of course “human rights.” If we are to believe Radio Liberty, America’s wars, embargos, and occupations are noble campaigns undertaken for high-minded reasons. And needless to say, none of those reasons have anything at all to do with securing corporate America’s global domination, or controlling oil fields, or propping up Uncle Sam’s preferred tyrannies, or promoting the military-industrial complex. In 2004, an administration in Yerevan saw fit to join George W. Bush’s Coalition of the Willingin Iraq. Back then, some of us publicly opposed the deployment of Armenia soldiers to Iraq. By doing so, we were expressing the overwhelming popular sentiment in Armenia. (For sources, refer to the links below.) Still, it did not come as a surprise when, at the end of the day, the President of the ROA, as well as the National Assembly and the Constitutional Court all obediently gave the green light to the deployment. Soon, some forty or so Armenian soldiers landed in Iraq, for no other purpose, really, but to help lend an air of international legitimacy to a unilateral war of aggression. The reader is invited to review documentation of this writer’s contribution to the campaign to stop the Armenian deployment to Iraq. Here are some links: file:///Users/markarmelkonian/Documents/roadweb/PAGES/iraqdeploy.html file:///Users/markarmelkonian/Documents/roadweb/PAGES/iraqopenletter.html file:///Users/markarmelkonian/Documents/roadweb/PAGES/iraqnadistract.html file:///Users/markarmelkonian/Documents/roadweb/PAGES/iraqplanokd.html And here is a passage from another document from the campaign to stop the deployment of Armenian soldiers to Iraq: The Syrian Arab Republic has been a place of refuge for thousands of Christians fleeing Iraq. Will Armenia help set the stage for these refugees to be uprooted yet again? Are leaders in Yerevan prepared to take the next step, to help “stabilize” Syria if the neoconservatives in Washington get their way yet again? It is as true of George W. Bush as it was of Adolph Hitler: To appease an aggressor is to invite further aggression. (file:///Users/markarmelkonian/Documents/roadweb/PAGES/Iraqnatassem.html) This open letter was sent out as an email blast on December 14, 2004. In it, we publicly predicted the consequences of Operation Iraqi Freedom for Amenians IN SYRIA, ten years before McCain’s “freedom fighters”blew up the Armenian Genocide Memorial Church in Deir Zor. It is not as if these predictions were the work of genius or mystical insight. On the contrary, for any moderately informed adult with a healthy skepticism of Radio Liberty propaganda, it was a no-brainer. In view of the obvious consequences of Operation Iraqi Freedom for Syria, it is all the more disgraceful that so few Armenian officials could see the disaster coming. Or that they pretended that they could not see it coming. Recent revelations, including documents released by Wikileaks, have abundantly confirmed what the most perceptive critics of U.S. foreign policy have long claimed: the United States has provided training, money, medical aid, and weapons to the “Syrian rebels,” including al-Qaeda-linked fighters of the Nusra Front, as well as future fighters for Daesh (ISIS). U.S. clients in Qatar, Saudi Arabia, and Turkey have provided hundreds of millions of dollars worth of support to jihadi’s during the same time period, and the CIA has provided military training. All the while, U.S. officials and the corporate-owned media have produced an incessant barrage of inflammatory accusations--many of them outright lies--against the Syrian Army and Bashar Assad. And now we get to witness the unspeakably humiliating spectacle of leaders of Christian churches in the Middle East dutifully making their pilgrimage to Washington, hat in hand, to beg “favors” from functionaries of the very state that is responsible in the first place for destroying their communities, their lives, and their hopes. The church leaders mouth the usual platitudes and beg for charity, for the lifting of immigration restrictions, and for the creation of “safe zones” in Syria. Once again, we are required to show gratitude to the architects of our victimhood. The American wars in Iraq, followed by subversion of Syria, set the stage for the Daesh military advances in Syria. And this in turn has promoted the long-standing American goal of destroying the Syrian Army—the last remaining Arab army that was willing and able to defend its territory against Zionist attack. Leaders in Yerevan who railroaded the ROA into the Coalition of the Willing may congratulate themselves that they have brought smiles to the faces of the likes of Richard Perle, Michael Chertoff, Kenneth Adelman, Martin Indyk, Eliot Abrams, and all the rest of the vicious Zionist neocons who have been running American foreign policy for decades. (Regarding the influence of Friends of Israel on American policy, refer to John Mearsheimer and Stephen Walt, The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy, 2007.) At the time of the deployment, acquaintances in one or another of the “power ministries” in Yerevan informed us that Armenia simply had no choice in the matter: it had to join the Coalition of the Willing, at the risk of incurring the wrath of the United States. The question then arises, how does Armenia find itself in a position where a superpower eight thousand miles away can force it into something as shameful and as harmful as the Coalition of theWilling? Is this the post-Soviet “independence” that the counter-revolutionaries in Opera Square promised twenty-five years ago? Joining America’s “coalitions” does not even guarantee that the neocons will leave you alone. Let us recall that the Assad government in Damascus joined the Desert Storm “coalition” back in 1990, and so did the Muammar Gaddafi regime in Libya. It seems that they, too, were pursuing their own “balanced foreign policies.” We saw what happened to them. There is a lesson here for Armenia: appeasement only encourages further aggression. Armenia’s participation in the Coalition of the Willing helped to legitimize the decimation of ancient Armenian communities in the Middle East, the destruction of Armenia’s allies in the region, and Turkey’s rise as a regional superpower. Knowingly or unknowingly, Armenian officials helped the American neocons to achieve their explicit goal of destroying the armies of Iraq and Syria. Their next target is Armenia’s only helpful neighbor, Iran. Yerevan’s appeasement of American warmongering in the Middle East is only one of many instances that demonstrate that Armenia’s rulers are incapable of even consistently serving the interests of native Armenian capitalists when they conflict with the demands of the Superpower. If Armenia’s rulers are incapable of doing this, then what is the likelihood that they will ever pursue the welfare of the country’s impoverished majority? (Armenians who want to understand what is happening in their country really need to learn the meaning of the term COMPRADOR BOURGEOISIE.) If the preferences of the majority are to count for anything, then clear-sighted members of that majority must organize themselves, to articulate their demands through their own independent institutions and advance those demands through the exercise of power at the street level. This is another lesson—an incalculably costly one--to be learned from the consequences of appeasement in Iraq. Markar Melkonian is a philosophy instructor and an author. His books include Richard Rorty’s Politics: Liberalism at the End of the American Century (1999), Marxism: A Post-Cold War Primer (Westview Press, 1996), and My Brother’s Road (2005).

TY

jannnnnnn De Qez Tesnenq HAyuhi Jannnnn

Jack Charles Stanmore Agazarian -=- British espionage agent Jack Charles Stanmore Agazarian (19 December 1916 – 29 March 1945) was a British espionage agent who worked for the Special Operations Executive (SOE) inside France. He was captured and killed by the Nazis when he sought to confirm the status of a resistance cell that the Nazis had compromised. Agazarian was born in London, to an Armenian father, Berdge Rupen Agazarian, and French mother, Jacqueline Marie-Louise Le Chevalier Agazarian, the second of six children. He was educated in both France and England at Dulwich College. After completing his education he worked with his father in the family business. After joining the Royal Air Force at the outbreak of World War II, he was recruited as a wireless operator by the SOE. His younger brother, Noel Agazarian, also joined the Royal Air Force but as a Spitfire pilot; he went on to be a flying ace in the Battle of Britain before being killed in action on 16 May 1941. In December 1942 Agazarian arrived in Paris to join the newly formed Prosper network of the SOE and was joined later by his wife Francine. He occasionally worked for Henri Dericourt, a former French Air Force pilot whose job was to find landing grounds and arrange receptions for SOE agents arriving by air. At this time he began to question Dericourt's loyalty and reported to London his own and other agents' suspicions. Agazarian became known to the Gestapo, and on several occasions he narrowly escaped arrest. SOE Circuit leader Francis Suttill considered Agazarian's continued presence to be a security risk. On 16 June 1943 Agazarian was returned to England where he reiterated his concerns about Dericourt's loyalty to Nicholas Bodington and Maurice Buckmaster, who were nevertheless unconvinced. However, when agent Noor Inyat Khan lost contact with the Prosper group, headquarters became increasingly concerned. Leo Marks, the SOE's head of codes and ciphers, became convinced that Gilbert Norman, the group's wireless operator, was transmitting under German control. Agazarian joined Bodington (who was still sceptical) in a mission to France to determine the status of the Prosper network, departing 22 July 1943. Bodington, working through headquarters, arranged a meeting with Gilbert Norman at a pre-arranged address in the rue de Rome near Gare St-Lazare, but it was Agazarian, not Bodington who went to the meeting. The concerns about the Prosper network proved well-founded. German forces had indeed compromised the network, and Agazarian was taken prisoner at the meeting. Three members of the network, courier Andrée Borrel, leader Francis Suttill and wireless operator Gilbert Norman, had been in custody since 23 June, and Norman's transmissions had indeed been made by the Germans. Henri Dericourt's role in the loss of the Prosper network remains unclear; after the war he was tried as a double agent, but acquitted for lack of evidence. In fact he was a triple agent working for Secret Intelligence Service and that the SOE agents had been sacrificed to distract German attentions from landings in Sicily and Normandy. The arrest of Agazarian, who knew a great deal about the Prosper network, was a massive coup for the Germans. He endured torture for six months at Fresnes prison and was then moved to Flossenbürg concentration camp. After being kept there in solitary confinement, Agazarian was executed on 29 March 1945. Jack Agazarian is honored on the Runnymede Memorial in Surrey, England, on the SOE memorial at Flossenbürg and also on the Roll of Honor on the Valençay SOE Memorial in Valençay, in the Indre département of France

the wife is using name Arkhipov not Akopov, on his tombstone Admiral Arkhipov F%$# facebook name s are twisted

i have no definite proof of him Armenia but name Akopov ?? don't know any Akopovs that are not Armenia or have some Armenia in them

The Man Who Saved The World - Vasili Arkhipov 51 years ago today, at the height of the Cuban Missile Crisis, second-in-command Vasili Arkhipov of the Soviet submarine B-59 refused to agree with his Captain's order to launch nuclear torpedos against US warships and setting off what might well have been a terminal superpower nuclear war. The US had been dropping depth charges near the submarine in an attempt to force it to surface, unaware it was carrying nuclear arms. The Soviet officers, who had lost radio contact with Moscow, concluded that World War 3 had begun, and 2 of the officers agreed to 'blast the warships out of the water'. Arkhipov refused to agree - unanimous consent of 3 officers was required - and thanks to him, we are here to talk about it. His story is finally being told - the BBC is airing a documentary on it. Raise a glass to Vasili Arkhipov - the Man Who Saved the World. PS - The PBS documentary, 'The Man who Saved the World', is online here: http://video.pbs.org/video/2295274962 The documentary claims the facts of the matter were only 'recently' revealed. This is not quite true; the Boston Globe reported on it 10 years ago in 2002: http://www.latinamericanstudies.org/cold-war/sovietsbomb.htm The Wikipedia article was created in 2005, citing a 2004 book by Noam Chomsky: http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Vasili_Arkhipov

chgitem inchu bayts yes chem havatum vor es menak a arel..

kam espes

chunenq aper chunenq.. mi moratsy mer Azagayin Gortsiq@ duydukna mer mtatsela-Aprela-Shnchela-Kerp@ dudukna

no Yervand jan. he gets 10 years for arms seal, deserting army . his facing more time for the murder, this was just the first case

mer haykakan Surb Griqi mej petq e gtnel Girq Aragats 19-17 Proverbs 19:17 17 Whoever is kind to the poor lends to the Lord, and he will reward them for what they have done.

mi teseq te inch em gtel notits

Սուրբ Էջմիածնի քարոզչական կենտրոն «Աղքատին ողորմություն տվողը փոխ է տալիս Աստծուն, Եվ ըստ նրա տվածի էլ Աստված պիտի հատուցի նրան» (Առակ. ԺԹ 17) Սկսյալ Դ դարից Հայոց Եկեղեցում ձևավորվում է բարեպաշտական մի սովորույթ, որը դարերի հոլովույթում վերածվում է «ազգային-եկեղեցական ինքնութեան սնունդի աղբիւր: Նորաթուխ սովորույթի կենսագործման հատկանշական վկայություն է պահպանվել Է դարի պատմիչ Հովհան Մամիկոնյանի մատյանում. «Իսկ երբ թագավորն ու իշխանները ետ դարձան դեպի Արձանը և իջան Ս. Գրիգորի մոտ՝ Ս. Կարապետի գտնված տեղը, մեծապես գոհություն էին հայտնում Աստծուն, Պատարագ էին մատուցում, անհամար սպիտակ անասուններ, նոխազներ ու գառներ մատաղ էին անում և աղքատներին բազում ողորմություն տալիս»: Եվ սա միակ վկայությունը չէ. ուշագրավ է նաև Ոսկեդարի պատմիչ Ղազար Փարպեցու տեղեկությունը, որով նա ներկայացնում է Դվինում Հայոց մարզպան Վահան Մամիկոնյանի կատարծ արարքը. «Մտնելով Դվին ոստանը և աժանավորապես շնորհակալության պատարագ մատուցելով Աստծուն, նախ ըստ սովորության, կատարելով աղքատներին մատուցելիք նվերները, իրենք էլ ուրախացան Աստծուն հաճելի խնդալից սրտով»: Ահավասիկ, ինչպես տեսանելի է վերոհիշյալ վկայություններից, Լուսավորիչ հայրապետի կողմից քրիստոնեական կյանքի մեջ ընդգրկած յուրահատուկ սովորույթի միակ նպատակը՝ աղքատների ու կարոտյալների համար կամավոր նվիրաբերությունն է, որը կոչվել է մատաղ: Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարանները «մատաղ» բառի կրոնական իմաստի առումով տալիս են հետևյալ ստուգաբանությունները. «Զոհ մատուցելու կենդանի…, զոհ մատուցելու արարողությունը, զոհի համար մորթած կենդանու միսը, որ եփում են և ձրի բաժանում մարդկանց»: Ըստ Աճառյանի արմատական բառարանի, «մատաղ» բառն ստուգաբանվում է՝ «մատղաշ, փափուկ, դեռատի, մանկահասակ»: Աճառյանն իր բացատրությունների մեջ նշում է, որ «մատաղ» բառը՝ զոհի իմաստով, ստուգաբանելի է համաձայն Ս. Գրիգոր Տաթևացու ստուգաբանության, որ է՝ «մատուցի՛ր աղ»: 1. Այսպիսով, հոգևոր սովորույթ մատաղը՝ օրհնված աղ կերած մատղաշ կենդանին (կամ թռչուն) է, որը մորթելուց և եփելուց հետո իբրև ողորմություն ու օգնություն բաժանվում է աղքատներին ու կարոտյալներին: Մատաղը «նախ՝ ընծա(ներ) է (են) Աստծուն: 2. Փրկության հույս է…: 3. Ախքատասիրություն և ողորմություն է: 4. Ննջեցյալների հիշատակ»: Թեպետ մատաղների համար մասնավոր օրեր սահմանված չեն եղել, սակայն՝ սկսած Ս. Գրիգոր Լուսավորիչ Հայրապետի ժամանակներից, Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցում ընդունված սովորություն է տերունական ու նշանավոր սուրբերի տոներին, Ս. Սեղան հաստատելու առթիվ, կիրակի օրերին և այլ պատեհ առիթներով Ս. Պատարագից հետո մատաղ անելը, որպեսզի հավատացյալները Ս. Պատարագի ժամանակ Տիրոջ պատվական ու կենարար ս. Մարմինն ու ս. Արյունը ճաշակելուց հետո, անմիջապես անսուրբ կերակուր չընդունեն, այլ նախ մատաղի օրհնված միս ուտեն և ապա այլ կերակուրներ: Սրանցից զատ, ինչպես վերը տեսանք, մատաղ էր արվում նաև այլևայլ հաջողությունների առիթներով, ինչպես նաև ննջեցյալների հիշատակին, որն էլ իբրև հոգեհաց բաժանվում էր աղքատներին ու կարոտյալներին: Այսօր մատաղ է արվում ոչ միայն վերը նշված օրերին ու առիթներով, այլև ուխտի, ուխտագնացությունների ու որևէ փորձանքից ազատվելու համար Աստծուն գոհություն և փառք մատուցելու նպատակով: Ներկայումս մատաղ է արվում նաև ծննդյան տարեդարձների, անվանակոչությունների և նշանակալի այլազան իրադարձությունների շարժառիթներով: Մատաղի կենդանի են համարվում «բոլոր ընտանի ուտելի չորքոտանիք». եզ, ցուլ, ոչխար, գառ: Այսօր մատաղացու են համարվում նաև թռչնազգիներից աքաղաղն ու աղավնին, որոնց մասին, սակայն, մատենագրության մեջ որևէ ակնարկ չկա, թե երբևէ դրանք համարվել են մատաղի նյութ. կարծում ենք, որ աքաղաղն ու աղավնին մատաղացու են դարձել վերջին ժամանակներում, մոտավորապես ԺԹ դարի վերջերից: Նախկինում մատաղ էին արվում միայն արու կենդանիները, սակայն միջին դարերում այլևս վերանում է արուի և էգի զանազանությունը. «Թէ որձ է եւ թէ էգ, ոչ է խոտելի»: Զարմանալիորն ներկայումս դարձյալ խտրականություն է դրվում կենդանիների կամ թռչունների տեսակների մեջ. նախընտրությունը տրվում է արուներին: Այնուամենայնիվ տեսակների տարբերությունը, խոնարհաբար կարծում ենք, որևէ էական նշանակություն չունի: Բայց առկա է մի պարագա, որն անցյալում կարևորվել է, հետևաբար, այսօր ևս առաջնակարգ նշանակություն ունի: Քանի որ մատաղն Աստծուն մատուցվող ընծա է, ապա մատաղացու կենդանին պետք է արդար վաստակի արդյունք լինի (և ոչ թե հափշտակության կամ գողության, կամ գնի իջեցումով գնված, կամ էլ ինչպես այսօր է տարածված՝ մուրացիկությամբ ձեռք բերված վաստակի), ընտիր և գեր, որովհետև «ընտիրը մեր աչքին սիրելի է, ինչպես Իսահակը՝ Աբրահամի», և որպեսզի մատաղն Աստծուն «հաճելի լինի, ինչպես Աբելինը և ոչ [անընդունելի], ինչպես Կայենինը»: Խեղանդամված ու արատավոր կենդանուն չի կարելի մատաղ անել, «որովհետև Աստծո բաժինը պետք է ընտիր լինի և ոչ թե անարգ»: Հետևաբար, եթե մատաղացուն վերոհիշյալ խոտելի միջոցների արդյունք է, կամ՝ արատավոր, ապա նման նվիրաբերությունը պիղծ է ու անընդունելի, իսկ նվիրաբերողն էլ՝ անիծյալ: Մատաղի կենդանուն, ըստ Ս. Գրիգոր Տաթևացու, պետք է մորթի արական սեռից հավատացյալ աշխարհականը: Կենդանուն պետք է մորթեն երկաթե սուր դանակով, «և ոչ մի ուրիշ գործիքով, որովհետև եթե երկաթ լինի, բայց սուր չլինի, և եթե սուր լինի, սակայն ոչ երկաթ՝ պիտանի չէ»: Կինը, մանուկն ու քահանայական դասին պատկանող որևէ մեկը, ըստ Ս. Գրիգոր Տաթևացու, չպետք է մորթեն մատաղացուին: Մատաղացուի սրբագործումը կատարվում է օրհնյալ աղի միջոցով. քահանայի կողմից կատարվող աղի օրհնության կարգի, այն տրվում է մատաղացու կենդանուն ի կերակուր, որից հետո միայն կարելի է դառնում դրան մորթելը (աղավնու պարագային՝ աղը կտուցի մեջ լցնելով, ազատ են արձակում): Իսկ, թե ինչո՞ւ է մատաղացուի սրբագործումը կատարվում աղի օրհնությամբ: Այս հարցին, իրենց բացատրություններով, անդրադարձել են Ս. Ներսես Շնորհալին և Ս. Գրիգոր Տաթևացին: Ըստ այդմ, «աղը մաքրության օրինակ է, ինչպես որ Քրիստոս ասաց Իր աշակերտներին. «Դուք եք երկրի աղը» (Մատթ. Ե 13)՝ մաքրելու աշխարհի ապականությունը խոսքի (այսինքն՝ Ս. Ավետարանի – Ա. Կ.) քարոզչությամբ: Հետևաբար, աղի օրհնությունը կատարվում է, որպեսզի մատաղացուն՝ օրհնված ու սրբված աղն ուտելով, մաքրվի Արարչի անեծքից և Տիրոջ համար արժանի նվեր դառնա՝ տարորոշվելով կուռքերին մատուցվող պիղծ զոհերից և հասարակ զենումներից: Հետևապես, քանզի կենդանու կամ թռչնի սրբագործումը կատարվում է օրհնված ու սրբված աղի միջոցով, ուստի արգելվում է մատաղացուին եկեղեցի տանելն ու մտցնելը. օծված ու սրբագործված տաճար միայն աղն են տանում օրհնելու համար: Իսկ, թե «ինչո՞ւ կենդանուն եկեղեցի չեն տանում» այսօր էլ տարածում գտած հարցին, Ս. Գրիգոր Տաթևացին պատասխանելով՝ ասում է. «Նախ՝ որովհետև եկեղեցին դրախտի խորհուրդն ունի, որտեղ անասուն չէր մտնում: Նույնպես և եկեղեցի չպետք է մտնի: Երկրորդ՝ եթե Սինա լեռանն անասուն էր մոտենում, քարկոծվում էր: Եվ քանի որ եկեղեցին անմատույց լեռ է, ապա անասուններն ու անարժանները չպետք է մտնեն, նաև՝ գազան հերձվածողները: Երրորդ՝ հին տաճարում գառ էր պատարագվում, որն Աստծո Գառի օրինակն էր: Եվ քանի որ եկեղեցում ճշմարիտ Գառն է պատարագվում, ապա օրինակն արգելվում է [եկեղեցի մտցնելը]: Չորրորդ՝ Քրիստոսի օրինակով, որ տաճարից խարազանով հանեց ոչխարներին ու արջառներին, մենք ևս արտաքսում ենք: Հինգերորդ՝ զգուշանում ենք, որպեսզի եկեղեցին փարախի չվերածվի: Վեցերորդ՝ եկեղեցին բանավոր հոտի փարախն է և ոչ թե անբան [հոտի]: Յոթերորդ՝ ոչխարն անամոթ է, իսկ անամոթը եկեղեցուց արտաքսելի է, ինչպես Հուդան լպիրշությամբ դուրս ելավ»: Հատկանշական հրահանգի ենք հանդիպում Ս. Բարսեղ Կեսարացու սահմանած կանոնում, համաձայն որի մատաղի միսը չի կարելի պահել տանն իբրև ուտելիք, այլ նույն օրը պետք է «սրտի մտաւք» բաշխել աղքատներին: ՄԱՏԱՂԻ ՊԱՏՐԱՍՏՄԱՆ ՁԵՎԸ Ս. Գրիգոր Տաթևացու վկայությունից երևում է, որ անցյալում մատաղացու կենդանուն կրակի վրա խորովել են. «Նախ՝ օրհնված աղ ենք տալիս կենդանուն: Երկրորդ՝ հրով խորովում ենք»: Սակայն այսօր, ի տարբերություն հնում ընդունված սովորության, ոչ թե կրակով խորովվում է, այլ ջրով և քահանայի կողմից օրհնված աղով խաշվում: Եվ այս սովորույթը, կարծում ենք, երևան է եկել ԺԹ դարի վերջերում: Այնուհետև խաշված միսը բաժանվում է մանր կտորների և հացի մեջ դրվելով՝ բաշխվում է միայն ու միայն աղքատներին ու կարոտյալներին (հմմտ. Ղուկ. ԺԴ 12-14): …Անցյալում՝ մատաղի սովորույթի հետ կապված, ոչ ընդունելի ու խոտելի սովորույթներ են եղել հայոց մեջ, որք են՝ անասունի արյունից կերակուրի պատրաստումը և արյունը դռների սեմերին ու զավակների և իրենց տան անամների ճակատներին արյունով խաչ անելը, քսելը: Ընդդիմանալով այս կատարվող անընդունելի և ոչ քրիստոնեական այս սովորույթներին, Ս. Ներսես Շնորհալի հայրապետը պատվիրում է. «…Եվ թող մեկը գառի արյունը տգիտաբար չհավաքի կամ ուտի, ինչպես լսում ենք, թե տխմարներն են անում, …որովհետև արյունը պիղծ է ըստ Աստծո հրամանի, որ Նոյին ասում էր. «Կենսատու արյուն պարունակող միս չուտեք» (Ծննդ. Թ 4): Եվ թող մեկը չհանդգնի դռների սեմերը գառի արյունով օծել, ինչպես ասում են, թե տգետներից ոմանք են անում [այդ], որովհետև դա հրեական [սովորություն] է, և ով որ այդպես է անում՝ անեծքի տակ է, քանի որ մեր դռների սեմերը մեր զգայարաններն են, որ[ոնք] Քրիստոսի արյունով են օծվում»: Ցավով պետք է նկատենք, որ մեր օրերում ևս կան մարդիկ, ովքեր կիրառում են վերոհիշյալ սովորույթները: Կարծում ենք, որ դա անգիտության հետևանք է, որը հեշտությամբ կվերացվի ճշմարտության ուսուցմամբ: Իսկ այն հարցի վերաբերյալ, թե «ի՞նչ պետք է արվեն մատաղացու կենդանու փորոտիքը, գլուխը և մյուս մնացորդները», ցանկալի է թաղվեն հողի մեջ, որպեսզի շների ու կատուների կեր չդառնան: «Մայր Մաշտոցի» համաձայն, մատաղի օրհնության ժամանակ ընթերցվում է Ղուկասի Ավետարանից հետևյալ հատվածը. «Երբ ճաշ կամ ընթրիք ես տալիս, մի՛ կանչիր ո՛չ քո բարեկամներին, ո՛չ քո եղբայրներին, ո՛չ քո ազգականներին և ո՛չ էլ քո հարուստ հարևաններին, որպեսզի նրանք էլ փոխարենը քեզ չհրավիրեն, և քեզ հատուցում լինի: Այլ երբ ընդունելություն անես, կանչիր աղքատներին, խեղանդամներին, կաղերին ու կույրերին և երանելի կլինես, որովհետև փոխարենը քեզ հատուցելու ոչինչ չունեն: Եվ դրա փոխարեն քեզ կհատուցվի արդարների հարության օրը» (Ղուկ. ԺԴ 12-14): Ավետարանական այս հատվածը լավագույնս ներկայացնում է մատաղի խորհուրդը. հայոց մատաղը ողորմություն է, ինչն էլ, ըստ Տերունի խոսքի, նպաստում է մեղքերի թողությանն ու քավությանը: Բայց ոչ թե մատաղացուի արյամբ է կատարվում մեղքերի թողությունն ու քավությունը (ինչպես պնդում են տգետները և մատաղի խորհրդին անտեղյակները), այլ մատաղատիրոջ հոգու, մտքի ու սրտի դիտավորությամբ, քանի որ նա աղքատների ու կարոտյալների մասին հոգ տանելով, կենսագործում է Տիրոջ պատգամը և, Նրա անսուտ խոսքի համաձայն, գանձեր դիզում երկնքում, որպեսզի Անաչառ Դատաստանի օրը ողորմության գանձերը՝ որպես դշխո և երկնավոր թագուհի, նստելով Քրիստոս Աստծո աջ կողմը, մեծ համարձակությամբ դեպի իրենց ձգեն ողորմածին ու նստեցնեն Աստվածորդու աջակողմը՝ առատապես հատուցելու կատարված ողորմությունների դիմաց. «Քանի որ անողորմ դատաստան է լինելու նրա հանդեպ, ով ողորմած չի եղել, քանզի ողորմածությունը բարձրագլուխ պարծենում է դատաստանի դիմաց» (Հակ. Բ 13), ինչպես և՝ «Երանի նրան, ով մտածում է աղքատի ու տնանկի մասին. փորձանքի օրը Տերը կփրկի նրան» (Սաղմ. Խ 2): Հետևապես, մատաղը խնջույքի ու գինարբուքի առիթ չէ, այլ՝ բարեգործություն. «Բարեգործությունը, սակայն, իբրև դրախտ, հավիտյան կմնա օրհնության մեջ» (Սիրաք Խ17): Ուրեմն, հարկ է ողջ մատաղը՝ որպես ողորմություն, առանց աչառության բաժանել աղքատներին ու կարոտյալներին, որովհետև «ամեն տեսակ բարեգործություններից Աստծուն ավելի մոտ ու պատվական է աղքատասիրությունը, որով և առաջին սուրբերը՝ Աբրահամը, Իսահակն ու Հակոբը, ընտիր երևացին»: Որովհետև «ով ողորմում է աղքատին, արժանի է երանության» (Առակ. ԺԴ 21), քանի որ մեր Տերն ասում է՝ «[ինչ որ] Իմ այս փոքր եղբայրներից մեկին արեցիք, այդ Ինձ համար արեցիք» (Մատթ. ԻԵ 40): Ի վերջո, ինչպես պատվիրում է Դանիել մարգարեն՝ «քո մեղքերը քավիր ողորմությամբ և քո անօրենությունները՝ աղքատներին գթալով» (Դանիելի մարգ. Դ 24): Ահավասիկ, մատաղատիպ ողորմությունն Աստծո առջև մեզ համար բարեխոս է դառնում և Տիրոջից մեզ համար ողորմություն խնդրում: Մեր բարեխոսին են միանում նաև մյուսները, որոնք մեր ողորմությունն ստացած աղքատների ու կարոտյալների երագահաս աղոթքներն են, իսկ Բարերար Աստված երբեք ու երբեք չի արհամարհում ու անարգում աղքատի աղոթքը, այլ երբ դեպի Երկինք են բարձրանում ի խորոց սրտի նրա աղոթաբույր խոսքերը, Տերն ունկնդրում է և ի բարին կատարում (հմմտ. Սաղմ. ԻԱ 25): Թեպետ մատաղի միջոցով ողորմություն է արվում, այնուհանդերձ ողորմության տերունավանդ այդ պատգամը պետք է զգուշորեն կատարել, այսինքն՝ «…ձեր ողորմությունը մարդկանց առաջ չանեք, որպես թե այն լինի ի ցույց նրանց, այլապես վարձ չեք ընդունի ձեր Հորից, որ երկնքում է: Այլ երբ ողորմություն անես, փող մի հնչեցրու քո առջև, ինչպես անում են կեղծավորները ժողովարաններում և հրապարակներում, որպեսզի փառավորվեն մարդկանցից…։ «Այլ երբ դու ողորմություն անես, թող քո ձախ ձեռքը չիմանա, թե ինչ է անում քո աջը, որպեսզի քո ողորմությունը ծածուկ լինի, և քո Հայրը, որ տեսնում է ինչ որ ծածուկ է, կհատուցի քեզ հայտնապես» (Մատթ. Զ 1-3): … Դարերի հոլովույթում և նույնիսկ այսօր, օտար եկեղեցականներն ու աղանդավորները (նաև ծագումով հայ կաթոլիկ վարդապետներ) անմտաբար մեղադրել ու մեղադրում են Հայոց Եկեղեցուն մատաղի խնդրում՝ այն նույնացնելով հրեական զոհաբերությունների հետ: Սակայն մատաղը, հակառակ նրանց անիմաստ պնդումների, հրեական մեղքի պատարագ չէ, քանի որ «Քրիստոս մեկ անգամ որպես պատարագ մատուցվեց՝ շատերի մեղքերը վերացնելու համար» (Եբր. Թ 28), և «Նա է քավությունը մեր մեղքերի եւ ոչ միայն մեր մեղքերի, այլեւ ամբողջ աշխարհի» (Ա Հովհ. Բ 2). հայոց մատաղը՝ սնոտիապատիր կուռքերին մատուցվող կենդանու նվիրաբերությունն էր, որը Ս. Գրիգոր Լուսավորիչը «փոխեց հանուն Ճշմարիտ Աստծո՝ նույն Արարչին Իր ստեղծած կենդանիները նվիրելու [համար], ինչպես որ օրենքից առաջ՝ նախահայրեր Աբելը, Նոյն ու Աբրահամն [էին նվիրում]: Եվ եթե քրիստոնյա ազգերից [ոչ ոք մատաղ] անելու սովորություն չունի, թող ոչ մեկը մերն անպիտան չգտնի, քանի որ նրանք իրենց նախնի առաջնորդներից ավանդությամբ [դա] չընդունեցին, ինչպես մենք, և նրանց առաջնորդներն այդ օրենքը չսահմանադրեցին, քանզի [դրա] հարկը չեղավ»: Այսպիսով, հայոց մատաղը զուտ ազգային-քրիստոնեական, խորապես բարեպաշտական մի սովորույթ է, որը հնարավորություն է տալիս հավատացյալին աղքատաց հանդեպ ցուցաբերելու կարեկցություն և ողորմածություն: Ուստի մատաղը «ոչ միայն վնաս չէ, այլև օգտավետ հոգիներին», որովհետև «ողորմություն գործողը կդասվի Քրիստոսի աջակողմը և կլսի երանավետ բարբառը. «Եկե՛ք, Իմ Հոր օրհնյալնե՛ր, ժառանգեցե՛ք աշխարհի սկզբից ձեզ համար պատրաստված արքայությունը. որովհետև քաղցած էի և Ինձ ուտելիք տվիք…» (Մատթ. ԻԵ 34-35)»: ՍԻՐԵԼԻ ՀԱՅՈՐԴԻՔ, մեր նպատակն է տալ տեղեկատվւթյուն մանրամասն մատաղի մասին, ցանկալին այն է, որ իբրև Քրիստոնյա ժողովուրդ կատարեք այն ինչպես հարկն է պահանջում և ոչ թե կենդանու տանջանքով, կամ էլ արյամբ Ձեր զավակների ճակատներին խաչ անելով, խեղեք Մատաղի բուն իմաստն ու խորհուրդը: https://www.facebook.com/ejmiatsniqarozchakankentron/photos/a.1422168071347709.1073741829.1422145021350014/1669005786663935/?type=1&fref=nf

just learned my neighbor was also on Ararat 2 or 3 days a go Artur BAghdasaryan

Astvats Hogid Lusavori Hayordi... HAverjyan PArq qez Zinvor Yexpayr