Our Beautiful Side

[Yervant1]

"LITTLE SINGERS OF ARMENIA" RETURN HOME AFTER A 40-DAY TOUR TO JAPAN

Alisa Gevorgyan

 

"Radiolur"

10.09.2012 17:05

 

The "Little singers of Armenia" choir directed by Tigran Hekekyan has

returned home after a 40-day tour across Japan. The series of concerts

in 18 cities of Japan was dedicated to the 20th anniversary of the

Armenian-Japanese relations and the 500th anniversary of Armenian

printing, as well as the proclamation of Yerevan as World Book Capital

2012 by UNESCO.

 

The Armenian choir of little singers was invited by the famous

Japanese Min-On Concert Association. The audience in Japan was

impressed by the complex and diverse repertoire of the choir, the

brilliant performance of the Armenian children, the interpretation

of Japanese works. Youths of both Japanese and Armenian nations sang

shoulder to shoulder a Japanese favorite classic Furusato (Homeland),

Tigran Hekekyan told reporters today.

 

The final concert at the famous Tokyo-City was really impressive.

 

Armenian Ambassador Extraordinary and Plenipotentiary to Japan Hrant

Poghosyan said after the concert: "The children did a great work to

deepen the cultural cooperation between the two countries. During

their tour the Armenian Embassy was receiving a number of calls from

people in Japan interested in visiting Armenia. This was truly a

great achievement."

 

 

 

 

Edited September 11, 2012 by Yervant1

[Anoushik]

How encouraging to read posts like these!!! :)

[MosJan]

 

86 Year Old American-Armenian Relocates to Armenia; Family Asks Why?

 

Sona Avagyan

 

http://hetq.am/static/news/b/2012/09/18560.jpg 00:06, September 17, 2012

86 year-old Hovhannes Manoogian, from America, has been living in Armenia for the past 8 years. His wife has remained in the States along with their four sons.

 

 

 

On April 24, 2004, Hovhannes purchased a plot of land near the village of Griboyedov in Armavir province.

 

Ever since then, Hovhannes only sees his family when he returns for the winter.

 

"They all complain that I moved here. They keep asking why did I leave my wife, four sons and eleven grandchildren back in the States. They say that eight years is enough already and that my grandchildren have no clue about their grandfather in Armenia," says Hovhannes.

 

All the sisters and brothers of his father and mother were killed in the Genocide. Hovhannes is the elder son born in Lebanon. He says the family was poor and that he only attended school with financial aid.

 

Hovhannes attended the Apkarian High School in Lebanon and later the Mkhitarist College, followed by the Armenian Catholic school. He then worked with his father as an ironmonger.

 

Mr. Manoogian says he decided to get an education because he would be of no help to the family as a common laborer.

 

He pursued his education at the Nshan Palanjian Jemaran and later became a professional engineer-surveyor who went on to draw maps for the irrigation system of salt fields in Iraq. He was the top engineer working with international companies in Iraq and Iran.

 

In 1960 he returned to Beirut since the Lebanese government was looking for top quality professionals like himself. He was then appointed the chief engineer for the Lebanese road construction program.

 

When the Lebanese civil war broke out in 1975, he relocated the family to the United States.

 

Hovhannes says that the rest of his family have reached positions of respectability in American society and have no intention of moving to Armenia.

 

His eldest son Rosdom is an electrical engineer that is responsible for pensioner homes in the States. Raffi, his second son, is a member of the Glendale city council and was elected mayor of the town a few times. Glendale and Kapan became sister cities during Raffi’s tenure as mayor. His number three son Razmig is a civil engineer and Nigol, the youngest, is an attorney.

 

"None of them can fathom why I came here, especially at my advanced age, when I could have lived like a king back there," Hovhannes confesses.

 

Hovhannes told me that his moving to Armenia was the fulfillment of a promise he made to his teachers at Palanjian Jenmaran.

 

"They always wanted to relocate to Armenia but it was impossible for them during the Soviet era because they were political people. So they urged their students to move to Armenia when it became possible in the future," says Mr. Manoogian.

 

"I remembered their words to us students and when I turned 70 the idea hit me to relocate. The nation educated me and made me what I am. I would have a pang of conscience if I didn’t carry out my obligation to those people," says Hovhannes.

 

He has willed his land in Griboyedov to the Hamazkain Cultural Union, a group affiliated with the ARF. Hovhannes says he was born a Tashnak and will die as one. Nevertheless, he exclaims that Armenia must be above partisan part politics.

 

Back during the Soviet era, Hovhannes Manoogian’s 109 hectare plot was one of Armenia’s largest pig farms. Every month it would send 30,000 to Russia. Today, only five of the sheds remain standing.

 

Hovhannes says he purchased the land to plant wheat to send to the freedom fighters in Artsakh if war were to break out again. He proudly relates that the first harvest netted 33 tons of wheat but that it was all stolen by the workers.

 

He planted clover for the next six years and sold it to the villagers as livestock feed. Today, he leases the land to local villagers in plots ranging from 2 to 20 hectares. He says that farming is much more productive on larger plots that local residents just don’t have.

 

Unfortunately, the harvest of the various crops grown on the land hasn’t been good this year. Hovhannes plans to sow clover once again.

 

"Sadly, villagers are hit with taxes and penalties. They can’t work the land like it should be. The people of Armenia have a right to live and eat. The downtrodden villager goes hungry. And a hungry people will go to any lengths. They’ll leave the country en masse. The government has to step in and facilitate conditions favorable to the common folk. Instead, the government hits them with even more taxes. A hungry person can’t pay taxes, " says an irate Hovhannes.

 

A few years back, Hovhannes received some hate mail allegedly signed by 123 residents of adjacent villages. The disparaging letter, also sent to the prime minister, demanded that the sheds and fields owned by diaspora Armenia be handed over to local villagers for a period of five years.

 

The mysterious poison letter wasn’t signed nor stamped, leading Hovhannes to conclude that it was written by one person with a personal grudge or some other underlying motive to besmirch his good name.

 

Hovhannes says nothing ever came of the letter and that he never heard from the prime minister. He told me he never went to the courts to resolve this and other issues that have cropped up during his stay in Armenia.

 

Today, Hovhannes is working on his autobiography entitles "My Life".

 

"I can sincerely say that my life has been a topsy-turvy and complex affair. I can’t fit it all into just one volume. I will write it all down, including my time in Armenia. I will be portray the country objectively so that future generations will be better prepared. If things continue as they are, the country is heading for a fall."

 

Hovhannes has also written four volumes of poetry under the pen-name Alakyaz.

 

 

Home page

 

 

 

 

[MosJan]

 

 

Ընդդեմ սփյուռքի հակահայ քարոզչության և հանուն հայրենադարձության. մի հայրենադարձի պատմություն

ՄԱՐԴԻԿ, Շաբաթվա լուր | Անի Գասպարյան | Սեպտեմբերի 11, 2012 7:50 http://ankakh.com/ankakh/wp-content/uploads/2012/09/21-600x450.jpgԼիբանանահայ Ջորջ Տաբակյանը 2011 թ. հայրենադարձվել և ապրում է Երևանում: Հայաստանյան անձնագիր ստանալու ժամանակ նրա անունը սխալ թարգմանության հետևանքով վերափոխվել է Գեորգեսի: Նրա հայաստանյան ընկերներից մեկն էլ` «Հայ ասպետ» հեռուստախաղի վարող Կարին Տոնոյանը, նրան «օծել» է Գևորգով և հորդորել մոռանալ և’ Ջորջը, և’ Գեորգեսը:

 

Եվ այսպես, մենք կպատմենք լիբանանահայ Գևորգ Տաբակյանի մասին, որը, ծնվելով Լիբանանում, այնուհետև ընտանիքով տեղափոխվելով Արաբական Էմիրություններ և 7 տարի ապրելով Դուբայում, ի վերջո եկել է հայրենիք` հիմնավորապես հաստատվելու հստակ որոշմամբ: «Մեր մտքի մեջ Հայաստանը դրախտ էր, մեզ այդպես էին դաստիարակել և’ ընտանիքում, և’ դպրոցում: 90 տարի մեզ ասել էին, որ Հայաստանը մեր հայրենիքն է, որին պետք է ձգտի ամեն մի հայ: Բայց երբ Հայաստանն անկախացավ, և հարցրինք` հիմա պիտի տեղափոխվենք Հայաստա՞ն, մեզ ասացին. «Չէ, չէ, հայրենիք ասելով` նկատի ունեինք Արևմտյան Հայաստանը…»:

 

Գևորգ Տաբակյանի խոսքով` սփյուռքում Հայաստանի նկատմամբ բացասական քարոզչություն կա, որը, անկախ իրարից, իրականացնում է երկու խումբ: Առաջինը հին սփյուռքի էլիտան է, երկրորդը` 1990-ականների սկզբին Հայաստանը լքած հայերը: Վերջին 4 տարում նրա պայքարն այդ քարոզչության դեմ է:

 

Պատմում է, որ երբ հայտնել է Հայաստան տեղափոխվելու որոշման մասին, համայնքից մի պատասխանատու անձ ասել է, թե դա տխուր լուր է իրենց համար, քանի որ համայնքից մի ընտանիք կորցրեցին: Գևորգն էլ պատասխանել է. «Դուք մի ընտանիք կորցրիք, իսկ Հայաստանում մի ընտանիք ավելացավ»:

 

Հայաստան տեղափոխվելու նրա որոշմանը բացասական են վերաբերվել նաև մոտ ընկերներից ու բարեկամներից շատերը: Ասում է, որ անգամ վիճաբանություն է ունեցել նրանցից մեկի հետ և ասել. «Մանկապարտեզից սկսած` դուք մեզ ուրիշ բան էիք ասում, հիմա` ուրիշ: Կա’մ դուք մեզ խաբել եք այսքան ժամանակ, կա’մ հիմա ինքներդ ձեզ եք խաբում…»:

 

Հին սփյուռքահայերի նման կեցվածքը նա բացատրում է հետևյալ կերպ. «Լավ արմատացած են, տեղավորված, իրենց լավ են զգում, իսկ համայնքի ղեկավարներին ձեռք չի տալիս, որ համայնքը նոսրանա, քանի որ կկորցնեն իրենց դիրքը, ուժը»:

 

Ինչ վերաբերում է նոր գնացած հայերին, ապա նրանց թվում է, թե Հայաստանը դեռ այնպիսին է, ինչպիսին իրենք թողել են. «Մինչև այսօր հարցնում են` հոսանք կա՞, ջուր կա՞, կամ Հայաստանում կոռուպցիան շա՞տ է, մոնոպոլիա՞ է, մաֆիա՞ է: Ես ել պատասխանում եմ` այո, Հայաստանում, ինչպես Լիբանանում ու Դուբայում, կոռուպցիա էլ կա, մաֆիա էլ, պարզապես անուններն են տարբեր. Դուբայում շեյխ են ասում, Հայաստանում` օլիգարխ: Լիբանանում էլ նույնը չէ՞, բենզինի բիզնեսը, օրինակ, մի հոգու ձեռքին է, որը պատգամավոր է»:

 

http://ankakh.com/ankakh/wp-content/uploads/2012/09/376502_289228041100172_213940811_n.jpgՀիշում է, որ 2004-ին, երբ առաջին անգամ է ոտք դրեց Հայաստան, իր համար Հայաստանն իդեալական էր, քանի որ պատին կախված նկարի փոխարեն տեսնում էր իրական Արարատը, շրջապատված էր միայն հայրենակիցներով, սակայն որոշ ժամանակ անց հասկացավ, որ Հայաստանն ամենևին էլ դրախտ չէ, որ այստեղ էլ կա դառը իրականություն: «Աստիճանաբար հարմարվեցի հայաստանյան իրականությանը,- ասում է նա,- 2007-ին իրական Հայաստանին լրիվ ծանոթ էի, և այդ ժամանակ էլ որոշում կայացրեցի` վերջնականապես տեղափոխվել Երևան»:

 

Երբ երկքաղաքացիության օրենքը Հայաստանում ընդունվեց, Գևորգն առաջիններից էր, ով ձեռք բերեց Հայաստանի քաղաքացիություն: Իսկ նրա որդին` Սասունը, որը ծնվել էր Դուբայում 2010 թ., առաջին ամենափոքրիկ սփյուռքահայն էր, որը Հանրապետության նախագահից ստացավ Հայաստանի քաղաքացու անձնագիր:

 

Ամենազավեշտալին այն է, որ որդու համար քաղաքացիության հարցերով զբաղվելու ժամանակ համապատասխան ոլորտի աշխատակիցներից մեկը շատ լուրջ տոնով նրան «զգուշացրել» է, որ քաղաքացիություն ստանալով` մի «մեծ խնդիր» է առաջ գալիս` բանակի խնդիրը: Նա զարմացել, ապա հակադարձել է. «Ինչպե՞ս թե խնդիր… Եթե իմ տղան բանակ չգնա, ոտքերը կջարդեմ…»:

 

Նրա համար մինչ օրս անհասկանալի է պետական չինովնիկի նման մտածելակերպը, այն դեպքում, երբ, ինչպես ինքն է ասում, Հայաստանը 4 կողմից խրամատ է:

 

Խոստովանում է, որ սկզբնական շրջանում շատ խնդիրներ է ստիպված եղել հաղթահարել, իսկ այժմ իր խնդիրները նույնն են, ինչ բոլոր քաղաքացիներինը. «Երբ Մաշտոցի այգում կա խնդիր, դա նաև իմ խնդիրն է: Երբ բանակում կա խնդիր, դա նաև իմ խնդիրն է: Եթե կա մի պաշտոնյա, որը չարաշահում է իր դիրքը, դա նաև իմ խնդիրն է: Համենայն դեպս, մենք էստեղ մեր տանն ենք` վատով և լավով»:

 

Ինչ վերաբերում է արտագաղթողներին, ապա Գևորգը նրանց մի բան է խնդրում` վերջնականապես չկտրել իրենց արմատները Հայաստանից, քանի որ իր փորձից գիտի. օտար երկրում ամեն ինչ այնպես չէ, ինչպես թվում է:

 

http://ankakh.com/ankakh/wp-content/uploads/2012/09/168889_10150888078668244_1202064270_n.jpgԲարեկամավանում կառուցած ջերմոցը

 

Ապրելով Հայաստանում և իրեն համարելով Հայաստանի լիարժեք քաղաքացի` Գևորգ Տաբակյանը զբաղվում է նաև հասարակական գործունեությամբ. իր ընկերներից երկուսի` իռլանդահայ Աննա Աղաջանյանի և հայաստանցի Գայանե Գևորգյանի հետ Հայաստանի սահմանամերձ գյուղերից մեկում` Տավուշի մարզի Բարեկամավան գյուղում, իրականացնում է բարեգործական մի ծրագիր, որի նպատակը գյուղը դատարկվելուց փրկելն է: Ինչպես ամեն մի գյուղ, Բարեկամավանն էլ ունի համայնքապատկան հողեր, սակայն դրանք ադրբեջանցիների կրակի տակ են, և գյուղացիները չեն կարողանում մշակել: Գևորգն ու Աննան արտերկրում ապրող իրենց ընկերների միջոցով գումար են հավաքել և գյուղի ներսում արդեն 3 ընտանիքի համար ջերմոցներ են կառուցել: Նրանք նաև պարբերաբար այցելում են գյուղ և ջերմոցները կառավարելու մեթոդներն ուսուցանում գյուղացիներին: Նրանց նախաձեռնությանը միացել է ևս մի կազմակերպություն, որը գյուղացիներին պտղատու ծառեր է նվիրել:

 

http://ankakh.com/ankakh/wp-content/uploads/2012/09/DSC03219.jpgԳյուղում շուտով նաև խաղահրապարակ կկառուցվի, իսկ գյուղի երիտասարդները, որոնք, տարիներ ի վեր անտեսված ու մոռացված լինելով, պարփակված են եղել, արդեն գյուղի մասին պատմող կայքէջ են ստեղծել. «Չենք ասում, որ գյուղի ճակատագիրն ամբողջությամբ փոխել ենք, բայց ստեղծել ենք գյուղը չլքելու որոշ հիմքեր: Այդ մարդիկ պետք է մնան իրենց գյուղերում, քանի որ նրանք մեր սահմանների պաշտպաններն են»:

 

Երիտասարդ հայրենադարձը զբաղվում է նաև սփյուռքահայերին հայրենիք վերադարձնելու քարոզչությամբ: Նրա համար այդ խնդիրը ռազմավարական նշանակություն ունի. «Հայրենադարձությունն ամենաբարձր մակարդակով պետք է քննարկվի և դառնա պետական քաղաքականություն: Դա երկու հիմնական պատճառ ունի. նախ` հայն այլևս չի կարող հայ մնալ սփյուռքում, երկրորդ` Հայաստանը ժողովրդագրական լուրջ խնդիր ունի»,- ասում է նա:

 

Նրա խոսքով` վերադարձողների թիվը զգալի է, և բոլորն էլ գոհ են: Արդեն հիմնել են Հայրենադարձների միություն, որպեսզի առաջնային հարցերում օգնեն նոր վերադարձողներին: «Մեր` հայրենադարձներիս մեջ անեկդոտի պես մի բան կա. սփյուռքահայերը մեզ ասում են` դուք քաջ եք, որ գնացել եք Հայաստան, իսկ մենք ասում ենք` ոչ, մենք վախկոտ ենք, քանի որ վախեցել ենք, որ սփյուռքում չենք կարող հայ մնալ և փախել-եկել ենք Հայաստան, իսկ քաջը դուք եք, որ սփյուռքում դեռ կարողանում եք հայ մնալ…»:

 

Դիտվել է 1178 անգամ:

[Nané]

Երանի՜ ...

[MosJan]

Հայկական բանակի ռեկորդակիր զինվորը

 

Հոկտեմբեր 20, 2012 | 16:13

 

ՀՀ ԶՈւ ժամկետային զինծառայող, շարքային Արտավազդ Հակոբյանն այսօր` հոկտեմբերի 20-ին, Հրթիռահրետանային զորքերի օրվա առթիվ սահմանել է երկու նոր ռեկորդ: «Կամուրջ» կատարած դիրքում (мост) Արտավազդը նախ երկու ձեռքերով փորի վրա պահել է 157 կգ ծանրություն, ապա մեկ ձեռքով նույն դիրքում` 76 կգ ծանրություն: «Մեկ ձեռքովը նոր ռեկորդ էր, իսկ մյուսը թարմացրեցի, մինչ այդ ռեկորդը 147 կգ էր»,- նշել է զինվոր-մարզիկը:

 

ՊՆ մամուլի ծառայությունից հայտնում են, որ Արտավազդն իր նախորդ ռեկորդները սահմանել է մինչեւ ծառայության անցնելը, իսկ ծառայության ընթացքում որոշել է բարելավել ցուցանիշը: Արդեն մի քանի ամիս Հայկական բանակում ծառայող զինվորի թե այս, թե նախկինում սահմանած ռեկորդները գրանցվել են «Դյուցազնագրքում»` ռեկորդների հայկական շտեմարանում: Ռեկորդները Գինեսի գրքում գրանցելու մասին Արտավազդը եւս մտածել է. «Այսօր եւ նախկինում սահմանած ռեկորդներս` թվով 4-ը, կուղարկվեն Լոնդոն` Գինեսի ռեկորդների համաշխարհային գրասենյակ, որտեղից 2 ամսվա ընթացքում կպատասխանեն ռեկորդի գրացման մասին»: Արտավազդը 5 տարի զբաղվել է ըմբշամարտով, սակայն վնասվածքի պատճառով ստիպված է եղել թողնել սպորտաձեւը: Դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է Երեւանի ֆիզիկական կուլտուրայի պետական ինստիտուտի ազատ ոճի ըմբշամարտի բաժին: Ցանկանում է մարզիչ դառնալ: Այժմ սերժանտական դասընթացներ է անցնում:

 

Զինվոր-մարզիկի խոսքերով` բանակում ստեղծված են բոլոր պայմանները համապատասխան մարզավիճակում մնալու եւ նոր ռեկորդներ սահմանելու համար: Ի դեպ, Արտավազդը նպատակ ունի առաջինը դառնալ նաեւ իր սահմանած ռեկորդների թվով:

[Yervant1]

ARMY CHEF: A WOMAN WITH WARRIOR'S HEART CATERS TO KARABAKH SOLDIERS' NEEDS WITH MEALS AND CARING ATTITUDE

By GAYANE MKRTCHYAN

 

ArmeniaNow

http://www.armenianow.com/society/features/41300/armenia_cook_karabakh_army

21.11.12 | 13:32

 

Something close to chaos rules in the kitchen at one of Nagorno

Karabakh's Defense Army military units. I peep in through the half-open

door - soldiers wearing snow-white typical cook uniforms are chopping

cabbage, putting potatoes into a peeling device, then wash and remove

the "black spots".

 

As their eyes turn to look at the stranger who has intruded in their

realm I can clearly see a puzzled interest: "Who is this woman?..". To

their silent question I start explaining that I am a reporter looking

for the chef of the night shift. The boys take me to her.

 

I spot Seda Soghomonyan in the distance. Her grey hair compliments

the white robe and hat. For breakfast soldiers will have the stew

she is making. A bright smile veils the deep-rooted sadness in her

eyes. We get acquainted, and as we speak she opens up and shares her

story. To my question whether she participated in the war she gives

a soldier's response: "Yes, ma'am!"

 

"Our village was the most heroic one in the Amaras canyon. Together

with the boys I went all the way to Horadiz, took part in the battles

of Martakert. I was a cook, but was doing miscellaneous things," tells

Seda, who is now 52 and lives in Matchkalashen village, Martuni region

of Nagorno Karabakh. "With my kids and my husband I stood on guard,

kept vigil. On December 6, 1991, fierce shelling started, the Turks

[the woman, as many in Karabakh refers to Azeris as Turks] wanted

to take Matchkalashen. Things were unfolding some 50 meters from

our house. How could we stay away and not participate in the fight -

it'd be the same as letting the Turks break into our house and just

sit silently or run away?" recalls Seda.

 

When talking about the war she gets excited - sparkling eyes, burning

cheeks: "If it happened again, I'd go right away," she says.

 

In 1992, bloody battles started for Matchkalashen. Azeris launched

a fierce attack. Seda says everybody had left the village, but her

family with her four children and parents-in-law stayed home.

 

"To tell the truth we had nowhere to go. My husband was at the

frontline. I kept telling my mother-in-law to leave and take the kids

with them. But she'd say to me: "My son is at the frontline, where

would I go?' And so we stayed. Battles at Klor Khut were terrifying. I

went to our posts and saw our guys all lying around wounded, Turks

were approaching. I picked up a rifle, found the walkie-talkie and

started shouting: "Help, everybody is wounded at Klor Khut". If help

got delayed Turks would have taken me away along with all our guys.

 

Boys would later say, 'Seda has kept the village'," recalls the woman

with a warrior's heart.

 

During the war Seda's children were 12, 11, 8 and 2 years old. With

her eldest son she'd take hot food to the trenches.

 

"Some unknown strength overwhelms you and you stop being afraid of

anything. I used to drag out corpses of killed soldiers from the

trenches, as well as the wounded. And they are really heavy, they

are men after all. But then my arms got that strength coming from

somewhere," she says.

 

Before the war Seda had worked at a shop in Matchkalashen. She recalls

how she had to travel to Martuni to do the procurement, where shop

assistants of various villages would meet. With one of them, Mahmed,

an ethnic Azeri, Seda's family was friends; the war turned them

into enemies.

 

"I can never forget this. One day after an exchange of captives our

guys came and said: "Seda, Mahmed has sent you regards, but then

asked us to tell you not to stand on guard at the post, 'we know

it's her..'" They were close buddies with my husband, our families

used to visit one another often. He wanted to say that perhaps they

pitied me and didn't shoot me, but I still didn't give up."

 

After the war, in May 1994, Seda's husband got killed by a landmine.

 

In 1995, her youngest son got injured again in a landmine explosion.

 

"It blew out my child's eye, we spent a lot of time in hospitals. My

eldest son is a doctor at one of Askeran's military units. If we were

in our village I'd show our front posts. In 2006 I entered the army

as a cook. Can't be apart from our guys, from the army," she says.

 

We are running late so have to stop our interview with Seda, with an

agreement to meet in the morning at breakfast.

 

A soldier's breakfast: the stew cooked at night, condensed sweet

milk, eggs, butter, cheese, tea. Seda is standing by the doors to

the sleepless kitchen watching the eating area. The duty detail is

laying the tables.

 

At the unit Seda is not only a chef, but also a caring friend to many

soldiers. They trust their secrets to her, talk to her about their

worries, share thoughts and dreams.

 

"'Someone's sick' or 'my mom's too worried'... It'd be better if family

members didn't tell everything to their sons who are in the army,

they are children, they get upset, their attention shifts to issues

at home. Most importantly there is no war; let them send their sons

[to the army] with peaceful mind and joy. A while ago one of the boys

got heartbroken as his girlfriend had run away with someone else,"

tells Seda.

 

The lunch menu for the soldiers includes cabbage salad, soup with beef,

beans and rice, buckwheat porridge and juice.

 

"They are crazy about sweets. And I should say they don't feel deprived

- we give them pastry, chocolate bars, cookies. On a daily basis a

soldier consumes up to 70 grams of sweets," says Seda. "Meet is a

must. They cook 130 kilograms of meet every day."

 

Her shift ends at noon. She has a day off before she goes back to

the unit. There are three shifts and two chefs.

 

"Cooking for a thousand people in a night is not an easy task. Soup,

meet, eggs - it is all cooked at night. I love these guys like my

own children, and start missing them as soon as I get home," says Seda.

[MosJan]

Հաշվապահ-ֆինանսիստը 20 տարի անց վերադարձել է Հայաստան՝ իրականացնելու իր կյանքի ամենակարևոր ծրագիրը

Սոնա Ավագյան

 

13:51, 6 նոյեմբերի, 2012

 

ԱՄՆ-ում 20 տարի ապրելուց հետո երևանցի հաշվապահ-ֆինանսիստ Վարուժան Մուրադյանը կնոջ ու 4 երեխայի հետ այս ամռանը վերադարձել է Հայաստան՝ այստեղ մշտապես ապրելու: Նա ասում է, որ սխալ կհամարեր, եթե շարունակեր մնալ ԱՄՆ-ում՝ չնայած 20 տարվա ընթացքում այդ երկիրն իրեն շատ բան է տվել:

 

«Կամաց-կամաց ես պետք է այստեղ խարիսխը գցեմ: Ի վերջո, մարդը միայն իր հողի վրա կարող է ավելի ուրախ լինել: Ես զարմանում եմ այն մարդկանց վրա, որոնք զարմանում են Հայաստան վերադառնալու փաստի վրա: Հուսով եմ, որ մի օր իմ այս քայլը ուրիշների կողմից կդիտվի որպես բնական և կդառնա ավելի մասսայական»,- ասում է Վարուժան Մուրադյանը:

 

Նա Գլենդեյլում աշխատել է որպես հաշվապահ, հետո դարձել մեծ ընկերության գլխավոր հաշվապահ, հետո պետությունից ստացել իր աուդիտորական (CPA) ֆիրման բացելու իրավունք: Հայաստան վերադառնալուց առաջ Վարուժանը ֆիրմայի ղեկավարումը հանձնել է գործընկերոջը:

 

Վարուժանն իր վերադարձը ծրագրել էր 10 տարի առաջ: Նա երեխաներին ԱՄՆ-ում ուղարկել է հայկական դպրոցներ, իսկ վերջին տարիներին գրեթե ամեն ամառ բերել Հայաստան, որպեսզի կապվեն երկրին: Արդյունքում երեխաները հիմա հեշտ են ինտեգրվում հայաստանյան իրականությանն ու իրենց շրջապատին:

 

ԱՄՆ-ում Վարուժանը սկսել է լրջորեն հետաքրքրվել խաղողագործությամբ ու գինեգործությամբ: Նա այցելել է ԱՄՆ-ի, Ֆրանսիայի, Իտալիայի գինեգործական կենտրոններ, գինեգործության մասին դասընթացի մասնակցել Կալիֆորնիայի UC Davis համալսարանում: Սկզբում ուզում էր հող գնել Սանտա Բարբարայում, բայց որոշեց չհարստացնել օտար երկիրը և հողամաս գնեց Արագածոտնի մարզի Սասունիկ գյուղի մոտ:

 

«Այստեղ մտադիր եմ զբաղվել խաղողագործությամբ և գինեգործությամբ: Իմ նպատակն է փոխել մասնագիտությունս: Շատերի համար անհասկանալի է, թե ինչպես կարող եմ թողնել իմ ամերիկյան տաք ու ապահով գրասենյակային կյանքը և փոխարենը այստեղ սկսել մի գործ, որը կպահանջի մեծ ու քրտնաջան աշխատանք: Իմ ծրագրին ծանոթ ընկերներս խղճում էին ինձ՝ տեսնելով, թե ինչ անմխիթար վիճակում է հողակտորը, որի վրա պետք է փորձեմ իրականացնել երազանքս: Որքան էլ զարմանալի հնչի, նրանց հուսահատ հայացքները ինձ ավելի էին գոտեպնդում, ու ես շարունակում էի վստահ քայլերով գնալ առաջ»,- պատմում է Վարուժան Մուրադյանը:

 

Նրա մոտ 60 հա-անոց հողամասի 6,5 հա-ում հիմա տնկված են խաղողի միայն գինու տեսակներ: Վարուժանն այս հողամասում իրականացնելու է իր կյանքի ամենամեծ ծրագիրը. առաջիկայում կառուցելու է փոքրիկ գինետուն-գինու գործարան, որի նախագծման աշխատանքներն ավարտին են մոտենում: Գինետունը լինելու է մի համալիր. փոքր արտադրամասեր, գետնափոր մառաններ, գինի համտեսելու սրահ, գործարանում շրջագայության միջոցով հնարավոր կլինի մարդկանց ծանոթացնել գինու պատրաստման ողջ գործընթացին: Հողամասում լինելու են հրապարակ, ավտոկայանատեղի, շատրվաններ, արձաններ, հնարավոր է՝ նաև ձիեր, տնկվելու են խաղողի նոր այգիներ: Գինետանը լինելու է ակումբ, կազմակերպվելու են ջազի երեկոներ, բերքի տոներ:

 

Այս հողամասում է Վարուժան Մուրադյանը կառուցելու գինետուն-գինու գործարանը

 

«Սա զուտ բիզնես չէ, սա աշխատելու և ապրելու կերպ է: Ի սկզբանե այս ծրագրին ես մոտեցել եմ որպես հոբբիի, բայց վստահ լինելով, որ որևէ գործի մեջ սեր ու աշխատանք ներդնելով՝ այն ի վերջո կվերաճի հաջողակ բիզնեսի: Սա հիմա դարձել է իմ կյանքի ամենակարևոր ծրագիրը, որը պետք է ժառանգաբար շարունակի իմ ընտանիքը»,- ասում է Վարուժան Մուրադյանը: Նրա կինն ու երեխաները ևս հետաքրքրված են հողամասով ու մասնակցում են բերքահավաքին:

 

Հարցին, թե արդյոք հաշվարկե՞լ է Հայաստանում բիզնեսով զբաղվելու բոլոր ռիսկերը՝ գինեգործը պատասխանում է, որ ամեն նորաբաց բիզնես էլ ռիսկեր ունի, ոչ մի գործարար չի կարող հաշվարկել բոլոր ռիսկերը, և ինքը պետք է կարողանա հաղթահարել ամեն մի ռիսկ:

 

«Ինձ միշտ սփյուռքում հարց են տվել՝ բա քեզ չե՞ն խանգարում էնտեղ: Առաջին հարցը դա է: Ասում եմ՝ ինձ առայժմ օգնող եղել է, խանգարող չի եղել: Ենթադրենք, մի օր հնարավոր է՝ ես էլ հանդիպեմ նման խոչընդոտի: Հետո ի՞նչ: Դրանից ես պիտի հուսախաբվե՞մ, ասեմ՝ էս երկիրը երկիր չի, գնա՞մ էստեղից: Ոչ: Ուղղակի ամեն երկիր ունի իրեն հատուկ գործարար միջավայր և այդ միջավայրին բնորոշ խոչընդոտներ: Օրինակ՝ ամերիկյան բիզնես միջավայրին սովոր գործարարը հնարավոր է՝ մեծ դժվարությունների հանդիպի, երբ փորձի նոր բիզնես սկսել նույնիսկ Ֆրանսիայի պես երկրում՝ հանդիպելով ֆրանսիական հայտնի պետական բյուրոկրատական պատնեշին: Ուրեմն ի՞նչ, ասի, որ Ֆրանսիան բիզնեսի համար լավ երկիր չի՞»,- ասում է Վարուժան Մուրադյանը:

 

Նա համոզված է, որ իր հողամասի հարևանությամբ արդեն գործող գինու գործարանի հետ խնդիր չի լինի, քանի որ գինեգործությամբ զբաղվող համայնքը համոզված է, որ ինչքան շատ լինեն գինու գործարանները Հայաստանում, այնքան լավ: Ինքը՝ Վարուժանը, կցանկանար, որ ուրիշները ևս գինու գործարաններ բացեին իր հողամասի շրջակայքում, որպեսզի Արագածոտնը դառնա գինեգործության, գինեգործական տուրիզմի շրջան:

 

Վարուժանի խոսքով՝ հայկական գինին այսօր շատ ցածր հեղինակություն ունի Լոս Անջելեսի շուկայում: Հայաստանից բերված գինին հիմնականում սպառվում է հայկական շուկաներում և չի բավարարում ամերիկյան շուկայի պահանջները: Հայաստանը նշված չէ գինեգործության համաշխարհային քարտեզներում: Դրանցում որպես գինեգործության հին շրջան նշվում է Եվրոպան, նոր շրջաններ՝ Կալիֆորնիան, Ավստրալիան, Հարավային Աֆրիկան, Արգենտինան:

 

«Հայկական գինի՝ որպես բրենդային անուն, առայժմ չկա: Նոր պիտի ստեղծվի: Ի ուրախություն բոլորիս, հիմա արդեն հանդիպում են նոր մոտեցումներ, նոր գործարարներ, որոնք մտածում են ոչ միայն քանակի, այլև որակի մասին: Եվ հուսով եմ, որ 4-5 տարի հետո աշխարհի գինու քարտեզի վրա մենք կունենանք մեր տեղը»,- ասում է Վարուժանը:

 

Նրա՝ որպես գինեգործի նպատակներից մեկն է ուսումնասիրել, թե խաղողի ինչ տեսակներ, գինի պատրաստելու ինչ մեթոդներ ու տեխնոլոգիաներ են եղել Վանի թագավորությունում. Վանի թագավորության գինին իր ժամանակներում մեծ համբավ է ունեցել, ինչպես հիմա ֆրանսիական գինին: Վարուժան Մուրադյանը 4 տարի առաջ, երբ Վասպուրականի հայրենակցական միության Լոս Անջելեսի մասնաճյուղի նախագահն էր, միության անդամների հետ եղել է Արևմտյան Հայաստանում, այդ թվում նաև Վանում, իսկ եկող տարի ուզում է գնալ Վանի գյուղական շրջաններ զուտ գինեգործական արշավի: Գուցե Վանում պահպանվել են խաղողի որոշ տեսակներ, որոնք հրաշալի կաճեն նաև Արագածոտնում, քանի որ «այս հողին են պատկանում»:

 

Խաղողի այգին

 

«Մենք, ցավոք, շատ քիչ գրականություն ունենք Վանի գինեգործության մասին, բայց ես ինքս, լինելով վանեցու թոռ, նպատակ եմ դրել ուսումնասիրել և հասկանալ: Ինչքանով կհաջողվի՝ չգիտեմ»,- ասում է Վարուժան Մուրադյանը ու հավելում, որ ըստ ամերիկյան վիճակագրության՝ լավագույն գինիներն արտադրում են մասնագիտությամբ ոչ գինեգործները՝ մարդիկ, ովքեր որոշել են թողնել իրենց մասնագիտությունն ու աշխատանքը և սեր ներդնել գինեգործության մեջ, մարդիկ, որոնց «խայթել է գինու մեղուն» (bitten by the wine bee - ամերիկյան արտահայտություն է - հեղ.):

 

ԱՄՆ-ում շատ դրական բաներ կան, որոնք Վարուժանը կուզենար Հայաստանում էլ տեսնել: Նախ և առաջ՝ ամերիկյան հարմարավետ ավտոճանապարհները, նաև կուզենար, որ մարդիկ ժպտային, մռայլ դեմքեր ունենալու փոխարեն, չլինեին չարացած, այլ բարյացակամ ու հանդուրժող իրար նկատմամբ, այդքան շատ չբողոքեին ամեն մանրուքից, ու նաև շրջապատի լավը տեսնելով՝ լինեին լավատես:

 

«Ես նոր մարդ չեմ այստեղ և ամեն ինչին էլ տեղյակ եմ: Եթե հարկ լինի, բողոքողներից էլ ավելի շատ թերություններ և բացասական երևույթներ կարող եմ թվարկել, ինչպիսիք են կոռուպցիան, մենաշնորհները և այլն: Իսկ կարո՞ղ եք նշել մի երկիր, որտեղ դրանք չկան: Այդ թերությունները իրենք իրենց չպիտի վերանան. մենք միասին պիտի փորձենք վերացնել»,- ասում է Վարուժան Մուրադյանը:

 

Նա, ընդունելով Հայ առաքելական եկեղեցու կարևոր դերը սփյուռքում, միևնույն ժամանակ չի կարողանում ընկալել այն, որ այսօր հարյուր միլիոնավոր դոլարներ են ծախսվում օտար երկրներում եկեղեցիներ կառուցելու վրա: Գինեգործը կարծում է, որ հնարավոր է ավելի համեստ միջոցներով բավարարել սփյուռքահայերի հոգևոր կարիքները, իսկ խնայված հսկայական միջոցները ուղղել դեպի Հայաստան՝ մեկական միլիոն տրամադրելով յուրաքանչյուր սահմանամերձ գյուղում դպրոց կամ փոքրիկ արտադրամաս կառուցելուն կամ վերանորոգելուն:

 

«Սփյուռքի շարքերը համալրող հայը հնարավոր է՝ պահպանի իր ազգանվան վերջին 3 տառերը, բայց միևնույնն է՝ 3-4 սերունդ հետո նա պարզապես կդադարի հայ լինելուց: Եվ եթե հայի տեսակը անկարող է պահպանվել դրսում, ապա «հայապահպանություն» հասկացությունը սփյուռքում, կարծում եմ, ինքնախաբեություն է: Ցավոք, սփյուռքը ինքնաոչնչացման գործընթացի մեջ է»,- ասում է Վարուժանը՝ թվարկելով հայկական այն գաղթօջախները, որոնք արդեն ձուլվել-վերացել են՝ այդ երկրներին թողնելով նաև իրենց ստեղծած ազգային հարստությունը:

 

Մեր այն դիտարկմանը, որ Հայաստանում աշխատանք չգտնելու պատճառով սփյուռքահայերը չեն գալիս, իսկ հայաստանցիներն արտագաղթում են՝ Վարուժան Մուրադյանը պատասխանում է, որ հատկապես ներկայիս ճգնաժամի պայմաններում ԱՄՆ տեղափոխվածներին ոչ ոք միանգամից աշխատանք չի առաջարկում, աշխատանք գտնելը կարող է տևել ամիսներ, տարիներ, և կարող է գտնեն այնպիսի աշխատանք, որը երբեք չէին անի Հայաստանում:

 

Միաժամանակ Վարուժանը կարծում է, որ Լոս Անջելեսում ապրող շատ սփյուռքահայեր ցանկություն ունեն Հայաստանում հաստատվելու: Նրանց խանգարում են մի կողմից Հայաստանում տիրող սոցիալական անարդարության մթնոլորտը, մյուս կողմից՝ իրենց ֆինանսական սուղ միջոցները:

 

http://hetq.am/arm/articles/20264/hashvapah-finansisty-20-tari-anc-veradardzel-e-hayastan-irakanacnelu-ir-kyanqi-amenakarevor-tsragiry.html

[MosJan]

yete jamanak uneq xndrem hetqi kayqum kardatseq te mardiq inch en grum..

 

http://hetq.am/static/news/b/2012/11/20264.jpg

 

Varoujan@ mer @entaniqi vaghemi barekamnn e,. Arjani Hayordi E.

orinakeli Hayordi, Hayr, barekam,

Astvats qez Uj yev yerand, Aroghjutun yev Hamerutyun ta barekam.. brnats jampat misht Kanach lini .. Astso Orhnutyunn el anpakas dzezanits

 

http://hetq.am/static/content/mardik/varuzhan_mouradian/4.JPG

[MosJan]

yete chem sxalvum sa ir Mor xosqern en.. .....

 

Vartouhi Terterian (Mouradian)04:49 - 7 նոյեմբերի, 2012

Apres vordis! Orhnvi ko tsenunde. Tere pahi pahpani tarinere iver tseragrats ko erazanki lusashox janaparhe. Du voch miyayn mer erjankutyunes ayl shutov kelines hayreniki hepartutyune. Teren end dzes! God Bless You and Your Family!!!

[MosJan]

...ալոճի օգտակար հատկությունների մասին

[MosJan]

Սենսացիոն լուր՝ Սևանի ափին, ինտենսիվ պեղումների ընթացքում հայտնաբերվել են ազգությամբ հայ ջրահարսի ոսկորներ

 

http://sphotos-b.xx.fbcdn.net/hphotos-ash3/9652_121627817997881_1049681637_n.jpg

 

 

this is only in Armenia moment

[MosJan]

http://sphotos-b.xx.fbcdn.net/hphotos-ash3/9652_121627817997881_1049681637_n.jpg

[MosJan]

was looking for some recaps for Armenian Ltsonvats Apuxt - AKA - sujux

 

found this blag that made me fill super good

http://thefoodblog.com.au/2009/03/sujuk-from-armenia-to-lebanon-and-to.html

 

 

"

Lebanon has a fantastic Armenian community who have enriched our cuisine and with whom we have co-contributed to much cross-cultural osmosis. Our fellow Armenians have had a presence in Lebanon for centuries, but the major influx was during the Ottoman empire’s Armenian genocide in 1915 – a very sad event.

But Armenians are a strong and positive people, and they persevered well, and integrated into the Lebanese society where they now have representatives in the parliament. An area of major concentration is Bourj Hammoud, and there you will find some of the best sujuk ever.:"

 

 

 

 

it fills good

[Ashot]

Հարգելի եղբայրներ և քույրեր, վաղը` ժամը 17:00-ից սկսած հյուսիսային պողոտայում Երևանի աստիճանավորական խորհրդի նախաձեռնությամբ տեղի կունենա դրամահավաք, որի ամբողջ հասույթը կուղարկվի Զաքարյանների ընտանիքին, ցանկացողները կարող են գալ և մասնակցել, նշեմ որ դրամահավաքի ամբողջ ընթացքում մասնակիցները պետք է երգեն ազգային-հայրենասիրական երգեր, որով և կպորձենք գրավել անցորդների ուշադրությունը:
Հավաքվելու ենք Ազատության հրապարագում`Հովհ. Թումանյանի արձանի մոտ:

Եղբայրական բարևներով Երևանի աստիճանավորական կազմ:
Հ.Գ.Ցանկացողները կարող են գումարը բերել և թողնել գրասենյակում, նախորոք զանգահարելով եղբ. Աշոտին`095-02-08-91 կամ 098-61-63-61
http://youtu.be/Hl7s3TFwXNI

Edited December 29, 2012 by Ashot

[Ashot]

Սիրելի քույրեր եվ եղբայրներ, շնորհավորում եմ, այսօր ձեր ջանքերով կարողացանք անապահով ընտանիքի համար հավաքել 112,240 դրամ: Իսկ ամենակարևորը, որ մենք սրանով չենք սահմանափակվի:

 

MosJan!!! this is a reply for your quote!

 

amen inch shat aveli parz e .. ughaki menq kortsrel enq mer karektselu @endunakutyun@, srtatsav chenq

Arden moratsel enq hyur @endunel@, poghostsum barevel@, metsin hargel@, janaparh tal@ tegh zijela, Azgi heros@ da aveli tsatsr e qan harevan Oligarx@ ov jeep uni....

Bazmazavak Mayr@ aveli qich harganq uni qan mi xaghkatak ov iysor inchvor meki hajuyqi hamar syuperstar a dartsel.. Haykakan ShowBozznesi p@lplan Ast@gh...

 

tarets / Toshakarun Hasarakutyan mej tegh chni .. Harganq....

poxaren@ "munnatikneri" azg enq darnum gnalov.. Tsurviz.. mez kotoretsin... Mez Xapetsin... menq Arajin... mezz nayeq.... $$$$$ tveq menq ....

menq mer yerazanqneri azg@ chenq..

Edited December 29, 2012 by Ashot

[MosJan]

Ash jan achqis qo post@ mer forumi html Unelbuli zohn e dartsel mi krkin angam gry yevs xndrem

[Ashot]

Սիրելի քույրեր եվ եղբայրներ, շնորհավորում եմ, այսօր ձեր ջանքերով կարողացանք անապահով ընտանիքի համար հավաքել 112,240 դրամ: Իսկ ամենակարևորը, որ մենք սրանով չենք սահմանափակվի:

[ED]

Ashot jan, I'm proud of every one of you

[Yervant1]

THE AMERICAN SUCCESS OF ARMENIAN COACHES

Lilit Sedrakyan

 

"Radiolur"

15:33 09.01.2013

 

Armenian children were again the best at the L.A. All-City Scholastic

Chess Championships. The championships take place every three months

and feature 140-170 children of different nationalities and ages.

 

As usual, 30% of the participants were Armenian. Armenians always

show the best results. "I think it's a great success that there are

many Armenians in the chess community of California. They are good

players and good coaches. Chess would not be on such a solid basis

in Western California without Armenian coaches," said Jay Stallings,

Head of the US Chess Federation Scholastic Council.

 

"Armenian coaches are demanded in the US. It's the product of the

Armenian school, which brings success when combined with the American

standards," said Armen Hambartsumyan, head coach of the US chess team.

 

The first coach of the Armenian Olympic team has been training

American chess players since 1998. His students often win in different

tournaments.

 

US-based Armenian coaches are looking forward to see new Armenian

talents. Armen Hambartsumyan hopes new Armenian names will appear on

the international arena after the introduction of chess as a compulsory

discipline in Armenian schools.

 

Tennis coaches also promise new Armenian names on international

courts. Coach Harutyun Khachatryan, who has been living in the US for

two decades now, is one of the best tennis coaches in Burbank. He's

proud to note that Armenians Alex Halebyan, Sahak Bazarganyan and

Andranik Khachatryan are already well known among the best tennis

players of the United States.

 

A young Armenian tennis player has been invited to the US with the

support of the Armenian Consulate in Los Angeles. He will train in

LA for a few months and participate in several tournaments, after

which he will return to Armenia to contribute to the national team.

[Yervant1]

EUROPEAN EXPERTS STUDY ARMENIAN CHESS TEACHING EXPERIENCE TO IMPLEMENT IT IN EU

 

12:06, 24 January, 2013

 

YEREVAN, JANAURY 24, ARMENPRESS. The Yerevan State Pedagogical

University after Khachatur Abovyan hosted the members of the European

Chess Union board. Rector of YSPU Ruben Mirzakhanyan welcomed the

foreign guests and introduced the activity of one of the largest

educational institutions in the Republic of Armenia. After, he

spoke about the implementation of "Chess" subject in the educational

programs.

 

The Yerevan State Pedagogical University after Khachatur Abovyan

informed "Armenpress" that the rector laid a heavy emphasis on the

fact that annually more than 4000 students have opportunity to study

chess alongside with the main profession and lecture in the schools.

 

Among other things Ruben Mirzakhanyan was glad to announce that Armenia

is the only country in the world to teach chess in the whole schools

providing general education.

 

In turn, the President of the European Chess Union Silvio Danailov

stated that he is glad for visiting one of the leading chess countries

of the world - Armenia. The President of the European Chess Union

stated: "We are like inexperienced pupils, who follow your success

in this realm and want to acquire experience to teach this subject

in the EU member-states."

[Yervant1]

17:51 17/04/2013 » Society

Ayb High School’s robotics team receives special prize in U.S.

 

 

The Ayb High School’s robotics team, sponsored by VivaCell-MTS, had a successful participation at the Fire Fighting Home Robot Contest held on April 6-7 at Trinity College in Hartford, CT, USA. The Aybstorm robot prepared by the students and their teacher Vazgen Gabrielyan received a special prize at the contest.

As the Partner of Ayb Senior School and sponsor of robotics project, VivaCell-MTS allocated AMD 14 million of financial assistance for the creation of robotics laboratory, its equipment, continuous operation and further development, as well as for participation of the robotics team in local and international competitions.

“VivaCell-MTS extends hands to AYB Senior School in line with its commitment to encouraging the development of robotics in Armenia. As a responsible corporate citizen, VivaCell-MTS supports young peoples’ interest in the sphere of robotics, which can positively affect the development of related spheres of industry in Armenia and help developing the country’s competitiveness in international markets. VivaCell-MTS is present wherever there is room to development, wherever we can encourage our people’s intellectual excellence,” VivaCell-MTS General Manager Ralph Yirikian said.

The Fire Fighting Home Robot Contest organized by Trinity College is celebrating its 20th anniversary this year and is considered one of the premiere robotics events in the world. The contest includes two categories – Fire Fighting Home Robot and RoboWaiter. Over 130 teams from 7 countries took part this year, Armenia being represented for the first time by Ayb’s small team. The Ayb robotics team competed in the high school age group, which included around 30 participants. The team successfully passed the first test thanks to a well-prepared poster depicting the robot’s capabilities, and then faced the jury. The fact that the Ayb team managed to fight its way into the top eight in the group alongside teams from countries like Israel and China is truly a remarkable achievement.

 

 

 

Source: Panorama.am