Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԻՐԻԿՎԱՆ ՁԱՅՆԵՐ Կ’ալեկոծին տարփոտ ձայներն իրիկվան, Հորձանքին մեջ հոգնակոհակ հովերուն. Անրջածուփ, նըվաղ բույրերն երերուն Վերջալույսին մեջ ոսկեզօծ` կը հևան: Խըրախության աղաղակներ հեշտալուր Կը պլլըվին այդ ցնծագին նըվագին. Ու կ’անհետին` մեջն այդ ծըփուն հորձանքին` Հեշտերգությանց թույլ ծըվեններ կցկըտուր: Զիլ գեղգեղներ ու նըվագներ վրդովիչ, Ու ջութակի սարսուռին գիծը կարմիր… Արևմարքին ծաղիկն, որ չի՜ թառամիր, Ինքն ալ գինով ըզգլխանքեն այս թովիչ: Աղմըկահար սույլն ու արշավն հովերուն, Հծծյունները ծաղիկներուն խատուտիկ, Բարտիներու խարշափն ու ծափն հանդարտիկ, Եվ համերգը խանդոտ` գետին մոլորուն: Կըստվարանա ալիքն հրճվոտ այս ճիչին, Ու կը բախղի հոգվույս պորփյուր քարափին, Ու կ’ոռոգե զիս փրփուրին մեջ ծըփին Երբ խնկագույն լույսերն ինձմե կը փախչին: Արծաթ լույսերն հիմակ տակավ կը ծաղկին, Ու կը ցայտե թավ հեծեծանքն ուտերուն, Լազվարթ ժամեր լուսնի շիթ շիթ կաթիլքին Մեջ կը թրթռան իրենց համբույրն անանուն… Եվ հոգիներ կ’իյնան անոնց ծնրադիր, Սիերգությանց ըմպած հըմայքն հըրեղեն. Պայեր անոնց միստիք ճամբան կը պեղեն, Ու կը ցնծան լույսով` զենիթ ու նատիր: Ու կը բացվի փալփլուն` գիշերն երջանիկ, Արձագանգներ կը խաղան դեռ հոս ու հոն. Քերթված մըն է ցայգն համորեն, ջի՜նջ գեղոն` Որ կ’երփներգե ծափ ու ծիծաղ ու ծաղիկ: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԱՌՏՎԱՆ ԱՐԵՎԻՆ ՄԵՋ Ահա՜ կ’անցնի ցայգս անքուն, Մութին ծածքը կը մաշի. Ու կը կաթե կույսն այգուն Իր քողքին մեջ մըշուշի: Անցան սայլերն ալ դանդաղ, Ու մըշակներն երգեցիկ, Ու բանվորներն ու հոտաղ` Ճամբաներեն բալաձիգ: Ճառագայթներ խուսափուկ Լիճերուն մեջ կը խաղան, Եվ հանկարծ թույր մը դեղձան Կը ներկե ջուրը փափուկ: Ու բոցեղեն լեզվակներ Կը ծըծեն մեգն համորեն, Արևին կյա՜նքն հըրեղեն, Արևին փա՜ռքն անըստվեր… Հոգիես ներս կը խուժե Քրքումն ալիքի նըման, Եվ հովիկին առտըվան Գինովությունն հաշիշե: Լիճը բոսոր հարսնուկի, Ցորենի ծովը կանանչ, Կը հծծին տաղն անճանաչ Մըտերմասաց շըշուկի: Ու մարմանդները ճանճկեն, Ու սարերը կապտորակ Եղկ հծծյունով մը կ’երգեն Լույսին ոսկի պատարագ: Տունկեր ռեհան ծաթրինի Կը ծըխեն խունկ մը վայրի, Որ կ’ամպանա ու կ’այրի Բուրվառին մեջ արփենի: Հոգիես նե՜րս կը խուժե Քրքումն ալիքի նըման, Եվ հովիկին առտըվան Գինովությունն հաշիշե… Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԿԱՊՈՒՅՏ ՀԱԾՈՒՄՆԵՐ Կը դառնա ժիր կախիլներն իմ ապրըշումե անրջանքիս, Ոլորելով դեղին, ճերմակ մահն երբեմնի շերասներուն. Խըռովանքիս մեջ կըսպասեմ, ո՞ւր, արդյոք ո՜ւր պիտի հանգի Կույս ու ծաղիկ երազներուս դեղձան շառափը մարմըրուն: Դառն հրճվանքով ես կը դիտեմ խելխոլ շրջպարն այդ դարձդարձիկ, Գիրկն անդորրիս կիսամըրափ և անձկանքիս մեջ ամրափակ, Տենչ մը դալար բաղեղի պես կը պլլըվի հոգվույս բաղձիկ` Զոր տենդագին կը գալարեր հուր սերերուն ուժգին պապակ: Հապօ՜ն, անցի՜ր, ծըծե՛ հեշտին համբույրն անույշ լելակներուն, Ու թևաբախ սուրա հոն` ուր զույգ մը դաշտեր բիլ սմբուլի Քեզ կըսպասեն` խնկապատար ցայգուն ցողովը թաթավուն, Իրենց անհուպ միայնության մեջ` սըգավոր ու հեշտալի: Շրջանն ըրե մարմանդներուն ու ծաղկածին հովիտներուն, Անցիր տըմույն ըստվերներու մեջ աղոթող անտառներեն, Գոտի հյուսե շուրջն ալևոր քարշեպներուն ու գալարուն Գետին վըրա` որ կը վազե հըռնդալեն ու հևալեն: Անցիր փաղփուն հյուսիսայգին բորբ աչքերու շամանդաղին, Մինչև երդեմն արտորսրազօծ` կանացի բոց հոգիներուն, Ըսե կրակոտ նայվածքներուն թե մանո՜ւկն եմ իրենց խաղին Ու տար անոնց դողն ըստվերոտ պաղատանքիս իմ մոլորուն: Այս իրիկուն, լուռ, անշըշուկ, օրհասին հետ բզզյուններուն, Ու խաղաղիկ հորձանքին մեջ թռչուններու ցագանդորրին, Այս իրիկուն, թե՜լն անուրջիս, գընա՛, անցի՜ր, հուշիկ հեռո՜ւն` Լուսածըրար երկինքներու ճամբաներեն լայն ու լըռին: Խոլ դարձիդ մեջ, գընա՛ պահ մը կայքն ադամանդ աշխարհներուն, Ժապավենիդ վրա շարելով անոնց արցունքը գունագեղ. Խորասուզե ծոպդ ոսկեզօծ` ծովածիծաղ ու թրթըռուն Քընարին բիլ նայվածքներուն ծփծփանքին մեջ հորդազեղ: Ու շնչահատ վազե մինչև միգամածներն ոսկեփոշի, Ու ցնծագին անցիր անոնց մըշուշապատ շավիղներեն, Բայց անոնց բյուր շըլացքներեն քու ճղճիմ հուրքդ երբոր մաշի, Փոթով ինծի՛, փոթով ինծի՛, փութով ինծի՛ դարձիր նորեն… Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՍԻՐԵՐԳ Ճառագայթի պես ոսկեվարս ու նրբին, Երբոր ճամբեն կ’անցնի հըպարտ, լուսարագ, Բան մը սրտես կ’ըլլա բոցին պատարագ Իր աչքերուն` ուր կը մոռնամ ես արփին: Երազային, ծաղիկի պես նրբավոր, Երբ կը ժպտի պատուհանին ետևեն, Թռիչներ հոգվույս մեջ լուսաբաղձ` կը թևեն Խոլ անուրջով կապույտներու հեռավոր: Ու երբ կ’երգե ջութակին հետ սարսըռուն Մեղմածավալ հեշտերգն իրեն ցայգային, Կարծես աչքերն իր լուսափաղփ կը նային Տենդոտ պահին` մեջ իմ հոգվույս ալքերուն: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՈՒՌԻՆԵՐՈՒ ՇՈՒՔԻՆ ՏԱԿ… Ա Ուռինե՜ր, լացե՜ք, լացե՜ք անդադրում, Արտասուքնիդ շիթ շիթ հոգիս կ’արծաթե. Ես կը փարիմ մենիկ պահին այս տրտում` Ուր ձեր հեղուկ նըվագն հուշիկ կը կաթե: Ծաղիկներուն գոտին դեղին, լայնարձակ Արոտներու զյումրյութ իրանն երբ գրկե, Ու միջօրի արևն ալ` խուրձ ու տրցակ Շողերն իր` բիլ ժապավենով կը պրկե: Կուգան կույսերն իմ անուրջիս, հերաձակ, Մանիշակե բըլուրներեն ու դաշտեն, Ես կ’ունկնդրեմ հապըշտապ ու համարձակ Քայլերուն` որ լուռն ուժգնորեն կը շեշտեն: Ու կը պարե՜ն, իրենց նազանքն հարսենի Ու նայվածքին քողքած կազի մըշուշով, Իրենց վարքին հետ կը խաղա սյուք մը զով Եվ այտերնին կակաջի պես կը շիկնի: Իրենց մարմինն` ակնվանի թափանցիկ, Իրենց հոգին` համբույր համակ ու շուշան, Իրենց սիրտը` հուր շրջմոլիկ ու բաղձիկ, Իրենց ծիծաղն` արշալույս մը ջինջ գարնան: Բ Ուռինե՜ր, արտասվեցե՜ք տրտմագին Գորովակաթ արցունքը ձեր արծաթե. Քաղցր է ինծի զեղումն այդ ձեր թախծանքին` Որ տրտմանույշ կայլակներով կը կաթե: Տիվանդորին համբուն` ժամերն են ոսկի, Ձեր սաղարթին գորշ ու տարփոտ շուքին տակ` Ուր բուրմունքը կու գա ծաղիկ ու հասկի Եվ կը հնչե հուշքերուս ծափը խայտակ: Ուր մերթ ձայնն ալ թմբկիկներուն հեռավոր, Ու ծիծաղը բաբիռներուն արծաթի, Ու գնչուհի երգիչներու տարփավոր Սիրերգներու արձագանքն ալ կը ցաթի: Ու երբ դարձյալ հովիկն համակ ընդգրկե Անդաստանին վայրի Լուռը թևավոր, Ու երբ ծառուտքն ալ արբեցած խոնջենքե Անշարժանա իր խոկին մեջ մենավոր: Արագիլ մը կ’անցնի հանկարծ անվրդով, Ցուցադրելով կարմիրն իրեն կտուցին Ու կը տաքնա մեջն արևին հուր ցանցին, Ու կը ցանե հոս հոն կափկափն իր թոթով: Գ Ուռինե՜ր, շիթ շիթ արցունք ցողեցեք, Մինչ բուրմունքնիդ իմ հոգվույս մեջ կ’ամպանա, Եվ այս չքնաղ անդորրության հեց` թող հեք Երազանքըս պահիկ մը գեթ հեշտանա, Եվ երբ իջնե լեռնեն հովիկն իրիկվան, Ու սրսըփա թախծոտ օրհներգը սոսին. Երբոր ցայտքերն ավազանին մեջ հոսին Ու ձեր շուքին տակ թռչնիկներ թռվըռան. Ու երբ արևն ալ քրքմնաներկ վրձինով Ոսկեզօծե սըգատամուկ ձեր հոգին, Երբ համբույրի պես փաթթըվի ձեր շոգին Անոր ցոլքին` եղկ, տարփագին ու գինով. Միշտ, համրագին կաթկըթեցեք դուք նորեն Արծաթելու համար խորհուրդն անպարփակ Որ շուքե շուք կը թռչըտի լայնորեն Ընդգրկելով ամեն դալար շրջափակ: Ու երբ ցայգն ալ ծառաստանին մեջ սահի Սև մագիլով ձեր ջինջ հոգին ճանկելու, Լացե՜ք նորեն, դուք համակերպ ու հըլու Դողդըղագին ձեր տագնապին մեջ ահի: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՑԱՅԳՆ Է ՊԱՅԾԱՌ Ցայգն է պայծառ անհունորեն Ցոլցըլանքովն իր խոլապար. Օդանույշներ` որ մեղմաբար Քնքշանքով զիս կը պարուրեն: Բուստ համբույրով` որուն կարմիր Կարոտովն իմ հոգիս կուլար, Ինչպես փանդիռ մը մեղմալար` Պոնդերու տակ մեղկ ու ցանցիր: Պարզկա ցայգուն անուրջին մեջ Լըվալ կ’ուզեմ հիմակ հոգիս, Եվ հըրահրել երբեմնի շեջ Աշտանակներն իմ երազիս: Մըտածումըս կ’անցնի նորեն Շավիղներեն իր լուսավետ, Հեշտություններ հոգվույս հավետ Բերելով իր ճամբաներեն: Գինո՜վ եմ ես ծաղկանց բույրեն, Տարաշխարհիկ ու գըրավիչ, Ու ձայներն ալ` որ քիչ քիչ Իմ երազներըս կ’օրորեն: Եվ անծանոթ աշխարհներուն` Անեզրին մեջ խորհրդազեղ` Կ’անդրադառնա մեջն իմ հոգուն Կրկներևույթը գունագեղ: Պիտի ըզգա՜մ ես տևաբար Բուրումն անոնց ծաղիկներուն, Որոնք հեշտին կը դառնան պար` Լուսացնցուղ ցողով լեցուն: Պիտի ծըծե՜մ ես անդադար Հոծ երազանքն անոնց բալին, Ու շողերն` որ կը փալփըլին` Ոսկեպաղպաջ` ինչպես նեկտար: Պիտի անցնի՜մ ես խանդավառ Այդ լուսոռոգ ուղիներեն. Ես` ուխտավոր ուղեմոլար` Խորհրդածուփ թափառելեն: Պիտի անցնի՜մ ես Անհունին Հավերժալուռ երկինքներեն, Մինչև հույզերս ամեն թոշնին` Ու ես երկիր դառնամ նորեն: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԻՐԻԿՎԱՆ ՁԱՅՆԵՐ Կ’ալեկոծին տարփոտ ձայներն իրիկվան, Հորձանքին մեջ հոգնակոհակ հովերուն. Անրջածուփ, նըվաղ բույրերն երերուն Վերջալույսին մեջ ոսկեզօծ` կը հևան: Խըրախության աղաղակներ հեշտալուր Կը պլլըվին այդ ցնծագին նըվագին. Ու կ’անհետին` մեջն այդ ծըփուն հորձանքին` Հեշտերգությանց թույլ ծըվեններ կցկըտուր: Զիլ գեղգեղներ ու նըվագներ վրդովիչ, Ու ջութակի սարսուռին գիծը կարմիր… Արևմարքին ծաղիկն, որ չի՜ թառամիր, Ինքն ալ գինով ըզգլխանքեն այս թովիչ: Աղմըկահար սույլն ու արշավն հովերուն, Հծծյունները ծաղիկներուն խատուտիկ, Բարտիներու խարշափն ու ծափն հանդարտիկ, Եվ համերգը խանդոտ` գետին մոլորուն: Կըստվարանա ալիքն հրճվոտ այս ճիչին, Ու կը բախղի հոգվույս պորփյուր քարափին, Ու կ’ոռոգե զիս փրփուրին մեջ ծըփին Երբ խնկագույն լույսերն ինձմե կը փախչին: Արծաթ լույսերն հիմակ տակավ կը ծաղկին, Ու կը ցայտե թավ հեծեծանքն ուտերուն, Լազվարթ ժամեր լուսնի շիթ շիթ կաթիլքին Մեջ կը թրթռան իրենց համբույրն անանուն… Եվ հոգիներ կ’իյնան անոնց ծնրադիր, Սիերգությանց ըմպած հըմայքն հըրեղեն. Պայեր անոնց միստիք ճամբան կը պեղեն, Ու կը ցնծան լույսով` զենիթ ու նատիր: Ու կը բացվի փալփլուն` գիշերն երջանիկ, Արձագանգներ կը խաղան դեռ հոս ու հոն. Քերթված մըն է ցայգն համորեն, ջի՜նջ գեղոն` Որ կ’երփներգե ծափ ու ծիծաղ ու ծաղիկ: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԱՌՏՎԱՆ ԱՐԵՎԻՆ ՄԵՋ Ահա՜ կ’անցնի ցայգս անքուն, Մութին ծածքը կը մաշի. Ու կը կաթե կույսն այգուն Իր քողքին մեջ մըշուշի: Անցան սայլերն ալ դանդաղ, Ու մըշակներն երգեցիկ, Ու բանվորներն ու հոտաղ` Ճամբաներեն բալաձիգ: Ճառագայթներ խուսափուկ Լիճերուն մեջ կը խաղան, Եվ հանկարծ թույր մը դեղձան Կը ներկե ջուրը փափուկ: Ու բոցեղեն լեզվակներ Կը ծըծեն մեգն համորեն, Արևին կյա՜նքն հըրեղեն, Արևին փա՜ռքն անըստվեր… Հոգիես ներս կը խուժե Քրքումն ալիքի նըման, Եվ հովիկին առտըվան Գինովությունն հաշիշե: Լիճը բոսոր հարսնուկի, Ցորենի ծովը կանանչ, Կը հծծին տաղն անճանաչ Մըտերմասաց շըշուկի: Ու մարմանդները ճանճկեն, Ու սարերը կապտորակ Եղկ հծծյունով մը կ’երգեն Լույսին ոսկի պատարագ: Տունկեր ռեհան ծաթրինի Կը ծըխեն խունկ մը վայրի, Որ կ’ամպանա ու կ’այրի Բուրվառին մեջ արփենի: Հոգիես նե՜րս կը խուժե Քրքումն ալիքի նըման, Եվ հովիկին առտըվան Գինովությունն հաշիշե… Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 (edited) ՆՈՐ ՏԱՂԵՐ < 1906 – 1907 > ՎԱՅՐԿՅԱՆ Սա արդեն կա այստեղ... ՋՈՒՐԻՆ ԴԱՐՁԻՆ Երբ բըլուրն ի վար Աղբյուրեն դարձին, Իր վասքի խուրձին Մեջը սողոսկի Նուրբ մատիկն ոսկի Արևի լույսին. Հին սափորն ուսին Երբ բըլուրն ի վար Աղբյուրեն դարձին, Մեղմով ծածանի Լաջակն հողմավար` Թևով թռչունի. Ու ծիածանի Թույրով պսպըղա Աչքն իր գեղանի. Եվ երբոր ցնծա Հնչյունը` ծնծղա Զարդոսկիներուն. Տենչանքով անհուն Հոգիս պիտ’ ըղձա Գանձեր` զոր չունի: Ծարավ շիղին պես Պիտ’ ըղձա անի Երկու կաթիլ ջուր Շուրթերուն իր կեզ: Եվ իր ճակատին` Զովացքը ցրտին, Ճակատին կըրակ` Զովացքը ցրտին, Կարմիր սափորի Ջուրին սառնորակ Ցողովը բերրի` Կակաջ ձեռքերու… Ա՜հ, այս իրիկուն Սափորն իր ուսին Աղբյուրեն դարձին` Սիրույս անանուն Ջերմ սարսուռներով Կը դողա սոսին… Edited April 14, 2008 by Ashot Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՄԱՌԱԽՈՒՂ Նայ շոգոլին կապտորակ, թևատարած կը նստի Ավաններուն լըռանիստ` նըվաղումին մեջ ոսկի. Կարծես ծուխ մը հողն անդուլ դուրս կու տա իմ ծերպերեն: Ու կը խայթե իմ հոգիս պարապն այս հոծ կապույտին, Բիլ պատմուճան լուսաթել` որուն փախեր է կույսն հին: Ու մըշուշը կը լայննա, ու մըշուշը կը լենա Արտերուն մեջ` ուր խարտյաշ խուրձերն ինկան գիրկ գրկի: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԱՆՁՐԵՎ Բացաստանը վարագուրեց անձրևին քողքն ամպային. Գյուղակն համբուն ողողեր է ջուրին ծափծափն ընդհանուր. Անդերու մեջ կը կաթոտի ճերմակ փրփուրն արծպային: Օ՜հ լիությունն ու ամեն կողմ հրճվանքի պես կը գեղու. Օ՜հ, քաղցրությո՜ւնն ուր կը թառի անուրջս անհագ զերթ մեղու: Տարափն անդուլ կը լըճանա, կը շափշափե միշտ խայտակ, Եվ արևի պես կը փայլի ճամբուն սալարկն ըսպիտակ… 398;… Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԱՆԴԱՐՁ Լուսնի լույսը ծառերեն ծաղիկի պես էր կախվեր. Ապրիմ-մեռնիմ մը ձեռքըս` սիրույս ճամբան ես ինկա. Ա՜հ, լսեի՜ր, տերևին հովը ինչեր կը հծծեր: “Կը սիրե՛ զիս, չի սիրեր, քի՜չ մը, բընա՛վ… տարփագի՜ն…” Մեկիկ մեկիկ փետտեցի, գաղձերուն հետ ձանձրույթիս Եվ արյունող փուշին հետ սրտիս մխվող թախծանքին: Ինչպե՜ս կրկնեմ բարբառը երիցուկին մարգարե, Հե՜ք ծաղիկ, զոր խեղդեցի վայրկյանի մը մեջ անհույս` Ուր ձեռքիս մեջ կը սուրար ձեռքիդ երազն համպարե: Ինչպե՜ս կրկնեմ տաղերը նարկիսներուն ու վարդին, Ու վիպերգը` կեռասե բադրոններուն վրա ձյունող Ճերմակ բուրյան շափրակի բադիլներու մեղեդի՜ն: Շամանդաղին մեջ` թել թել կ’իյնա ջրցայտքն անտարբեր. Լուսնի լույսին կ’երկարին առվակի զույգ մը թևեր, Ու շրջավայրը կ’ըլլա աղապատանք մը տարփոտ: Ճամբուն վըրա կը կրկնե աղբյուրն անվերջ հեքեաթներ, Գուռն հիացիկ մանուկի աչքի մը պես է բացվեր. Ջըրաբքին մեջ կ’ուրվագրե լուսինն աղջկան մը պատկեր: Թավուտին մեջ թևաբաց, ահա՜, տեսիլդ է կայներ. Այծտերևին հոտևան մատերն հերքըդ կը շոյեն, Ու տերևներ վահերոտ կու տան իրենց համբույրներ: Մառախուղով կը լենա հի շրջագիծն երազիս, Ուր ամբարձիկ մարմինիդ հըպարտ շուշանն է կեցեր. Հոգվույդ կարմիր կարոտի, ա՜հ, պատարա՜գ ըրե զիա: Ապրիմ-մեռնիմ մը ձեռքս` նորեն դաշտերն ես ինկա Ու տենչանքներըս գրկած լացի մարմինդ ըսպիտակ. Դարձիս` ճամբան` սառե՜ր էր` տամուկ` լո՜ւյս ու լուսինկա… Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՍԻՐԵՐԳ Տրցակ մը հուսամ ու տրցակ մը ուրց Բե՜ր, ձեռքերովըդ դիր զույգ քունքերուս Խուցիս մեջ ցանե յուղեր հինավուրց: Դափը ձեռքս առնեմ նորեն այս գիշեր, Ու ձյուն լույսին հետ հոգվույս ցրցքնե Բամբիռի ծափեր, վարդի թերթ ու շեր: Բամբիռի ծափեր, վարդի թերթ ու շեր, Բուրյան շոգիներ համպար ու մուշկի, Որ կ’երփնազօծեն երեկվան հուշեր: Քիչ մը թեֆարիգ, քիչ մը վարդի ջուր, Արև ծիծաղի, ծաղիկ ծամերու, Զարդոսկիներու բազմաճաճանչ հուր: Եվ համբույր աննյութ, և համբույր անանց Վարդով գծգծված անհուպ շուրթերու Կուսածին այգեր` փաղփուն լուսացանց: Անուրջի ցայտքեր, ըղձակաթ գիծեր, Դո՜ւք, շարժուձևեր կաքավ ու պարի` Հոգիս բանտեցիք դղյակին մեջ ձեր: Հոգիս բանտեցի՜ք դղյակին մեջ ձեր, Ճերմակ ըստեղներ հուր դաշնամուրին, Պըղինձի թույրեր, ոսկեցոլ կայծե՜ր… Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՋՐՏՈՒՔ Հոյհո˜յ, գետը կը թրջե ցայգուն քամակն արծաթված, Իր հորձքին մեջ ծեծելով անդուլ խարակն ու խութրե, Հոյհո˜յ, առուն հորդառատ դալարին ծոցն է նետվեր Գաղջ տափանքովն իր ջուրին` ուր արևը կապրի դեռ: Հակուրջի մը առկախված գյուղակն անդին կ’օրորեն Անրջական հյուսվածքով խումբ մը ժայռի ըստվերներ. Վանքին բակը` կ’աղոթեն հսկա ծառեր տարորեն` Վանքին տամուկ շուքին մեջ Աստվածամարն է կայներ: Ու գյուղակին դեմ նստած, երիտասարդ ու պչրոտ, Պարտեզները` վերեն վար վազեղ ջուրին կըսպասեն. Ա˜լ հափրացած խոլ գետին անարգավանդ դարպասեն, Ու լըռությունը խածնող լուտանքներեն արհավրոտ: Գիշերային ջրտուքի ժամն է. լույսին մեջ կայնած, Մըշակն անքուն կըսպասե˜, ոտքը բոպիկ, բահն ուսին. Պարտեզներուն վրա կ’իջնե թեթև քողք մը միգամած, Ու ծղրիդներ` լուսնակով արբշիռ` անվերջ կը խոսին: Ու կ’երկարի լուսարծաթ ժապավենն այդ բարբառին, Ինչպես փախչող ասուպի կոթունները կաթնավետ. Ավազին վրա ջուրերու կ’իյնա շառաչը վետվետ, Խարույկները` ոսկեբաշ` ուրեք ուրեք կը վառին: Հոյհո˜յ, առուն կը հասնի ցանկապատին քովերեն Եվ երգի քուղ մը կու գա պլլըված իր գոտիիեն. Սյուք մը կ’անցնի, տերևներ ծա˜փ կը զարկեն ցնծագին. Վարեն ջուրը կը խայտա, կը խնդա լույսն ալ վերեն: Թումբերն անդուլ կը բացվին, ջուրն անդադար կ’ոռոգե Վարդենիքը, թըթաստանն և ածուները բոլոր. Բահի երկու հարվածով նայիս առուն կը թեքե Օձաճապուկ ձևերով հեղուկ իրանն իր ոլոր: Ջուրն անընդմեջ կը հոսի, ածուները կը լենան, Ու, դարձուցե˜ք, կը կանչե ծեր մը մութին ընդմեջեն. Խիճերուն ու սիկին մեջ, բահերը` խու˜լ կը հնչեն, Ու դարձուցե՛ք, դարձուցե՛ք, կը կոչե ձայնն անխափան: Աղջնակ մը, արիշին տակ նստած, շե˜ր կը կանչե, Ու հոգնաբեկ մըշակին օրորի մը պես կու գա. Հողը ծըծեց ջուրերուն տարփանքն` որ դեռ կը հնչե, Եվ հիմակ` թա˜ց` կը խոկա իր երկունքին ապագա: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԱՍՏՎԱԾԱՄԱ՜Ր “… Ահա կաթիլ մի կաթին քումդ կուսությանն յանձն իմ անձևեալ…”: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 (edited) ՆԱՐԵԿԱՑԻ Կաթնածաղիկ ու կապտերակ գիշերին մեջ, Մեղեսիկի փոշի մըշուշն ըլլամ ըսփյուռ, Եվ առիգածն արծաթ` ջուրին վրա հոլանի. Ու ձա՛յն ըլլամ, ըլլամ ծաղիկ, ըլլամ զեփյո՜ւռ` Ամեն իրի հըպիմ փափուկ թևերով գեջ: Ըլլամ ջրվեժ, ըլլամ գետափ մը գեղանի, Ըստվե՜րն ըլլամ խնկագունած այգիներուն, Կամ գետերու հողմիկ ավաչն, ու գետաձայն Հովին անցքը` երկնասլացիկ կատարներեն: Կաթնածաղիկ ու կապտերակ գիշերին մեջ Պատկե՜րն ըլլամ սրբազնացած ես համայնին. Edited April 14, 2008 by Ashot Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԻՐԻԿՆԱՅԻՆ Հորիզոնեն վար` քայքայված ու ցրվուն` Ոսկինարգես շառայլի փունջ մը կ’իյնա` Իրենց մորկան կաթին կանչող ուլերուն Ժեռուտ ճամբեն գյուղակ դարձող հոտին վրա: Բաժնըվեցան իրարմե արփ ու մըշակ, Լուռ ձեռքերնին ճակտին դրած մեկմեկու. Ու` թիկադարձ` արևն ալ տուն կը դառնա Լեռներեն վեր` ինչպես մշակն իջավ գյուղ. Առանց գոլին զույգ մ’հոգածու ձեռքերու, Բացավայրին մեջ կը մնան հասկ ու շյուղ, Գիշերին հետ անգա˜մ մըն ալ միս մինակ... Սարերուն վրա կանանչ լույս մը կը ցաթի, Աղբյուրներուն կ’ելլե խմբերգն արծաթի... Օղամանյա՜կ մ’ըլլամ ես թանկ ու անմարմին. Ու շուշփա մը` հաղորդությանըդ կաթնաձիր. Գետեն անդին կանչե՛ս ինծի. Անցի՜ր, անցի՜ր. Մեծ դյութության կայծակ մը տաս մըթար հոգվույս, Ա՜հ, չըգայթի՜մ կոհակն ի վար ցընորքներուս. Թող համբուրե՛ աչքըս ջահումն աչքերուդ կույս, Ու չը գաթի՜մ կոհակն ի վար ցընորքներուս: Երազներու սատափ ճամբեն ցրվե ամպեր. Եվ իղձերուս կապույտին վրա, վարդ ամպը դուն, Վարդ ամպն եղիր` մերթ լուսինկան պատմուճանող. Դո՛ւն, աստվածյան գեղեցկության արփավո՜ր հարս, Սրբության կո՜ւյսը ձյունաձիր ու հըրավարս: Գիշերին մեջ կ’իջնե դեռ ուղխը լուսեղեն, Կաթիլ մը կաթ` ծովացած քու սրբութենեն. Ու տե՜ս, ահա՜, կը մանկանամ, Աստվածամար, Ու տե՜ս, ահա՜ կը մանկանամ գիշերին մեջ` Ուր լըսեցի ես ատվածյան ձայնին վայրէջ` Որ կը շաչեր ատվածարյալ հոգվույս համար: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԱՌՆՉՈՒԹՅՈՒՆ Այսօր կաթվարդ երազե մը արթնցա, Գիրկս անսահման գրգանքներու է բացվեր. Այսօր, Հոգի՜ս, պիտի բերեն քեզ ընծա` Նոր տարփանքիս թիթեռնիկին հիր թևեր: Այսօր իղձով իմ հոգիս է կաթոգներ. Ու վարդի պես կը բացվի սիրտս իբր ընծա Այն լուսոռոգ պատարագին սրբանվեր` Զոր ծափեցին իմ երազներըս ծնծղա: Երեկ գիշեր իմ հոգիս էր ինկած, ա՜, Թավիշին մեջ կախօրրանին ոսկելույս` Զոր ճոճեցին մինչև առտու, մինչև Հո՜ւյս, Ըղձանույշներն իմ Տենչանքիս նախընծա: Այսօր լույսի ծովի մը մեջ արթնցա, Գիրկս անհամար գրգանքներու է բացվեր. Այսօր, Հոգի՜ս, պիտի բերեն քեզ ընծա` Մանուկ բույրեր ու աղջըկան պես հովեր: Մանուկ բույրեր ու աղջըկան պես հովե՜ր` Որոնց շուրթերն էին փնտռեր` ընդերկար, Ու գրկանքին խանդաղատ գիրկս էր բացվեր. Երանությո՜ւն, լույս րոպեին մեջ երկա՜ր… Եկո՜ւր անցնինք ծառաստանեն այս Լույսին Ու բացատքեն Գույնին, Ձևին ու Բույրին. Եկո՜ւր, Հոգի՜ս, եկուր երթա՛նք միասին, Մինչ եդեմն աստվածաձայն, մինչև Կի՜ն… Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԱՆՁՐԵՎ Համբույրն անձրևին կը թրջե շափշափ Վարդե գիծն անտես բերանի մը շուրջ. Օ՜հ, աս ի՜նչ գրգանք, օ՜հ, աս ի՜նչ անուրջ, Որ կը տամկանա, գաղտ ու հապըշտապ, Իմ ծարավահյուծ, իմ որբևայրի Իրիկուններուս շուշանին վրա լուրջ: Անձրևոտ գիշեր, գըթա՜ծ քահանա, Թոթվե՛ սրբենի այդ տեղատարափ, Զերթ մասունքի ջուր, մինչև որ լենա, Մինչև որ լենա՛ բաժակն այս պարապ Իմ երազներուս` որ ոսկեմըրափ Կեցեր է ցրտոտ մարմարին վըրա: Օ՜հ, աս ի՜նչ գրգանք, ո՜հ, աս ի՜նչ անլուրջ Կու տաս դուն ինծի, անձրևո՜տ գիշեր, Դո՛ւն, բարեբարի, գըթա՜ծ քահանա, Որ հին Լլկանքին ժողվեցար փուշեր, Եվ հնչեցուցիր բարբառդ` ոսկի՜ մուրճ` Որ մտքիս նոր նոր դուռեր կը բանա… Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՁՅՈՒՆԻ ՑՆԾՈՒԹՅՈՒՆ Պարն է ձյունին, փըսփըսուքը պարիկներուն, Որ տանիքին վըրա ճերմակ էջ մը կ’ըլլա` Ուր կը հածի գիրն անուրջիս իմ օրորուն. Որ հոգվույս մեջ ալ ըսպիտակ հորձք մը կ’ըլլա, Ու կը խուժե սարերեն վար գորշ խոհանքիս: Եվ արևի՜ն կըսպասեմ ես ցնծապատար, Միտքս երազով լեցուն համակ, ձեռքըս ծափո՜վ. Ունկնդրելու զանգակն անոր պատարագին, Ու դիտելու լույսե աղջիկն` որ պիտի տար Առջի բոցը` հուզումներուս մարած ճրագին: Ու տոնելու` ճերմակին փառքն այս ձյունեղեն, Որ կապույտին կը լըծորդվի հորիզոնին, Ու կանչելու համար հոգվույս մեջ վերըստին Ճերմակ հույլ մը վաղընջական անուջներեն, Ու ծիածան մը գույներե վայրավատին: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՄԵՌԵԼՈՑ Ձըմեռ օր մը, ձյունին մեջեն, մի՜ս մինակ, Ձյունին մեջեն, տարի դամբանն իմ հոգվույս, Ժըպիտով մը ծընած նախկին սեր մը կույս. Ըսպիտա՜կ վարդ` որ սառեցավ ձյունին տակ: Գարուն մըն էր, և համբույրով մը բացված Դամասկյա՜ն վարդ, գինով արփին գաղջ գոլեն, Նըվաղեցավ ուրիշ սեր մը. սե՜րն, Աստվա՜ծ` Զոր թաղեցի` հուսատ` կյանքին կանչելեն: Ամրան վերջն էր, նայվածքով մը բողբոջած Դեղին վա՜րդս ալ ինկավ աշնան շունչին տակ. Զայն վերցուցի` արդե՜ն եղած հիշատակ` Ու նետեցի փոսին մեջ, ցա՛ծ, ա՜հ, շա՜տ ցած: Հիմակ ամեն մեռելոցի ես կ’երթամ Անոնց մարմար դամբանին վրա ցրտաշունչ, Աղոթքով մը, կորած մեգին մեջ տարտամ Անոնց հուշքին, մշտաթափառ, լուռ ու մունջ: Ու մըտածումս ալ, հե՜ք նժդեհ քահանա, Խաչ հանելով կ’ըսե բառեր լուսեղեն. Ու նայվածքըս կը բաժնըվի երբ հողեն, Հոգիս զանոնք անգա՜մ մըն ալ կը մոռնա… Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԵՐԿՈՒ ՍՐԻՆԳ Սըրինգ մը կա մեջն երկդիմի այս առտըվան, Ծայրիի մեծ ծառին դիմաց ու փըլուզակ Մոլոշագույն որմին ներքև. սրինգ մը որ Կը սրսըփա ցավը լույսին, որ չի՜ ծագիր… Երգը` իղձի և հառաչի թել մըն է հիր` Որ կը հյուսվի անկյուններու մեջ արփավոր Ու կ’անհետի մըշուշին մեջ` որպես սուզակ` Որ ընդերկար հավետ չի՜ գար ա՛լ երևան: Սըրինգ մըն ալ այս առտըվան մեջ մանիշակ. Սըրինգն է ան այծհորանի անդեորդին, Որ մեգին մեջ կը ծագեցնե երգ մը` արև Ու ասմազուն ըմպած դաշտին տեսիլն ագող: Ու տրտմությունն այգուն` կ’իյնա պահ մը զերթ քող. Ու պարի կը քումայթ` հոգվույն կու տա բարև. Ու ծառերու ծաղկանըկար սրահակն հեշտին Ընդնշմարել կու տա լիճին կույսը խաժակ: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԻՐԻԿՆԱՅԻՆ Հորիզոնեն վար` քայքայված ու ցրվուն` Ոսկինարգես շառայլի փունջ մը կ’իյնա` Իրենց մոևկան կաթին կանչող ուլերուն Ժեռուտ ճամբեն գյուղակ դարձող հոտին վրա: Բաժնըվեցան իրարմե ափ ու մըշակ, Լո՜ւռ` ձեռքերնին ճակտին դըրած մեկմեկու. Ու` թիկնադարձ` արևն ա՜լ տուն կը դառնա Լեռներեն վեր` ինչպես մըշակն իջավ գյուղ. Առանց գոլին զույգ մ’հոգածու ձեռքերու, Բացավայրին մեջ կը մընան հասկ ու շյուղ, Գիշերին հետ անգա՜մ մըն ալ միս մինակ… Սարերուն վրա կանանչ լույս մը կը ցաթի, Աղբյուրներուն կ’ելլե խմբերգն արծաթի… Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԱՅԳԱՅԻՆ Տանիքներուն վրա մըշուշը սնդուս լաթեր կը փռե, Ճամբաներուն վրա արևը` շոգոլիներ ոսկեման: Որմին մոտիկ սըրինգն անվերջ` մեղեդիներ արույրե, Որմին վըրան` աքլորն ըսթափ զարթոնքի ճիչն անսահման. Որմին դիմաց աղջընակ մը տարփոտ երգեր կ’ոլորե: Աղավնիներ, լաչակներու պես մետաքսե գունագեղ, Ճամբե ճամբա կը թռչըտին թույլ ծածանքով վաղանցիկ: Աղբյուրին լուրջ ջուրերուն մեջ Ճառագայթ մը կ’իյնա շեղ, Աղբյուրին հարթ քարին վըրա` ձայնն հոտաղին երգեցիկ, Աղբյուրին զով ծորակին հուպ` համբույրն հովին առտըվան: Խա˜չ հանեցեք ու ծա˜փ զարկեք, կարմրություններ հինայի Եվ արփածին թույրեր հագած` առտուն մեզի կը նայի: Ծառերուն վրա թռչուններու խմբերգն հիմակ կ’անձրևե, Ծառերուն տակ ծիծաղը ջինջ, մանկան` հոգնած կաքավե, Ծառերուն քով բույրը ծաղկին` ամեն գույնե ու ձևե... Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՀՈՎՎԵՐԳՈՒԹՅՈՒՆ ՄԸ Ա ԳԱՐՆԱՆ ՀՅՈՒՂԸ Դաշտին գոգը` արահետի մը եզերք` Հյուղակ մը կա կանանչներով ողողված. Իր առջևեն կ’անցնի ամեն տըվարած, Ճնճղուկներուն կը կարկաջե հոն խմբերգ, Ու տատրակներն ալ` ծիածան ուլերով` Քմշոտ գիծ մը կը գըծեն շուրջն երազե: Ու պորերը, խոշոր շարժուն շուշաններ` Կ’երազեն մեջն ավազանին տաղին զով, Ուր ծորակին մեներգն անվերջ կը վազե: Մասրենիներ, վարդենիներ, մորիներ Հոն, ձեռքձեռքի, դարձպար մըն են բոլորեր. Ծաղկանույշներ, ապրիմմեռնիմ, մանիշակ` Բուռ բուռ բերեր որմերուն տակ են ցաներ; Թաղարներեն մեխակի հույլ մ’աչվըներ Կը ժպտերգեն հյուղին հրճվանքն անապակ: Օ˜հ, գաղջ ավիշն` որ չորս կողմեն կը պոռթկա` Ընձյուղներով, շաքիլներով անհամար. Օ˜հ, արևոտ խայտա˜նքն արբուն աղջըկա` Որ կը զեղու բորբոք, արբշիռ ու հիմար, Կուրծքեն գարնան` որ թևերովն իր բաղեղ` Տարփո˜տ` հյուղին կը պլլըվի, ու հեղեղ Կանանչով մը կու տա համբույրն իր դալար: Բ ՀՅՈՒՂԱԿԻՆ ԳԱՐՈՒՆԸ Բերնիս քսած էր բաժակն մեղրակաթ Համբույրներու` նայադը ծով երազին. Ու չըլըքած դեռ ափունքները ակատ Շրթունքներու` քունես ընդոստ արթնցա: Ու գրկիս մեջ գըտա առտուն լուսոռագ. Առտուն, մանուկ` որ զերթ ծաղիկ կը ցնծա` Եվ հոգիին կը բերե բույրն իր նորոգ: Եվ ամեն կողմ երթալ ուզող զերթ մանուկ` Առտուն` իմ ալ թևես բռնեց ու տարավ Բըլուրեն վեր, դեպի դաշտերը տամուկ: Եվ անապակ իր աչքերուն նայեցա, Եվ աշխարհնե¯ր տըվավ հոգվույս իբր ընծա. Հորիզոններ` ուր լույսն անհուն կը ցնծա: Եվ հոտևան ձեռքին եղա ուշադիր` Որ շեշտակի Գարնան Հյուղը ցույց կու տար, Որուն դըրան առջին կանգուն կը խայտար Ծաղկապատար Հյուղին Գարունն անպատիր: Ծաղիկ մըն էր, ա՛ն ալ, փափուկ ու բուրյան. Ծաղիկ` վարսերն ոսկինարգես` ու ծաղիկ` Թարթիչներն ու աչքեր, ճակատը շուշան, Եվ այտերը կակաջ, բերնակն ատրուշան, Թուշը շափրակ, այծտերևի` իր ձեռքեր: Եվ հոգին բուրմունքի հեշտ երգն ուներ, Արփիացող, ջերմին ինչպես ծաղկանոց: Ու կը կանչեր գունեղ Գարունն Հյուղին` զիս Իր համբույրին` ինչպես նայադն երազիս... Գ ԵՐԳԸ Ժամը վեցն է. հյուղակը ծառերուն դեմ կը խնդա, Ու չարանճար հովիկն ալ` ծաղիկներուն խաղընկեր` Կը պղպջա անհանդարտ, պզտիկ երգեր կը կարդա, Եվ կամ նայիս մերթ գաղտնի լըճակին ծոցն է ինկեր: Ես երազուն, ջըրեզրի ուռենիին կռթընած, Միջօրեին մեջ անհետ` թելն ըղձանքիս կը փնտռեմ Մըտամոլոր. և հանկարծ նուրբ կամրջակ մը ոսկի` Հյուղեն երգ մը` կ’երկարի մինչև ափունքը նըսեմ, Մինչև ափունքն իմ հոգվույս` ուր կոհակ մը հեղակարծ` Ոսկի գետեն արևին` եղկ ու հանդարտ կը պառկի: Օ¯հ, Գարունն է Հյուղակին, շատըրվանը իմ հոգվույս` Որ լուսասփյուռ ցայտք մըն ալ ինծի նըվեր կը խրկե. Ու միջօրեն բովանդակ մետաքսահյուս ցանց մըն է, Ուր բռնըված կը կանչե բաղձիկ թռչնակն իմ հոգվույս: Պիտի սիրե˜ քեզ հոգիս, պիտի սիրե՛, սիրո˜ղ ձայն, Քու հոգիեդ բաժնըվող ցայտուն կոհակն արծաթի` Որուն փըշուրն անհամար աստղերու պես կը ցաթի Տիեզերքին մեջ հոգվույս` ուր ոլորտներ կ’իյնան լայն... Գ ՄՐՈՒՐԸ Իրիկունը, մետաքսներու պես փափուկ, Իրիկունը` շարբաթներու պես քաղցր է. Իրիկունը բաժակն է` շուրթը տամուկ` Զոր նայադ մը հըրամցնել կը բերե: Օ¯հ, զիս հիմակ Հյուղակին դուռը տարեք, Լուսաշապիկ օդանույշներն իրիկվան, Ավազանին մոտ, ուռիին շուքին տակ` Օ¯հ, զիս հիմակ Հյուղակին դու¯ռը տարեք... Այս բաժակին հեղուկն ո¯րքան հոտևան, Այս բաժակին հեղուկն ո¯րքան հեշտին է. Թավուտքներուն մեջը քիչ քիչ կը մթնե°. Պիտի փշրի¯, ավա¯ղ բաժակն իրիկվան... Շրթունքներըս վերջին պուտին են ծարավ, Ու ես Գարնան Հյուղին տարփոտ շուքին տակ Կը մոտեցնեմ երկչոտ` բաժակն իմ բերնիս. Դիրտ մը կա հոն, զոր հեգ հոգիս դժվարավ Ու դառնությամբ կ’ըմպե մինչև իր հատակ. Հյուղին կույսն է` որ մըթնշաղն իմ սրտիս Կը սևցընե` հեծկլտուքով մը գիշեր... Կը հեծեծե¯, ու չի¯ գիտեր թե քարին Քսվող սի°րտս ալ ինկավ ցայգուն մեջ խորին: Ե ՀՅՈՒՂԻՆ ԱՇՈՒՆԸ Այծամարդեր հովին քընարն են կապտեր, Ու պարտեզին մեջ անդադար կը զարնեն Խառնանըվագ եղանակ մը խոլական, Որուն ջուրն ալ կը խառնե մերթ իր կերկեր: Շահպրակները մընացեր են առանձին, Լըճակին շուրջ, թաղարներու մեջ թիթեղ, Ուր կայլակ մը կ’իյնա կարմիր, ամեն հեղ Որ հովն անխիղճ ենթարկե ծառն իր ցունցին: Հյուղն աներազ կու լա ժըպիտ մը դաժան. Պատուհաններն` անվարագույր, անթաղար, Տժգույն բաղձանքն ունին լույս ու կապույտի: Ու ցավագին և անթարթիչ զերթ կոպեր, Ուր անծաղիկ աշնան մը թուխպը խաղար` Հոն անանուն թախծություն մը կը փթթի: Բայց, երիզված ժապավենով ճառագայթ` Ամպերու գորշ վիժակներու ետևեն` Կ’երևա բիլ շարեշապիկ մը անգայտ` Որ երազել կու տա հյուղին, ոսկեղեն Պերճությունը նոր գարունի մը կույսին... Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.