Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԱՔԱՍԻԱՆԵՐՈՒ ՇՈՒՔԻՆ ՏԱԿ Ծաղիկներեն հուշիկ թերթեր կը թափե Բուրումներով օծուն հովիկն իրիկվան, Հոգիներուն կ’իջնե երազ մը բուրյան, Ի՜նչ հեշտին է մըթնշաղն այս սատափե: Աքասիաներ, գինով լույսե ու տապե, Օրորվելով մաքուր շունչ մը կը հևան. Մինչ կը ձյունե ծաղիկն իրենց հոտևան` Զոր խոլաբար հովը գրկել կը շտապե: Ու լույսն անոնց, անխոս հուրի՜ դյութական, Հըմայագեղ ու վարսքերով արծաթե, Շատըրվանին կ’իջնե գուռին մեջ կաթե: Ջուրը ցայտքեն ծաղիկ ծաղիկ կը կաթե. Վըճիտ, ինչպես լույսե արցունքը մանկան, Նըվագն անոր կը հեծեծե հեշտական: Ծաղիկներեն հովը թերթեր կը թափե… Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՑՆՈՐՈՏ ԱՆԴՈՐՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ Հեշտ, փալփըլուն գիշերներու անդորրություն մը ցնորական… Դոդոշներու մերթ կեղերջներ լուռին սրբույթը կը լլկեն. Ծովախորշին մեջ ընկղմած լույսե աչքեր` որ կը խոկան` Հոգնա՜ծ, մաշա՜ծ իրենց տարփոտ, իրենց բոցեղ տրտմութենեն: Ցայգն է ժայթքած իր շողակի շատըրվաններն անրջական, Հեռուներեն ուտի մը թավ հեծքը կու գա դողդըղալեն. Այս գիշեր ջերմ ու երազված կայծեր հոգվույս խորերն ինկան, Կը մարեմ լույսը լամպարիս, ու կ’երազեմ մըրափելեն: Շանթե աչքեր, բոցե թևեր մըտածումիս կ’անցնին քովեն Եվ հուրիներ` նոր հոլանած ալապաստրը իրենց կուրծքին` Որոնց համար շրթունքներըս անթիվ իղձեր կը թոթովեն: Որմին վըրա տրտմություն մը կը ցանե բիլ եղրևանին, Դաշտերուն մեջ հարսնուկներու բոսոր իղձերը կը ցամքին. Մինչ ես կ’ըմպեմ հաշիշն անհագ ցընորաբեր այս գիշերին: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՎԵՐԱԴԱՐՁԻ ԵՐԳ Կսկիծ կա սրտիս մեջը վիրավոր` Զոր արևին լո՜ւյսն անգամ չի բուժեր. Խորունկ ու ցավոտ մորմոքում մը որ` Ա՜հ, պիտի լայննա՜ երբ իջնե գիշեր: Կը հյուծին ցոլքերն լույսին հեռավոր, Խարույկի մը պես` որ վաղ է մաշեր. Բայց դեռ կը հուզե զիս տեսիլք մ’աղվոր` Զոր ինձ կը բերեն անցյալին հուշեր: Ու պիտի ապրի՜մ, վիշտը նոր ուժեր Կը բերե հանկարծ հոգվույս սիրավեր, Կյանքին կը դառնամ դեռ չըրած գիշեր: Փուշեր նետվեցան օրե օր վերքիս, Ու հոն հեծեծանք մը բերին հովեր, Բայց սիրո հույս մը կ’արևե հոգիս: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԿԻՐԱԿՄՈՒՏՔ “…Եկե’ալքս ի մտանել արեգականն տեսանք զլույս երեկոյիս…” Հուշիկ փախչող իրիկվան ծիրանի լույսն է զըվարթ… Ոսկի թելեր` պլլըված խունկի թավիշ մըշուշին. Կապույտ ծոպեր, ծիածան, ծըփուն ձայներ, միստի՜ք վարդ, Լույսե արցունք մոմերու` որոնք հանդարտ կը մաշին: Խունկի ծարավ իմ հոգիս կը ծըծե պահն այս հանդարտ, Ոսկեկըրակ աչքերով բուրվառներն երբ կը ճոճին. Պակուցում մը հոգեգրավ հոն կը թողու զիս անթարթ, Կը զգամ համբույրն իմ հոգիս պարուրող բիլ մարմաշին: Մեղեսիկի երանգներ կ’օծեն պարույրը խունկին. Խորհուրդին եմ ծնրադիր բազուկներըս խաչանիշ` Ու կըսպասեմ որ ծագի հոգվույս պայծառ Կիրակին… Ջահերն հիմակ կ’երազե՜ն համակ զյումրյութ ու թարշիշ… Կամարներեն, խորանեն կը ծագին լույս ու ծիծաղ. Հոգիս քիչ քիչ կը թաղվի անուրջին մեջ այս չքնաղ: Հուշիկ փախչող իրիկվան ծիրանի լույսն է զըվարթ… Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՆՈՊԱՆԵՐԸ Մթության մեջ վըհուկի մը պես թախծադեմ, Ցավոտ Սիրո հարվածն է որ կ’իջնե կուրծքիս. Ու Տենչանքի ծիրանիեն հրաշեկ հոգիս Դեռ կ’ընդգրկե հիշատակներ` զորըս կ’ատեմ: Բոլոր լույսերն ալ մարեցան հետըզհետե. Ես կը սիրեմ այս խավարը տառապագին, Ուր վիշտ մը լայն` սիրտըս կուրծքես դուրս կը նետե, Եվ ես կ’ըմպեմ սև հեշտանքը ցավոտ Կյանքին: Խավարին մեջ չունիմ խարխափն Երազանքին, Ու կը դադրիմ սերերու շուրջ թափառելեն. Բոցեղ աչքերս ունին կայծակ մը թախծագին, Սիրտես ցավերն հեծքեր վայրագ լոկ կը խըլեն: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՏԱՊԻ ՆՈՊԱՆԵՐ Ջըրաշոգին գետին վրայեն ամպանըման կը բարձրանա. Կը փողփողին լազվարթ գույներ ճամբան ի վեր Կապույտ-Դարին. Շինականներ արևահար ծերունի մը գյուղակ տարին. Արեգակի բորբ ընձյուղներ կ’այրեն ամեն ինչ անխընա: Դարուղիեն կ’անցնին դանդաղ ուղտերը գորշ կարավանին, Թաթավելով իրենց հոգին հըրայքին մեջ տոթական. Երազանքին կիսատ թողած, գինով գինով վարդեր ինկա՜ն, Առանց սյուքի ու պլպուլի կը հեծե ցավն իր վարդենին: Տիվագոլի երակներով բացավայրերն են բոցափայլ, Ծաղիկներու հոգեվա՜րն է, ժամն արևոտ տաղտապանքին. Բազմազեղուն բուրմունքներն են հեշտագրգիռ ու տապագին, Մենաբաղձիկ անտառին մեջ ո՛չ հեծություն կա, ո՛չ դայլայլ: Ժայռերն անփույթ դեռ կը տաքնան, հանդարտորեն, լուսափողփող, Գիրկն անդորրին այս կիզանուտ և երազին տակ բոցավառ, Հնձողներու ձեռքեն հոս հոն հանկարծ կ’իյնա գերանդին վար, Ամենուրեք կը խըլրտի նոպան տապին տախտապարող: Ըսպասումն է հեղգ ու ջերմին, կ’ուշանա դեռ հովն իրիկվան, Որ զովացիկ, պիտի մեղմե տենդն անպարփակ այս թալուկին. Ջերմակարոտ, փաղփուն օձեր լեռներեն վար կը սողոսկին, Եվ` հըրաշունչ արբշիռ ու բոցերազ` մերթ կը հևան: Դաշտերու մեջ ընկուզիներ կը քնանան հոս հոն ցանցիր, Ո՛չ ճամփորդ կա, ո՛չ ալ թռչուն իրենց շուքին տակ ապաստան. Հսկա խորխի պես կ’երկարի, լայնատարած, մենիկ ճամբա` Ուր սըլացքի ու քայլերու հետին մրմո՜ւնջն իսկ չի հածիր: Թուրինջ գույներ ջըրանըկար… ծիրանի հև՜ք արևմարին… Մըշակներ ու ձիավորներ պարտեզներեն կը դառնան տուն, Խարխուլ կամուրջն անոնց բեռին տակ կը հեծե խոնջ ու նըկուն, Ահա գիշերն ալ ծանր ու մեղկ կը գըլորի սարերեն վար, Ու տապահար դաշտավայրեր կը հագենան աղջամուղջով. Կենսանորոգ շունչ կը բերե ըսթափանքի կազդույրն այս զով, Բայց ցորեկին դեռ կը տևե բազմալեզու տենդն հըրավառ: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԱՇՆԱՆԱՅԻՆ ՀԵԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ Իրիկուններն ես կը խոկամ, Ամայության երգը կ’ացնի Պատուհանիս երբ առջևեն, Անկապ ձայներ զիս կը թովեն, Հոգվույս մեջեն մերթ Աշունի Կ’անցնի հանկարծ ուրուն տարտամ: Գիշերն համբուն ես կ’երազեմ Ցավը կյանքի Աշուններուն, Ու շամբուշ հովն` որ կը տանի Դեպ ի տամուկ խորշեր նըսեմ` Զորս տերևի տեսիլն աղփուն Որ օդին մեջ կը տատանի: Եվ ցուրտ այգուն միշտ կը դիտեմ Պարուտակը մըշուշներուն, Զոր գիշերվան անտես ձեռքեր Թույլ միջոցին մեջ են ձըգեր, Վըհատության պես մոլորուն` Զոր քաշած է սերն հոգվույն դեմ: Բայց թափառի՜լ կուզիմ ընդմիշտ, Մառախուղին ու հովին դեմ, Ու դաշտերուն մեջ ամայի, Ուր աչքն ահով միշտ կը նայի, Դիտել` տժգույն ու դալկադեմ Բարձունքներուն տամուկն ու վիշտ: Հոգիս հիմակ հափրանքն ունի Սիրո խանդ ու հըրայքներուն, Ու ծաղկալից եղկ ջերմության Վայելքեն վերջ բազմաբուրյան, Կ’ուզե մշուշն այս օրորուն, Ու ցրտագին զովքն Աշունի: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԳԱՐՈՒՆԸ Կ’ԱՊՐԵՑՆԵ Կը թանձրանան Տերևներուն Շեղջեր լըքուն, Մինչ կը դառնան Դեռ ծառերուն Մեջ համորեն Հովերն աշնան, Պարն ամեհի: Ու դեպ ի տուն Միշտ կը դիմեն Շեշտերն ամեն Ծիծառներուն. Միշտ դեպ ի տուն: Ու դեպ ի ներս Բոլոր իղձերս Ա՛լ տարիր դուն, Չքնա՜ղ աշուն: Դեպ ի տամուկ Պատուհանին Ա՜լ կը հառին Աչքերս հիամկ, Ու սե՜ր համակ, Երգըդ կ’իջնե Սրտիս` ուր նե Իղձ մը ճերմակ Պիտի գտնե: Չէ՜, հովերուդ Հետ ցավը չէ՛ Որ կը տանջե Սիրտըս հըրուտ. Այլ կը դառնան Իղձ, հուզմունքեդ Բողբոջ գարնան Արևաշող Հույսերն հավետ: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՀՈՎԻՆ ԱՆՑՔԸ Անդնդագալար օվկիանի պես Կ’ուռի այս գիշեր հովն ալիք ալիք, Կը ծըծեմ լեղի սարսափն իր ճամբուն… Իր լալոնին մեջ սենյակս է ծըփո՜ւն, Հոգիս` իր ահեղ կոչին խաղալիք` Մինչ լույս շառավիղ մը կ’երկարի մտքես… Լեռներեն կ’իջնե հևքն իր մոլեկան, Իրար բերելով ձեռքերս` անձկագին Մինչ ես ծնրադիր` կ’ունկնդրեմ Երգի՜ն, Երգին խոլարձակ, Երգին թախծագին… Ե՞րբ պիտի հասնի իր հանգրվանին Արհավրոտ Ուխտին այս գոռ կարավան… Բուռն համեմունքով իր շունչն է լեցուն. Ու կ’առնե ծովուն գույներն աղտաղտուկ` Մինչ զայն կը տանին պայերն ամբարձիկ, Համբույրն իր կու գա մինչև իմ խցիկ. Եվ ես հըպումեն կը փախչիմ գաղտուկ, Հըպումեն` վայրի վիշտով ակաղձուն: Մարած է քրքում լույսը լամպարիս, Հորդող մութին մեջ հևալեն տրտում. Ես դեռ կըսպասեմ ալեկոծ Անցքի՜ն, Ա՜հ, քո՜ւկդ եմ արդեն, ո՜վ միստիք ցնցում, Ո՜վ ձայն, մինչ ուժգին հոգվույս կը փարիս… Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՍՈՆԱԴԻՆ Միջոցին մեջ կը թոշնի Լույսի ծաղիկը թրթռուն. Ըմպած մըռայլն ամպերուն, Տըխուր է ծովն աշունի: Ցորեկներուն կը հակին Գորշություններն հոգվույս մեջ` Ու գիշերվա երգը գեջ Լացավ թոնով մը մեկին: Ամայության մը տրտում Կու գա ինձ ցավն երբեմնի. Եվ երազանքս անպատում Կը կոծկոծի՜, կ’արյունի: Հովը կ’ոռնա խուլորեն, Ու գիշերը կ’երկարի՜. Ալիքներու ժըխորեն Ու սարսափեն խավարի: Դալուկ սիրո մ’աշնանային Կը կաթե դողն հոգվույս մեջ, Ուր հուրիներ կը նային Անրջածին, լուսամեջ: Բայց կը վախնամ որ նորեն Խուսափի՜ լույսն երազին, Ու մըշուշներ գաղտորեն Վայելքներուս շուրջ հածին: Աղաղակ մը, մեջն հոգվույս, Արագորեն կը ձայնե Մահվան պարը սրտահույզ, Մեռա՜ծ է կույսը ձյունե: Տարփատենչիկ, զաղփաղփուն, Աղջիկն է ան անուրջիս, Երազունակ ու փաղփուն Հոգին կանգնած է առջիս: Ու կը տեսնեմ դեռ շողուն Փայլը սրտին իր նըսեմ. Մոգութենեն աչքերուն Հափշտակված կ’երազեմ… Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՎԱՅՐԿՅԱՆՆԵՐ Ո՜վ սիրական խավարներ: Կենդանի՜ երազ դանդաղ գիշերներու, ուր կի՛րքը միայն նայվածքներ ունի: Ու մի՛շտ, մի՜շտ, անխոնջ կերպով, անպատում մելամաղձությունը Համբույրին: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 (edited) ՌԵՅՄՈՆ ՊՈՒԵԵՌ Հըրայրքի մեջ գիշերը զայն կ’երազեմ, Շըրթունքներս պատրաստ իր մեղկ համբույրին. Բայց ժըխորին մեջ կը մոռնամ վերստին Այն պահերն` ուր զայն սիրած եմ մոլեգին: Ու կը մոռնամ ես նոպաներն ալ բոլոր. Հորդ կիրքերու ժամերն ամեն ըղձածոր` Երբ կ’իյնամ ոտքն իր տեսիլքին` մինչև որ Անշարժանամ պաղատանքիս մեջ մոլոր: Ու չեմ հիշեր ցորեկն ասոնք, երբ խունկե Ա՛լ ավելի հեշտ բուրմունք մը մեղկօրոր Իր ծըփանքին մեջ հույզերըս կը լլկե: Այդ բուրումի եղկությունն, որ միշտ անկե Կը ծորի և կը պարուրե զիս` բոլոր Հոգիդ անծիր մոգությամբ մը կը խնկե: Edited April 14, 2008 by Ashot Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 (edited) ԱՅԳԵՐԳ Այգն է ծաղիկ երազով ու բալաձիգ` թեթևորեն. Մըշուշն անծալ ջրվեժի պես ամբարտակեն վար կը հոսի. Իր չըփույթին մեջ կը շիկնի ոսկի աղջիկն արշալույսին. Այգն է ծաղիկ երազով ու բալաձիգ` թեթևորեն: Երկու բոցե թևերի մեջ ծովանըկարն է սխրալի՜. – Կապույտի՜ փառք ամրափակված շրջագիծով ոսկեդրվագ,– Ուր ցնծալից թևճակներու հեշտերգն ունին կուր ու նավակ. Երկու բոցե թևերու մեջ ծովանըկարն է սխրալի՜: Պիտի ըմպե՜մ բոցն արևին, ճառագայթի՜ եմ ծարավի. Պիտի ծըծեմ բույրն առտըվան`հոգվույս համար` որ հիվա՜նդ է. Հոգվույս համար` որ կերազեր գգվոտ ու մեղմ շունչն հարավի, Պիտի ըմպե՜մ բոցն արևին, ճառագայթի՜ եմ ծարավի: Քիչ մըն ալ դո՛ւն ժպտեիր, ա՜հ, հոգվույս համար` որ հիվա՜նդ է. Նայվածքի խաղ` որով դառնա աշխարհն ինծի ծափ ու ծաղիկ, Տարիներով իմ երազս էր սիրո գարուն մը խաղաղիկ, Քիչ մըն ալ դո՛ւն ժպտեիր, ա՜հ, հոգվույս համար` որ հիվա՜նդ է: Սեր-Արևիդ բոցն երկարե խորերն հոգվույս իմ պատանի, Զերթ արևին լեզվակն ոսկի` որ կը ծըծե մըշուշն այգուն. Ո՞ւր է ճաճանչն, հուրքը ջերմին` որ մառախուղն առնե տանի, Սեր-Արևիդ բոցն երկարե խորերն հոգվույս իմ պատանի: Edited April 14, 2008 by Ashot Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՄԹՆՇԱՂՆԵՐ Վերջալույսին աղջիկն է իր կուսության մեջ քրքում. Ինչո՞ւ մինակ մընացի երազիս հետ թախծագին. Թմբիներու բույրին տակ, նուռիներու ծաղիկին` Ա՜հ, ինչո՜ւ ես մընացի գիրկն երազին այս տրտում: Ո՜վ դուն հիրիկ ծաղկանույշ, երբ անցար հետ լույսերուն, Բան մը փըլավ հոգվույս մեջ, քայքայումով ողբագին. Դարձիդ քի՜չ մըն ալ ժպտե սա՛ լուսաբաղձ հիվանդին` Որ քիչ առ քիչ կը մեռնի՜ կառչած իր խոլ հույսերուն… Մութը կ’իջնե հոգվույս` ուր վաղո՜ւց գիշեր է արդեն. Ըսպասումի՜ ցայգ` ուր դեռ չըշողաց լո՜ւյսն երազին. Հազիվ քիչ մը բույր ծըծած մոռացումին ես վարդեն Նորեն քեզի՜ կը դառնամ, ա՜կն արևիս ոսկեծին: Լուսնի պայծառ տիվին տակ պիտի համրեմ անդադար Բուստե զարկերն ոգևոր` առույգ սիրո երազին. Ա՜հ, քիչ մը լո՜ւյս, ժըպի՜տ մը` որ կյա՜նք ինծի պիտի տար, Եվ փարատեր լըքումն` որ կը ծանրանա իմ ուսին: Եկո՜ւր, արդեն կը մըսի՜ն հեք երազներն իմ որբուկ, Ա՜լ հոգնած եմ անցնելեն կածաններե մենավոր, Անձրև կ’իջնե հոգվույս մեջ, կը զգամ մահվան սրսըփուք, Ձեռքս է պարապ մընացեր դատարկին մեջ սըգավոր: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՆԱՎԱԿՆԵՐԸ Նավակներ մեկնեցան ամենն ալ, բաղձանքով ակաղձուն. Հեռացան ամենն ալ` ծըփանուտ Երազիս ափունքեն. Անձուկին բոցը զիս պաշարե՜ց. Ըսպասման հիվա՜նդն եմ. Հոգեսարս դողերով և հուրքով միշտ ցայգերն են հըղի. Գիշերներն ես համբուն կըսպասեմ ծիրանի այն դարձին. Ու ցայգուն ալ կ’անցնիմ ավազուտ ափունքեն` դողահար` Սրտաթափ ու խանդոտ երազի կայծերով առլըցուն: Դարձուցե՜ք նավակներս հողմավար, ջրանո՜ւյշ պայիկներ, Դարձուցե՜ք նավակներս դյութավար, իրիկվա՜ն հովիկներ… Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Arpa Posted April 14, 2008 Author Report Share Posted April 14, 2008 (edited) Thank you Ashot very much. Please keep them coming. Of course we all know his two signature poems -Գիշերն անուշ է and Դաշդի ճամբու մը վրան Here is his tribute to his bosom/lung (literally) buddy and godfather Petros Dourian. I was also mazed and surprised that he has so many prose/արձակ articles and letters/նամակներ My only wish is that those who post these masterpieces would stick to the original Mesropian orthography, the way THEY wrote and stop bastardizing, sovietazing and (that IDIOT)abeghianizing the works of Metsarents and Dourian ---- ՊԵՏՐՈՍ ԴՈՒՐՅԱՆ Լուռ, մարմարակերտ դամբանին խորեն, Հանճարի աչքերն անքույթ կը նային, Լույս հոգիներուն կյանքովն երկնային, Ա́լ մեկուսացած ունայն ժըխորեն: Մեռա՜վ, խանդավառ սերերն երգելեն` Ու պիտի հավետ միտքերն հըմային Իր թունդ քընարեն, ու երգերն ալ հին Պաշտումով ըզմեզ միշտ պիտի գերեն: Հույզով մեռա́վ ան, հուշքով` կ’ապրի դեռ, Ծառերուն նըման` որ թարմ ու դալար, Իր գերեզմանին կ’ելլեն քովն ի վեր: Հիացքներ կ’երթան իրեն ետևեն… Եվ իր հուշքերն ալ, հավետ անմոլար Ու միշտ ոգևոր` դեռ պիտի տևե՜ն: < 8 հուլիսի, 1903 > Edited April 14, 2008 by Arpa Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՄԵՂՈՒՆԵՐԸ Տենչանքներըս, տարագնացի՜կ մեղուներ, Ոսկի երիզ մը բանալով Ու զանակներ անձրևելեն Թըռան գացին երամ երամ. Անցան գացին դարուղիեն, Կիսաթափանց մըշուշներու ապրշում քողքը պատռելեն Եվ հածելեն մեջն արևին ոսկեծաղիկ մառախուղին: Արևակի, սուտակներու ու զյումրյութի Փաղփուն երանգը ծըծելով իրենց չորս դին. Ծործորներեն, բացավայրեն Ու ցորենի գանդաշներեն անցան անդին. Ես գետափին մոտ մընացի վարատական, Մելամաղձիկ երազս հըղած Դեպ հեռավոր ծաղկաստաններ` Ուր թառեցան մեղուներն իմ տենչանքներուս: Մեղուներն իմ տենչանքներուս` Միջօրետքի պահերեն վերջ, Որոնց դարձին ես կըսպասեմ` Ուղեկուրուս զակատելով: Ահա՜ օրն ալ մըթագնեցավ, Եվ ես ի զո՜ւր տարաժամ Դեռ կըսպասեմ անոնց հևքոտ ու մեղրազօծ վերադարձին: Ա՜հ, այս ցայգուն Պիտի անցնիմ դարձյալ Վախիս ճամբաներեն. Ալ հափրացա՜ծ, հուշակորույս, Գիշերներու ըմպած գինին խավարածոր, Պիտի անցնի՜մ ես այս գիշեր` Երկյուղիս սեպ ճամբաներեն, Իմ գանկիս տակ Հույսի ոսկի բոցին անուրջն առկայծելեն: Ալ հոգնա՜ծ եմ Ըսպասելեն տենչանքներուս մեղրին անույշ, Ու տարաժամ այս հածումին մեջ երջանի՜կ պիտի ըլլամ` Եթե թունեղ խայթ իսկ բերեն Ուղեմոլար մեղուներն իմ տենչանքներուս: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԲՅՈՒՐԵՂԻ ԴՅՈՒԹԱՆՔ Մանուկ մըն է, որ կայներ դեմն հըրածամ արևին, Կ’օծե հոգին իր շուշան լուսացնցուղ երազով, Ու կը ծըծե հոտևան խտղանքն ու դողն այգուն զով, Մինչ մեղեսիկ աչուկներեն Եսին ցոլքով կը վառվին: Նըշուլագեղ ու պայծառ ցոլքով վճիտ իր Եսին` Երկինքն` որուն հրճվանքի ակեր ունի կապուտակ. Ու կյանք սերն հորդած է հոն լեռնածին զերթ վըտակ` Ուր կաթիլներ ու ցայտքեր հետզհետե կը հոսին: Բյուրեղ մը կա ձեռքին մեջ` զոր կը ճոճե դարձդարձիկ, Յոթը գույնին տե՜նչն ունի, լույսի անհուն խաղերուն. Երանգներու, շողերու կ’ըղձա անուրջն օրորուն, Եվ արևին կը նայի միշտ կաթոգին ու բաղձիկ: Ա՜հ, ի՜նչ դյութանք, ծիածան ծոպե՜ր ունի ամեն բան… Շափյուղակնե՜ր… կարկեհա՜ն… զյումրյո՜ւթ, շողակ ու թարշիշ… Ծովն է լեցուն գույներով ու ծիրերով ոսկենիշ, Ինչպես դաշտերն ու լեռներ, ինչպես մարմանդն ու ճամբան: Ծափ կը զարնե, ծիծաղեն ծըլե՜ր է ծիրն իր այտին, Անո՜ւյշ արև մանկական, ամպ ու մեգի անգիտակ, Իմ երկինքս ալ կը հրճվի ոսկեծիծաղ լույսի տակ, Ու մոռացված բուրմունքներ զիս կըզգլխեն վերստին: Պրիսմակ մըն ալ ե՜ս ունիմ, ու կը դիտեմ ցնծագին Սիրույդ արևը պայծառ, սիրույդ արև՜ը ջերմին, Ու խանդաբորբ իմ հոգիս հանդեպ անոր պաշտումին, Մանո՜ւկ մըն է, որ կայներ դեմն հըրածամ արևին… Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՄԹՆՇԱՂՆԵՐ Վերջալույսին աղջիկն է իր կուսության մեջ քրքում. Ինչո՞ւ մինակ մընացի երազիս հետ թախծագին. Թմբիներու բույրին տակ, նուռիներու ծաղիկին` Ա՜հ, ինչո՜ւ ես մընացի գիրկն երազին այս տրտում: Ո՜վ դուն հիրիկ ծաղկանույշ, երբ անցար հետ լույսերուն, Բան մը փըլավ հոգվույս մեջ, քայքայումով ողբագին. Դարձիդ քի՜չ մըն ալ ժպտե սա՛ լուսաբաղձ հիվանդին` Որ քիչ առ քիչ կը մեռնի՜ կառչած իր խոլ հույսերուն… Մութը կ’իջնե հոգվույս` ուր վաղո՜ւց գիշեր է արդեն. Ըսպասումի՜ ցայգ` ուր դեռ չըշողաց լո՜ւյսն երազին. Հազիվ քիչ մը բույր ծըծած մոռացումին ես վարդեն Նորեն քեզի՜ կը դառնամ, ա՜կն արևիս ոսկեծին: Լուսնի պայծառ տիվին տակ պիտի համրեմ անդադար Բուստե զարկերն ոգևոր` առույգ սիրո երազին. Ա՜հ, քիչ մը լո՜ւյս, ժըպի՜տ մը` որ կյա՜նք ինծի պիտի տար, Եվ փարատեր լըքումն` որ կը ծանրանա իմ ուսին: Եկո՜ւր, արդեն կը մըսի՜ն հեք երազներն իմ որբուկ, Ա՜լ հոգնած եմ անցնելեն կածաններե մենավոր, Անձրև կ’իջնե հոգվույս մեջ, կը զգամ մահվան սրսըփուք, Ձեռքս է պարապ մընացեր դատարկին մեջ սըգավոր: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՑԱՅԳԱՆԿԱՐ Համատարած անդորրության մը մեջեն, Կիսաթափանց մըշուշներուն մեջ հալած Ուրվագիծը տուներու` Որոնց լայնաքթիթ պատուհաններեն Կը ժայթքեն Լույսի ցայտքեր` տարփագին ծաղիկներուն պլլըված: Ու հեշտոտ ու մարմըրուն Աղաղակն ալ նըվագներուն լարավոր Կը ծաղկեցընեն դյութանքն անդորրիկ, Գիշերվան մը երջանիկ: Ու կ’երկարի՜, կ’երկարի՜ Խմբանկարը տուներուն` Տարտամորեն փաթթըված Մեջն ապրշում մըշուշին, Ու լայննալո՜վ, լայննալո՜վ Դեպ ի ծովափն` ու երկչոտ Կըսպասե Ալիքներու համբույրին: Ու եզերքեն հանդիպակաց, Ծայրը դալար հրվանդանին, Ուր վաղուց Մեռան ճիչերը ցորեկին, Ծովին փոթ փոթ երանգածուփ թավիշին վրա Միապաղաղ կ’անդրադառնա Ուրվանըկարը խուսափուկ Լույսի ծըփուն ծաղիկին` Որ կը ծըլի փողփողուն ծովեզերքի փարոսեն: Ու դեռ հեռուն, Քաղաքեն ու բացավայրեն ալ անդին, Կ’ընդնշմարեմ արտևանները ցըցուն Մանիշակե լեռներուն Մարմաշի մեջ պլլըված Հսկա հարսեր հեշտամոլ` Որոնց տարփանքը կըզգաս Հեռուներեն, հեռուներե՜ն… Ու կը լըսեմ վարերեն թևճակներու նըվագն ալ, Ջուրերուն վրա թըրթըռուն, Ու կը լըսեմ ծաղիկներուն ալ երգը Աղաղակ մը սիրածուփ` Սահած ծոցեն դաշտերուն` Ուր ցաները կը վետվետին սիրատարփ: Ուր երկինքն ալ կը քնանա, Կապույտներու խորհուրդին մեջ երազելով Վաղորդայններն երջանիկ: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ԱՐԵՎԻՆ Հարավի մեղմ ու լիաշունչ հովին հետ, Որ վաղուց երազված համբույրի մը պես Իմ սիրակարոտ հոգիս հեշտանքով կը լիացնե, Շողա՛, ո՜վ արև, շառափներովդ ոսկեծայր, Մառախլապատ Երկունքիս մեջ` Ուր Մտածումը կը դեգերի ուղեմոլար, Շողա՜, շողա՜, բարի՜ արև, հիվա՜նդ եմ… Պատուհանիս հեղուկ ծոցին մեջ ինկած խելահեղ, Միջօրեի հեշտադալար ու բոցակապ երազին գիրկը, Թևատարած կըսպասե՜մ. Պլլե՜ զիս բոցեղեն ցանցերուդ մեջ Ու օրորե՜ ջերմագին Ու կիզանուտ համբույրիդ տակ. Թող հոգվույս մեջեն անցնին կարգավ Մանուկներն ընդարմացած: Մինչև որ Կանգնիմ նորեն ու անցնի՜մ դարձյալ Տարփանքիս խանդաղատ ճամբաներեն: Հիվա՜նդ եմ, բարի՜ արև, շողա՜, շողա՛… Հոգիս թռչնիկ մըն է, Օդ ու լույսի, երգ ու ծիծաղի կարոտ, Բայց երգը, որ իր ալուցքեն կը թռչի, Անտես ու ստվերոտ սանդուխներու վրա Կ’իյնա շնչահեղձ: Շողա՛, շողա՛, բարի՜ արև, հինա՜նդ եմ… Ճառագայթող գոլիդ մեջ հեշտագրգիռ, Մինչ կը խժա տարօրինակ, խոլ պարը զամբուռներուն` Հուրքե՛դ գինովցած` Ու, մինչ թուփ ու ծաղիկ ծարավեն կը մարմըրին, Ես կ’ըմբոշխնեմ խտղտանքն անանուն` երջանիկ տիվանդորրիս, Համրորեն ու գիտակից Գինովությամբ հեշտագին: Քի՜չ մըն ալ դեռ, Ա՜հ, շողա՛, շողա՛, բարի՜ արև, հիվա՜նդ եմ… Վերջին անգա՜մ մըն ալ, Դեռ իրիկո՜ւն չեղած Ու, դեռ տամուկ գիշերին վըհուկը զիս չընդգրկած, Վերջին անգա՜մ մըն ալ, Փարե՛ հոգվույս խանդաբորբ ու կաթոգի՜ն, Հիվա՜նդ եմ, բարի՜ արև, շողա՛, շողա՜… Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՑԱՅԳԱՅԻՆ Լուսնի մահիկն երբ Սանդուխներու վրա Մեղմով կը տեղա Լույծ, անձրևակերպ Սահանքն ի լույսին: Եվ երբ մանիշակ Գոլորշիներուն Մըշուշն անապակ Կը ծաղկի թրթռուն Ծովերուն վըրա: Խորն իմ սենյակիս Կը հանգչի հոգիս. Փակաչք ու անթարթ Կը ծըփամ հանդարտ Ըստվերի գորշ գորշ Լըճակներուն մեջ: Հայելիներուն Հոգին պըրիսմակ Կը դողա համակ Երբոր սարսըռուն Աշտանակներուն Ծիրանի ցոլքեր Կը սահին անոր Վըճիտ ծալքերեն Հոգվույս ալ մեջեն Տակավ կ’երկարի Փափուկ արծաթի Շավիղ մը ձայնի: Ու ճառագայթներ` Որ զիս կը կանչեն Հոգվույդ ալուցքեն Կը հասնին ինծի: Հապօ՜ն, կը մեկնին Իմ անրջանքին Թիթեռներն ամեն, Ու միջոցին մեջ Հուշիկ կը գըծեն Շառայլ թըռիչքին Ակոսն հեշտագին: Ակոսն հեշտագին` Որ ձայնիդ կառչած Կ’երկարի մինչև Քու սրտիդ արև… Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՍԻՐԵՐԳ Ճառագայթի պես ոսկեվարս ու նրբին, Երբոր ճամբեն կ’անցնի հըպարտ, լուսարագ, Բան մը սրտես կ’ըլլա բոցին պատարագ Իր աչքերուն` ուր կը մոռնամ ես արփին: Երազային, ծաղիկի պես նրբավոր, Երբ կը ժպտի պատուհանին ետևեն, Թռիչներ հոգվույս մեջ լուսաբաղձ` կը թևեն Խոլ անուրջով կապույտներու հեռավոր: Ու երբ կ’երգե ջութակին հետ սարսըռուն Մեղմածավալ հեշտերգն իրեն ցայգային, Կարծես աչքերն իր լուսափաղփ կը նային Տենդոտ պահին` մեջ իմ հոգվույս ալքերուն: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 ՈՒՌԻՆԵՐՈՒ ՇՈՒՔԻՆ ՏԱԿ… Ա Ուռինե՜ր, լացե՜ք, լացե՜ք անդադրում, Արտասուքնիդ շիթ շիթ հոգիս կ’արծաթե. Ես կը փարիմ մենիկ պահին այս տրտում` Ուր ձեր հեղուկ նըվագն հուշիկ կը կաթե: Ծաղիկներուն գոտին դեղին, լայնարձակ Արոտներու զյումրյութ իրանն երբ գրկե, Ու միջօրի արևն ալ` խուրձ ու տրցակ Շողերն իր` բիլ ժապավենով կը պրկե: Կուգան կույսերն իմ անուրջիս, հերաձակ, Մանիշակե բըլուրներեն ու դաշտեն, Ես կ’ունկնդրեմ հապըշտապ ու համարձակ Քայլերուն` որ լուռն ուժգնորեն կը շեշտեն: Ու կը պարե՜ն, իրենց նազանքն հարսենի Ու նայվածքին քողքած կազի մըշուշով, Իրենց վարքին հետ կը խաղա սյուք մը զով Եվ այտերնին կակաջի պես կը շիկնի: Իրենց մարմինն` ակնվանի թափանցիկ, Իրենց հոգին` համբույր համակ ու շուշան, Իրենց սիրտը` հուր շրջմոլիկ ու բաղձիկ, Իրենց ծիծաղն` արշալույս մը ջինջ գարնան: Բ Ուռինե՜ր, արտասվեցե՜ք տրտմագին Գորովակաթ արցունքը ձեր արծաթե. Քաղցր է ինծի զեղումն այդ ձեր թախծանքին` Որ տրտմանույշ կայլակներով կը կաթե: Տիվանդորին համբուն` ժամերն են ոսկի, Ձեր սաղարթին գորշ ու տարփոտ շուքին տակ` Ուր բուրմունքը կու գա ծաղիկ ու հասկի Եվ կը հնչե հուշքերուս ծափը խայտակ: Ուր մերթ ձայնն ալ թմբկիկներուն հեռավոր, Ու ծիծաղը բաբիռներուն արծաթի, Ու գնչուհի երգիչներու տարփավոր Սիրերգներու արձագանքն ալ կը ցաթի: Ու երբ դարձյալ հովիկն համակ ընդգրկե Անդաստանին վայրի Լուռը թևավոր, Ու երբ ծառուտքն ալ արբեցած խոնջենքե Անշարժանա իր խոկին մեջ մենավոր: Արագիլ մը կ’անցնի հանկարծ անվրդով, Ցուցադրելով կարմիրն իրեն կտուցին Ու կը տաքնա մեջն արևին հուր ցանցին, Ու կը ցանե հոս հոն կափկափն իր թոթով: Գ Ուռինե՜ր, շիթ շիթ արցունք ցողեցեք, Մինչ բուրմունքնիդ իմ հոգվույս մեջ կ’ամպանա, Եվ այս չքնաղ անդորրության հեց` թող հեք Երազանքըս պահիկ մը գեթ հեշտանա, Եվ երբ իջնե լեռնեն հովիկն իրիկվան, Ու սրսըփա թախծոտ օրհներգը սոսին. Երբոր ցայտքերն ավազանին մեջ հոսին Ու ձեր շուքին տակ թռչնիկներ թռվըռան. Ու երբ արևն ալ քրքմնաներկ վրձինով Ոսկեզօծե սըգատամուկ ձեր հոգին, Երբ համբույրի պես փաթթըվի ձեր շոգին Անոր ցոլքին` եղկ, տարփագին ու գինով. Միշտ, համրագին կաթկըթեցեք դուք նորեն Արծաթելու համար խորհուրդն անպարփակ Որ շուքե շուք կը թռչըտի լայնորեն Ընդգրկելով ամեն դալար շրջափակ: Ու երբ ցայգն ալ ծառաստանին մեջ սահի Սև մագիլով ձեր ջինջ հոգին ճանկելու, Լացե՜ք նորեն, դուք համակերպ ու հըլու Դողդըղագին ձեր տագնապին մեջ ահի: Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Ashot Posted April 14, 2008 Report Share Posted April 14, 2008 (edited) ՑԱՅԳՆ Է ՊԱՅԾԱՌ Ցայգն է պայծառ անհունորեն Ցոլցըլանքովն իր խոլապար. Օդանույշներ` որ մեղմաբար Քնքշանքով զիս կը պարուրեն: Բուստ համբույրով` որուն կարմիր Կարոտովն իմ հոգիս կուլար, Ինչպես փանդիռ մը մեղմալար` Պոնդերու տակ մեղկ ու ցանցիր: Պարզկա ցայգուն անուրջին մեջ Լըվալ կ’ուզեմ հիմակ հոգիս, Եվ հըրահրել երբեմնի շեջ Աշտանակներն իմ երազիս: Մըտածումըս կ’անցնի նորեն Շավիղներեն իր լուսավետ, Հեշտություններ հոգվույս հավետ Բերելով իր ճամբաներեն: Գինո՜վ եմ ես ծաղկանց բույրեն, Տարաշխարհիկ ու գըրավիչ, Ու ձայներն ալ` որ քիչ քիչ Իմ երազներըս կ’օրորեն: Եվ անծանոթ աշխարհներուն` Անեզրին մեջ խորհրդազեղ` Կ’անդրադառնա մեջն իմ հոգուն Կրկներևույթը գունագեղ: Պիտի ըզգա՜մ ես տևաբար Բուրումն անոնց ծաղիկներուն, Որոնք հեշտին կը դառնան պար` Լուսացնցուղ ցողով լեցուն: Պիտի ծըծե՜մ ես անդադար Հոծ երազանքն անոնց բալին, Ու շողերն` որ կը փալփըլին` Ոսկեպաղպաջ` ինչպես նեկտար: Պիտի անցնի՜մ ես խանդավառ Այդ լուսոռոգ ուղիներեն. Ես` ուխտավոր ուղեմոլար` Խորհրդածուփ թափառելեն: Պիտի անցնի՜մ ես Անհունին Հավերժալուռ երկինքներեն, Մինչև հույզերս ամեն թոշնին` Ու ես երկիր դառնամ նորեն: Edited April 14, 2008 by Ashot Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.