Jump to content

MosJan

Admin
  • Posts

    32,837
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    333

Everything posted by MosJan

  1. ԲԱՆ Ժ ՎԵՐՍՏԻՆ ՅԱՒԵԼՈՒԱԾ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹԵԱՆ ՆՈՐԻՆ ՀՍԿՈՂԻ ԱՌ ՆՈՅՆ ԱՂԵՐՍ ՄԱՂԹԱՆԱՑ ԲԱՆԻ Ի ԽՈՐՈՑ ՍՐՏԻՑ ԽԱՒՍՔ ԸՆԴ ԱՍՏՈՒԾՈՅ Ա Եւ արդ, քանզի միապէս մատնէ կորստեան Ե՛ւ զղջումնն ուժգնապէս, ե՛ւ մեղանչելն մոլեգնաբար, Զի թէ եւ աւտարացեղ իմն են ի միմեանց այլայլութիւնք նմանութեանցն, Սակայն զկերպարանս երկաքանչիւրոցն առ միմեանս եդեալ` Զմի եւ զնոյն վհատութեան ծնունդս արտադրեն. Զի մինն զհզաւրին ձեռն իբր ապիկար թերահաւատէ, Իսկ միւսն, ըստ նմանութեան քառոտանեաց պաճարեղինաց, Յանզգայս եղեալ` զյուսոյն առասան խզէ, Վասն որոյ, ընդ առաջնումն միշտ փաղաքշեալ, հանապազ խնդայ սատանայ, Իսկ երկրորդաւն, ըստ նմանութեան լափլիզող, դժոխորովայն գազանի, Իբր կերակրով` արեամբ պարարի: Բ Եւ արդ, իբր զգանեալ բազմահարուածեան հեծանաւ Եւ յափն մահու ժամանեալ, Դոյզն ինչ դարձումն շնչոյ ընկալեալ Եւ յոգի կենդանի եկեալ` Կազդուրեցայց, պատսպարեցայց, կանգնեցայց, Յարեայց յանկենդանականս կորստենէ, Աւժանդակեալ Քրիստոսի ձեռամբն, Որ գթածն է յամենայնի, Ի բարերար յերկնաւոր Հաւրէն Փրկութեան եւ բժշկութեան պտուղ ընձեռեալ Ինձ` մեղուցելոյս, ախտացելոյս եւ մահացելոյս: Եւ սկզբնաւոր ողբերգութեան այսր աղերսանաց Զհաւատոցն շինուած կառուցից. Քանզի եւ ոմն ի նախնեացն, սոքիմբք զինեալ, Փոխեցաւ իսկոյն յանմահականն վիճակ վերին, Զապաշխարութեանն դեղ ընկալեալ` ապաշաւանաց թոշակաւն Զգրաւականն անեղծութեան աստէն ժառանգեաց: Ի վեր, քան զորոց առաքեալ ընդ նմին ցուցանէ, Որք, զհանդէսն մրցանակին յերկրի կատարեալ, Ապագայիցն եւ երկնաւորացն յուսոյ հաւատացին Եւ անտեսցին ճոխութեամբ փարթամացան: Գ Նա զի եւ ի մահ մեղուցեալն, Եւ ի մետաղս այսոցն կրկին ընկլուզեալն, Եւ յանդունդս չարեաց սուզեալն Ունի զայս նշոյլ փրկութեան կենաց` Վերստին գտանել սովաւ ելս քաւութեան, Իբր պարտաւորն աչաց անձրեւով յամենակալին գթութեանց Կրկին բարգաւաճեալ երկիր, նուիրեալ Հոգւոյն Աստուծոյ, Ամենահրաշ ծաղկաւէտ գտաւ: Իսկ զխրախոյս տէրունի պաշտելի բանին յիշեալ առ սմին` Զամենայն ինչ հնարաւոր է այնմ, որ հաւատայն, Է զի եւ զչափն ընտրականացն բարեմասնութեան Աստուծոյ հաճելեացն զննեալ աստանաւր` Զայս պատկեր բանի ընկալաք նախնի գահերէց Առ ի սրբութեանցն մոտ սովիմբ հանդերձել, Առանց որոյ եւ ոչ Տէրն փառաց Զիւրսն առ մեզ հրաշագործեաց զաւրութիւնս, Եթէ ոչ նախ լծակից խնդրեաց Բարերարութեանն իւրոյ զհաւատսն մեր: Ուստի եւ կեանս ընձեռել զաւրէ Ինքնիշխան բաւականութեամբ` առընթեր գոլով Աստուծոյ, Քանզի` Հաւատք քո կեցուցին զքեզ, Աւրհնաբանեալն Աստուծոյ բերան վկայեաց: Դ Քանզի արդարեւ սեռն տեսութիւն, Եւ կատարեալ իմաստութիւն, Եւ առ Աստուած ընտանութիւն, Եւ բարձրելոյն ծանաւթութիւն Հաւատոց մասն երջանիկ եւ ընտրեալ անուն, Որ յարաձգեալ մնայ անվթար եւ անփակելի` Պատուակից գոլով սիրոյ եւ յուսոյ: Զի եթէ փոքու սերմանի գոյի` Հատի մանանխոյ չափոյ նուաստի հաւատք Զլերանց մեծութիւն փոխէ զաւրեղապէս ի սիրտս ծովու, Ապա յիրաւի ընկալաք զսոյն սկզբնաշաւիղ առաջնորդ կենաց` Աներկմիտ պաշտաւն առ Աստուած, Որ զապառնիսն եւ զծածկեալսն Առանց երկբայութեան ի հոգւոյն աչս տեսանէ Երրորդութեանն փառատրելի անուամբն պատուեալ հաւատք` Ընդ սիրոյն դասեալ եւ յուսոյ: Զի թէ եւ զերիսն հատուածս առանձնաւորականս Ի մի եւ ի նոյն խորհուրդ դիտեսցես, Յաւէտ մեծասցիս նոքաւք ի յԱստուած, Քանզի թէ հաւատաս ի նա` եւ սիրես, Որով եւ յուսաս աներեւութից պարգեւաց նորին: Նմա փա՜ռք յաւիտեանս: Ամէն:
  2. ԲԱՆ Թ ՎԵՐՍՏԻՆ ՅԱՒԵԼՈՒԱԾ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹԵԱՆ ՆՈՐԻՆ ՀՍԿՈՂԻ ԱՌ ՆՈՅՆ ԱՂԵՐՍ ՄԱՂԹԱՆԱՑ ԲԱՆԻ Ի ԽՈՐՈՑ ՍՐՏԻՑ ԽԱՒՍՔ ԸՆԴ ԱՍՏՈՒԾՈՅ Ա Եւ արդ, զի՞նչ արժանաւոր ըստ քեզ բամբասանս շարագրեցից Ի կտակ մաղթանաց մատենի այսր ողբերգութեան, Ո՛վ անձն իմ թշուառ, ամենապատկառ Եւ առ պատասխանիս բանից անբարբառ, Անպիտան Աստուծոյ եւ սրբոցն մասնակցութեան: Զի եթէ զլիճ մի ծովուց ի յորակութիւն դեղոյ յեղյեղեցից, Եւ զդաշտս ասպարիսաւք բազմաւք սահմանեալ` Ի տարածումն լայնութեան քարտենի չափեցից, Եւ զպուրակս յոգունց անտառաց շամբից եղեգանց Ի հատուածս գոյութեան գրչաց կազմեցից, Եւ ո՛չ զթիւ մի ի բարդելոցն անաւրէնութեանց Զաւրեցից ընդ գրով սահմանի գրաւել. Նա զի թէ զմայրս Լիբանանու ի մի լուծ կշռոց զաւդեցից, Եւ կամ զլեառն Արարատեան Ի կէտ ամբարձման նժարի միոյ Արդարութեան միջնորդ կացուցից, Ո՛չ հաւասարէ այնր հարթութեան համազուգակցել: Բ Ծառս ամբարձուղէշ, ստուարաստեղն, Տերեւալից` ունայն ի պտղոց, Նմանակից յաւէտ հարազատ այնր թզենւոյ, Զոր Տէրն գաւսացոյց: Քանզի սաղարթաւք վարսից, Այս է` արտաքին դիմաւք բարեշուք կերպից, Իբր պսակաւ իմիք պաճուճեալ, Բացականացն գոս բաղձալի, Իսկ եթէ մերձեսցի տնկողն խուզել զխնդրելին, Գտցէ զքեզ ունայն ի բարեաց Եւ գարշելի ի գեղեցկութեանց` Ծաղր տեսողաց եւ նշաւակութիւնք նախատողաց: Զի եթէ ապաժաման յանզգոյշ ժամուն Հերապանծ տունկն պտղակորոյս, անկենդան, Որ դոյզն պատկեր է անպատրաստից, Եկն ընդ անիծիւք,- Եւ կամ երկիր, ոռոգեալ ցաւղով, Եւ ոչ բազմապատիկ զաւանդս արգասեաց Երկրագործութեան տածողացն մատուցանէ` Լքեալ մոռանի,- Իսկ դու, ո՛վ անձն իմ եղկելի, Սահման բանաւոր եւ տունկ կենդանի, Եւ ոչ ի ժամու իւրում պտղաւոր, Ի՞բր ոչ զնոյնն կրեսցես պատիժ նախնում առակիդ: Վասն զի զհամայնն ընկալար ի քեզ անպակաս յառաւելութեանց, Սկզբնաւորեալ ի մարդն առաջին Եւ մինչեւ ի սպառումն ծննդոց նորին, Զբերս գործոց նանրութեանց եւ զգիւտս նորոգս` Ատելիս եւ անախորժելիս հաստողին զքեզ` Աստուծոյ: Գ Եւ վասն զի եդի զքեզ նպատակ Հանդէպ երեսաց տեսութեան մտացս, Անձն իմ անպիտան, Վիմաւք ձգելոց արձանաց բանից, Իբր զանընտել գազան վայրենի, Անողորմաբար զքեզ քարկոծել: Որ թէպէտ եւ ոչ պատահիմ անուանիլ արդար, Սակայն յառաջնումն պատասխանւոջ, Իբր ընդ ոսոխի ումեմն, Ընդ անձին յաւժարամիտ կամաւք ոգորիմ, Ըստ իմաստութեանն բանի,- Եւ զյոյզք մտաց խորհրդոցս գաղտնեաց, Իբր զգլխաւորեալ յանգաւորութիւն չարութեան գործոց, Խոստովանեալ` քեզ տարածեցից, Աստուած իմ եւ Տէր: Զի որով չափով չափեցից զանձինս ստգտանք` Ի քոցդ աննուազ գթութեանցդ այսրէն չափեցայց, Ընկալեալ զշնորհդ յաճախագոյնս ընդ մեծագունիցս պարտեաց. Եւ որքան վիրացն հարուածք անբժշկականք եւ անհնարաւորք ճարակեսցին, Այնքանեաւք չափովք կրկին առ սմին Եւ իմաստք արուեստից բարձրեալ բժշկիդ Բարեհռչակեալ` լուսաւորեսցին, Եւ ի պարտուցն առաւելութիւն` Նոյնքան փոխատուիդ առատատրութիւն Բարեբանեալ` միշտ պսակեսցի, Ըստ խնկաւորդ քում առակի: Դ Զի քո է փրկութիւն, Եւ ի քէն է քաւութիւն, Եւ աջով քո` նորոգութիւն, Եւ մատամբ քո` զաւրեղութիւն, Եւ ի հրամանաց քոց` արդարութիւն, Եւ յողորմութեանց քոց` ազատութիւն, Եւ յերեսաց քոց` լուսաւորութիւն, Եւ ի դիմաց քոց` զուարճութիւն, Եւ հոգւովդ քո` բարութիւն, Եւ աւծմամբ իւղոյ քո` սփոփութիւն, Եւ ցաւղով շնորհի քոյ` զուարթութիւն: Եւ դու տաս մխիթարութիւն, Եւ մոռացուցանես զվհատութիւն, Եւ բառնաս զխաւար վշտաց, Եւ զհեծութիւն ողբոց ի ծաղր փոխես: Եւ քեզ վայել է աւրհնութիւն գովութեամբ հանդերձ` Յերկինս եւ յազգս հարցն եւ ի ծնունդս նոցա Եւ յաւիտենից յաւիտեանս: Ամէն:
  3. ԲԱՆ Ը ՎԵՐՍՏԻՆ ՅԱՒԵԼՈՒԱԾ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹԵԱՆ ՆՈՐԻՆ ՀՍԿՈՂԻ ԱՌ ՆՈՅՆ ԱՂԵՐՍ ՄԱՂԹԱՆԱՑ ԲԱՆԻ Ի ԽՈՐՈՑ ՍՐՏԻՑ ԽԱՒՍՔ ԸՆԴ ԱՍՏՈՒԾՈՅ Ա Եւ արդ, զի՞նչ գործեսցես, անձն իմ կորուսեալ, Կամ ո՞ւր թաքիցես, կամ զիա՞րդ ապրեսցիս, Կամ ո՞րպէս ելցես ի մեղացդ բանտէ, Քանզի բազում են պարտիքդ, եւ անթիւ` հատուցմունքն, Սաստիկ կշտամբանքն, եւ անվախճան` նախատինքն, Անողորմ են հրեշտակքն, եւ անկաշառ` դատաւորն, Հզաւր` ատեանն, եւ անաչառ` բեմն, Քստմնելի` սպառնալիքն, եւ անողորմ` հատուցմունքն, Ահարկու` հրամանն, եւ մերկապարանոց` յանդիմանութիւնն, Հրեղէն են գետքն, եւ անանցանելի` վտակքն, Թանձրամած` խաւարն, եւ արտաքոյ այցելութեան` մառախուղն, Ապականութեան է գուբն, եւ մշտնջենաւոր` տագնապն, Ամենագրաւ է տարտարոսն, եւ անզերծ` սառնամանիքն: Եւ արդ, արդարեւ քեզ են գանձեալ դառինքս այսոքիկ Դժնդակք եւ տաժանելի աւթեւանք անըմբերելեացդ պատուհասից, Ո՛վ անարժան անձն իմ մեղաւոր, չարագործ, պոռնիկ, Բազմաբիծ եւ սահման անդաստանի բնաւին անմաքրութեան: Ահա զարդիւնս գործոց ձեռաց քոց ժառանգեսցես, Թիւրեալդ ի յուղղութեանց եւ զառածեալդ ի մաքրութեանց, Տարագրեալդ յարդարութեանց եւ ի կարգաց պարկեշտութեանց, Ունայնդ ի լիութեանց հոգեպարգեւ հարստութեանց, Նախանձարկու բարերարին եւ ամենակալ թագաւորին: Բ Եւ քանզի կառուցեր քեզ անել արգելան եւ անփախչելի որոգայթ` Խոստովանեալդ քեզէն զանբժշկականդ քո վէր Եւ զանաւրինակդ քո հարուած, Վկայելով զանձինդ պարտական մահու զանբուժելիդ բեկութիւն, Ո՛չ չարդ ի բարեաց, Ո՛վ դառնութիւնդ ի քաղցրութեանց, Ո՛վ խաւարդ ի լուսազարմից, Ո՛վ կապտեալդ ի պճնելոց, Ո՛վ դսրովեալդ ի գովելոց, Ո՛վ ամբարիշտդ ի բարեպաշտից, Ո՛վ շնչականդ ի բանականաց, Ո՛վ անմիտդ ի մտաւորաց, Ո՛վ անհանճարդ յիմաստնոց, Ո՛վ անմաքուրդ յընտրելոց, Ո՛վ մահացուդ ի կենդանեաց, Ո՛վ խոհերականդ ի սրբոց, Ո՛վ արբշիռդ ի պարկեշտից, Ո՛վ կեղծաւորդ յարդարոց, Ո՛վ անպիտանդ ի պիտանեաց, Ո՛վ անարգդ ի փառաւորաց, Ո՛վ նուազդ յառաւելութեանց, Ո՛վ գերիդ ի գերագունից, Ո՛վ նուաստագոյնդ ի վեհից, Ո՛վ աղքատդ յընչեղաց, Ո՛վ անարժանդ ի փրկութեանց, Ո՛վ տնանկդ ի բարձրութեանց Եւ ի հոգեւոր հարստութեանց Եւ հատուածեալդ յաւրհնելոց:
  4. ԲԱՆ Է ՎԵՐՍՏԻՆ ՅԱՒԵԼՈՒԱԾ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹԵԱՆ ՆՈՐԻՆ ՀՍԿՈՂԻ ԱՌ ՆՈՅՆ ԱՂԵՐՍ ՄԱՂԹԱՆԱՑ ԲԱՆԻ Ի ԽՈՐՈՑ ՍՐՏԻՑ ԽԱՒՍՔ ԸՆԴ ԱՍՏՈՒԾՈՅ Ա Եւ զի մի՛ զփրկութեանն վստահութիւն իսպառ կտրեցից Եւ, ապազէն եղեալ, մատնեցայց այսքանեաց աներեւութից ընդդիմամարտից, Որք ոչ այլ ինչ են, քան թէ թշնամիք ընտանիք` Ինքնածին բուսեալք, զոր վերագրեալքդ սահմանեցին` Զորքանութիւն պատկերին ձեւոյ եդեալ ահարկուս,- Ցուցից առ սմին բազմաբոյլ բռնութեան մարտակցացդ` Զաւրեղ ախոյեանս աստուածականս, Ամենայաղթողս եւ անպարտելիս, Թէ եւ կսկծելիս կիրս Եւ դժուարակութ պտուղս ծառոց անհասանելեաց Եւ անկոխ ճանապարհաց երկք եւ տաժանմունք: Քանզի զայն ամենայն գունդս չարութեան բանսարկուին զաւրաց Սակաւ մի արտաւսր կաթուածոց աչաց, Իբր զճճիս զեռունս բազմոտանիս խղխայթից երկրի տկար խլրտմանց` Անկեալ ի վերայ ծորումն ձիթոյ Կամ դոյզն դեղ ինչ սատակչական, ցամաքեցուցանէ. Եւ դոյզն մի հառաչումն սրտի հեծութեան, ելեալ ի հոգւոյ, Իբր շնչումն հարաւային ջերմութեան, խառնեալ յարեւու, Զսառնամանեաց սաստկութիւն հալէ. Քանզի ըստ միումդ նմանութեան հեշտածինք են, Եւ ըստ միւսումդ դիմադրութեան` դիւրամեռք: Բ Այլ ես ոչ երբէք կասեցից դատել Զդատապարտեալս բանից կսկծմամբ, Պարսաւել զպարտաւորեալս` Իբր զվնասակար անփրկանաւոր անհամոզելի, Վասն զի զոմանս սատակեալ ի յիմոց նեղչացն` Ոմանց զաւրութիւն տամ կենդանանալ` առ հոգւոյս կորուստ: Տունկս դառնոստեան, Որ զգարշութիւն անառակ վարուց ծաղկեցի, Բարունակս ապականաբեր եւ մահողկուզեան, Որ զկորստեան գինին երկնեցի, Քանանու զաւակս եւ ոչ Յուդայ, Ըստ ասից մեծին Դանիելի, Որդիս գեհենին եւ ոչ արքայութեանն, Ժառանգս դժոխոց եւ ոչ փառացն փափագելեաց, Նիւթս տանջանացն եւ ոչ հանգստեան: Ապերախտս առ երախտաւորդ, Ապաշնորհս առ բազմապարգեւդ, Միշտ մեղուցեալս առ երկայնամիտդ, Դառնացուցիչս քաղցրութեան բարերարիդ, Ծառայս չար եւ վատ, Ըստ տէրունեան յանդիմանութեանն, Իմաստունս զչարիս գործել, Ըստ Եսայեայ նախասացութեանն: Ժիրս առ ժանտագործութիւն զազրութեանն, Փոյթս առ ի բարկացուցանել զՏէրն, Մշտաշարժս առ գիւտս սատանայականս, Հանապազորդեան, վիշտս ստացողին, Թոյլս առ բարեացն թռիչս, Ծոյլս առ երանութիւն ընտանութեանն, Դանդաղս առ դիտմունս խոստացելոցն, Անարիս առ կարիս պիտանեացն եւ աւգտակարացն, Պաշտաւնեայս տիրադրուժ եւ երախտամոռաց: Գ Վա՜յ անձինս մեղաւորի, Զի զԱրարիչն իմ բարկացուցի, Վա՜յ որդւոյս կորստեան, Որ զկենդանութեանն ձիր մոռացայ, Վա՜յ պարտապանիս անհամար բիւրուց քանքարաց, Որ ոչ գոյ հատուցանել, Վա՜յ բեռնակրիս ծանրութեան մեղաց դժնէից, Որ ոչ ունիմ դառնալ առ հանգստարանն, Վա՜յ վնասակարիս տէրունեան պարտուցն, Որ չիք յանդիման լինել հզաւրին: Վա՜յ եղեգնախռիւ կիզանողականս նիւթոյ, Որ տոչորելոց եմ ի գեհենին, Վա՜յ ինձ առ այս յիշատակ, Զի զնետս բարկութեանն Աստուծոյ այրեցելովք են գործեալ, Վա՜յ յիմարութեանս, Որ ոչ մտառեցի զծածկեցելոցն հանդէս, Վա՜յ ամբարշտիս, Զի միշտ անդադար ոստայնս չարեաց կկեցի: Վա՜յ զմարմինս պարարողի` կերակուր որդանցն անմահից, Կտտողացն թունաւորաց զիա՞րդ համբերեցից, Վա՜յ ինձ առ արբումն մահուն բաժակի, Ո՞րպէս զյաւիտենականն տուժեցայց, Վա՜յ ինձ առ ելս անարժան հոգւոյս յեղկելի մարմնոյս, Ի՞բր դատաւորին յանդիմանեցայց: Վա՜յ ինձ առ նուազութիւն իւղոյն լապտերաց, Զի անարծարծելի է աղաւտանալն, Վա՜յ ինձ առ ճեպ տագնապի ահին պակուցման, Յորժամ առագաստին մուտն փակեսցի, Վա՜յ ինձ առ ձայնին ահաւորութիւն Դողացուցչաց եւ սարսափելեացն բանից` Երկնաւոր թագաւորին վճռաւն կնքելոյ, Թէ` Ոչ գիտեմ զքեզ
  5. Kabob-o-matic Kabab-O-Matic This handy device enables you to make an even and smooth kabab everytime. More information visit: www.kababomatic.com
  6. ԲԱՆ Զ ՎԵՐՍՏԻՆ ՅԱՒԵԼՈՒԱԾ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹԵԱՆ ՆՈՐԻՆ ՀՍԿՈՂԻ ԱՌ ՆՈՅՆ ԱՂԵՐՍ ՄԱՂԹԱՆԱՑ ԲԱՆԻ Ի ԽՈՐՈՑ ՍՐՏԻՑ ԽԱՒՍՔ ԸՆԴ ԱՍՏՈՒԾՈՅ Ա Իսկ արդ, զի՞նչ բարւոք գոյ առ այս, Եւ կամ ո՞ր աւգուտ ինձ առ սոյն` Զայս սահման ընթացից ձայնիս հեծութեան լքանել, Եւ ոչ զամբարեալ շարաւ մահացու վիրիս Խարանաւ բանիս արտաքս հերքել Եւ կամ զծանրութիւն սրտիս մթերեալ ցաւոյս հոգեկան խիթոյս, Իբր տաղտկացուցանողական հնարաւորութեամբ, Մատնամուխ զզուանաւք փսխել: Բ Եւ քանզի ոչ գտայ արժանի պարծելոյ ի փառս ընդ սրբոցն դասս, Որոց լի են բերանք նոցա ծաղու, Եւ շրթունք իւրեանց` ցնծութեամբ, Ըստ առակողին եւ սաղմոսողին,- Ի կարգն երկրորդ դիմեցից` Զնմանիսն իմ յիշատակել համայն աստանաւր, Թէպէտ առ իմում թերութեան բարուց անբարեաց` Եւ նոքա յաղթականք իցեն, Իբր ապաշաւեալն, քան զանապաշխարն: Տաւնելի եղեւ Մանասէ` առ իմոց պարտուցս առաւելութիւն, Պատուեցաւ եւ փարիսեցին` առ դժնէիս ամբարշտութիւն, Գովեցաւ անառակ որդին` առ անդարձիս ուխտազանցութիւն, Յիշատակեցաւ կեղծաւորութիւն որդւոյն Ամասեայ` Առ անշնորհութիւն ապախտաւորիս, Աւրհնաբանեալ եղեւ աւազակն, որ դատախազն է անհաւատից, Պատուեցաւ եւ կինն պոռնիկ` սկզբնամայրն ապաշաւողաց: Գ Ոչ պակաս, քան զփարաւոն` զստեղծուած սրտիս իմ խստացուցի, Ոչ թերի, քան զեբրայականին խուժանին կատաղութիւն` Ընդդէմ արարչիդ համբարձայ, Ոչ նուազ, քան զաստուածամարտիցն` գտայ հանդէս Եւ ոչ խորշեցայ ի յուրացութենէ ստեղծողիդ բնաւիցս: Ըստ աւրինակի խռովութեան մրրկաց ծովու ծփեցայ, Ոչ այնքան սարսեցի եւ պատկառեցի ի սաստկութենէ քումդ հրամանի, Որքան ալիք ծովուն` յեզերացն: Ընդ թիւս չափուց կշռութեան առ իմս գործոց` Եւ աւազոյն կոյտ սահմանեցաւ: Պակասեաց անբաւիցն շիղջք` առ համբարս իմոց անաւրէնութեանց: Դ Զի թէպէտ եւ յոյժ բազում են մանունքն, Ի յափունս ջրոյն համահաւաքեալք, Այլ ուրոյնք եւ առանձնականք ի ծննդոց աճելութենէ: Իսկ մեղանք իմոց յանցանացս` անթիւք, Զորս անհնար է առնուլ ի միտ. Ոմն եւ ծնունդք իւր, Ոմն եւ շառաւիղք իւր, Ոմն եւ բիծք իւր, Ոմն եւ արկածք իւր, Ոմն եւ փուշք իւր, Ոմն եւ արմատք իւր, Ոմն եւ հաստուածք իւր, Ոմն եւ պտուղք իւր, Ոմն եւ նշխարք իւր, Ոմն եւ ճիւղք իւր, Ոմն եւ ոստք իւր, Ոմն եւ արմկունք իւր, Ոմն եւ ճիրանք իւր, Ոմն եւ մատունք իւր, Ոմն եւ խլրտմունք իւր, Ոմն եւ զաւրութիւնք իւր, Ոմն եւ ազդմունք իւր, Ոմն եւ նշմարանք իւր, Ոմն եւ տիպք իւր, Ոմն եւ մնացուածք իւր, Ոմն եւ ստուերք իւր, Ոմն եւ մթութիւնք իւր, Ոմն եւ յարձակմունք իւր, Ոմն եւ հնարք իւր, Ոմն եւ պատիրք իւր, Ոմն եւ դիտմունք իւր, Ոմն եւ դիմեցմունք իւր, Ոմն եւ չափք իւր, Ոմն եւ խորք իւր, Ոմն եւ գարշութիւնք իւր, Ոմն եւ կայծակունք իւր, Ոմն եւ կիրք իւր, Ոմն եւ մթերք իւր, Ոմն եւ գանձք իւր, Ոմն եւ ցնցուղք իւր, Ոմն եւ աղբիւրք իւր, Ոմն եւ գետք իւր, Ոմն եւ շանթք իւր, Ոմն եւ հրդեհմունք իւր, Ոմն եւ պատկառանք իւր, Ոմն եւ վիհք իւր, Ոմն եւ անդունդք իւր, Ոմն եւ բորբոքմունք իւր, Ոմն եւ աղջութիւնք իւր, Ոմն եւ ամպրոպք իւր, Ոմն եւ կայլակք իւր, Ոմն եւ հոսմունք իւր, Ոմն եւ հեղեղք իւր, Ոմն եւ սառնամանիք իւր, Ոմն եւ դրունք իւր, Ոմն եւ շաւիղք իւր, Ոմն եւ ճանապարհք իւր, Հնոցն եւ տապ իւր, Հրատն եւ գոլորշիք իւր, Հալոցն ճարպին եւ ճենճերմունք իւր, Աւշինդրն եւ դառնութիւն իւր, Կործանիչն եւ հնազանդեալք իւր, Բռնաւորն եւ յելուզակք իւր, Գոռոզն եւ սպառազէնք իւր, Աւազակապետն եւ գումարտակք իւր, Գազանն եւ կորիւնք իւր, Խածանողն եւ ծակոտուածք իւր, Ապականագործն եւ նմանիք իւր: Ե Արդ, այսոքիկ պետք են գլխաւորութեանց` Ապականողաց ոգւոց համայնից, Դասեալք ընդ ինքեամբք նուաճութիւնք մասանց, Իւրաքանչիւր ոք ի սոցանէ` բիւրք բիւրուց եւ հազարք հազարաց, Իսկ զհամայնիցս թիւ նա միայն զաւրէ իմանալ, Որ զառ ի մէնջ չէութիւնն գրեալ` Իբր զէութիւն գործոց տեսանէ: Եւ արդ, եթէ ոք զանձն ոչ խաբեսցէ, Եւ առ երեսս ոչ կերպարանեսցի, Եւ կեղծաւորաբար ոչ անհաւատեսցէ, Եւ մարդ զինքն ծանիցէ, Եւ հասարակաց բնութեամբ վարեսցի, Եւ երկրածին զանձն դիտեսցէ, Եւ ի չափ իւրում կանոնին կացցէ, Իմասցի, ծանիցէ զնախաթիւ մասունս արկածիցդ վերագրելոց, Թէ ոչ ընդունայն ինչ գրեցի Եւ կամ զբնաւ իսկութիւնն սահմանեցի, Որ ի մերս բնութեան պտուտկի ազգի ազգի վրիպականութիւն, Այլ ի բիւրուցն արգասեաց չարեաց չափ մի երեւեցուցի, Զի նոքաւք եւ զայլսն իմաստասիրեսջիք, Թէպէտ եւ ոչ բովանդակապէս: http://www.lusamut.net/images/gic_vert.jpg
  7. ԲԱՆ Ե ՎԵՐՍՏԻՆ ՅԱՒԵԼՈՒԱԾ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹԵԱՆ ՆՈՐԻՆ ՀՍԿՈՂԻ ԱՌ ՆՈՅՆ ԱՂԵՐՍ ՄԱՂԹԱՆԱՑ ԲԱՆԻ Ի ԽՈՐՈՑ ՍՐՏԻՑ ԽԱՒՍՔ ԸՆԴ ԱՍՏՈՒԾՈՅ Ա Եւ արդ, ես` երկրածինս մարդ, Կենցաղականաւ անկայուն գոյիւս զբաղեալ Եւ յիմարութեամբ պատրողականաւ գինեաւս թմբրեալ, Որ ամենայնիւ ստեմ եւ ոչ միով իւիք ճշմարտեմ, Քանզի որո՞վք դիմաւք վերագրեցելովք նշանակաւք աղարտեցելովք Յանդգնեցայց լինել յանդիման քում դատաստանիդ, ո՛վ իրաւադատ, Ահաւոր, անճառ, անպատում, հզաւր, Աստուած բոլորից: Քանզի դասեալ աստստին ի սոյն Զապերախտութիւն մեղուցեալ անձինս առ քումդ երախտիս` Ցուցից զիրաւունս քո` միշտ զաւրացեալ, Եւ զանիրաւութիւնս իմ` յաւէտ պարտաւորեալ: Բ Որ արարեր զիս ի քո պատկեր պանծալի` Ի ձեռն վեհիդ տպաւորութեան զտկարս աւժանդակելով, Զարդարեցեր բանիւ, փայլեցուցեր փչմամբ, Մտաւք ճոխացուցեր, իմաստիւք աճեցուցեր, Հանճարով հաստատեցեր, ի շնչականացն որոշեցեր, Հոգւով իմանալեաւ խառնեցեր, Իշխանականին գոյիւ պճնեցեր, Ծնար հայրաբար, սնուցեր դայեկապէս, տածեր ստացողապէս, Տնկեցեր զամբարիշտս ի քումդ գաւթի, Ջրովն կենաց ոռոգեցեր, Աւազանին ցաւղով մաքրեցեր, Կենաց վտակաւն արմատացուցեր, Հացիւդ երկնայնով ջամբեցեր, Աստուածային արեամբդ արբուցեր, Անհպիցն եւ անհասանելեացն ընտանեցուցեր, Զաչս երկրեղէն ի քեզ համարձակեցեր, Լուսովդ փառաց վերածածկեցեր, Զհողանիւթ մատունս անմաքուր ձեռացս ի քեզ մատուցեր, Զմոխիրս անարգ, մահացու, իբր զնշոյլ լուսոյ, յարգեցեր, ԶՀայր քո հզաւր, ահաւոր, աւրհնեալ` Մարդասիրապէս եւ անարժանիս իմոյ անձին կնքեցեր: Գ Ո՛չ կիզեր զբերանս, լցեալ նանրութեամբ, ի ժառանգակիցն կարդալ զքեզ, Ո՛չ կշտամբեցեր զյանդգնեալս ի քո կցորդութիւն, Ո՛չ ստուերացուցեր զտեսիլ աչացս ի քումդ ակնարկութիւն, Ո՛չ արգելանաւ կապանացն ընդ մահապարտացն տարագրեցեր, Ո՛չ խորտակեցեր զդաստակ բազկիս, որ անմաքրապէս առ քեզ համբառնայր, Ո՛չ մանրեցեր զոստս իմոց մատանց ի շաւշափելն զբանդ կենաց, Ո՛չ պատեցին զինեւ մառախուղք ի ձաւնելն զքեզ, ահաւոր, Ո՛չ փշրեցեր զպարս ատամանցս յըմբոշխնելն զքեզ, անսահմանելի, Ո՛չ գնացեր բարկութեամբ խոտորնակ` խոտորնակի ընդ քեզ հետեւողս, Իբր ընդ վրիպեալ տունն Իսրայելի, Ո՛չ խայտառակեցեր ի հարսնարանիդ զանարժանս քումդ պարերգութեան, Ո՛չ ի գծուծ հանդերձին տեսիլ` զանաւրինեալս յանդիմանեցեր, Ո՛չ կապանաւք ձեռացս եւ ոտիցս յարտաքին խաւարն հալածեցեր: Դ Զայս ամենայն մասունս բարեաց Եւ զներելոյս երկայնմտութիւն, ընկալեալ ի քէն, Բարերար, աւրհնեալ եւ յամենայնի միշտ երկայնամիտ, Փոխատրեցի վնասակարս պարտեաց Անթիւ եւ բազմաւրինակ անաւրէնութիւնս մարմնականաց եւ անձնականաց, Ամենակիր բազմածուփ խորհրդոց, յուզմանց երկրաքարշութեանց: Զայսոսի՛կ քեզ, Աստուած իմ եւ Տէր, ընդ այսքանեաց բարեաց փոխաբերեցի, Զա՛յս քեզ ինձէն հատուցի չարիս, Ըստ մովսեսեան յանդիմանութեանն առակի, Մոռացեալ զիմաստութիւն` սիրողս յիմարութեան, Զա՛յսց բարեաց երախտեաց կաճառս Ընդունայնութեան գնացիւք չարաչար ունայնացուցի, Զա՛յս լուսաւորութիւն շնորհաց անճառից, Ի բարձրելոյդ խնամոց բարդեցեալ, Մրրկաւն խելագարութեան ցնդեցի: Ե Եւ թէպէտ բազում անգամ ծանուցար` Կարկառմամբ ձեռին քո այցելութեան ձգել զիս առ քեզ, Ոչ հաւանեցայ, ըստ մարգարէին, որ զԻսրայելէ ամբաստանութեան: Եւ թէպէտ խոստացայ, դաշնաւորեցի քեզ հաճոյանալ, Եւ ոչ ընդ այսմ սահմանաւ ուխտիւ փակեցայ, Այլ դարձեալ զնոյն նիւթեցի չարիս, Անդստին յոճն առաջին մատեայ, Փշոցն մեղաց հերկեցի զանդաստան սրտիս յորոմանն արդիւնատրութիւն: Առ իս ելանեն առածք աստուածարեալ սուրբ մարգարէիցն. Քանզի մնացեր յինէն խաղողոյ, Եւ ես ընդ այնորիկ փուշ շառաւիղեցի, Դարձայ յանախորժ դառնութիւն պտղոյ` այգիս աւտարացեալ, Բուռն հարի զանհաստատ հողմոյ, Որովք միշտ տատանեալ` այսր անդր տարաբերիմ, Ըստ ձայնի երանելոյն Յոբայ` ընդ ճանապարհ իմն անդարձ գնացի, Ի վերայ աւազոյ զշինուածս յիմարութեան կառուցի: Լայնատարր հետովք խաբեցայ կենացն անձկալեաց հասանել, Փակեցի ինձէն զելիցն ուղեւորութիւն, Բացի կամաւ զկորստեան խորխորատն, Խցի զպատուհան լսելեաց իմոց` առ բանիդ կենաց ընդունելութիւն, Կափուցի զաչաց հոգւոյս հայեցուած` առ ի զկենացն դեղ նկատել: Ո՛չ ընդոստեայ ի թմբրութեանց լքմանէ մտացս` Ի պատգամ փողոյդ ահաւորութեան, Ո՛չ զգաստացայ ի բողոք գուժի հրափորձական աւուրն ընտրութեան, Ո՛չ երբէք զարթեայ ի նիրհմանէ քնոյն մահացուի, Որ ի կորուստն տպաւորեալ կարապետէ, Ո՛չ ետու հանգիստ քո Հոգւոյդ ի մարմնեղէնս տաղաւարի, Ո՛չ ընդ բնութիւն շնչոյս խառնեցի զմասն շնորհաց քումդ պարգեւի, Իմովս ձեռաւք կոչեցի կորուստ, ըստ առակողին, Զհոգիս կենդանի մահացուցանել: Զ Եւ զի՞նչ է ինձ սակաւս եւ նուազագոյնս յաւդել Սահմանս կսկծելիս չափաբերականս, Մինչ անցեալ է ըստ քանակութեան եւ վրիպեալ ըստ բժշկութեան: Արդ, քո է ընձեռել կեանս հոգւով մեռելոյս Եւ անոխակալութեամբ մատչել առ այցելութիւն դատապարտելոյս, Որդի Աստուծոյ կենդանւոյ, քեզ փա՜ռք յամենայնի: Ամէն:
  8. ԲԱՆ Դ ՎԵՐՍՏԻՆ ՅԱՒԵԼՈՒԱԾ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹԵԱՆ ՆՈՐԻՆ ՀՍԿՈՂԻ ԱՌ ՆՈՅՆ ԱՂԵՐՍ ՄԱՂԹԱՆԱՑ ԲԱՆԻ Ի ԽՈՐՈՑ ՍՐՏԻՑ ԽԱՒՍՔ ԸՆԴ ԱՍՏՈՒԾՈՅ Ա Եւ քանզի սկիզբն կալայ խաւսել ընդ քեզ, Որ ի ձեռին ունիս զշունչ կենդանութեան հոգւոյս բազմամեղի, Յիրաւի սարսեալ, դողացեալ տագնապաւ մեծաւ յաւէտ երկնչիմ, Վասն զի ահաւոր եւ անտանելի եւ ի սահմանէ բանի փախչելի, Յիշատակ անճողոպրելի անաչառդ քո ատենի` Ի կշտամբումն իմ` պարտաւորի, Արարիչ երկնի եւ երկրի: Նա զի եւ չիք իսկ բժշկութիւն Բազմավտանգ սաստկութեան վիրացս անողջանալի Խայթմանց խածուածոց մահաբերին բերանոյ ժանեաց` Որսողին զանձն իմ ի կորուստ: Մանաւանդ զի ոչ գոյ պատասխանի, ըստ առակողին, յաւուր պատերազմի, Եւ ո՛չ բանիւ իրաւանալի, Եւ ո՛չ վերարկուաւ պատսպարելի, Եւ ո՛չ դիմակաւք կեղծաւորելի, Ո՛չ առ երեսս բանիւք մատչելի, Ո՛չ կերպարանաւք երբէք խաբելի, Ո՛չ յաւդուածով բանից ստելի, Ո՛չ արագմամբ ոտից փախչելի, Ո՛չ թիկանց դարձուցանելի, Ո՛չ ընդ երկիր մածուցանելի, Ո՛չ բերանովք ընդ հող հաստելի, Ո՛չ ի խորս երկրի ղաւղելի, Քանզի մերկ են քեզ ծածկեցեալքն, եւ հրապարակեալ են աներեւոյթքն: Բ Արդարութիւնն իմ նուազեալ եւ իսպառ ունայնացեալ, Մեղանքն յայտնեցեալ եւ յաւէտ առաւելեալ, Չարիքն իմ մնացական, եւ ես` կորստական, Իրաւանցն կշիռ պակասեալ, եւ անիրաւութիւնն իսկոյն զաւրացեալ, Բարեացն բեր հալեալ, եւ սխալմունքն արձանացեալ, Աւանդն կորուսեալ, եւ դատակնիքն այժմէն գտեալ, Մահուն մուրհակ գծեալ, եւ աւետեացն կտակ եղծեալ, Բարերարն տխրեցեալ, եւ բանսարկուն ուրախացեալ, Հրեշտակաց գունդն թախծեալ, եւ սատանայ խնծղիւք պարեալ, Վերնական զաւրքն ողբացեալ, եւ ստորնայինքն բերկրեցեալ, Սպանողին մթեր լցեալ, եւ պահողին գանձն կապտեալ, Աւտարին կողմն կանգնեալ, եւ ստացողին պարգեւ մատնեալ, Հաստողին ձիր մոռացեալ, եւ կորուսչին խաղբք պահեալ, Երախտիք փրկչին հենգնեալ, եւ Բելիար զուարթացեալ, Կենացն աղբիւր փակեալ, եւ գոռոզին ժանգ ժանտիս ժամանեալ: Գ Եւ արդ, ո՞չ ապաքէն ըղձալի էր, Ըստ Գրոյն կանխութեան նախաձայնելոյ, Ո՛չ ստեղծանիլն երբէք յարգանդի Եւ ո՛չ նկարիլն յորովայնի, Ո՛չ ի ծնունդ յառաջագայիլ Եւ ո՛չ ի լոյս կենաց հասանիլ, Ո՛չ ի թիւս մարդկան գրիլ Եւ ո՛չ ի հասակ աճման ամբառնալ, Ո՛չ ի պատկեր գեղոյ զարդարիլ Եւ ո՛չ բանիւ հանդերձաւորիլ, Քան ընդ այսպիսեաց սաստկագունից Եւ սարսափելեաց ըմբռնիլ պարտուց, Զոր եւ ոչ վիմաց կարծրութւին բերէ, Թող թէ մարմնոց լուծականութիւն: Դ Եւ արդ, տո՛ւր, բարեգութ, աղաչեմ զքեզ, տո՛ւր ինձ ողորմութւին, Որ զայսոսիկ դու ինքնին քեզէն քոյովդ բանիւ մեզ սահմանեցեր` Ասելով, թէ` Տո՛ւք զայդ նուէր յանուն փրկութեան ձերոյ Աստուծոյ Եւ սուրբք եղերուք, զի զողորմութիւն կամիմ եւ ոչ զպատարագ: Ահա բարձրացի՛ր` վերստին խնկեալ այսր յիշատակաւ, Որ ունիս զամենայն, եւ ի քէն է ամենայն, Եւ քեզ փա՜ռք յամենեցունց: Ամէն:
  9. Kabobmaster http://www.kabobmaster.com/index.html http://www.kabobmaster.com/images/gallery11_big.jpg Nick Pailevanian formed Kabobmaster BBQ Grills in early 2007 as a manufacturing company to build a quality Powered Rotisserie Shish Kabob Grill with beautiful stainless steel skewers. The creation of Kabobmaster BBQ Grills was the vision of Nick and his father Torkom. Both were inspired by their love of entertaining outdoors and cooking shish kabob on a natural charcoal grill. Tired of standing over a hot grill to constantly turn the skewers by hand, and not being able to participate at the family dinner table with the rest of their guests because "someone always needed to keep turning the skewers so the food wouldn't burn", they knew there had to be an easier way. In search of an "easier way", they set out to build the ultimate shish kabob grill. With Torkom's extensive mechanical engineering background, they built several prototypes, with each unit came an improvement in the overall design, ease of use and durability. Content with their final design, Kabobmaster BBQ Grills was born. The BBQ Grill industry needed a portable, inexpensive Powered Rotisserie Shish Kabob Grill that would turn skewers automatically, cook food evenly all around, minimize the flare ups commonly associated with cooking on a flame and of course, allow the host of a party to spend more time with the guests without sacrificing the quality of the food. Hence, they accomplished what they set out to do. Within a few months they were mass producing hundred of units, each built, tested and retested to the highest standards for quality and durability ensuring life long use. Today Nick and his father are still seeking to add enhancements to their existing grill to make what is already a great cooking experience for consumers, an even better one. http://www.kabobmaster.com/photogallery.html
  10. ԲԱՆ Գ ՎԵՐՍՏԻՆ ՅԱՒԵԼՈՒԱԾ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹԵԱՆ ՆՈՐԻՆ ՀՍԿՈՂԻ ԱՌ ՆՈՅՆ ԱՂԵՐՍ ՄԱՂԹԱՆԱՑ ԲԱՆԻ Ի ԽՈՐՈՑ ՍՐՏԻՑ ԽԱՒՍՔ ԸՆԴ ԱՍՏՈՒԾՈՅ Ա Տէ՜ր իմ, Տէ՜ր, տուիչ պարգեւաց, ինքնաբուն բարի, Ամենից տիրող հաւասարապէս, միայն արարիչ զբնաւս յոչէից, Փառաւորեալ, անքնին, ահեղ, ահարկու, Սոսկալի, հզաւր, սաստիկ, Անտանելի, անմերձենալի, անըմբռնելի, անիմանալի, Անճառելի, անտեսանելի, անզննելի, անշաւշափելի, Անորոնելի, անսկիզբն, անժամանակ, Անշամանդաղ գիտութիւն, աներկեւան տեսութւին, Ճշմարիտ էականութիւն, բարձր եւ խոնարհ, Աւրհնաբանելի գոյութիւն, անստուեր ծագումն, Ամենափայլ ճառագայթ, խոստովանեալ լոյս, Անտարակոյս վստահութիւն, անտարտամ հանգիստ, Անյեղլի կնիք, անսահմանելի տեսիլ, վկայեալ անուն, Ճաշակ քաղցրութեան, բաժակ բերկրութեան, Հաստիչ հոգւոց հաց, աւտար մթութեանց սէր, աներկբայ խոստումն, Ծածկոյթ ցանկալի, զգեստ անկապուտ, Աւթոց բաղձալի, զարդ փառաց, Ձեռնկալու մեծ, ապաւէն գովեալ, Աննուազելի շնորհ, անպակասելի գանձ, Անապական անձրեւ, արփիացնցուղ ցաւղ, Ամենատեղաց դեղ, ձրի բժշկութիւն, Կրկնաձիր առողջութիւն, վեհագոյն խրախոյս, Անպատիր կոչումն, համաւրէն աւետիս, Ստրկամեծար թագաւոր, աղքատասէր պաշտպան, մշտահարուստ տուիչ, Անխափան դիմեցումն, աննահանջելի հրաման, Անհամառաւտ յոյս, երկար տեսողութիւն, Անզջղական տուր, ամենաբաշխ աջ, Արդարակշիռ ձեռն, անաչառատես ակն, Մխիթարութեան ձայն, սփոփանաց լուր, բերկրութեան բերումն, Անուն կենդանի, նախախնամող մատն, Անգայթակղելի ելք, անխարդախ ընթացք, Կենդանարար կամք, աննենգելի խրատ, աննախանձելի պատիւ, Լայնական հնարք, անձկական պայման, Անգտանելի հետք, աներեւոյթ շաւիղ, Անչափագիր պատկեր, որքանութիւն անսահման, աննմանական տիպ, Անզուգական գութ, ողորմութիւն բազմազեղ, Խոնարհութիւն տաւնելի, համբոյր փրկական: Եւ եւս քան զայս ազդմունք վայելչականք` աստուածութեանդ նուիրելիք. Աւրհնեալ, գովեալ, բարեբանեալ, քարոզեալ, աւետարանեալ, Հռչակեալ, հնչեցեալ, պատմեալ, անխաբելի կամաւք աղաչեալ, Եւ որ ինչ առ մեզ բերին առ ի քէն հոսմունք քաղցրութեան, Զոր հանդերձելոցն ճառից լուսաբանեն կերպաւորութիւնք, Որով զուարթ ցուցանիս ի փրկութիւն իմ, երանութիւն, Իբր ի պարարտութենէ իմեքէ, ախորժ տենչանաւք լցեալ, Զի ոչ իմովս ինչ սնոտիապատուաստ փառատրիս երգով, Այլ զի պատճառ իմն առցես զփոքրս աղերս` մեծիդ փրկանաց: Բ Եւ քանզի առ ամենայն հասարակ տնկեցեալ յերկրի ազգ բանականաց` Այս պատուէր նկարագրական նորոգ մատենի ողբոց նուագի, Որ զամենեցունց ունի զկրից պատահմանց, նշաւակեալ յիւրում պատկերի, Իբր կցորդ մեծգիտակական կարեաց համայնից` Առ բոլոր գումարս բազմահոլով տիեզերակոյտ քրիստոնէից, Առ նախնի ժամն ժամանողաց Եւ առ երկրորդ կոչեցեալ չափով արբունն, Առ որ ի կատարած աւուրն ընկալեալ սակաւաձեռն ծերութեամբն, Առ պարտաւորս եւ արդարս, Առ ինքնագով բարձրայաւնն Եւ առ սխալեալ անձնադատ գտեալն, Առ բարիս եւ եղեռնագործս, Առ նկունս եւ առ արիս, Առ ստրուկս եւ ներքոյ անկեալս, Առ սեպուհս եւ գերաշխարհիկս, Միջակայնոց եւ պայազատաց, Շինականաց եւ տոհմականաց, Արուաց եւ իգաց, Հրամայողաց եւ հնազանդելոց, Գեր ելոց եւ նուաստից, Վեհից եւ փոքունց, Պատուականաց եւ ռամկաց, Ձիավարժից եւ սոսկականաց, Քաղաքականաց եւ գեղջկաց, Արքայից գոռոզութեանց` ի սանձս ահաւորին ըմբռնեցելոց, Միայնացելոց` վերնականացն խաւսակցաց, Մաքրականաց` տիրանուէր զգաստութեանց, Քահանայական երջանկակրաւն ընտրութեանց, Այցելութեանց` բարեզգեստից դիտողութեանց, Աթոռակալութեանց նախագահից` սրբանուէր տեսողութեանց, Որոց ոմանց` աղերս աղաչանաց, եւ ոմանց` խրատ բարեաց Առ դէմս աղաւթից այսու մատենիւ մատակարարեսցի, Ձեռնարկեալ Հոգւոյդ զաւրութեամբ` Կարգել ինձ մաղթանս բազմադիմիս, Եւ ամենեցուն սոցին խնդրուածս` Գթութեան մեծիդ յանդիման լինել սովաւ հանապազ: Գ Եւ արասցե՛ս զսոյն ընթերցողացն ի սիրտս յստակս` Բժշկութիւն հոգւոց եւ մաքրութիւն յանցանաց, Թողութիւն պարտուց եւ արձակումն մեղաց կապանաց: Եղիցի՛ բղխումն արտասուաց սովաւ վարժելոցն, Եւ պարգեւեալ տացի՛ ի ձեռն սորին ապաշաւ ըղձից: Շնորհեսցի՛, Տէր, եւ ինձ ընդ նոսին առ ի քէն զղջումն կամաց, Եւ նոցա իմովս ձայնիւ` շունչս բարեհամբոյրս, Նուիրեսցի՛ վասն իմ այսու մատենիւ պաղատանք նոցին, Եւ բանիւ այսու հեծութի՛ւն նոցին ընդ իմ խնկեսցի, Ընդ համբոյր ճաշակման այսր ողբերգութեան` Շնո՛րհ լուսոյ քոյ մտեալ բնակիցէ: Եթէ ելցեն ինձ բարեպարիշտք ընծայիլ սովաւ, Ընկա՛լ կենդանեաւք վասն քո, գթած, եւ զիս ընդ նոսա: Եթէ ախտս ինչ սրբանուէրս կաթուածոց աչաց սովիմբ բերիցի, Եղիցի՛ ի քէն, խնամակալ, եւ յիս անձրեւեալ: Եթէ գրեսցի եւ ի փրկութիւն կարգեսցի հաղորդելոցն յայս կիրս կենաց, Արասցե՛ս կամաւք քո, աւրհնեալ, եւ ինձ համարեալ: Եթէ հեծութիւնս աստուածահաճոյս Ի ձեռն այսր բանի ի գաղտնեաց ուրուք յառաջ եկեսցէ, Աւգտեցա՛յց քեւ, բարձրեալ, եւ ես ընդ նոսա: Եթէ ձեռն մաքուր, խնկով հանդերձեալ, առ քեզ համբարձցի, Հասցէ՛ միասցի ընդ իմս ձայնի Եւ աղաչողացն աղերս` յառաջ մատուցեալ: Եթէ պաղատանս բազմապիսիս ընդ իմս երկնեսցի, Լիցի՛ եւ ինձ քեւ վասն սորին կրկին նուիրեալ: Եթէ յարգեսցի այս անձին բանի պատարագ` քեզ ի հաճութիւն, Նախ այլո՛ցն ընդ իս քեւ ընծայեսցի: Եթէ ի տխրանաց ինչ ձանձրութենէ ոք նուաղեսցի, Կանգնեսցի՛ վերստին հաստարանաւ այսր հառաչանաց` ի քեզ յուսացեալ: Եթէ համբարտակն վստահութեան մեղաւք յատակի, Այսու արձանաւք պատկանեցելովք աջով քո պաշտպան` դարձեալ կառուսցի՛: Եթէ յուսոյն ձգարան սուսերբն յանցանաց հատեալ կտրեսցի, Կցեսցի՛ դարձեալ միւսանգամ կամաւք ամենակալիդ` բարւոք պատուաստեալ: Դ Եթէ վտանգ մահու անձնական ցաւոց զոք պաշարեսցէ, Գտցէ՛ փրկութիւն սովաւ առ ի յոյս կենաց` Յաղաւթելն առ քեզ, կեցուցիչ: Եթէ տագնապաւ ոք տարակուսի ի սիրտ խոցիցի, Քաղցրութեամբ քո սովաւ ապրեալ ողջասցի՛: Եթէ անքաւելի կորստեամբ պարտեաց` Յանդունդս ոք խորոց իցէ ընկլուզեալ, Եկեսցէ՛ ի լոյս կարթիւ այս հնարից` քեւ պատսպարեալ: Եթէ թմբրութեամբ խաղբից` խաւարին գործոց իցէ ոք վնասեալ, Զաւրասցի՛ անդրէն վասն քո, միայն ապաւէն, ի քեզ ապաստան եղեալ: Եթէ պահպանակն վստահութեան զանձն ուրուք լքցէ, Ընկալցի՛ այսու միջնորդիւ ձեռն քո զնա` Ամփոփեալ ի նոյն հաստատութիւն: Եթէ ամայի ի զգուշութենէ պահողացն ոք դեգերեսցի, Սպասեսցէ՛ սովիմբ առ ի նոյն դարձ նորոգողիդ: Եթէ սարսուռ դիւային ջերման դողութեամբ ինչ զոք խռովեսցէ, Սթափեսցի՛ ի սոյն յայս նշան` Խոստովանեալ եւ երկրպագեալ խաչիդ խորհրդոյ: Եթէ անաւրէնութեան մրրիկ խորտակիչ հողմոյ յանկարծ բախեսցէ, Զհաստուածս մարմնոյ շինուածոյ մարդոյ յերկրային ծովուս, Հանդարտեսցի՛ անդրէն` ղեկաւ այս թեւոց ի քեզ պատկանեալ: Ե Եւ արասցե՛ս լինել դեղ կենաց Առ հնարս ցաւոց հոգւոց եւ մարմնոց քոց ստեղծուածոց, Զայս կարգեալ սահման ողբոց մատենի` Սկզբնեցելոյ յանուն քո, բարձրեալ: Զսկսեալս իմ դու կատարեա՛, Եղիցի՛ հոգի քո խառնեալ ի սա, Շունչ զաւրութեան մեծիդ միասցի՛ Ի քո ինձ շնորհեալ ստեղծաբանութիւնս: Զի դու տաս զաւրութիւն վհատեալ սրտից Եւ ընդունիս փառս յամենեցունց: Ամէն:
  11. ԲԱՆ Բ ՎԵՐՍՏԻՆ ՅԱՒԵԼՈՒԱԾ ԿՐԿԻՆ ՀԵԾՈՒԹԵԱՆ ՆՈՐԻՆ ՀՍԿՈՂԻ ԱՌ ՆՈՅՆ ԱՂԵՐՍ ՄԱՂԹԱՆԱՑ ԲԱՆԻ Ի ԽՈՐՈՑ ՍՐՏԻՑ ԽԱՒՍՔ ԸՆԴ ԱՍՏՈՒԾՈՅ Ա Եւ արդ, քանզի առ բարձրեալն Աստուած յաւդաւորական շրթամբք կարդաս, Որ գործովք միայն գրաւի, եւ ոչ ստեղծաբանութեամբ կաշառի, Որ յԵգիպտոս միշտ ունիս զսրտիդ զդարձն, Զի՞նչ աւրինակ առ այս քեզ նմանագոյն եւ յարմարական Աստանաւր եդից, անձն իմ պարտաւոր: Պատժակիցս կործանեցելոյն Սոդոմայ, Ըմբերանեալ դատախազս Նինուէի, Անարի բարբարոսս, քան զտիկինն հարաւային, Վատթարագոյնս, քան զՔանան, Յամառեցեալս, քան զԱմաղէկ, Անբժշկականս քաղաք դրաւշելոց, Նշմար մնացեալ ապստամբութեան հինն Իսրայելի, Յիշատակարան պահեալ ուխտազանցութեանն Յուդայ: Կշտամբեալս գեր, քան զԾուր, Տարամերժեալս, քան զԾայդան, Խորթաբարոյս, քան զԳալիլեա, Աններելիս, քան զանհաւանն Կափառնաում, Պարսաւեցեալս իբր զՔորազին, Բամբասեցեալս ընդ Բեթսայիդայ, Անպարկեշտ ծաղկեցեալ ալիքս Եփրեմի, Աղու աղաւնիս միշտ յիմարութեամբ, այլ ոչ հանդարտութեամբ, Ի կորեանց առիւծուց անձնական աւձս եղեռնային, Կերպս ձուոց քարբից` լցեալ ժանտութեամբ, Պատկերս վերջին հարուածոցն Երուսաղեմի, Ըստ բանին տէրունի եւ տեսանողացն ձայնի: Տաղաւարս մերժեալ` հասեալ ի կործանումն, Խորտակեալ դրացս վստահարան, Եւ կրկին ծրդեալ շինուածս խաւսուն, Թողեալ ժառանգութիւնս յարմարական, Մոռացեալ տունս աստուածակերտ, Ըստ բանից նախագրեցելոցն Մովսեսի, Դաւթի եւ Երեմիայ, Յարկս բանական` ունողս բորոտութեան, Հարուածեալ խրատու քերմանն, աւրինիւ կազդուրեալ, Աւծեալ կաւովն` ողոքական հեզութեամբն, Անճարակ գտեալ ելս հնարից, Քակտեալ վերստին ձեռամբ շինողին, Արտաքս ընկեցեալ իրաւացի հատուցմամբ Հրամանաւ հզաւրին` ի տեղի անսուրբ, Հերքեալ, տարագրեալ խտրոցաւ մեծաւ` ամենայնիւ առանց խնայելոյ, Ծածկեալ դրամս յերկրի չարեաց, Ըստ աւանդակորոյս ժխտողին, որ յԱւետարանին ցուցանի: Բ Այլ դու, Աստուած, Աստուածդ հոգւոց եւ ամենայն մարմնոց` Ըստ դաւանելոյ աստուածաշնորհին, Երկայնամիտ եւ բազումողորմ` Ըստ սրբոյն Յովնանու ձայնին, Շնորհեա՛ կատարել ի քոյդ հաճութիւն, աւրհնեալդ կամաց, Զսկզբնաւորեալ մատեան մաղթանաց այսր ողբերգութեան: Եւ ընդ լալով սերմանել բանիս, Ի նախընթաց չուս աստիճանաց աւթեվանացս պատրաստութեան, Ի կատարածն ժամանելոյ հաւաքման հնձոցն` Դարձայց բերկրեցեալ լրութեամբ քաւութեան` Պտղոյն երանութեան որայիցն բարութեան: Մի՛ տացես ինձ արգանդ սրտի անորդի, իբր Իսրայելի, Եւ ստինս աչաց ցամաքեալս, ո՛վ ամենագութ: Լո՛ւր բանական մաղթողիս, հզաւր եւ ողորմած, Նախ քան երկնի, եւ երկին` երկրի, Եւ նա` ցորենոյ եւ գինւոյ եւ ձիթոյ, եւ նոքա` Յեզրայելի, Եւ երկնաւորացն աղերս, որ առ քեզ, Հոգւո՛յս ազդեսցէ, քան թէ տարերաց ապականացուաց: Դու` ստեղծիչ, եւ ես` կաւ, Բա՛ց տարակուսելոյս, ի մուտս մաղթանաց այսր հեծութեան, Կամս քաղցրութեան` զաւրանալ աստէն, Զի մի՛ ի բանալ վերնայինն երկնի, Անընտիր գտեալ կրթութեան վայելման լուսոյ, Իբր զնիւթ մոմոյ սպառեցայց` ջնջեալ ի միջոյ: Ոգի` զրկելոյս, ըստ մաղթանաց գոչման ասողին, Եւ ոյժ` թալկացելոյս եւ կեանք` մաշելոյս մտացս խղճիւ, Այլ ոչ տաժանմամբ կրից աշխատութեամբ զքեզ խնդրելոյ: Ա՛ռ զաւանդ մաղթանացս եւ տո՛ւր զողորմութիւն քո շնորհացդ, Ընկա՛լ զփոքրս ի տկարէս եւ շնորհեա՛ զմեծդ առ ի հզաւրէդ, Զաւրացո՛ զբանս զղջման` առաքեալ ի մեզ զՀոգի ի բարձանց, Աստուածաշունչ պատգամաւքս ի սմին եդելոցս: Պարգեւեա՛, բարերար, զառակն Եսայեայ լուսաւորել առ ճշմարտութիւնն, Մատուցանելով մահու արժանոյս, Ընդ պղնձոյս գոյի անարգս ձայնի` ինձ ոսկի շնորհի, Ընդ անզարդութեան երկաթոյս սեւութեան գունոյս` Պղինձ պճնելի` ցոյցք առաքինութեան, հրաշեկ Լիբանանու: Գ Ընդէ՞ր կարծրացուցանես զսիրտ եղկելոյս Չերկնչել ի քէն, անճառ եւ ահաւոր: Մի՛ եղէց անպտուղ ի փոքր վաստակոյս` Իբր ապաջան սերմանող անբերրի երկրի: Մի՛ լիցի ինձ երկնել, եւ ոչ ծնանել, Ողբալ, եւ ոչ արտասուել, Խորհել, եւ ոչ հառաչել, Ամպել, եւ ոչ անձրեւել, Ընթանալ եւ ոչ հասանել, Ինձ ձայնել, եւ քեզ ոչ լսել, Պաղատիլ, եւ անտես մնալ, Կողկողիլ, եւ ոչ ողորմիլ, Աղաչել, եւ ոչ ինչ աւգտել Զոհել, եւ ոչ ճենճերել, Զքեզ տեսանել, եւ դատարկ ելանել: Լո՛ւր ինձ նախ քան զկարդալս իմ առ քեզ, միայնդ հզաւր, Մի՛ զանվճար տանջանացն տոյժս` Ընդ թուով աւուրց մեղաւք կեցելոյս` Չարագործիս ինձ հատուցանել: Դ Կեցո՛ զիս, գթած, լո՛ւր ինձ, ողորմած, Մարդասիրեա՛, ներող, խնայեա՛, երկայնամիտ, Պաշտպանեա՛, ապաւէն, բարերարեա՛, հզաւր, Ազատեա՛, ամենակալ, կենագործեա՛, նորոգող, Վերականգնեա՛, ահաւոր, լուսաւորեա՛, երկնային, Բժշկեա՛, հնարաւոր, քաւեա՛, անքնին, Պարգեւատրեա՛, առատ, շնորհազարդեա՛, աննախանձ, Հաշտեա՛ց, անախտակիր, ընկա՛լ, անոխակալ, Սրբեա՛ ի պարտեաց, աւրհնեալ: Եթէ յառեցից զաչս իմ, Նայեցեալ ի հայեցուածս երկուց վտանգից յաւուր թշուառութեան, Զքոյդ տեսից փրկութիւն, յոյս եւ խնամակալ: Եթէ նկատեալ դիտեցից ի վեր յամենագրաւ ուղին սոսկալի, Հրեշտակ քո խաղաղութեան քաղցրութեամբ ինձ պատահեսցէ: Ցո՛յց ինձ, տէր, ի յելիցն աւուր շնչոյս արձակման, Մաքրութեան ոգի` լուսով ամբարձեալ ի յերկնաւորացն երջանկաց, Պարգեւաւք սիրոյ քոյ եկեալ հասեալ: Ի յարդարոցն կատարելոց` կարեաց ինձ կցո՛րդ ժամանեցուսցես, Զանակնկալն բարի` չարիս ի յուսահատութեանն աւուր շնորհեսցե՛ս: Քա՜ւ լիցի քեզ, բարեբանեալ, որ փրկութիւնդ ես ամենայնի, Եթէ ախտացեալս քո ոչխարի գազան դժնդակ տացես ուղեկից, Մեղաւք մեռելոյս` անախտ կեանք, Կործանելոյս պարտեաւք` փրկութիւն: Ե Արդեւք մոռացի՞ս զբարերարելդ, ակնկալութիւն, Անտեսեսցե՞ս զգթասիրելդ, խնամող, Այլայլեսցե՞ս զմարդասիրելդ, անփոփոխ, Նահանջեսցե՞ս զկենագործելդ, անվախճան, Թողուցո՞ւս զողորմութեանդ երջանիկ պտուղ, Աղաւաղեսցե՞ս զքաղցրութեանդ բարեշնորհ ծաղիկդ, Անպատուեսցե՞ս զնիւթ պանծանաց քումդ ճոխութեան, Յեղանակեսցե՞ս զփառս հերաց քումդ բարձրութեան, Ո՞չ պահեսցես զվայելչական զարդ պայծառութեան քումդ պսակի: Եթէ ողորմածացն է երանութիւն, Իսկ դու` բնաւ իսկ արքայութիւն, լցեալ փափագմամբ, Ո՞չ զբոլորն պարգեւեսցես փրկութիւն, Ո՞չ մատուցանիցես դեղ վիրացս, Ո՞չ սպեղանիս` խոցուածոյս, Ո՞չ դարման` տկարութեանս, Ո՞չ ծագեսցես լոյս ի խաւարի` յուսացելոյս ի քո զաւրութիւնդ, Կենաց պարգեւդ տիեզերաց: Որ միայնդ ունիս փառս ինքնութեամբ, իսկութեամբ Եւ յարակայ մշտնջենաւորութեամբ` վկայեալ ի բնաւից, Աւրհնեալ եւ փառաւորեալ յերիս յաւիտեանս, Եւ անդր քան զպայման սահմանի իմանալեացն յաւիտենից: Ամէն:
  12. Սուրբ Գրիգոր Նարեկացի «Մատեան ողբերգութեան» ԲԱՆ Ա Ի ԽՈՐՈՑ ՍՐՏԻՑ ԽԱՒՍՔ ԸՆԴ ԱՍՏՈՒԾՈՅ Ա Ձա՜յն հառաչանաց հեծութեան ողբոց սրտից աղաղակի Քեզ վերընծայեմ, տեսողդ գաղտնեաց, Եւ մատուցեալ եդեալ ի հուր թախծութեան անձին տոչորման Զպտուղ ըղձից ճենճերոյ սասանեալ մտացս` Բուրվառաւ կամացս առաքել առ քեզ: Այլ հոտոտեսցի՛ս, հայեսցի՛ս, գթած, Քան ի պատարագն բոլորապտուղ, Մատուցեալ ծխոյն բարդութեան: Ընկա՛լ զսակաւամասնեայ յաւդուածս բանից` Քեզ ի հաճութիւն եւ մի՛ ի բարկութիւն: Ելցէ՛ ի խորոց աստի զգայութեանց խորհրդակիր սենեկիս` Վաղվաղակի ժամանել առ քեզ` Կամաւորական նուէր բանական զոհիս, Ողջակիզեալ զաւրութեամբ ճարպոյ, Որ յիսն է պարարտութիւն: Եւ ի դնելս իմ ընդ քեզ դատ` խառնեալ աղերսիւ, հզաւր, Մի՛ իբրեւ զհամբարձումն ձեռաց ամբարշտեալն Յակոբու,- Ըստ բողոքելոյն Եսայեայ,- Եւ զանիրաւութիւնն Բաբելոնի Տաղտկալի քեզ երեւեսցի, Զոր առակ եւթանասներորդի երկրորդի սաղմոսին ազդէ, Այլ իբր զբուրեալ խունկն հաճոյական` ի խորանին Սելովայ, Զոր Դաւիթն կանգնեալ նորոգեաց Տապանակին հանգստեան, ի գերութենէն դարձելոյ, Որ ի վերստին գիւտ կորուսեալս հոգւոյ առակի, Ընդունելի՛ կամաց քոց լիցի: Բ Բայց քանզի ձայնդ ահաւոր դատաստանիդ հատուցման, Ուժգինս հնչեցեալ ի ձորն վրէժխնդրութեան, Կրկինս ինձ երկնէ մարտից յարուցմունս` Այժմէն գուշակեալ շարժմունս յուզմանց ներհակականաց, Որ յիմումս անձին ցուցանի, Խռովութիւնս ամբոխից` Հարեալք ընդ միմեանս զէն առ սուսեր, Խորհրդոցն հոյլք չարեացն ընդ բարիսն, Եւ գերեալ զիս ի մահ, ըստ հին դիպուածոյն, Որ նախ քան զշնորհին ժամանելն առ իս, Զոր ընտրեալն առաքելականացն դասուց Պաւղոս, Աւրինակ առեալ զՄովսէս, ԶՔրիստոսի փրկութիւնն յաղթող ցուցանէ: Վասն զի թէ` Մերձ է աւր Տեառն, որպէս Գիր ասէ, Ի հովիտն անձուկ ասպարիսին Յովսափաթու Եւ հեղեղատին Կեդրոնի` Փոքր հանդիսարանացն իրաւանց ժամադրութեանց, Որ կենցաղականաւ այսր յաւիտենիւ Զհանդերձելոցն ինձ կերպաւորեն, Ապա եւս յաւէտ մերձեցաւ ի վերայ իմ Արքայութիւնն Աստուծոյ մարմին եղելոյ` Մեծապէս գտեալ զիս առիթ վնասուց բազմաց տոկոսեաց` Զանազան մասանց յանդիմանողաց ճշմարտապատմից, Քան զձեռին նորին վերակացումն անդ ուրեմն երբեմն Ի հարուածսն եդոմայեցւոց եւ փղշտացւոց Եւ այլոց բարբարոս ազգաց: Քանզի այն ընտրութիւն ամաւք չափեցաւ, Իսկ պատուհաս իմումս պարտուց Առանց աւարտման ունի զսահման: Ահ, գուբ եւ որոգայթ անճողոպրելի, Ըստ մարգարէին եւ առակողին, Տագնապաւ մեծաւ առ դուրս ինձ հասեալ, Զամաւթն մշտնջենաւոր աստէն գծագրեն: Զոր միայն քո է հրաշագործել Պտուղս դեղոց ի հնարս կենաց` Ամենավարան տարակուսանաց հոգւոց վտանգից, քաւիչ ամենայնի, Գովեալ ի փառս անճառս անսահմանելի բարձրութեան Յաւիտեանս յաւիտենից: Ամէն:
  13. ՆԱՐԵԿ ԱՂՈԹԱԳԻՐՔԸ ԵԿԵՂԵՑԱԾԻՍԱԿԱՆ ՄԱՏՅԱՆ Է «...Եւ յատկական ներհեղմամբ շնորհաց այնքան առատացաւ յարդիւնս բանից մինչ զի համարձակիմ ասել, թէ զաղօթական բանս իւր արար համառօտարան իմն Աստուածաշունչ եւ իբր երկրորդ Աւետարան»։ Հակոբ պատրիարք Նալյան Սուրբ Գրիգոր Նարեկացու ստեղծաբանությունը՝ «Նարեկը», դարերի հոլովույթում բնորոշվել է միեղեն եզրույթով՝ աղոթագիրք, ինչը հարազատ արտահայտիչն է Մատյանի իսկ բովանդակության: «Նարեկն» ստեղծվել է որպես «ի խորոց սրտի խօսք ընդ Աստուծոյ»: Այն Արարչի եւ արարածի միջեւ կենսական զրուցարան է, որում, ինքնին, ենթադրելի են զանազան բնույթի խոսակցություններ, բազմազան խնդիրների առաջադրում եւ դրանց համար հարկավոր պատասխանների ու լուծումների ակնկալություն: Այսուհանդերձ, նարեկյան խոսքն Աստծո հետ ոչ թե հախուռն է, ոչ թե բազմանպատակ (թեեւ, ինչպես նշեցինք, զանազան խոսակցություններ են ենթադրվում), այլ ունի մեկ նպատակ, մեկ առաքելություն, որովհետեւ այդ խոսակցությունները, որպես տարբեր ուղիներ, հանգուցալուծվում են մեկ վայրում, մեկ նպատակակետում, որ է՝ «Գիրք սրբոյս Գրիգորի՝ է՛ նիւթ եւ պատճառ դարձման մեղաւորաց, եւ ուրախութեան Ամենասրբոյ Երրորդութեան» (Հակոբ պատրիարք Նալյան): Այսինքն՝ «Նարեկ» աղոթագիրքն իր խոսքաբանությամբ մարդ արարածին «շարժէ ... ի զղջումն», որն էլ, Տերունի խոսքի համաձայն, մեծ ուրախություն է պարգեւում Երկնավոր Թագավորին (հմմտ. Ղուկ. ԺԵ 7): Համաձայն քրիստոնեական մեր ուղղափառ վարդապետության՝ Եկեղեցու՝ հավատացյալների միության կյանքում գոյություն ունի երկու կենսակերպ՝ ընդհանրական եւ առանձնական: Այս երկուսը, ըստ ինքյան, հոգեւոր կյանքի յուրօրինակ դրսեւորվումներ են: Ինչպես որ ներդաշնակ կարգավորությամբ է արարված համայն տիեզերքը, այնպես եւ կարգավորյալ է Եկեղեցու ընդհանրական ու առանձնական հոգեւոր կյանքը. հոգեւոր կյանքում որեւէ անկանոնություն չի՛ կարող լինել, քանզի աններդաշնակության թեկուզ մեկ նշանախեցի իսկ առկայությունն ինքնին քաոսի պատճառ պիտի լինի: Իսկ քաոսային վիճակը բնավ չի՛ կարող խթանել մարդկային հոգու փրկագործումը: Հետեւաբար, այն, որ Տիրոջ համբարձումից հետո աշխարհ առաքվեց Ճշմարտության Հոգին՝ Ամենասուրբ Երրորդության երրորդ Անձ Սուրբ Հոգին, հետապնդում է հավատքի ճշմարտության անեղծանելիությամբ՝ հոգեւոր կյանքի անխաթարությունն ու իսկությունը, որոնց համաձայն՝ միայն մարդը կարող է փրկվել, հավիտենական փրկությունը ժառանգել: Ճշմարտության Հոգու առաքելության անդաստանն էլ Եկեղեցու կյանքն է, որտեղ ամենայն ինչ պիտի հաստատվեր ճշմարտապես ու իմաստությամբ, եւ այդ ամենը պետք է հաստատվեր ոչ այլ կերպ, եթե ոչ Եկեղեցում առկա ընտիր անոթների՝ շնորհընկալ հայրերի ու վարդապետների միջոցով: Ահա եւ աստվածային ներշնչմամբ եւ «յատկական ներհեղմամբ շնորհաց»՝ եկեղեցական հայրերի ու վարդապետների կողմից կառուցվեցին, կարգվեցին, կուտակվեցին ու դիզվեցին զանազան աստվածաշունչ (այսինքն՝ Սուրբ Հոգու ներշնչանքով գրված - Ա. Ք.) գրվածքներ, կանոններ ու կարգեր, որոնք հիմնարկեցին անխորտակելի շինվածքը քրիստոնյայի թե՛ ընդհանրական եւ թե՛ առանձնական հոգեւոր կյանքի: Հոգեւոր կյանք, որտեղ չկա՛ որեւէ անճշտություն եւ սխալմունք: Հոգեւոր կյանքի շինվածք, որի հենքն ու առանցքն «ի խորոց սրտի խօսքն» է Արարիչ Աստծո հետ: Եվ աղոթական այս առանցքը եկեղեցական հայրերի կամայականությունը չէ, սա պատգա՛մ է աստվածային, սա հրահա՛նգ է առաքելական. «Արթուն կացեք այսուհետեւ, ամեն ժամ աղոթք արեք»,- պատգամում է Քրիստոս Աստված (Ղուկ. ԻԱ 36), «Հաճախ աղոթեցեք՝ աղոթքի մեջ արթուն մնալով գոհությամբ»,- հրահանգում է սբ. Պողոս առաքյալը (Կողոս. Դ 2): Արդ, «յամենայն ժամ աղօթս արարէք », «զի մի՛ անկանիցիք ի փորձութիւն», քանի որ «ո՞չ ապաքէն իբրեւ զփորձութիւն են վարք մարդոյ ի վերայ երկրի» (Հոբ Է 1): Սբ. Գրիգոր Նարեկացին ոչ միայն նշանավոր է նրանով, որ ապրել է սրբակենցաղ կյանքով, ոչ միայն այն բանի համար, որ դրանով իսկ հայ ժողովրդի կողմից ճանաչվել է սուրբ, այլեւ Հայոց Եկեղեցու կողմից դասվել սրբոց շարքում, քանի որ նա նաեւ եկեղեցական հայր է եւ վարդապետ (տե՛ս Շնորհք եպս. Գալուստյան (Պատրիաք Կ. Պոլսո), «Տեղիք աստուածաբանութեան», Երուսաղէմ, 1993, էջ 27, 29): Հետեւաբար, նրա ստեղծաբանությունները Եկեղեցու կողմից ճանաչվել են աստվածաշունչ եւ դիտվել են օգտակար «վարդապետության, հանդիմանության, ուղղելու եւ արդարության մեջ խրատելու համար, որպեսզի կատարյալ լինի Աստծո մարդը՝ ամրացած բոլոր բարի գործերի համար» (Բ Տիմոթ. Գ 16-17): Եթե սբ. Գրիգոր Նարեկացու ամբողջական ժառանգությունը համարվել է աստվածային ներշնչմամբ եւ երկնառաք շնորհների ներգործությամբ ստեղծված, ապա ուրեմն «Ողբերգության մատյանը» եւս, որ սրբի ստեղծաբանությունների թագն ու պսակն է, միանշանակ գրվել է Սուրբ Հոգու ներշնչումով, ինչի մասին եւ վկայում է հենց ինքը՝ սբ. Գրիգոր Նարեկացին: Այսուամենայնիվ, այստեղ մենք բնավ չենք անտեսում սբ. Գրիգոր Նարեկացու անհատական մասնակցությունն աղոթագրքի գրության գործընթացում. ինչպես Աստվածաշունչ մատյանի գրքերը գրվեցին Աստծո ներշնչմամբ, սակայն զանազան հեղինակների կարողությանց (անհատական, հոգեբանական եւ ինքնատիպ գրական առանձնահատկություններ) համաձայն, այնպես եւ «Նարեկը» ծնվեց սբ. Գրիգոր Նարեկացու ներաշխարհից, բայց Բարձրյալի գործակցությամբ, զորակցությամբ եւ առաջնորդությամբ. «Զսկսեալս իմ դու կատարեա՛, եղիցի՛ Հոգի Քո խառնեալ ի սա, շունչ զաւրութեան Մեծիդ միասցի՛ ի Քո ինձ շնորհեալ ստեղծաբանութիւնս: Զի Դու տաս զաւրութիւն վհատեալ սրտից եւ ընդունիս փառս յամենեցունց»: Հնարավոր թյուր ընկալումը բացառելու համար հարկ ենք համարում նշել, որ երբ եկեղեցական հայրերի ու վարդապետների գրվածքների պարագայում գործածում ենք «աստվածաշունչ» եզրը կամ «Սուրբ Հոգու ներշնչանքով գրված» արտահայտությունը, ապա նկատի ունենք այն, որ դրանք թեեւ մարդկային «մտաց երկունք» են, սակայն ստեղծվել են Սուրբ Հոգու շնորհաց ներգործությամբ՝ ի սպաս Եկեղեցու հոգեմտավոր լուսավորության եւ պայծառության, իսկ Սուրբ Գրքի աստվածաշունչ լինելու մեկնաբանությունն այն է, որ հեղինակներն իրենց «սեպհական ոճով ..., իրենց ընտանի օրինակներով՝ իրենց յատուկ եղած բացատրութեամբք եւ բառիւք իսկ» գրեցին «Աստուծոյ առ մարդ յայտնել ուզած ամեն ճշմարտութիւնները, ինչպէս նաեւ Իր կամքը», ըստ այսմ՝ Սուրբ Գիրքն է՛ «բան Աստուծոյ եւ Աստուածային յայտնութիւն» ի փրկություն ամեն մի հավատացյալ անձնավորության: ... Ուղղափառ մեր վարդապետության համաձայն՝ եկեղեցական հայրերի ու վարդապետների բոլոր գործերը գալիս են «լցուցանելու զպէտս կարեաց» Եկեղեցու հոգեւոր կյանքի: Եկեղեցական այդ գրվածքներում կան որոշ մատյաններ ու ժողովածուներ, որոնք կիրառվում են Եկեղեցու ընդհանրական աստվածպաշտության ընթացքում: Այդ մատյանները հայտնի են որպես եկեղեցածիսական (զոր օրինակ՝ «Ճաշոց», «Մաշտոց» եւն), որոնցով կարգավորվում եւ կատարվում են Եկեղեցու ընդհանրական աղոթքները, խորհրդակատարությունները, սրբազան արարողությունները: Եկեղեցական մատյաններ էլ կան, որոնք կոչված են այլեւայլ գործառույթների («Տօնացոյց», «Տաղարան» եւն): Միով բանիվ՝ եկեղեցածիսական մատյանների առկայությունը Եկեղեցու ընդհանրական հոգեւոր կյանքում, ինչպես արդեն վերը նշեցինք, հետապնդում են նախ եւ առաջ խիստ կարի կարգավորություն, ինչպես նաեւ՝ հավատացյալ անձնավորության եկեղեցագործում: Ինչպես ընդհանրական հոգեւոր կյանքում, այնպես եւ առանձնականի պարագայում հարկավոր է հստակություն, կարգավորություն: Եվ սա հրամայական է, քանի որ թե՛ ընդհանրական եւ թե՛ մասնավորապես առանձնական հոգեւոր կյանքում առկա են այնպիսի երեւույթներ ու ապրումներ, որոնք հիմնականում աներեւույթ են, հետեւապես հարկավոր են այնպիսի միջոցներ, որք հնարավորություն պիտի տան դրանք ճանաչելու, որպեսզի հոգեւոր կյանքում ներդաշնակ առաջգնացությունը մշտապես լինի բնականոն: Հոգեւոր կյանքում ամենից էականն զգուշավորությունն է ու նրբանկատությունը, հակառակ դեպքում աներեւույթ թշնամու հարձակումները կարող են շեղել հոգեւոր ջանքերը եւ ոչ միայն ի դերեւ հանել առաջգնացության բոլոր արդյունքները, այլեւ հեռացնելով ճշմարիտ ճանապարհից՝ մոլորեցնել եւ խելացնորության հասցնել: Ահա այս նկատառումով է, որ եկեղեցական հայրերն ու վարդապետներն աստվածային տեսչությամբ եւ իրենց հատուկ իմաստությամբ գրեցին տարբեր խրատներ, ճառեր, քարոզներ ու մեկնաբանություններ, որոնցով, իրենց իսկ հոգեւոր կենսափորձից ելնելով, սահմանեցին կարգեր ու կանոններ, որոնք անհրաժեշտ են քրիստոնյայի առանձնական հոգեւոր կենսակերպի համար: Եվ քանի որ, ինչպես նշել ենք, նաեւ առանձնական հոգեւոր կյանքի առանցքն աղոթքն է, ուստի եկեղեցական հայրերն ու վարդապետները ձեռնամուխ եղան եւս մեկ օրհնյալ գործի. նրանք իրենց աղոթքները գրառեցին, որպեսզի հոգեւոր կյանքի դժվարին ու փորձանաշատ ուղիով ընթացողների համար այդ աղոթքները լինեն լուսատու ջահեր ու կանթեղներ: Եկեղեցական հայրերի կողմից մեզ ավանդված աղոթքները շատ-շատ են ու բազմաբովանդակ, սակայն նրանց մեջ, ինչպես նշում է Պողոս պատրիարք Ադրիանուպոլսեցին՝ «արեգակի պես փայլում է մեր Սուրբ Գրիգոր Նարեկացու աղոթական մատյանը»: Աղոթական մատյան, որը Սբ. Գրիգոր Նարեկացին արարեց «ըղձիւ սիրոյն Աստուծոյ տոչորեալ»: Աղոթական մատյան, որի աստվածախոս բաներն իրենց մեջ խտացյալ կերպով ամփոփում են հոգեւոր կյանքի ընդհանրական տարրերը՝ խորհուրդ, դավանանք (վարդապետություն), ծես (պաշտամունք): Աղոթական մատյան, որը թեեւ «շարժէ ... ի զղջումն»՝ նկարագրելով մարդու մեղքերն ու դրանց հետեւանքները, սակայն միեւնույն ժամանակ աղոթական մատյան, որ «է՛ երկնային իմն բանալի, որով կարեմք բանալ զամենայն գանձս Աստուծոյ, եւ անտի առնուլ՝ որ ինչ օգտակար թուեսցի մեզ առ ի փրկութիւն» (Հակոբ պատրիարք Նալյան): Հետեւապես, «Ողբերգության մատյանը», լինելով աղոթագիրք, եկեղեցածիսական մատյան է, քանի որ հետապնդում է առանձնական աղոթքի կարգավորյալ, դասավորյալ ու ներդաշնակյալ նկարագիրն ու կառուցվածքը, ինչպես եւ քրիստոնյա անձի եկեղեցագործումը: Վերջինս իրողություն է միայն այն ժամանակ, երբ Սուրբ Հոգու կենդանի տաճար մարմնի ներքին խորանում կամ խորհրդակիր սենյակում հանապազ մատուցվում է բանավոր պատարագ, այսինքն՝ աղոթք, որը զորացնում է մարդ արարածին աստվածահաճո կյանքով ապրելու համար: Այսպիսով, աղոթքը ներքին քահանայագործություն է սրտի՝ «խորհուրդք»-ի խորհրդական տաճարում: Ըստ այսմ՝ բանավոր պատարագն ընդունելի կլինի միայն այն ժամանակ, երբ մատուցողը լինի լուրջ նախապատրաստված, այսինքն՝ ունենա սեփական հոգու բոլոր զորությունների (բանական, ցասմնական, ցանկական) համադիր կարգավորություն, այլ կերպ՝ աղոթքի կանգնելուց առաջ հարկավոր է հոգու բոլոր զորություններով զգուշանալ մեղքից, որպեսզի աղոթքն անարդյունք չլինի, եւ աղոթամատույց անձը դատապարտության տակ չհայտնվի: Քանի որ աղոթելը ներքին իրողություն է, եւ ճշմարիտ աղոթքին հասնելու համար հարկավոր են հարատեւ ճգնություններ ու առաքինի գործեր, ուստի եկեղեցական հայրերն ու վարդապետները հրահանգել են, որ հավատքի մեջ մանուկներն իրենց բանական պատարագը Տիրոջը մատուցեն շնորհընկալ հայրերի ու վարդապետների աղոթքների միջոցով, քանի որ նրանք Սուրբ Հոգու ներգործությամբ եւ աստվածային շնորհների լուսավորությամբ բացահայտել են աղոթքի օրինաչափություններ ու նրբություններ, որոնց համաձայն էլ արարել են իրենց աղոթքները: Սբ. Գրիգոր Նարեկացու ստեղծաբանությունը եւս ունի աղոթքին հարկավոր օրինաչափություններն ու նրբությունները: Հետեւաբար, այն բանավոր պատարագի համար այնպիսի անգին մի նյութ է, որը Բարձրյալին հավատքով մատուցող ամեն ոք, իրավամբ, կարող է ստանալ այն ամենը, ինչ որ սբ. Գրիգոր Նարեկացին իր իսկ «Ողբերգության մատյանում» խնդրում է Ամենասուրբ Երրորդությունից. «Եւ արասցե՛ս լինել դեղ կենաց առ հնարս ցաւոց հոգւոց եւ մարմնոց քոց ստեղծուածոց» եւ այլն: Միով բանիվ՝ պարտ է «Նարեկը» ճանաչել եւ ճանաչեցնել որպես աղոթագիրք, որպես առանձնական հոգեւոր կյանքի եկեղեցածիսական մատյան, քանի որ աստվածասեր մեր ժողովրդի բարեպաշտ զավակներն իրենց մարմնի եւ հոգու ախտերից բժշկվելու նպատակով՝ յուրյանց մեծ հավատքով բժշկարան «Նարեկին» են դիմում եւ իրենց անսպառ հույսով «Նարեկի» բժշկարար զորությանն են ապավինում: Եվ մենք՝ Տիրոջ անպիտան ծառաներս, շատ հաճախ նրանց համար առ Աստված «Նարեկին» ենք միջնորդ ու բարեխոս դարձնում եւ նրանց վրա Տիրոջ ողորմությունն ու օրհնությունն ենք իջեցնում՝ նարեկյան բանավոր սուրբ պատարագն «ըստ իւրաքանչիւր պիտոյից» մատուցելով: Ի վերջաբան բանիս՝ հավատավոր հայոց ազգն է, որ սրբացնում է իր հրեշտակակենցաղ որդիներին, եւ այդ որդիներն են, որ իրենց սիրատոչոր աղոթքներով ու աղոթահորդ գործերով ու գրվածքներով յուրյանց մայր ժողովրդի համար ճանապարհ են հարթում դեպի Երկնի անանց արքայություն, այդ որդիների բարեխոսական աղոթքներով է, որ Եկեղեցին Հայաստանյայց կենաց ալեկոծյալ ծովում առաքինազարդ ու հաստատուն ընթանում է դեպ հավիտենական խաղաղության Նավահանգիստ:
  14. MosJan

    ԽԱՉԻՆ

    ԽԱՉԻՆ ԱՊԱՎԻՆԵԼՈՒ ԱՂՈԹՔ Երբ լուսավոր ամպերի վրա երևաս Հոր փառքով, Քո խաչը մեզ ապավեն թող լինի, Տե՛ր Հիսուս: Այն ժամանակ մենք՝ Քեզ ապավինածներս, չենք ամաչի, այլ Քո մեծ զորությամբ, որպես լույսի որդիներ, կբերկրենք Քո աջ կողմում:
  15. ԵՐԵԽԱՆԵՐԻ ԱՂՈԹՔ Ո՜վ մեծ Աստված, որ տվել ես մեզ բարի հայր և սիրող մայր, տո՛ւր մեզ շնորհք, անենք աղոթք, չլինենք անհոգ, ապրենք խելոք, պարկեշտ ու հեզ, ու սիրենք Քեզ։ Ամեն:
  16. qaghaqakan bemum te turq te azeri derassanner@ misht el paylel en irents h@mut apakoghmoroshogh xaghov, tesnenq te iys tatron@ inch sharunakutyun e unenalu
  17. a good friend send it to me v/email all ask him
  18. uZood Video - visit uZood.com for More Free Videos!
  19. MosJan

    Funny Clips

    КВН! Армяни -Секс по телефону uZood Video - visit uZood.com for More Free Videos!
  20. Yervand jan der chem voroshel
  21. TURKEY REJECTED LANDING OF PLANE WITH AZERI JOURNALISTS ABOARD Turkey has rejected landing of the plane with Azeri journalists aboard. According to Azeri media, journalists are planning to protest opening of the Armenian-Turkish border. Talks with the Turkish side are underway.
  22. "OBAMA SAID HIS VIEWS ON THE KILLINGS OF ARMENIANS IN THE EARLY 20TH CENTURY, WHICH HE HAS PREVIOUSLY REFERRED TO AS GENOCIDE, HAVE NOT CHANGED""On the margins of tonight's Alliance of Civilizations dinner, the president met the foreign ministers of Turkey, Armenia and Switzerland to commend their efforts toward Turkish-Armenian normalization and to urge them to complete an agreement with dispatch," a senior US official told reporters in İstanbul on Monday evening, according to Turkish Zaman. According to the newspaper, "prospects of normal relations between Turkey and Armenia have caused great unease in Azerbaijan, where politicians and the media criticize the Turkish government for its efforts aimed at peace with Armenia despite a lack of progress on the Nagorno-Karabakh problem". Speaking at a meeting with Cabinet ministers and high-level state officials on Monday night, Aliyev declared that Nagorno-Karabakh will never be independent despite Armenian efforts to that effect. Aliyev insisted that the independence of Nagorno-Karabakh would never be accepted by the international community. Zaman underlines that "any move toward reconciliation with Armenia requires a careful balancing act for Turkish foreign policy makers, who do not want to harm Ankara's strategic ties with Azerbaijan. Normal ties between Turkey and Armenia could help shore up stability in the Southern Caucasus, crisscrossed by oil and gas pipelines which make it of strategic importance to Russia, Europe and the United States, and push Armenia away from Russia toward the US-led Western camp. But possible damage to Turkish-Azerbaijani ties also poses risks to Turkey and the West. Azerbaijan is a major supplier of natural gas and oil, transported to Western markets through Turkish territory, and thus represents a key alternative to Russia as an energy supplier". Speaking after talks with President Abdullah Gül on Monday, Obama said his views on the killings of Armenians in the early 20th century, which he has previously referred to as genocide, have not changed, but he signaled that he would not use the word "genocide" in a traditional message US presidents issue on April 24, Turkish Zaman reports.
  23. WAITING FOR THE WORD: WHAT DID – OR DIDN’T – PRESIDENT OBAMA SAY IN ANKARA? Now that US President Barack Obama has returned to Washington, D.C. after his highly-scrutinized visit to Turkey, what he said/what he didn’t say is the substance for analysis, for second-guessing, for between-the-lines interpretation that may or may not reflect whether Turkish-Armenian relations will changed as a result of the trip. Obama – who as a senator supported US legislation that favors recognition of the Armenian Genocide and who has stated his intentions to support recognition during his administration – proved his diplomatic skills when the issue was broached in an Ankara press conference Monday. "I want to focus not on my views right now, but on the views of the Turkish and Armenian people. If they can move forward... the entire world should encourage them," the president said. It appears that some see two words as critical in that comment: “right now”. The Washington-based Armenian Assembly of America (www.aaainc.org) – the largest Armenian-American advocacy organization – took Obama’s answer as a positive signal of his continued commitment to acknowledgement of the 1915-18 massacres and deportations as something other than “tragic events” as officially characterized by his predecessors. "For the first time, a U.S. President has delivered a direct message to Turkish officials in their own country that he stands behind his steadfast support and strong record of affirmation of the Armenian Genocide," said the Assembly’s Executive Director Bryan Ardouny. And in continuing, the Assembly leader in effect laid down the gauntlet by adding: "On April 24, the Assembly looks forward to President Obama's statement reaffirming the Armenian Genocide." Reaction by the Armenian National Committee of America (www.anca.org) was less reserved, saying that Obama had “missed a valuable opportunity” in Ankara, but also looked to April 24 as a chance for him to do what no other US president has done. A statement by ANCA Executive Director Aram Hamparian says that while Obama’s comments were “a step in the right direction” they were nonetheless “far short of the clear promise he made as a candidate that he would, as President, fully and unequivocally recognize this crime against humanity. We expect that the President will, during Genocide Prevention Month this April, stand by his word . . .” But if sentiment expressed on today’s “AC 360” CNN feature (http://ac360.blogs.cnn.com/2009/04/06/obamas-turkish-dilemma/) prevails in the White House, recognition is – and should be – lower on the president’s agenda than other Turkish-American priorities. Referring to HR252 – a congressional resolution supported by the Assembly and ANCA -- F. Stephen Larrabee, Corporate Chair in European Security at the RAND Corporation, writes: “Instead of passing the Genocide resolution Congress should encourage the process of Turkish-Armenian reconciliation, particularly the opening of the Turkish-Armenian border (closed since 1993), which would have an important economic impact on Armenia and decrease Armenia’s economic isolation. “In return for heading off the resolution, Turkey should pursue reconciliation with Yerevan and continue the effort to promote greater internal openness in addressing the Armenian issue that has been evident in recent years. “This would represent a win-win situation for all sides and avoid a crisis that could do untold damage to U.S.-Turkish relations and broader U.S. interests in the Middle East and Caucasus.” In Yerevan, Obama received mostly passing grades for his handling of the genocide question, as local analysts understand the complexities of events that include the US’ need for close relations with Turkey in the fallout of generally-ruined Islamic relations Obama inherited from George W. Bush. Public and political response from Turkey showed that Obama made considerable progress in improving US-Turkey relations. By saying “genocide” on April 24 he would risk losing whatever gains were made on Monday. Ruben Safrastyan, head of the Oriental Studies Institute at the RA National Academy of Sciences says that Obama played a double game. “Saying that his position has not changed, he, at the same time, did not pronounce the word ‘genocide,’ setting the ground for making compromises to improve Armenian-Turkish relations by means of negotiations,” Safrastyan said. “But he also made it clear for Turkey that history has to be revised and compromises have to be made. Other than that, his position has not changed and he may pronounce the word ‘genocide’ one day.” According to another analyst, that day won’t be soon. “I was not expecting the US President to use the word ‘genocide’ during his visit to Turkey,” said Alexander Iskandaryan, Director of the Caucasus Media Institute. “Yesterday’s statement showed once again that Obama will not use the word on April 24 either.” John Hughes / ArmeniaNow
  24. THE OBAMA VISIT TO TURKEY: THE BROADER CONTEXT While Armenia views today’s Barack Obama-Abdullah Gul meetings through the prism of border relations and genocide recognition, from the broader perspective of US national interests, Turkey is seen to now hold particular strategic significance, for three main reasons. First, the Obama Administration recognizes Turkey’s more recent role as a resurgent regional actor, with influence and access in the broader Middle East, the Black Sea and the Caucasus. Within this context, the Obama Administration is now seeking to leverage Turkey as a mediator or facilitator to deal with Syria and Israel and possibly even Afghanistan and Pakistan. Washington is also now considering a new Turkish role in supporting the US approach toward Iran as well. Secondly, for the US, especially in the wake of the August 2008 war in Georgia, there is a new need for stability and security in the South Caucasus region. And for American interests, the possible breakthrough in Turkish-Armenian relations, and the resulting benefits of open borders and at least normal diplomatic relations between Ankara and Yerevan, offers a dynamic opportunity for greater regional stability. Third, from the American perspective, Turkish cooperation is an essential requirement for US military needs in Iraq and even Afghanistan, as Turkey serves as a vital center for logistics and military operations in both theaters. In light of this broader context, the issues of the Armenian Genocide, and even Cyprus, are actually now seen as secondary considerations. Yet as the aura of the Obama visit will soon start to fade, the limits of US-Turkish relations will become clearer, and even more considerable. The inherent limits of Turkey’s role in support of the US strategic agenda are rooted in the reverse of the very same three factor outlined above. First, no matter how attractive Turkey’s new effort to reassert its role in the broader regions of the Middle East, Black Sea and the Caucasus, this is very much a Turkish initiative—based on Turkish interests and not designed to please or support either the US or the European Union. In fact, there is now clear evidence to the contrary, as Turkish leaders have strongly condemned Israel for its actions in Gaza, imposed strict new limits on NATO activities in the Black Sea and have even made it clear that the Turkish initiative in the Caucasus has more in common with Russian interests than with American goals. And judging by past Turkish efforts, such as inviting the leaders of both Iran and Sudan to Turkey, it does not seem very likely that Ankara will be too anxious to support Washington’s foreign policy agenda, no matter how much they may like Obama (or his wife). Second, Turkey was still the only NATO member to adopt a position of “neutrality” during the Russia-Georgia war, and actually imposed limits on US Navy ships attempting to reach Georgia during the crisis – each move reflecting its now close relationship with Russia, not Washington. And for the Caucasus, Turkey not only announced its “Caucasus Stability and Cooperation Platform” without even informing the US (or NATO) in advance, it even withheld support for the US bid to obtain “observer” status in the Black Sea Economic Cooperation (BSEC) organization. And third, in light of the Turkish perception of a threat from the emergence of the Kurds in northern Iraq, the only real ally for the Americans in Iraq, it is also unlikely that Turkey will assist or support US military operations in Iraq in any sincere or meaningful way. Rather, the Iraq and Kurdish issues only promise to remain fundamental obstacles in US-Turkish military relations for some time to come. Although the Obama visit can be seen as an important and symbolic event, Turkish and US interests seem likely to only diverge even further, while Turkey and Russia become closer. Such a more realistic assessment also affirms that the real burden for Turkish-Armenian relations rests with Ankara, not Yerevan or Washington. For these reasons, President Obama seems unlikely to offer any clear or coherent recognition of the Armenian Genocide on this April 24. Beyond the immediacy of “will he/won’t he” speculation of using the g-word, Turkish-American relations over the coming months may actually serve to bolster, not weaken, Obama’s campaign promises to pursuing a strong and sincere recognition of the Armenian Genocide.
  25. Ankara Analysis: Was not using the ‘g-word’ a trade-off for border issues? http://armenianow.com/images/uploadedimages/ai364101.jpg By Aris Ghazinyan ArmeniaNow reporter Published: 10 April, 2009 Those listening only for whether US President Barack Obama would say “genocide” while in Ankara this week missed a significant and potentially dramatic expression of the president’s hopes for the countries’ relationship. “The opening of the border will become a basis for the peaceful and successful coexistence of the two countries,” Obama said, after he’d referred to the Genocide as “past problems”. “By saying this, Obama basically made it clear for official Ankara that only opening the border can make him display further ‘tactfulness’ and to refrain form using the word ‘genocide’ in his statements as long as it’s necessary for Turkey to ‘overcome past problems’,” Yerevan political observer Ruben Margaryan pointed out. Samvel Nazaryan, Ph.D. in geography, says Turkey will open up the border based on the same reasons they once closed it – only when they consider it necessary. “The regional Greenwich has long been passing along the meridian of Ankara, and, therefore, time is also on Turkey’s side.” “Only the factor of ‘brotherly Azerbaijan’ has stopped the process,” political scientist Garegin Gabrielyan believes. “Only three days before the visit of the US President, the Turkish authorities were forced to announce about the impossibility of deploying the Armenian border before the settlement of the Karabakh issue. Everybody understood perfectly well that the ‘factor of brotherly Azerbaijan’ was to blame here.” Neither Aliev, the President of Azerbaijan, nor Foreign Minister Mamedyarov went to Turkey. Nor did they participate in the “Alliance of Civilizations” forum, where Obama was present as well. Moreover, as the Azeri press claims, representatives of State Secretary Clinton did not attend it as well, despite numerous persuasions. Thus, on the threshold of the historic meeting it became apparent that the border will not be opened in the near future. “The Armenian-Turkish border, the deployment of which so often becomes the topic of conversations, is in fact measured not in distance, but in time. It’s not a couple of hundreds of kilometers separating the two states at present, but the time during which Armenian people suffered the genocide,” political scientist Armen Ayvazyan points out. “It was during the genocide that the outline and the length of the current Armenian-Turkish border was shaped,” Gabrielyan states, “Thus, talking about its deployment means talking about deploying the historical, legal, cultural and moral issues that have accumulated with time and are separating Armenia and Turkey to a greater extent than a couple of hundred kilometers. That is exactly why the prospects for the Armenian-Turkish relations, even regardless of the strivings of the parties, keep bumping into the past each time. This is what happened this time as well.” Another curious event took place during the visit of the US President to Turkey. On the last day of the visit, Barack Obama, accompanied by the Turkish Prime Minister, met with the Head of Constantinople Patriarchy of the Armenian Apostolic Church, Archbishop Mesrop Mutafyan. The unmasked echoing of the position of official Ankara has long turned the Head of Constantinople Patriarchy into “the Armenian loudspeaker” of Turkish propaganda. As a reminder, immediately after the Committee on International issues of the US Congress House of Representatives adopted resolution № 106, Archbishop Mutafyan announced that “the Armenian population of Turkey is concerned about the resolution and fears its possible consequences.” He also stressed that “the topic is constantly used in the course of the internal political struggle in the US and in no way complies with the interests of the tens of thousands of Armenians residing in Turkey.” Obviously, the Turkish government has given its “Armenian herald” an opportunity to carry the idea across to the new US President. One cannot fail to recall the Archbishop’s response made with the lightening speed to the following statement of the Catholicos of All Armenians Garegin II in June 2006 in Istanbul: “The genocide of Armenians in the Ottoman Turkey is not subject to discussions and must be recognized” (in general, this visit was accompanied by a series of unpleasant episodes). Mesrop Mutafyan commented on the statement made by the Armenian Catholicos in his favorite manner: “My opinion about the genocide of Armenians differs from that of the Catholicos of all Armenians. The Catholicos’s statement was not unexpected for us.” In October 2007, the Archbishop stressed again that he would take all the measures to counteract the adoption of the document in the US Congress, as “it does not reflect the opinion of the Turkish Armenians, and we are all opposed to the above resolution.” Should one have any doubts that it was this very position that was presented to Barack Obama? Against this background, the statement voiced afterwards by Serzh Sargsyan is symptomatic, “Not a single Armenian questions the fact of the Genocide of Armenians in the Ottoman Empire.”
×
×
  • Create New...