Jump to content

MosJan

Admin
  • Posts

    32,837
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    333

Everything posted by MosJan

  1. ՀԱՄԱՇԽԱՐՀԱՅԻՆ ՎԻՇՏԸ", "ՆՈՅԻ ԱԳՌԱՎՆԵՐԻՆ" http://www.youtube.com/watch?v=fKsALWge9nY 1.Համաշխարհային վիշտը 2.Նոյի ագռավներին: Բանաստեղծությունները կարդում է ՀՀ ժողովրդական արտիստ Վլադիմիր Աբաջյանը: ՆՈՅԻ ԱԳՌԱՎՆԵՐԻՆ Ո՞Ւր եք շտապում, ով խաբված ջրեր, Մեզ ծարավ թողած՝ ո՞ւր եք շտապում, Սևանն է քաշում ծով կարոտը ձեր՝ Դուք ո՞ւր եք օտար ծովերը թափվում: Անուշ է թվում ձեզ կանչող հեռուն, Բայց դուք կկորչեք ծովերում օտար, Դարձեք՝ ծովանա թող հայոց առուն, Մի՞թե մոր գիրկը նեղ է ձեզ համար... Ախ, մի՞թե նեղ է, որ դուրս եք փախչում, Բայց դուք կկորչեք ծովերում օտար, Ձեր կույր կորուստով իմ հույսն է կորչում՝ Դառնում ծովասույզ մի ջաղացաքար: Դարեր գաղթել ենք, հիմի՞ էլ գաղթենք, Երբ որ ծաղկել է մայր Հայաստանը, - Մայր լեզվի կռվում է ինչո՞վ հաղթենք, Երբ մեծ Մաշտոցի զորքն է նոսրանում: Ո՞վ է ձեր խելքը հեռվից գողանում, Այս ո՞ւր եք չվում մայր հայրենիքից, Մեզ Ավարայրում մենակ եք թողնում, Մի՞թե մայր ազգը սուրբ չէ "ճոխ" կյանքից: Այս ո՞ւր եք փախչում, խելագար ջրեր, Մեր բուռ հողն էլ ծով ծարավ թողած, - Դարձեք, ետ վազեք, որ դարձնենք անմեռ Թեկուզ հայրենի մի խեղճ ջրաղաց: Օտար ծովերն են ձեզնով քաղցրանում, Բայց դառնանում է ծովակն հայրենի, - Ո՞Ւր եք ձեր ոսկի ջրերը տանում, Ո՞Ւր եք մեռցնում լեզուն մայրենի: Մեր ամենասուրբ կռվից եք փախչում, Սուրբ Ավարայրից մեր ամենօրյա, Ձեզ հետ մայրենի լեզուն է կորչում, Վարդանն է ճչում, ես գոչն եմ նրա: Ախ, անմիտ ջրեր, ո՞ւր եք շտապում, Մի՞թե կարոտ են օվկիանները ձեզ, - Դարձեք... Սևանը ձեզ է պապակում, Կանչում՝ Սահարա անապատի պես: Մայրենի լեզուն ինչպե՞ս կարկաչի, Երբ որ չխոսես քո հայոց լեզվով, Երբ աղբյուրի պես՝ ծովերում կորչի, Էլ ո՞վ քեզ կտա Մասիսդ, էլ ո՞վ: Դուք հայոց ազգի հավերժն եք թաղում, Ձեր օրվա կյանքում՝ գրկում օտարի, Ահա թե, հայեր, ինչո՞ւ չի շողում Մասիսի ձյունը՝ թագս վիթխարի: Իմ պանդուխտ ջրեր, զուր եք շտապում, Դարձեք, տուն վազեք, մեր մուրազ ջրեր, Ինչո՞ւ եք օտար կնոջ գիրկ թափում Հայ կույսի բաժին կյանքն ու գանձը ձեր: Ինչո՞ւ Կանադա, ի՞նչ Ամերիկա, Երբ թեկուզ մի բուռ Հայաստանը կա, Տուն աղավնացեք, Նոյի ագռավներ, Կկորչեք, որպես գայլախեղդ գառներ... Մեր ամենօրյա կռվի՞ց եք փախչում՝ Սուրբ Ավարայրից մեր ամենօրյա, Ինչից խռով եք՝ ինձ էլ է տանջում, Գեթ Արարատից խռով միք մնա:
  2. MosJan

    Impressions Of The Day

    http://hyeforum.com/index.php?showtopic=493&view=findpost&p=148700 tes inch eyi man galis um gta eli n@kar tsuyts chi talis bayst linkov batsuma http://hyeforum.com/index.php?app=core&module=attach&section=attach&attach_rel_module=post&attach_id=1314
  3. MosJan

    Impressions Of The Day

    Lets Go home Law Վայ Դլե Յաման ...... Քելե Լաո քելե Յերտանք մեր Յերգիր Flora Martirosian and Michael Stone
  4. MosJan

    Impressions Of The Day

    Partezum Vard e Batsvel.. kspase soxakin.... Jana~~~ inch anush yerga.. es orerum es tesak qaxtser yerg chen grum. el
  5. es inch sev katu a antsel arturi Arjyevits
  6. ARTHUR ABRAHAM LOSES IN DANCING SHOW http://www.armtown.com/img/photo/a1p_en_20100414_2010041419.jpgAfter his recent defeat on the professional ring Armenian boxer Arthur Abraham sustained a "crushing defeat" on the dance floor. Abraham participated in the show Let's Dance organised by RTL TV. During the dance Arthur fell down and received the lowest scores by the jury. Although the results of the poll enabled Arthur to participate in the next round, he declined the opportunity. "I am surprised that this failure coincided with my first defeat in the ring. Anyway, I enjoyed the show," said the boxer. On August 21 Arthur Abraham is scheduled to fight Britain's Carl Froch. In the meanwhile, the boxer will arrive in Armenia on April 24 to commemorate the victims of Great Genocide.
  7. BIRTHS INCREASED IN ARMENIA http://www.armtown.com/img/photo/a1p_en_20100414_201004145.jpgSome 10.689 births were recorded in the Republic of Armenia over the last three months. There were 10.173 births at the same period of 2009. At the same period, 4,429 marriages and 742 divorces were reported in the country compared with the 4,561 marriages and 753 divorces of 2009. The first quarter of 2010 recorded 7,259 deaths against the 7,854 cases of 2009, reports the press service of the Ministry of Justice.
  8. MosJan

    Impressions Of The Day

    es Skype@ inch lav bana Yervan + Sushi + Los angelos 3 way Tuti Oghi testing
  9. My only one fear was that I’d have to inform the relatives about the death of a loved one [ 2008/02/11 | 00:00 ] society Lena Nazaryan“Yesterday was the anniversary of one of our friends, our commander Peto. Some of the guys who knew him got together. We rekindled old friendships and commemorated our commander’s passing.” says freedom fighter Harmik Hovsepyan. “He knew the full name of all the boys by heart and even knew something of their families back home.” the commander’s friend recounts. In the end, Peto sacrificed his own life to save the life of a fellow soldier whom he didn’t even know. Harmik says that, “All the guys really miss those days; the clean and honest friendship that only is born through war and not in peacetime. Your friends meant the world. On those rare occasions when we had a chance to spend some time in Yerevan we quickly started to dream about returning back to Karabakh.” Harmik now resides in Yerevan with his wife and daughter. He is employed as an instructor at the Aspar Arms shooting range. He says that the greatest two gifts he received from the war was the deep friendship of his fellow soldiers and the liberated territories. “I keep in touch with practically all of them. We see each other and get together on various occasions, whether it is someone’s birthday or whatever. And every time we meet we always recollect the past and tell stories of those days. That’s all we really talk about and we never get enough.” In 1988 when the Karabakh issue started to percolate Harmik was serving in the Iranian army. When his stint was up he told friends and family that he was going to Germany on business but actually headed to the Shahumyan region of Karabakh. During the time news that Iranian citizens were going off to defend another country was kept under wraps. Harmik’s family had fled Armenia to Iran after the fall of the First Republic. His parents still reside in Tehran. In Tehran Harmik attended the “Rostom” Armenian school and continued his education at the Marie Manoogian vocational school learning the jewelry trade. The only ones who knew about his decision to go to Karabakh were his mother and wife. After being assigned to one of the detachments organized by the Armenian Revolutionary Federation he was transferred to the Gyulistan forests in the Shahumyan region. His assignment was to train the guys in the detachments based there as well as the local volunteers from the nearby villages. Given that in 1990 fierce fighting hadn’t yet broken out, the time was used to train the local self-defense forces and to get them proficient in the use of firearms. There was a lack of military training and practical experience with the ranks of the local self-defense forces. “We focused on both military and ideological instruction. Every one had to learn how to use a variety of weapons. While many carried firearms they had to be instructed how to correctly use them. A weapon can turn into a instrument for evil if not used to defend one’s own life, his family and country.” After spending seven months in the Shahumyan region Harmik left for Iran to sell his apartment and returned with his wife to Yerevan with the intent of permanently resettling in Armenia. He remained in Karabakh from 1992 till the end of the war there. http://hetq.am/uploaded/image/articles/2008/02/0208-harmik-1.jpgIn October 1992 a special battalion was organized in Shushi to which Harmik was attached. He found himself in Drmbon after the fall of Martakert in 1992. He was contacted and told of the plans to more effectively organize the army’s companies. In May he was transferred to Shushi, which had been already liberated, and as an instructor participated in organizing a special company there. He served as deputy to the Company Commander, Jirayr Sefilyan, till the ceasefire. Harmik says that he had the good fortune to get to know a lot of guys during the war years but that he lost many good friends as well. He quickly opens up a photo album and begins to count off both familiar and unfamiliar names and the nicknames of his comrades. One of them is Tatul Krpeyan who died in the village of Getashen, in the Shahumyan region, in 1991. “I remember Tatul well. He was like a ‘fedayi’ (freedom fighter) from Sasoun – broad-shouldered, with curly hair and a thick moustache. They dispatched him to Getashen, the northern most point in Shahumyan. Not only did he serve as head of the detachment but he also taught in the school there. The role he played wasn’t limited to just fighting…” “I’d like to say a few words about Ashot Bekor as well. At that time food was pretty hard to come by; there was little wheat planted in the fields. A directive from the Karabakh Defense Ministry ordered all bread to be first rationed to the soldiers. Ashot Bekor had a friend called Yashka who would go to the bakeries and bring back bread. The kids in Stepanakert would wait for him outside the bread shop and run after him calling out ‘uncle, give us some bread’. Yashka would always distribute 30 loaves out of the 110 he collected. One day Ashot got angry at Yashka for doing this and said he would go and collect the bread. As it turned out Ashot only returned with 20 loaves of bread out of 110. After that incident Ashot never made the bread run into town nor did he get angry with Yashka ever again.” “We only feared one thing…that suddenly we’d have to inform the relatives about the death of one of our comrades. We feared nothing else…” He closes the album and after a brief pause of silence continues, “Our people were victorious not only on the battlefield but by living as well. The village of Karin Tak came under attack several times. The residents couldn’t move around during the daytime. They celebrated their weddings, buried their dead and even planted the fields in the dark of the night. No one ever left the village and therein lays the secret of our victory.” “Nowadays people are waiting for a certain force to present itself and save them. I remember that at the start of the hostilities people pinned their hopes on the Russians. They’d say that ‘the Russians would never allow such things to happen’. There then came a time when they understood that nobody else would come to their defense. Once they came to this realization the people also won a certain victory of sorts. Today as well, even though we’re not confronted with military hostilities, the struggle for a better life is a type of war to be waged. It is a struggle in which we are all to be held accountable but I don’t see this in our people today. At the very least they shouldn’t remain indifferent regarding the upcoming elections. I don’t want to tell them whom to vote for but they shouldn’t sell their right to do so for money.”
  10. Դեւը [ 2010/02/04 | 11:38 ] Հիմնական թողարկում, հասարակություն Սոնա Ավագյանhttp://hetq.am/wp-content/uploads/2010/02/Dev_04.02.10.jpg«Դեւ. կյանքը, ստեղծագործությունը, պայքարը» գրքի հեղինակ Էվելինա Մելքումյանին ընթերցողները զանգահարում եւ շնորհակալություն են հայտնում, որ գրքի միջոցով ճանաչել են Դավիթ Սարապյանին` Արցախյան պատերազմի ազատամարտիկ Դեւին: Դավիթը հայտնի ճարտարապետ, 60-ականներին Երեւանի գլխավոր ճարտարապետ Էդուարդ Սարապյանի եւ Հայաստանի առաջին կին կիբեռնետիկոս-գիտնական Էմմա Սարապյանի միակ երեխան էր: Այսօր` փետրվարի 4-ին, Դավիթի ծննդյան օրն է` 44-ամյակը: Գրքում ամփոփված են Դավիթի պատմվածքները, բանաստեղծությունները, իսկ գրքի առաջին մասում Էվելինա Մելքումյանն ինքն է պատմում Դավիթի մասին: Նա գրքի առաջին մասն անվանել է «Նուրբ հոգու տեր հերոսը», քանի որ Դեւի մեջ համատեղվում էին տարբեր, թվում է թե իրար հակասող բաներ: «Զարմանալի ձեւով մի մարդու մեջ կարող էին պարունակվել եւ շատ նուրբը, եւ բարին, եւ ռոմանտիզմը: Իդեալիստ էր ինքը: Եթե իդեալիստ չլիներ, -9 կարճատեսությամբ կգնա՞ր բանակ: Երբեք չի եղել, որ նա տուն գա` առանց մոր համար թեկուզ դաշտային ծաղիկներ հավաքած: Նա պաշտում էր ծաղիկը: Եվ դրա հետ մեկտեղ թշնամու նկատմամբ կարողանալ այդպես ահեղ լինել, այդպիսի կարծր զինվոր լինել, այդպես դիմադրել, այդպիսի կամքի ուժ»,- ասաց էվելինա Մելքումյանը: Նա ընդգծեց, որ երբեք չպետք է մոռանալ, որ Դավիթը շատ երիտասարդ էր` ընդամենը 26 տարեկան: Բայց նրա ընկերներին միշտ թվում էր, որ նա իրենցից անհամեմատ մեծ է: Էվելինա Մելքումյանը երկար տարիներ աշխատել է Դավիթի մոր հետ եւ Դավիթին ճանաչում է փոքր հասակից: Տիկին Մելքումյանն ասում է, որ Դավիթը դեռ փոքրուց առանձնացել է. երբ դպրոց ընդունվելիս ուսուցիչը հարցրել է, թե ինչ հեքիաթ գիտի, Դավիթն առաջարկել է պատմել Բեռլինի գրավման մասին: «Ամբողջ դպրոցը ուղղակի պաշտում էր իրեն: Ընկերները շատ էին սիրում իրեն: Նա պաշտպան էր իր էությամբ, բնությամբ, իր աշխարհայացքով. պաշտպանում էր ընկերներին, թույլերին»,- ասաց տիկին Մելքումյանը: Դավիթի ննջասենյակում կախված էր Պատմական Հայաստանի մեծ քարտեզը: Քարտեզին նայելիս նա միշտ ցավում էր, թե ինչու այդ Հայաստանից մնաց այսքան փոքր ու չնչին հողամաս: «Բայց չէ՞ որ կարելի էր ինչ-որ բան անել, պետք էր, չէ՞, ինչ-որ բան անել, չթողնել, որ այդպես լինի»,- ասում էր Դավիթը: Դպրոցն ավարտելուց հետո Դավիթն ընդունվեց Պոլիտեխնիկական ինստիտուտի կիբեռնետիկայի բաժին: Նա ուսումը կիսատ թողեց եւ գնաց բանակ: Իսկ վերադառնալուց հետո չշարունակեց ուսումը: Զբաղվում էր արեւելյան մարտարվեստով. այս սպորտաձեւն էր ընտրել գրեթե բոլոր մարզաձեւերը, անգամ ալպինիզմ ու սուսերամարտ փորձելուց հետո, եւ ինքն էր մարզում երեխաներին: Դավիթը ստեղծագործել սկսել է դեռ դպրոցից: Նա գրում էր ռուսերեն եւ շատ ափսոսում, որ հայկական կրթություն չի ստացել: «Վարազդատ Արքա» համակարգչային խաղի սցենարը, որը Դավիթը գրել էր մեկ գիշերվա ընթացքում, միջազգային մրցանակ ստացավ: Դավիթի զոհվելուց 15 տարի անց հրատարկված գրքում Էվելինա Մելքումյանը ամփոփել է այն բոլոր ստեղծագործությունները, որոնք կարողացել է գտնել Դավիթենց տանը: Դեւի պատմվածքները գրված են չափազանց անկեղծ եւ հումորով, ինքնահեգնանքով: 18 տարեկանում նա խորիմաստ բանաստեղծություններ է գրել: «Նա գրում էր ոչ երկար, շատ լակոնիկ, պարզ ոճ ուներ, բայց շատ գրավիչ, շատ տպավորիչ է, երբեք քեզ չի ձանձրացնում իր ոճը: Մինչեւ 24 տարեկանը նա ինչ գրեց, գրեց, բայց այդպես գրել, այդպիսի հասուն, գրական բարձր մակարդակով արձակ ստեղծել, ինչպես ինքը ստեղծեց. կարդացողը երբեք չի մտածի, որ այդ ամենը գրել է այդքան երիտասարդ մի տղա, կմտածի, որ կյանքի փորձ ունեցող մի մարդ է գրել»,- ասաց Էվելինա Մելքումյանը: Դավիթը կինոսցենարի վերածեց իր «300 վայրկյան» վեպը: Սցենարն այնքան հաջող էր, որ Օդեսայի կինոստուդիան հաստատեց այն նկարահանման համար: Բացի իր կինոսցենարից` Դավիթը Օդեսայում մասնակցում էր մեկ այլ ֆիլմի նկարահանումներին` որպես երկրորդ ռեժիսոր: «Նա ոչ միայն գրականության, այլեւ կինոյի ասպարեզում կկարողանար շատ մեծ բարձունքների հասնել եւ որպես ռեժիսոր, եւ որպես սցենարիստ: Իր մոտ ամեն ինչ լավ էր պատերազմից առաջ: Նա շրջագայում էր, գրում էր, հետաքրքիր մարդկանց` դերասանների, ռեժիսորների հետ էր շփվում, հոյակապ կյանքով էր ապրում եւ կարող էր շարունակել, եթե չլիներ Դավիթ»,- ասաց տիկին Էվելինան: Ազատագրական պատերազմի սկսվելուն պես Դավիթը թողեց կինոսցենարը, իր վեպի հիման վրա ֆիլմ նկարահանելու երազանքը, տնից տարբեր իրեր վաճառեց, զենք գնեց: Սկզբում նա կռվում էր Լեոնիդ Ազգալդյանի ջոկատում, իսկ հետո` «Տիգրան Մեծում»: Էվելինա Մելքումյանն ասում է, որ Դավիթի որոշման վրա մեծ ազդեցություն է ունեցել Լեոնիդ Ազգալդյանը, ով աշխատում էր Դավիթի մոր հետ եւ ընտանիքի մտերիմ ընկերն էր: Գիտնական ֆիզիկոս Լեոնիդ Ազգալդյանը ստեղծեց «Անկախության բանակը», որը ոչ մի պարտություն չի կրել: «Լեոնիդը 25 տարով Դավիթից մեծ էր, եւ ծնված օրվանից Դավիթին ճանաչում եւ շատ սիրում էր: Մանկուց ինքը Դավիթին սովորեցնում էր ամեն ինչ` եւ կրակել, եւ կռվել: Նույնիսկ մի պատմվածքում Դավիթը գրում է, որ Լեոնիդը իր ծնոտն էր ինձ առաջարկում` աջով հարվածը փորձելու համար: Եվ երբ մեծացավ Դավիթը, նրանք արդեն ընկերացան: Նրանք շատ նման էին իրար. երկու ահավոր բարձր թռիչքի մարդիկ էին: Նրանք նաեւ արտաքնապես էին նման իրար. երկուսն էլ շատ բարձրահասակ էին, օժտված էին առնական գեղեցկությամբ»,- ասաց Էվելինա Մելքումյանը: «Տիգրան Մեծը» մասնակցում էր Շահումյանի, Գետաշենի, Հադրութի պաշտպանությանը: «Շահումյան գնալուց հետո Դավիթը ինչքան գալիս էր Երեւան, ասում էինք. «Դավիթ, էլ մի գնա, խնդրում ենք քեզ»: Ինքը մեզ ասում էր. «Դուք չեք պատկերացնում` Շահումյանում ինչ վիճակ է: Եթե դուք մի անգամ տեսնեք այդ մարդկանց աչքերը, ինձ կհասկանաք»: Մենք խնդրում էինք, ասում էինք. «Դավիթ ջան, դու արդեն պայքարեցիր: Մայրդ մենակ է մնալու. դու իր միակ տղան ես»: Չնայած նա մորը պաշտում էր, բայց ասում էր. «Չէ, հնարավոր բան չէ դա, ես մինչեւ վերջ պետք է պայքարեմ»»,- ասաց Էվելինա Մելքումյանը: Դավիթը հատուկ նշանակության հետախուզական փոքր խումբ էր ղեկավարում: Նրան էին վստահում ամենաբարդ ու վտանգավոր առաջադրանքները: Նա 4-5 զինակիցների հետ կարողանում էր թշնամու վրա այնպիսի տպավորություն թողնել, թե մեծ ջոկատ է հարձակվել: Իսկ մարտերից մեկի ժամանակ Դեւը 4 ժամ շարունակ միայնակ է կռվել մեծաթիվ օմոնականների դեմ եւ կարողացել մարտի դաշտից դուրս բերել վիրավոր ընկերոջը: Ադրբեջանցիները Դավիթին Ահեղ Դեւ էին ասում: Դավիթի ամենակարեւոր եւ հայտնի օպերացիան Հադրութի շրջանի Տող գյուղի ազատագրումն է: Արկադի Տեր-Թադեւոսյանը` Կոմանդոսը, բազմիցս նշել է. «Եթե ինձ պատմեին, որ դա հնարավոր է, ես չէի հավատա, բայց Դավիթը դա արեց: Դա ֆանտաստիկ տարբերակ էր, եւ հենց ինքը` օպերացիան, դարձավ ֆանտաստիկ իրականություն: Նա իմ լավագույն հրամանատարներից էր»: Տողը Դավիթի մոր գյուղն էր. այնտեղ դարեր շարունակ ապրել էին նրա նախնիները` Պողոս-Բեկ եւ Դանիելբեկ Փիրումյանները: Դավիթի պապական տունը ադրբեջանցիները շտաբի էին վերածել: Դավիթը մեն-մենակ գիշերով մոտեցավ տանը, բարձր կանչեց օմոնի պետի անունը: Երբ վերջինը մոտեցավ լուսամուտին, Դավիթը նրա վրա նետեց նռնակները, եւ տունը պայթեց: Հետո նա մեկ այլ տուն էլ պայթեցրեց: Գյուղում իրարանցում սկսվեց, ինչից հետո ազատամարտիկները գրոհեցին եւ ազատագրեցին Տողը: Էվելինա Մելքումյանն ասում է, որ Դավիթը երջանկությամբ էր պատմում Տողի ազատագրման մասին: Սա միակ անգամն է եղել, որ նա պատմել է պատերազմի դաշտում իր ունեցած հաջողության մասին. նա միշտ խուսափում էր այդ թեմայից: «Վերջին անգամն էր, որ Տողից եկավ: Երջանիկ էր շատ: Եվ ասում էր. «Մայրիկ, քո գյուղն ազատագրված է, հիմա պետք է մտածեմ հայրիկի հարազատ հողը` Էրզրումը, ազատագրելու մասին»,- ասաց Էվելինա Մելքումյանը: Հայրական կողմից Դավիթի նախնիներն էին Պետրոս Ադամյանը, Կարո Հալաբյանը: Տողը ազատագրվել է 1991 թ. հոկտեմբերին, իսկ դեկտեմբերին Դավիթը զոհվել է Թոդանում: Տիկին Էվելինային զարմացնում է այն, որ մինչեւ հիմա որեւէ հուշարձան չկա Տողում` Դավիթին նվիրված: Դավիթի հարազատ` Ջոն Կիրակոսյանի անվան դպրոցում Դավիթ Սարապյանին նվիրված անկյուն, նրա անվան ռազմագիտության կաբինետ եւ դասարան կան: Առաջ դպրոցը Դեւի երկրորդ տունն էր, իսկ այժմ առաջինն է: Նրա մայրը` Էմմա Սարապյանը, Դավիթի 6 մարտական ընկերներին էր կտակել իրենց տունը, որպեսզի այնտեղ լինի Դավիթ Սարապյանի եւ նրա հոր` Էդուարդ Սարապյանի տուն-թանգարան: Սակայն դեկտեմբերի 10-ին` Դավիթի զոհվելու օրը, «Արարատ» հեռուստաալիքով հեռարձակված «Ճառագայթ» հաղորդումից պարզ դարձավ, որ տիկին Էմմայի մահից հետո Դեւի 6 «ընկերները» վաճառել են տունը: Դպրոցի ռազմագիտության կաբինետում պահվում են Դեւի որոշ անձնական իրեր, նրա ստեղծագործությունները` պատմվածքներն ու նկարները, հին Հայաստանի այն քարտեզը, որը միշտ կախված էր նրա ննջասենյակում: Տես նաև՝
  11. Զոհված ազատամարտիկի հայրը չհամաձայնեց, որ գյուղը որդու անունով կոչվի [ 2010/02/24 | 13:53 ] Հիմնական թողարկում, հասարակություն, մարզեր Սոնա Ավագյանhttp://hetq.am/wp-content/uploads/2010/02/henrik-hovhannisyan_24.02.1.jpgՓետրվարի 20-ին Արագածոտնի մարզի Ուջան եւ Սասնաշեն գյուղերում նշվեց ազատամարտիկ Հենրիկ Հովհաննիսյանի ծննդյան 57-ամյակը: Հենրիկի մարտական ընկերները, համագյուղացիները, ընտանիքի անդամները ծաղիկներ դրեցին Ուջանում նրա հիշատակին կանգնեցված հուշարձանին: Ուջանում իրար կողքի 4 հուշարձան կա` կանգնեցված Արցախյան պատերազմին մասնակցած ուջանցի զոհված ազատամարտիկներ Հարություն Հարությունյանի (Բժիշկ Հարութ), Հենրիկ Հովհաննիսյանի ու Նորայր Հարությունյանի, ինչպես նաեւ Ցեղասպանության զոհերի հիշատակին: Հենրիկի կինը` տիկին Սվետան, հիշում է, թե ինչպես ամուսինը որոշեց մասնակցել ազատագրական պատերազմին. «88 թվի փետրվարի 20-ին նստած էինք հարսանիքի, հարսանիքի տեղը լսեց, որ հանրահավաք է Արցախյան հարցի շուրջ, լավ եմ հիշում այդ օրը: Ես նստած էի, իսկ ինքը հարսանիքի ժամանակ թողեց գնաց հանրահավաքի: Ու էդտեղից սկսվեց իր շարժումը: Անընդհատ կռիվների մեջ, տանը չէր ուզում մնար: Երբ ասում էինք` մնա, ասում էր` չէ, հանգիստ կյանքով ապրում եք, չգիտեք` էնտեղ ինչ է կատարվում»: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/02/t-hovhannisyan_24.02.10.jpgՀենրիկ Հովհաննիսյանը մասնակցել է Մեղրիի, Գորիսի, Երասխավանի, Նոյեմբերյանի սահմանամերձ շրջանների ինքնապաշտպանական կռիվներին, Շուշիի ազատագրմանը: «Տեսաերիզները երբ ցույց են տալիս Շուշիի ազատագրումը, առաջինը, որ ԲՄՊ-ի վրա նստած ձեռքով անելով գնում է, ինքն է: Ես իրեն հիշում եմ, 6 տարեկան էի: Հիշում եմ` որ նստեցնում էր իր գրկին, բեղերի հետ խաղում էի»,- ասաց Տարոնը: Հենրիկ Հովհաննիսյանը նրա հորեղբայրն է: 1992 թ. դեկտեմբերին ազատամարտիկը զինվորագրվել է նոր ձեւավորված ՀՀ առաջին պետական բանակին: Եղել է վաշտի հրամանատար, գումարտակի հրամանատարի առաջին տեղակալ: Հենրիկը մասնակցել է Մարտակերտի շրջանի Սարսանգի ջրամբարի, Կուսապատ, Մեծ շեն եւ այլ գյուղերի, Ֆիզուլիի, Հորադիզի ազատագրմանը: «Սարսանգի ջրամբարի մասին պատմում էր, որ ընկել են ահավոր շրջապատման մեջ: Ինքը մութ գիշերով շրջապատումից հանել է զինվորներին: Բայց ոչ մի անգամ Սարսանգի ջրամբարի շրջապատման մասին չեն էլ պատմում, ոչ մի անգամ»,- ասաց տիկին Սվետան: Նա ապրում է Ուջանում իր միջնեկ որդու, նրա ընտանիքի եւ փոքր որդու հետ: Ասաց, որ աշխատանք լինելու դեպքում հաճույքով կաշխատեր: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/02/hovhannisyanner_24.02.10.jpg Տիկին Սվետան նշեց, որ 3 որդիներից կրտսերը` Դավիթը, ընդամենը 3,5 տարեկան էր, երբ հայրը զոհվեց. «Փոքր տղաս (էստեղ չի Դավիթը` բանակում է, բայց հոր կապակցությամբ Սասնաշեն է եկել) 3 տարեկան էր, կռվի ժամանակ Հենրիկը մոռացել էր դեմքը, ասում էր. «Ինչ անում եմ, չեմ կարողանում էդ երեխու դեմքը բերեմ հիշողությանս մեջ»: Վերջը, էդ վերջին կռվին իր նկարը դրեց անձնագրի մեջ, հետը տարավ»: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/02/g-azatyan_24.02.10.jpgՈւջանցի ազատամարտիկ Գրիգոր Ազատյանը մինչ Շուշիի, Լաչինի, Քարվաճառի ազատագրման մարտերին մասնակցելը, Հենրիկի հետ մասնակցել է Նոյեմբերյանի, Իջեւանի, Դիլիջանի, Գորիսի, Մեղրիի շրջանների ինքնապաշտպանությանը: Նա նշեց, որ դեռ հանրահավաքների ժամանակ Ուջանից մոտ 60-70 հոգի է հերթափոխով մասնակցել Հայաստանի սահմանամերձ վայրերի ինքնապաշտպանությանը: «Այսօր որ ասում են` սրան տվին հերոսի կոչում, բայց դա մի հատ «ջիպավոր» է կամ եսիմ ով է, դրան չարժի տալ: Իսկ Հենրիկի նման մարդկանց կարելի է հերոսացնել եւ մեր փոքր երեխեքին դաստիարակել Հենրիկի ոգով: Մինչեւ Արեւմտյան Հայաստան նպատակն էր տեսնել»,- ասաց Գրիգոր Ազատյանը: Նա հավելեց, որ Ցեղասպանության կամ ազատագրված հայկական տարածքների հարցում թշնամուն որեւէ զիջում անելը անընդունելի է համարում: «Եթե մեկը կա, որ հող պիտի տա կամ Ցեղասպանություն ուրանա, նա էս ազգի դավաճան է, համար առաջին դավաճանն է: Եթե թուրքին մենք համարում ենք թշնամի, ուրեմն էդ մարդը, էդ հայը, որը կտա էդ տարածքը, ինչ-որ մի բան կանի, թշնամիների թշնամին է, թուրքից առավել է ինձ համար»,- ասաց Գրիգոր Ազատյանը: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/02/azatamartikner_24.02.10.jpg Հենրիկ Հովհաննիսյանը զոհվել է 1994 թ. հունվարի 3-ին Մարտակերտի տարածքում` Հակոբ կամարի բարձունքի ստորոտում մարտը ղեկավարելիս: Նրա ավագ տղան` Արթուր Հովհաննիսյանը, ով 2000 թ.-ից զինվորական է, ասաց, որ եւ ուջանցիները, եւ սասնաշենցիները, ցանկացել են, որ ազատամարտիկը հենց իրենց գյուղում հուղարկավորվի: «Սկզբից ասեցին` բերենք պապայի դին Ուջանում դնենք, հետո ասեցին` չէ, տանենք Սասնաշեն` ծննդավայրը, մի օր մնա էնտեղ: Պապայի ծննդավայրը Սասնաշենն է: Տարանք էնտեղ, ճանապահը փակեցին գյուղացիները, չթողեցին, ասեցին, որ մեր գյուղի ծնունդն է, մեզ մոտ էլ պիտի հուղարկավորությունը կատարվի: Երեք օր երկու գյուղ իրար հետ բանավիճում էին, թե որտեղ պիտի թաղումը անեն: Պապիի առաջ խնդիր էին դրել սասնաշենցիները` «որ հանկարծ Հենդոյի դին էստեղից տարան, ազգդ կհավաքես, էս գյուղից կգնաս»: Դրա համար ուջանցիները, արդեն այդ պայմանը իմանալով, հետ կանգնեցին: Ու հուղարկավորությունն էլ Սասնաշենում եղավ»,- ասաց Արթուր Հովհաննիսյանը: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/02/h-hovhannisyan_monument_24..jpgՓետրվարի 20-ին ազատամարտիկի հարազատները, մարտական ընկերներն ու համագյուղացիները ծաղիկներ դրեցին նաեւ Սասնաշենում նրա հուշարձանի մոտ: Ազատամարտիկի հայրն ու եղբայրը այժմ էլ Սասնաշենում են ապրում: Տարոնը կարծում է, որ հորեղբոր իսկական վեհությունը Սասնաշենի հուշարձանում է երեւում: Սասնաշենում եւս իրար կողքի մի քանի հուշարձան կա. Հենրիկի հուշարձանի կողքին կանգնեցված են Ցեղասպանության զոհերի, Հայրենական պատերազմում զոհված սասնաշենցիների եւ սասնաշենցի ազատամարտիկ Ստեփան Մելքոնյանի հուշարձանները: Ստեփանը տեղափոխվել էր Քարվաճառ եւ մահացել է պատերազմից հետո` 2002 թ.: Հուշարձանի տեղում նախկինում Հովհաննիսյանների տունն է եղել: «Ես Սասնաշենում եմ ծնվել: Ու հենց սա հորս տան տեղն է: Էստեղ մեր հին տունը քանդեցին, հուշարձանի համար տեղ արին, ինձ տարածք տվեցին գյուղի էն կողմը»,- ասաց Հենրիկի հայրը` 81-ամյա Հովհաննես Հովհաննիսյանը: Նա նույնպես մասնակցել է Արցախյան պատերազմին, սակայն Հենրիկից առանձին, եւ հայր ու տղա իրար չեն հանդիպել ռազմադաշտում: Իսկ մյուս որդին` Նվերը, պատերազմի ժամանակ կազմակերպել է գյուղից սննդամթերքի տեղափոխումը Արցախ: «Ես սկզբից չեմ գնացել ռազմաճակատ, որ սկսվավ, Հենդոյի նման միշտ չեմ եղել, գնացել-եկել եմ: Հենդոն որ գնում էր, երեխաները փոքր էին, ասում էի. «Հենդո, դու մի գնա, ես գնամ. ես արդեն թոռ ունեմ»: «Չէ,- ասում էր,- դու մի գնա, ես գնամ, դու երեխեքին կպահես»: Դաշնակցության ջոկատում եմ եղել ես: Ես առաջին անգամ գնացել եմ ֆրոնտ, որսորդական հրացաններ էին, էն էլ ոչ բոլորը ունեին: Ու 89 թվի նոյեմբերին գիշերով գնացել ենք Նախիջեւանի սահմանի վրա` Վայքի ռայոնը»,- ասաց Հովհաննես Հովհաննիսյանը: Նա համոզված է, որ եթե Ադրբեջանը կարողանա օկուպացնել Արցախը, ապա հաջորդը արդեն կգրավի Գորիսն ու Հայաստանի մյուս շրջանները: Չնայած մեծ տարիքին` նա անգամ անդամագրվել է Մահապարտների ջոկատին: «Մտա, ընդունվա, մի հատ երեւանցի Կարո կար, ինքն էլ էնտեղ էր: Էդ ժամանակ որ գնացի արդեն մահապարտ գրվա, չէին ընդունում: Կարոն ասեց. «Այ մարդ, 2 հատ ջահել արժի»: Վերջը ընդունեցին: Հետո Հենդոն եկել էր, իմացել, որ ես էստեղ եմ գրվել, էդ Կարոյին էլ համոզել էր, ինձ միջից հանել էին, որ «ես էլ գնամ, պապան էլ գնա` մեր երեխեքին ո՞վ կպահի»»,- ասաց Հովհաննես Հովհաննիսյանը: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/02/sasnashenciner_24.02.10.jpg Հենրիկի զոհվելուց հետո սասնաշենցիները ցանկացել են գյուղը Հենրիկավան վերանվանել, սակայն հայրը չի համաձայնել: «Էստեղ եղավ էդպիսի խոսք, բայց ոչ մեկը համաձայնություն չտվեցին, ես չհամաձայնվեցի: Հենդոն իմ տղան էր, բայց Սասունը մեր բոլորիս հայրենիքն է, մենք սասունցի ենք: Սասնաշեն նշանակում է, որ Սասուն կա, պիտի գնանք Սասուն: Դրա համար չհամաձայնվեցի: Ինչքան խելք մարդ կար, չհամաձայնվեց: Իսկ ով չէր հասկանում էդ խորությունը, համաձայնվեց: Բայց ես ու Հենդոյի փոքր եղբայրը չհամաձայնվեցինք»,- ասաց Հովհաննես Հովհաննիսյանը: Փոխարենը գյուղի դպրոցն է 1994 թ.-ից կրում Հենրիկ Հովհաննիսյանի անունը: Տարոնը, ով այժմ ասպիրանտ է, դպրոց է ընդունվել հենց հորեղբոր զոհվելու տարուն: «Հորեղբորս դպրոցը ռեգիոնի ամենալավ դպրոցն է: Թանգարան, ամեն ինչ կա դպրոցի ներսում` իր նկարով, գործերով: Շրջանում ամենաշատ դիմորդներ մեր գյուղն է տալիս: Լավ, զարգացած գյուղ է: Game zone նույնիսկ ունի երեխեքի համար: Մշակութային բոլոր միջոցառումներին մասնակցում են. էնպես չի, որ հեռու է քաղաքից, ուրեմն բան չկա»,- ասաց Տարոնը: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/02/h-hovhannisyan_24.02.10.jpgՓետրվարի 20-ին դպրոցում Հենրիկ Հովհաննիսյանին ԵԿՄ վարչության նախագահի հրամանով հետմահու հանձնվեցին պատվոգիր ու հուշամեդալ: Պատվոգրով պարգեւատրվեց նաեւ Հենրիկի հայրը` Հովհաննես Հովհաննիսյանը: Այնուհետեւ դպրոցի աշակերտները ազատամարտիկին նվիրված ցերեկույթ ներկայացրին: Լուսանկարները` Հակոբ Պողոսյանի
  12. Petros Ghevondyan: The Name of This Fallen Karabakh Fighter Lives on [ 2010/03/22 | 16:16 ] Feature Stories society Sona Avagyanhttp://hetq.am/wp-content/uploads/2010/03/22_03-peto.jpgFriends of much loved commander name their boys “Peto” in his memory “I never fought. I was in Karabakh a few times and occasionally accompanied the guys not only Peto. The first time I went to Karabakh was in ’89, to the Hadrut region. I don’t have a military resume, per say. You can say that I never engaged in any military actions,” stated Gagik Ghevondyan, brother of Petros (Peto) Ghevondyan. One of Peto’s friends, present at the conversation, noted that Artsakh war hero Peto would probably have described things the same way – “You can probably say I didn’t participate in the war.” In reality, Gagik also fought in the war and also took photographs on the front. Gagik’s son, Vardan, was 14 when he went to Shushi during the bombardment by the Azeris. http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/03/22_03-gagik.jpg“After hitting the plane, when Peto returned home (it’s natural that one day he’d return, right?), after we embraced and sat down in the house, he expected questions about him downing the plane. So he asked, ‘Do you want me to tell the story?’ We answered, of course. So Peto told us the story of how Pavlik fired on the Turks’ equipment. He told us all this,” said Gagik Ghevondyan. Peto never spoke of his exploits. Moreover, he asked his family never to tell anyone where he was going. Gagik said that none of his brother’s close friends ever boasted about being a fighter and no one ever saw them carry a weapon here during the war even though they had guns. Anahit, Peto’s sister, who is an officer at the Recruitment Division at the military headquarters, noted that her mother never even saw the boys in uniform. Anahit doesn’t have a military education. She started out working in the personnel department and got accustomed to the idea of working in the army with some difficulty. Peto told her, “Of course you must go.” Many boys from Proshyan volunteered Petros Ghevondyan was born in the village of Proshyan in 1964. Gagik added that many from the village volunteered for the war. “And who won the Karabakh war? The young guys, almost adolescents. The teenagers would flee the villages and head off to the war in Karabakh. I prayed that nothing would happen to them. When are guys were training, I’m talking about the older guys, 20-25, Peto, Karot and the others, the younger village kids would get envious by watching them and they too started to train. Take Artak for example. He was young and wanted to go. You couldn’t stop him. The poor kid was killed in the war,” Gagik recounted. http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/03/22_03-peto-2.jpg From 1989 onwards, Petros Ghevondyan actively participated in the defense of Armenia’s border villages and all across the territory of Artsakh in the liberation war. In January, 1993, he downed an enemy supersonic MIG-25 fighter. He handed over the prize money awarded by the Artsakh army to the families of friends killed in combat. In 1994, Peto and a small group of confidants headed to Karvatchar, to the Omar Pass, to come to the aid of a defense unit there. He drafted and executed a plan to liberate the pass. From 1992 onwards, Peto served as the deputy commander of a special combat unit. http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/03/22_03-peto-1.jpg Reflecting on the Shushi special unit, Gagik noted that, “In terms of its size, the amount of territory liberated and its losses, our unit had no equal on the field.” “The command staff of Jirayr Sefilyan, Petros Ghevondyan and Romik Margaryan did all in their power to minimize battlefield losses. Each death of one of our guys was a terrible loss for us. That’s why the commanders themselves did much of the reconnoitering. That’s why we had more casualties in our command staff,” Gagik added Gagik noted that providing names during interviews was a thankless task since there were so many who gave their lives in the war. Peto’s 82 year-old father, Arshaluys Ghevondyan, said that his son never wished to remain at home, even while injured. http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/03/22_03-arshaluys.jpgPeto’s father never told son “not to go” “I never told him not to go. Of course, despite the reprimands of a parent, if the boy wants to go, he will. And Peto did go,” said Mr. Ghevondyan. Anahit added, “There’s no mother alive who willingly sends her son off to battle. My mother resisted as well but she knit two pairs of mittens in two nights. One pair for Gago and the other for Peto.” One of Peto’s war buddies, Artur Muradyan, pointed out that Peto would carry out the most dangerous reconnoitering work himself and later lead his troops on. http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/03/a-muradyan_22.03.102.jpg“He’d be in the lead, followed by the rest of us. Out there, the distinction between soldier and officer didn’t exist. We got the job done as a bunch of human beings thrown into battle,” Artur said. Artur went off as a volunteer when he was just 17. He fought in the Shushi special unit from 1993 till the ceasefire. He now resides in Proshyan and works as an electrical repairman. He has two school aged children. Gagik Ghevondyan remarked that back then, the freedom fighters never imagined that things in Armenia would turn out as they have. They expected Armenia to be well on the road to development. Rather, they view Armenia today as a country ripe for flight. Karabakh vets say current situation in Armenia needs “fixing” “Who leaves their home today? Those in search of something. If they find that something here, they’d bring it back home. But it’s not to be found here. This is why people move a bit further away. After a while they even forget why they went so far. They stay and stay, bury their problems and grow old. Sadly, we are losing in terms of quality and quantity throughout the world. They come here, climb Aragatz and proclaim, ‘Oh my, we ate khash (cow’s feet). It was delicious.’ But if you were to tell these folk to build a kebab or khash restaurant on a mountain top in Yosemite National Park, they’d respond, “Are you crazy or something?’ Here it’s acceptable and I can’t figure it out. Building a coffee house right next to the ruins of Amberd is a “good” thing. But such things are a national disgrace. The khash joint on Mt. Aragatz is a scandal not an honor. I’m not grumbling or shedding any tears but this is the sad reality. We won the war but the outcome is still somewhat cloudy,” Gagik said. After the war, Gagik relocated to Artsakh and stayed there till 1998. Today, he’s temporarily moved to the United States. At the same time, he’s still optimistic about the future, otherwise, as he notes, “I’d pack up my bags and leave.” “It’s not like I was very happy and now I’m disappointed or that I had dreams that were never fulfilled. My discouragement doesn’t taking the form of weeping. This is the reality we face today. There are ways to change things. I’m not one to sit and mope. We must work at it,” he says. Peto posthumously decorated “Artsakh Hero” Peto was killed in action on February 14, 1994 in Karvatchar. There was a wounded soldier alone on the battlefield. The army ambulance refused to advance because the road had been mined. Peto got behind the wheel and picked up the wounded man. He died from a mine blast. “It had been snowing and conditions were awful. The guys found his leg later on. We had to decide whether to bring the leg back to Armenia and bury it with him in the grave or not. I made a decision – He left his leg in Karabakh, let it stay there. We brought the leg back to Shushi and it was later buried with ceremonial honors at the military unit in Srkhavend. It’s still there under a stone cross and his bust,” said Gagik. The schools in Proshyan and Yeghegnut were renamed in Peto’s honor. In 2007, a classroom at the Yerevan State University’s Radio-Physics Faculty, where Peto studied, was opened bearing his name. In 1994, Hamlet Gevorgyan’s book “Peto” was published. A new generation of Peto’s In 2001, Petros Ghevondyan was posthumously awarded the title of “Artsakh Hero”. Gagik says that the decoration belongs to the entire unit in which his brother and the other guys fought. Peto’s sister remembers the day when the NKR President handed her the decoration. “Vardan was with me. I really wanted the president to hand it to a man but they didn’t give it to Vardan. The president said – No, I must hand it to his sister,” recounts Anahit. http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/03/22_03-anahit.jpg10 months ago Gagik became a proud grandfather. They named the boy Petros. Many of Peto’s war buddies have also named their sons in his honor. Anahit said, “When the new baby was born I called up Hovsep, one of our friends to tell him the good news. Believe it or not he replied, ‘Guess what? We’ve also had a new addition to the family. Our Peto was also born today.’” Hovsep’s boy is now grown. But he was born on the same day as Gagik’s grandson. Jiro’s boy is named Peto and so is Artashin’s boy and there are many others. As far as I know, all these Peto’s take after the original; proud and strong. Photos by Hakob Poghosyan
  13. Պետոն [ 2010/03/22 | 16:16 ] Հիմնական թողարկում, հասարակություն Սոնա Ավագյանhttp://hetq.am/wp-content/uploads/2010/03/22_03-peto.jpg«Ես չեմ կռվել: Երբեմն եղել եմ Ղարաբաղում, երբեմն ուղեկցել եմ տղերքին, ոչ միայն Պետոյին: Ես առաջին անգամ Ղարաբաղ գնացի 89-ին, Հադրութի շրջան: Ես մարտական այդպիսի կենսագրական չունեմ: Կարելի է ասել` մարտական գործողություններին չեմ մասնակցել»,- «Հետքի» հետ զրույցում ասաց Պետրոս Ղեւոնդյանի (Պետո) եղբայրը` Գագիկ Ղեւոնդյանը: Պետոյի` զրույցին ներկա ընկերներից մեկը նշեց, թե Արցախի հերոս Պետոն էլ, հավանաբար, նույն կերպ կասեր. «Երեւի չեմ մասնակցել պատերազմին»: Իրականում Գագիկը եւս մասնակցել է պատերազմին: Նա նաեւ պատերազմի ժամանակ նկարահանումներ է արել: Գագիկի որդին` Վարդանը, 14 տարեկանում գնացել է Շուշի եւ քաղաքում է եղել հրետակոծության ժամանակ: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/03/22_03-gagik.jpg«Ինքնաթիռը խփելուց հետո, երբ Պետոն տուն եկավ (դե, բնական է, մի օր պիտի տուն գար, չէ՞), ողջագուրվելու պահից հետո նստել ենք տանը, եւ գիտի` հիմա պիտի հարցեր լինեն ինքնաթիռից, խփելուց: Ասում է. «Ուզո՞ւմ եք պատմեմ, թե ինքնաթիռը ոնց խփեցի»: Դե, իհարկե, ուզում ենք, որ պատմի: Եվ ինքը պատմեց, թե ինչպես Պավլիկը ականանետով արկը նետում է թուրքերի տեխնիկայի վրա: Ինքը սա պատմեց»,- ասաց Գագիկ Ղեւոնդյանը: Պետոն երբեք չի խոսել իր արածների մասին: Ավելին, նա ընտանիքի անդամներին խնդրում էր ոչ ոքի չասել, թե ուր է գնում: Գագիկ Ղեւոնդյանի խոսքերով` իր շրջապատի տղաներից ոչ ոք չի թմբկահարել ազատամարտիկ լինելը, ու պատերազմի ժամանակ այստեղ ոչ ոք նրանց ձեռքին զենք չի տեսել` չնայած միշտ էլ ունեցել են զենք: Պետոյի քույրը` Անահիտը, ով Գլխավոր շտաբի կազմզորահավաքային վարչության սպա է, նշեց. «Մայրս նույնիսկ համազգեստով չի տեսել տղաներին: Դրա համար երբ մեզ արդեն պարտադրում էին համազգեստ հագնել, ասում էի. «Աստված, այս եղբայրներիս կողքին ես ո՞նց համազգեստ կրեմ»: Անահիտը կրթությամբ զինվորական չէ, սկզբում աշխատել է Կադրերի վարչությունում եւ դժվարությամբ է հարմարվել Զինված ուժերում աշխատելու մտքին: «Իհարկե, պիտի գնաս»,- Անահիտին ասել է Պետոն: Պետրոս Ղեւոնդյանը ծնվել է 1964 թ. Պռոշյան գյուղում: Գագիկը նշեց, որ Պռոշյանից շատերն են կամավոր եղել: «Եվ ովքե՞ր հաղթեցին Ղարաբաղի պատերազմը. երիտասարդները, գրեթե պատանիներ: Անչափահաս երեխաները Պռոշյանից փախչում, գնում էին Ղարաբաղ պատերազմի: Ես աղոթում էի, որ որեւէ բան չպատահի: Երբ մեր տղաները մարզվում էին, նրանք, ովքեր համեմատաբար ավագ տարիքի էին (բայց դարձյալ երիտասարդներ էին` 20-25 տարեկան տղերք` Պետոն, Կարոտը), այն փոքրերը գալիս էին, նախանձով էին նայում այդ ամենին, եւ իրենք էլ սկսեցին մասնակցել: Կային երեխաներ, օրինակ Արտակը: Փոքր էր, անչափահաս տղա էր եւ ուզում էր, հնարավոր չէր այդ տղային բռնել: Եվ խեղճ տղան զոհվեց»,- ասաց Գագիկ Ղեւոնդյանը: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/03/22_03-peto-2.jpg Պետրոս Ղեւոնդյանը 1989 թ.-ից ակտիվ մասնակցել է Հայաստանի սահմանամերձ գյուղերի ինքնապաշտպանությանը եւ ազատագրական մարտերի Արցախի ամբողջ տարածքում: 1993 թ. հունվարին Սրխավենդում խփեց թշնամու գերձայնային «Միգ-25» ինքնաթիռը, ինչի համար Արցախի բանակից ստացած գումարը փոխանցեց զոհված ընկերների ընտանիքներին: 1994 թ. հունվարին Պետոն փոքր խմբով անցնում է Քարվաճառ` Օմարի լեռնանցք` տեղի պաշտպանական ջոկատներին օգնելու նպատակով: Նա մշակում եւ իր գումարտակով իրականացնում է լեռնանցքի ազատագրման ծրագիրը: 1992-ից Պետրոսը Շուշիի առանձնակի գումարտակի փոխհրամանատարն էր: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/03/22_03-peto-1.jpg Անդրադառնալով Շուշիի առանձնակի գումարտակին` Պետոյի եղբայրը նշեց. «Անձնակազմի քանակի, ազատագրված տարածքների եւ կորուստների առումով մեր գումարտակը իր հավասարը չի ունեցել: Հրամանատարական կազմը` Ժիրայր Սեֆիլյան, Պետրոս Ղեւոնդյան, Ռոմիկ Մարգարյան, արել են ամեն ինչ, որ քիչ զոհեր ունենանք: Յուրաքանչյուր զոհը մեզ համար սարսափելի կորուստ է եղել: Դրա համար հետախուզություններին մասնակցում էին հենց այդ տղաները, Հարմիկի մասին ասենք, Բորիսի մասին ասենք, հրաշք տղաներ, հրաշք հրամանատարական կազմ է ունեցել: Եվ տեսեք` հիմնականում ավելի շատ մենք կորուստներ ունեցանք հենց հրամանատարներից, Ագնեւոյի Հրաչը»: Գագիկը միաժամանակ նշեց, որ անշնորհակալ գործ է հարցազրույցների ժամանակ անուններ տալը, քանի որ հերոս ազատամարտիկները շատ-շատ են: Պետոյի հայրը` 82-ամյա Արշալույս Ղեւոնդյանը, ասաց, որ Պետոն չէր ուզում տանը մնալ, անգամ երբ վիրավորվել էր: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/03/22_03-arshaluys.jpg«Ոչ մի անգամ չեմ ասել` մի գնա: Իհարկե, ծնողը ինչքան էլ դեմ լինի, եթե ինքը ձգտում է գնալու, պիտի գնա: Ու գնաց»,- ասաց Արշալույս Ղեւոնդյանը: Իսկ Անահիտը նշեց. «Ոչ մի մայր իր որդուն պատերազմ սիրով չի ուղարկում: Մայրս ընդդիմացավ, բայց ամբողջ գիշեր 2 զույգ ձեռնոց գործեց, մեկը Գագոյի համար, մեկը` Պետոյի: Ու այդպես ճամփեց»: Պետոյի մարտական ընկերներից Արթուր Մուրադյանը նշեց, որ Պետոն միշտ ինքն էր կատարում ամենավտանգավոր հետախուզությունները, որից հետո առաջնորդում մյուս ազատամարտիկներին: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/03/a-muradyan_22.03.102.jpg«Ինքը առաջինն էր գնում, նոր իր ետեւից` մեր մարտական ընկերները: Էնտեղ սպա-զինվոր հարաբերություն չկար, կար մարդկայնություն»,- ասաց Արթուրը: Նա ռազմադաշտ է գնացել կամավոր, երբ դեռ 17 տարեկան էր, 93 թ.-ից մինչեւ զինադադար կռվել է Շուշիի առանձնակի գումարտակում: Արթուրը Պռոշյանում է ապրում, էլեկտրամոնտյոր է աշխատում: Նա երկու դպրոցական երեխա ունի: Գագիկ Ղեւոնդյանը նշեց, որ պատերազմի ժամանակ ազատամարտիկները չէին պատկերացնում, որ Հայաստանը հետագայում այսպիսին կլինի: Պատերազմի ժամանակ իրենք ակնկալում էին, որ Հայաստանը կլինի «աշխարհի զարգացվածության իմաստով համապատասխան մակարդակի երկիր»: Մինչդեռ այսօր, նրա խոսքերով, Հայաստանում արտագաղթի համար նպաստավոր վիճակ է: «Ո՞վ է դուրս գալիս իր տնից: Ով ինչ-որ բան է փնտրում: Եթե այստեղ լիներ, կվերցներ կբերեր տուն: Բայց այստեղ չկա: Դրա համար ինքը մի քիչ ավելի հեռու է գնում: Հետո` երբեմն գնալով մոռանում են, թե ինչի համար եկան: Մնում են, մնում են, մնում են, խնդիրներ, պրոբլեմներ, թաղում, թաղում, թաղում են, տարիքն էլ անցնում է, ծերանում են: Ցավոք, մենք որակ ու քանակ ենք կորցնում ամբողջ աշխարհով: Գալիս են այստեղ, Արագած լեռն են բարձրանում. «Օ, խաշանոցը տեսանք, շատ համով էր»: Բայց եթե իրենց ասես, որ Յոսեմիթի ազգային պարկի հսկա լեռան վրա մի հատ խաշանոց սարքենք, կասեն. «Խե՞նթ ես, ի՞նչ ես»: Իսկ այստեղ ընդունվում է, չգիտես ինչու: Ամբերդի կողքին սրճարանը շատ «լավ» օբյեկտ է: Բայց ամոթ է, Արագած լեռան վրայի խաշանոցը խայտառակություն է, ոչ թե հիացմունք: Ես չեմ տրտնջում, չեմ լացում, բայց այսպես է. պատերազմը շատ լավ տարանք, հետեւանքը մի քիչ մշուշոտ է»,- ասաց նա: Պատերազմից հետո Գագիկ Ղեւոնդյանը տեղափոխվել է Արցախ եւ այնտեղ ապրել մինչեւ 1998 թ.: Այժմ նա ժամանակավորապես աշխատում է Միացյալ Նահանգներում: Միաժամանակ Գագիկ Ղեւոնդյանը նշեց, որ լավատես է, հակառակ դեպքում ամեն ինչ վերջացած կլիներ, «ամեն եղած-չեղածը կլցնեինք մի պարկի մեջ, կտանեինք»: «Այնպես չէ, որ շատ ուրախ էի, հիմա հիասթափվեցի, կամ ուրիշ ակնկալիք ունեի, հիմա հիասթափվեցի: Հիասթափությունս ողբ ու լացուկոծ չէ. հիմա այսպես է: Բայց յուրաքանչյուր իրավիճակից դուրս գալու ձեւերը կան: Եթե որոշ բաներ կան, ընդհանրապես եկեք մերժենք այդ ամենը: Ես հիասթափվող ու նստողը չեմ. պիտի աշխատենք»,- ասաց նա: Պետոն զոհվել է 1994 թ. փետրվարի 14-ին Քարվաճառում: Այդ օրը մարտի դաշտում վիրավոր զինվոր էր միայնակ մնացել: Շտապօգնության մեքենայի անձնակազմը չէր համարձակվում առաջ շարժվել, քանի որ թշնամին ականապատել էր ճանապարհը: Պետոն ինքն է նստում շտապօգնության մեքենայի ղեկին եւ միայնակ դուրս բերում վիրավոր զինվորին: Պետոն զոհվում է ականի պայթյունից: «Քանի որ ձյուն էր, վիճակն էլ` սոսկալի, ոտքը հետո են գտնում տղերքը: Այդ ոտքը կամ պիտի բերեինք նորից իր գերեզմանի մեջ ամփոփեինք, կամ ոչ: Դա իմ որոշումը եղավ, իհարկե, ասացի. «Ինքը իր ոտքը թողեց Ղարաբաղում, թող Ղարաբաղում էլ մնա»: Եվ ոտքը բերեցինք Շուշի: Հետո երբ գումարտակը կազմավորվեց, արդեն տեղափոխվեց Սրխավենդ, ոտքը պատվով, արարողակարգով տեղափոխեցինք Սրխավենդ, հուղարկավորեցինք զորամասի տարածքում: Մինչեւ հիմա զորամասի տարածքում է, եւ ոտքի վրա էլ կանգնեցված են խաչքար եւ կիսանդրի»,- ասաց Գագիկ Ղեւոնդյանը: Պետոյի անունն են կրում Եղեգնուտի եւ հարազատ Պռոշյանի դպրոցները: 2007 թ. ԵՊՀ ռադիոֆիզիկայի ֆակուլտետում, որտեղ սովորել է Պետրոսը, նրա անունը կրող լսարան է բացվել: 1994 թ. լույս է տեսել Համլետ Գեւորգյանի «Պետոն» գիրքը: 2001 թ. Պետրոս Ղեւոնդյանին շնորհվել է Արցախի հերոսի կոչում: Պետոյի եղբոր համոզմամբ` այդ կոչումը վերաբերում է նաեւ այն գումարտակին, որի կազմում կռվում էին Պետրոսն ու մյուս տղաները: Իսկ Պետրոսի քույրը հիշեց, թե ինչպես Արցախի նախագահն իրեն հանձնեց Ազգային հերոսի վկայականը: «Վարդանն ինձ հետ էր, եւ շատ ուզում էի, որ այր մարդու տրվեր այդ վկայականը, բայց չտվեցին Վարդանին: Նախագահը ասաց, որ «չէ, անպայման քրոջը պիտի հանձնեմ»»,- ասաց Անահիտը: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/03/22_03-anahit.jpg10 ամիս առաջ ծնվեց Գագիկի թոռնիկը, որը նույնպես Պետրոս Ղեւոնդյան է: Պետոյի անունն են իրենց տղաներին տվել նաեւ նրա մարտական ընկերներից շատերը: Անահիտն ասաց. «Երբ մեր տան Պետոն ծնվեց, զանգեցինք տղաներից մեկին` Հովսեփին, որ տեղեկացնենք, թե ինչ լավ լուր ունենք մենք. արդեն Ղեւոնդյան Պետրոսը ծնվել է: Ինքը շատ ուրախացավ, ասում է. «Մեր տանն էլ ծնունդ է. իմ Պետոն էլ է այսօր ծնվել»: Նրա տղան արդեն մեծ է, բայց նույն օրն են ծնվել: Ժիրոյի տղան էլ է Պետո, Արտաշինն էլ է Պետո, Հովսեփինը Պետո է, եւս շատ ուրիշները կան: Որքան ես գիտեմ` բոլոր Պետոները շատ աշխույժ տղաներ են»: Լուս.` Հակոբ Պողոսյանի
  14. Նորայրը [ 2010/04/05 | 13:14 ] Հիմնական թողարկում, հասարակություն Սոնա Ավագյանhttp://hetq.am/wp-content/uploads/2010/04/05_04-norayr.jpg«Վանքի ուղղությամբ թշնամին մեծ ուժեր է կուտակում եւ փորձում առաջ անցնել ու ճեղքել պաշտպանությունը: Մեծ դժվարությամբ հաջողվում է կանգնեցնել թշնամուն»: Սրանք ազատամարտիկ Նորայր Մարությանի օրագրի վերջին տողերն են (1993 թ. հունվարի 17, Առաջաձոր): Նորայրը պատերազմի ժամանակ Արցախ էր գործուղվել որպես «Ազատամարտ» թերթի ռազմական թղթակից: Նա լուսաբանել է պատերազմի կարեւոր իրադարձությունները, մարտի դաշտից ուղարկել լուրեր, հարցազրույցներ, հոդվածներ, վերլուծություններ: «Նորայրը, ճիշտ է, գնացել էր որպես լրագրող, բայց իր հիմնական առաքելությունը զենքն էր եւ պաշտպանելը, ինքը ավելի շատ զինվոր էր: Ճիշտ է` կարող էր ինֆորմացիա տալ, բայց ինչպես մենք էինք ապրում պատերազմը, այնպես էլ Նորայրն էր ապրում մեզ հետ»,- ասաց Նորայրի մարտական ընկերներից Հովսեփ Տոնոյանը (Զոլաքարցի Հովսեփ): http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/04/H-Tonoyan-05.044.jpgԵրբ պատերազմը սկսվեց, Հովսեփը սովորում էր Բառնաուլի մանկավարժական ինստիտուտում: Նա հատուկ վերադարձել է Հայաստան` պատերազմին մասնակցելու նպատակով: Հովսեփը 1991 թ. մասնակցել է Վարդենիսի ինքնապաշտպանական մարտերին: 1992-94-ին մասնակցել է ազատագրական մարտերի Արցախի ամբողջ տարածքում: Հովսեփ Տոնոյանը եղել է Շուշիի առանձնակի գումարտակի հետախուզության հրամանատարը: Նորայրի հետ Հովսեփը ծանոթացել է 1992 թ. սեպտեմբերի 3-ին Սրխավենդի դիրքերում: Այդ օրերին անընդհատ թեժ մարտեր էին լինում: «92-ի սեպտեմբերի 3-ին ամենանշանավոր կռիվներից մեկն է եղել, որտեղ թուրքերի դեմ մեծ պատնեշ եղավ, որը մեր` Շուշիի գումարտակով սկսվեց, ու դրանից հետո թուրքերը այդ ուղղությամբ էլ չկարողացան առաջ շարժվել: Եվ 2 ամիս Նորայրը մեզ հետ դիրքերում է եղել: Շատ լռակյաց եւ շատ համեստ էր: Երբ մենք շատ դեպքերում կարող էինք, ասենք, ինչ-որ հարցի, գործողության շուրջ մի քիչ բարձր խոսել, վիճաբանել, ինքը շատ հանգիստ նստած լսում էր, շատ դեպքերում չէր խառնվում: Վերջում կմոտենար, թե, ասենք, բարձր խոսելու, մեկը մյուսին վիրավորելու պատճառը ի՞նչն էր: Այդպիսի մարդ մեր Գասպարյան Հրաչն էր: Մարտադաշտում շատ-շատերը, ինչքան էլ համեստ լինեն, մի պահ ներքուստ պայթում են: Այս մարդկանց մոտ այդ էմոցիոնալ պայթյունը երբեք չէր լինում»,- ասաց Հովսեփը: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/04/05_04-norayr-2.jpg Նա նշեց, որ հետաքրքրությամբ էր լսում, երբ համեմատաբար խաղաղ օրերին Նորայրը հայ ժողովրդի պատմությունից որեւէ թեմայի մասին էր խոսում: Հովսեփի խոսքերով` դպրոցում իրենց պատմություն լիարժեք չի մատուցվել, այնուհետեւ 18 տարեկանից բանակ է գնացել, հետո Ռուսաստանում ինստիտուտ է ընդունվել ու չի հասցրել լիովին տիրապետել հայ ժողովրդի պատմությանը: «Նորիկը շատ լավ տիրապետում էր այդ ամեն ինչին: Մենք Մուրադ ունեինք` Բուժականցի Մուրադը, նա էլ էր շատ լավ տիրապետում: Իրենք սկսում էին խոսել ֆիդայական շարժումներից եւ պատմում էին ինչ-որ դրվագներ` ասենք, Անդրանիկի հետ կապված: Ես մեծ հաճույքով լսում էի, որովհետեւ այդ թեմաների պակասը ունեի»,- ասաց Հովսեփ Տոնոյանը: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/04/05_04-norayr-1.jpgՆորայր Մարությանը ծնվել է 1966 թ. փետրվարի 1-ին Մարտակերտի շրջանի Ներքին Հոռաթաղ գյուղում: 1987 թ. ընդունվել է Երեւանի պետական համալսարանի Ժուռնալիստիկայի բաժին, 1992-ին` ԵՊՀ ասպիրանտուրա: 1992-ից մասնակցել է մի շարք ազատագրական մարտերի Չլդրան-Սրխավենդ, Չլդրան-Կիչան հատվածներում, Առաջաձորում: Նորայրի մայրը` 73-ամյա Ֆլորիդա Բաղդասարյանը, ասաց, որ երկար ժամանակ չի իմացել, որ որդին պատերազմի է մասնակցում: «Երբ վերջում եկավ, երկար մորուքով էր: Փոքր աղջիկս ասաց. «Նորայրիկ, մեկն էլ կիմանա, թե ֆիդայի ես: Էդ ի՞նչ շորեր ես հագել»: «Հա,- ասում է,- ճիշտ ես ասում` կիմանան, թե ֆիդայի եմ»: Էլ չի ասում, որ «կռվի դաշտից եմ եկել»: Երբ խոսում էինք, ասում էր. «Ստեփանակերտից եմ խոսում, Շուշի եմ գնացել, էստեղ եմ գնում, էնտեղ եմ գնում»: Բայց դե, մենք չգիտեինք, որ ամեն տեղ էլ մասնակցել է պատերազմում: Հետո բոլորը պատմել են, թե ոնց է եղել, ինչ է եղել, ընկերներն են ասել ինձ, որ Գորիս էլ է գնացել: Ես իրեն ասում եմ. «Նորայրիկ, հանկարծ չգնաս մարտի դաշտ»: Դե, մայր ես, էլի: Ասում է. «Մամ, ի՞նչ նշանակություն ունի` մարտի դաշտո՞ւմ զոհվես, թե՞ Ստեփանակերտի մեջ «Գրադը» խփի` մահանաս: Քի՞չ մարդիկ են էդպես զոհվել»: Դե, մնում եմ սուս արած, ի՞նչ պիտի ասեի»,- ասաց Ֆլորիդա Բաղդասարյանը: Նա մասնագիտությամբ տարրական դասարանների ուսուցչուհի է եւ դասավանդել է Նորայրին Ներքին Հոռաթաղի դպրոցում: Նորայրը տիկին Ֆլորիդայի 5 երեխաներից միակ տղան է: Երեւանում սովորելու տարիներին մի անգամ Նորայրը մոր ուղարկած փողով տետրեր, գրիչներ եւ այլ գրենական պիտույքներ էր գնել գյուղի դպրոցի համար: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/04/05_04-norayr-3.jpg«Ինքը ուսանող է եղել Երեւանում: Արանքում եկել է մեզ տեսակցության: Արդեն գիտեինք, որ գյուղ ոչ մի բան չի հասնում, մեզ համար ուտելիք էր բերել. թեկուզ էստեղ էլ էր պակաս, բայց բերել էր: Ու եկավ, թե` «մամ, դու պիտի գնաս Երեւան»»,- ասաց Ֆլորիդա Բաղդասարյանը: Նա 1992 թ. Ներքին Հոռաթաղից տեղափոխվել է Մասիս, այնտեղ մնացել 1-2 օր եւ տեղափոխվել Երեւան: «Եկա Մասիս, Մասիսից զանգեցի Ստեփանակերտ (բարեկամ ունենք), ասում եմ. «Ի՞նչ է եղել»: Թե` «թուրքերը մտել են գյուղը»»,- պատմեց Ֆլորիդա Բաղդասարյանը: Ադրբեջացիները կողոպտել են Ներքին Հոռաթաղի նրանց տունը, գողացել ամեն ինչ, տիկին Ֆլորիդայի խոսքերով` անգամ հատակն են քանդել: «Պատուհանները, դռները քանդած են եղել, մեջը` լրիվ գողացած: Ամուսինս գնացել, նորից սարքել է, ամեն ինչ վերականգնել է: Ամուսինս ամռանը միշտ գնում էր, նույնիսկ հողամաս էլ ունեինք»,- ասաց տիկին Ֆլորիդան: Տան կողոպուտի ժամանակ կորել են նաեւ Նորայրի` դպրոցական տարիներին գրած շատ ստեղծագործություններ: Այժմ Ներքին Հոռաթաղի նրանց տանը զինվորական է ապրում իր ընտանիքով եւ հոգ տանում տան մասին: Ներքին Հոռաթաղը լքելուց հետո Ֆլորիդա Բաղդասարյանն այլեւս չի վերադարձել իր տուն: «Ես չեմ կարող»,- ասաց նա: Տիկին Ֆլորիդան ապրում է աղջկա եւ երկու թոռների հետ (նա 10 թոռ ունի): Ընտանիքի միակ եկամուտը տիկին Ֆլորիդայի թոշակն է եւ կես դրույքով աշխատող դստեր աշխատավարձը: Տիկին Ֆլորիդան իրենց սոցիալական պայմանների հարցով որեւէ մեկին չի դիմել, ասում է` «ուրիշ դիմողներ կան, բայց ո՞վ է նրանց նայում»: Տիկին Ֆլորիդայի ամուսինը մահացել է 6 տարի առաջ: Երբ հայրը Նորայրին խնդրել էր լրագրությամբ զբաղվել, ոչ թե մարտական գործողություններին մասնակցել, Նորայրը պատասխանել էր. «Պապ, ի՞նչ ես ասում, ես ինձ չեմ ների, որ մեր գյուղը ազատվի, ու ես առաջինը չմտնեմ մեր գյուղ: Ամոթ չի՞ ինձ»: Նորայրի խմբագիրը եւս վերջին գործուղումից առաջ պատվիրել էր չհեռանալ Ստեփանակերտից եւ այնտեղ աշխատել, սակայն Նորայրը գնաց Մարտակերտ եւ մասնակցեց տեղի մարտերին: «Մեր գյուղացիները պատմում էին, որ միշտ առաջին տեղն էր վազում: Իր հետ կռվող տղաներ կային մեր գյուղից, իմ աշակերտներն էին, ասում էին. «Հենց մի բան է լինում, առաջ է վազում, եւ նկարում է եւ ավտոմատով կռվում»: «Էս վերջին պահին էլ,- ասում է,- որ ինքը առաջ էր գնում, թուրքի տանկերը գալիս էին»: Դա եղել է հունվարի 17-ին: Ինքը 17-ին վիրավորվել է Առաջաձորում: 93 թիվ»,- ասաց Ֆլորիդա Բաղդասարյանը: Վիրավորվելուց 2 օր հետո Նորայրը մահացել է: Նորայր Մարությանը հետմահու պարգեւատրվել է «Արիության» մեդալով, «Մարտական ծառայություն» մեդալով եւ «Հայաստանի երկրապահ» հուշամեդալով: 2006 թ. հիմնադրվել է Նորայր Մարությանի անվան «Ժուռնալիստները ազատամարտիկների հիշատակին» հիմնադրամը, որի գործադիր տնօրենը Նորայրի ընկեր, փոխգնդապետ Աշոտ Սարգսյանն է: 2006 թ.` Նորայրի 40-ամյակի առիթվ, Աշոտ Պետրոսյանի խմբագրությամբ լույս է տեսել «Նոր Ավարայրի մատենագիրն ու զինվորը» գիրքը, որում ներկայացված են Նորայրի հարազատների, դասախոսների եւ ընկերների հուշերը, Նորայրի հոդվածները, նամակները, բանաստեղծությունները, «Արցախը «Ազգագրական հանդեսում»» թեմայով դիպլոմային աշխատանքը: 2006 թ. ԵՊՀ Ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետում բացվել է Նորայր Մարությանի անվան լսարան:
  15. Գուսանը [ 2010/04/12 | 15:24 ] Հիմնական թողարկում, հասարակություն Սոնա Ավագյանhttp://hetq.am/wp-content/uploads/2010/04/12_04-gusan.jpg«Որպես Աֆղանստան անցած, փորձառու տղա` լավ էր Գուսանի հետ: Գուսանի պես տղաներին սիրում էին, քանի որ կռվի դաշտ գնալիս հրաման չես կարող արձակել, ոչ էլ հրաման կատարել. դու ո՞նց կարող ես մարդուն ասել` գնա զոհվի: Միայն պետությունը իրավունք ունի դա ասելու: Բայց երբ չկա պետական բանակ, ուրեմն դու կարող ես մարդուն տանել քո անձնական օրինակով: Սրա համար էր, որ բոլոր հերթափոխները Գուսանի հետ էին ուզում գնալ սահման, որովհետեւ գիտեին` ինքը հետ չի քաշվելու, մարդուն չի թողնելու դաշտում, ուրեմն իր հետ ապահով է, ինքը մինչեւ վերջին վայրկյանը նվիրված է քեզ: Իր մտերիմների, բարեկամների հետ Գուսանը ավելի չոր, ավելի զուսպ էր, քան իր շրջապատի` չնայած իսկական արտիստ էր հոգով, զգացմունքային: Ասենք, իր համար արտասվելը ամոթ բան չէր, ոչ թե կռվի դաշտում, այլ, ասենք, ընկեր զոհվեր, դեպք պատահեր: Ինքը շատ ազատ էր իր էմոցիաները արտահայտում` եւ դրականը, եւ բացասականը: Դրա համար ղեկավարներից շատերն իրենից վախենում էին, քանի որ ինքը քաշվելու բան չուներ»,- Գուսանի մասին պատմեց «Տիգրան Մեծ» աշխարհազորային գնդի հետախուզական ջոկատի հրամանատար Արկադի Սահակյանը: Նա նշեց, որ 88-ին Օպերայում երբեմն հանդիպում էր Գուսանին (Արտակ Օհանյան), սակայն ավելի մոտիկից ծանոթացել են աղետի գոտում: Արկադի Սահակյանի խոսքերով` այն տղաները, ովքեր գնացին աղետի գոտի` աշխատելու, հետո գնացին պատերազմ, եւ հիմնական ջոկատները, ընկերական միավորումները ձեւավորվել են երկրաշարժի ժամանակ, ոչ թե Օպերայի հրապարակում: Արցախյան պատերազմի ազատամարտիկ Գուսանը ծնվել է 1962 թ. Մարտունու շրջանի Վարդենիկ գյուղում: 1980-82-ին ծառայել է խորհրդային բանակում, 81-ին վիրավորվել է Աֆղանստանում: 1982-88 թթ. աշխատել է Մարտունու շրջկենտրոնում` որպես վարորդ: Հենց լսել է, որ ցույցեր են լինում, եկել է Երեւան: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/04/12_04-gusan-1.jpg 1990 թ. փետրվարից ընդգրկվել է «Տիգրան Մեծ» աշխարհազորային գնդում եւ մասնակցել Շահումյանի պաշտպանական մարտերին: 1991 թ. գարնանից Գուսանը պաշտպանել է Գետաշենի սահմանները, իսկ «Օղակ» օպերացիայի ժամանակ օգնել գյուղի բնակիչներին` ապահով դուրս գալու շրջափակումից: Մասնակցել է Լաչինի, Քարվաճառի ազատագրական կռիվներին: Գուսանը զոհվել է 1993 թ. սեպտեմբերի 9-ին: Նրա աճյունը թաղված է Եռաբլուրում: Արտակին Գուսան են կոչել գրած բանաստեղծությունների ու երգերի համար: Արկադի Սահակյանը Գուսանի լավագույն եւ ամենակարեւոր ստեղծագործությունը համարում է «Զարթնիր, Մասիս, հայն է գալիս» երգը: Գուսանն ու Արկադին միասին են մասնակցել մարտերին մինչեւ 1991 թ. ապրիլ` Արկադիի վիրավորվելը: Նրա ապաքինվելուց հետո դարձյալ միասին են եղել: «Մինչեւ 92 թիվը Արկադին էր Գուսանի հրամանատարը: Հետո երբ Արկադյայենք դուրս եկան «Տիգրան Մեծ»-ից, արդեն Գուսանը ինքը դարձավ վաշտի հրամանատար: Ուզում էին, որ շտաբի պետ լիներ, ինքը ասում էր. «Գրասենյակային գործը ինձ համար չի»»,- ասաց Գուսանի կինը եւ Արկադիի քույրը` Ժաննա Սահակյանը: Գուսանը միշտ ասում էր. «Մարտի ժամանակ ոչ ոք իմ կողքին չի զոհվել»: Երբ ադրբեջանցիները տեսել էին Գուսանին, չէին հավատացել, որ նա կարող է փոքրամարմին լինել. նրանք Գուսանին, ինչպես Ժաննան նշեց, հաղթանդամ Տորք Անգեղ էին պատկերացնում: «Երբ Կարմիր գնաց, 60 կգ էր: Երբ Կարմիրից եկավ, 42 կգ էր դարձել, այնքան էր հյուծվել»,- ասաց Ժաննան: Գուսանին շենքում ոչ ոք զինվորական համազգեստով չի տեսել. նա Երեւան գալուց առաջ շտաբում փոխում էր հագուստը, համարում էր, որ զինվորական համազգեստը սահմանի համար Է: «Մեր ներքեւի` 4-րդ հարկի հարեւանը լավ ունեւոր տղա էր, մի քանի ձեռնարկությունների տեր: Մի անգամ գիշերը` ժամը 3-ին, Գուսանը, ավտոմատները ուսին գցած, գալիս է իմ ետեւից մեքենայով ու սխալվում է` 5-րդ հարկի փոխարեն 4-րդ հարկ է բարձրանում: Էս հարեւանը, բանից անտեղյակ, դուռը բացում է ու քարացած հայացքով նայում Արտակին. գիտի` եկել է թալանի: Հետո Արտակն է պատմում, ասում է. «Դուռը բացել է ու ոչ բվվում է, ոչ գվվում է»: Գուսանը նայել, տեսել է` սա ձայն չի հանում, ինքն էլ ձայն չի հանել, էդպես մի քանի րոպե, մինչեւ հարեւանի փոքր երեխան գալիս ասում է. «Արկադիենց տունը մի հարկ վերեւ է»»,- պատմեց Արկադի Սահակյանը: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/04/12_04-jana.jpgԺաննան ասաց, որ միայն մի անգամ Գուսանը քաղաքում օդ է կրակել, երբ տեսել է, թե ինչպես է մի տղա վազելով մոտեցել ու պոկել առջեւից քայլող աղջկա ականջօղերը: Արկադի Սահակյանի խոսքերով` Գուսանը ապրում էր այն սկզբունքով, որ եթե սխալ ես, պետք է պատժվես, իսկ եթե ճիշտ ես, պետք է պարգեւատրվես, բայց նույն վայրկյանին: «Պաշտպանության նախարարությունում էինք, ավտոները ուղարկել էինք վառելիքով լցնելու, որ պետք է գնանք Գորիս: Պակաս էին լցնում: Դե, Գուսանն էլ լուռ մնալու ունակություն չուներ. սխալը ինքը պետք է տեղում ասեր: Ինքը մատակարարներին ասում է. «Էս ի՞նչ եք անում, ավտոները նորմալ լցրեք վառելիքով»: Խոսակցություն, քաշքշոց: Գուսանը մի 2 հոգու երբ ապտակում է, սրանք Գուսանին մի քանի հարված են հասցնում, ծեծում են: Ես շտաբում էի, զանգ եկավ, տղերքը ասեցին. «Գուսանի վրա ՊՆ-ում հարձակվել են»: Երբ եկա, ՊՆ-ի շենքի կողքը ասեղ գցելու տեղ չկար. էնտեղ էին Հայաստանի բոլոր ջոկատների տղաները. էլ ՀԱԲ-ը, էլ ՀՀՇ-ի ջոկատները, Անկախության բանակը, ՊՆ-ի դարպասները գցեցին գետնին, «բա դուք` առնետներ, կռվող տղայի վրա ձե՞ռ եք բարձրացնում»: Բոլորը գիտեին, որ եթե Գուսանը կռվել է, ուրեմն ճիշտ բանի համար է կռվել. ինքը չէր կարող կես լիտր վառելիք պակաս վերցնել կամ պակաս տալ»,- ասաց Արկադի Սահակյանը: Գուսանը զոհվել է 1993 թ. սեպտեմբերի 9-ին Ղուբաթլուի շրջանում: Արկադին ասաց, որ նա արդեն վերջացրել էր իր ծառայությունը, դուրս էր եկել դիրքերից ու հասել Խնձորեսկ: Այդ օրը Գուսանը Ղուբաթլուի ուղղությամբ չպետք է գնար: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/04/12_04-arkadi.jpg«Որպես հրամանատար` ինքը վաշտը ամբողջությամբ տեղավորել էր, ու եկան ասացին, որ Սանոն, Գարիկը, Վարդանը անհետացել են: Ու ինքը վեր է կենում, մի քանի հոգու հին կռվողներից վերցնում է, որ իջնի տղերքի ետեւից, տեսնի` ինչ է կատարվում: Այդ պահին էդտեղ տասնյակ ջոկատներ կային, բայց իջնում է ինքը: Բայց էնտեղ բանը բանից անցած է լինում, քանի որ թուրքերի դիվերսիոն խումբը արդեն թիկունքում աշխատել էր»,- ասաց Արկադի Սահակյանը: Նրա խոսքերով` ցանկացած շարժման ժամանակ էլ լինում են պարտադրված մասնակցած մարդիկ եւ նվիրյալներ, ովքեր ազատագրական պատերազմը համարում էին իրենց կյանքի նպատակը, ցավոք, նվիրյալ տղաների 90%-ը չվերադարձավ: «Հիմա մեկը դառնում հերոս, որին կյանքում ոչ մի տեղ չենք տեսել, դրանք էն մարդիկ են, ովքեր այդ նվիրվածների ժամանակ թիկունքում ապահով նստած էին: Այն ժամանակ կատակով ասում էինք` պոմիդոր բերող: Երբ տղերքը կռվի դաշտում են, ինչ-որ մեկը պետք է մատակարարեր, չէ՞. կռվողը մի հոգի է, 10 հոգի մատակարարող են: Հետո պարզվեց, որ պոմիդոր բերողները դարձան մինիստրներ, ղեկավարներ, դեպուտատներ, ու բոլորը «ունեն» մարտական ուղի: Գուսանի մարտական ուղին մենք գրել ենք, երբ որոշել էին իրեն պարգեւատրել. ոչ մեկի մտքով չէր անցել, որ ինքը պետք է ունենա մարտական ուղի, ամոթ էր. կռիվ է, կռվում ես: Հետո իր մարտական ուղին գրելիս տեսնում ես, որ կողքի գրվածը մի 10 անգամ ավելի ճոխ, ավելի գեղեցիկ է: Ոչ մի բան չի փոխվել ֆրանսիական հեղափոխությունից մինչեւ այս մեր հեղափոխությունը: Հեղափոխությունը մտածում են տաղանդները, իրականացնում են ֆանատները, իսկ բարիքներից օգտվում են ոչնչություններն ու տականքները: Նույնը տեղի ունեցավ 88-ին. մի քանի մարդիկ տվեցին ազգային զարթոնքի գաղափարը, ֆանատների` նվիրյալների արյան գնով` տղերքի միջոցով, դա իրականացավ, բայց բոլոր բարիքները հասան դրա հետ բացարձակապես կապ չունեցողներին»,- ասաց Արկադի Սահակյանը: 1992 թ. Գուսանը կնոջը համոզում էր, որ գնան ու Շուշիում ապրեն: «92 թ. մայիսի 9-ին էր, մեկ էլ եկավ` ոգեւորված, շատ տրամադրված, թե` վերջ, Շուշին ազատեցինք: Ասում եմ` ո՞նց ազատեցինք, դու ի՞նչ գործ ունես: Ասում է. «Մենք էլ օդից էինք իրենց օգնում»: Պատահական իմացա, որ ինքը, փաստորեն, շտաբում չէ: Երեխայի ծնվելուց ուղիղ մի ամիս առաջ եկավ, բա` «պիտի գնամ, պիտի գնամ»: Առավոտյան տնից դուրս էր գալիս, երեկոյան ուշ գալիս էր, ուղղակի գիշերը տանն էր լինում ու ասում էր. «Ես Երեւանում եմ, տեղ չեմ գնացել»: Հետո ենք իմացել, որ ինքը խաբում էր: 92 թվին Կարմիրում էր, էնտեղ քաղաքային համար կար: Զանգեցի հենց շրջկենտրոն, ասում եմ. «Խնդրում եմ, երբ գա, ասեք թող մի անգամ զանգի»: Ու 3 ամսվա մեջ ոչ մի անգամ չզանգեց: Երբ եկավ, վրդովված ասացի. «Դու ոչ մի անգամ չզանգեցիր»: Ասում է. «Ես էնտեղ չեմ գնացել զանգելու, կռվում էի, ես ժամանակ չունեի»: Արդեն Տաթեւիկի ծնվելուց հետո` 4 ամսականում, երբ Շահումյանից եկավ (1,5 ամիս տանը չէր եղել), մեկ էլ լուրջ դեմքով ասում է. «Էս ի՞նչ արեցիր ինձ հետ, առաջ գնում էի, ոչ մի բանի մասին չէի մտածում: Հիմա հենց մի 5 րոպե ազատ ժամանակ է լինում, եւ քո մասին եմ մտածում, եւ երեխայի»: Ինքը այնքան ժլատ էր` իր զգացմունքները չէր արտահայտում: Ինչ պիտի լիներ, որ ասեր»,- պատմեց Ժաննան: http://hetq.am/wp-content/uploads/2010/04/12_04-tatev.jpgԱյժմ Գուսանի աղջիկը` 17-ամյա Տաթեւը, Պետական տնտեսագիտական համալսարանի ուսանող է: Նկարիչ-քանդակագործ Աղվան Մխիթարյանը Տաթեւի դեմքի նմանությամբ պատրաստում է Գուսանի քանդակը, որը տեղադրվելու է Վարդենիկի թիվ 3 միջնակարգ դպրոցի առջեւ: Դպրոցը 2005 թ.-ից կրում է Գուսանի անունը: Այս դպրոցում է Գուսանը սովորել 1969-79 թթ.: 2000 թ. Գուսանին «Արիության մեդալ» է շնորհվել: «Արարողությունը Կամերային երաժշտության շենքում էր, ու առաջինը Գուսանի անունը կարդացին: Ի~նչ էր կատարվում դահլիճում. ամբողջ դահլիճը ծափ էր տալիս, որ վերջապես 7 տարի հետո Գուսանին Արիության մեդալ տվեցին»,- ասաց Ժաննան: «Գոնե զոհվածներին տվել են, բայց նրանց, ովքեր կռվել են ու չեն զոհվել, չեն էլ հիշում»,- հավելեց նա: Իսկ Արկադի Սահակյանը նշեց, որ 5-ամյա պատերազմից հետո գեղարվեստական գրականություն չի ստեղծվել այդ թեմայով. հրատարակված փոքրաթիվ գրքերում պարզապես ներկայացված են զոհված տղաների նկարներն ու կենսագրությունները: «Սա միակ դեպքն էր, երբ հայ ազգը ունեցավ մարտական հաջողություններ: Սարդարապատը, Բաշ-Ապարանը կենաց -մահու պատերազմ էր. կամ դու պետք է հաղթեիր, կամ պետք է ոչնչանայիր: Այնտեղ չի կարելի խոսել հաղթանակի մասին: Այստեղ առաջին անգամ հայերը հաղթողի դերում են եղել»,- նշեց Արկադի Սահակյան
  16. GUSAN (THE BARD): FALLEN ARTSAKH FREEDOM FIGHTER KNOWN FOR HIS SONGS AND POETRY http://www.armtown.com/img/photo/htq_en_20100412_201004126.jpgNative of Vardenik is Remembered by Family and Friends"As a guy who had been to Afghanistan, who was experienced, Gusan was easy to get along with. The rest of us liked guys like Gusan. When you're going into battle you just can't give orders left and right, let alone carry them out. How can you just tell someone to, ‘go and sacrifice yourself?' Only the government has the right to order such a thing. But when there is no national army you can lead by example. That's why all the guys wanted to go to the front with Gusan. They knew Gusan wouldn't leave anyone behind on the battlefield; that he wouldn't retreat. They felt safe with him knowing that he would look out for you till his last breath. Gusan was more tight-lipped and curt with his close buddies than with others, even though he was truly an artist deep down, with his feelings. He wouldn't hide his emotions, whether positive or negative. That's why many of the commanders feared him; Gusan had nothing to hide or be ashamed of." This is how Argady Sahakyan, commander of the "Tigran Metz" Militia Reconnaissance Unit remembers his friend and comrade in arms, Gusan. Friendships forged after Spitak earthquake Argady pointed out that he would occasionally bump into Gusan (Artak Ohanyan) at the Opera Square back in 1988, but that he got to know him better later, in the Spite earthquake zone. Argady says that the guys who volunteered to help out after the devastating earthquake hit Armenia, later found their way to the Karabakh War. He says that the prime units and friendships were cemented during the aftermath of the quake and not in Opera Square. Gusan was born in 1962 in the Martuni village of Vardenik. He served with the Soviet army in Afghanistan and was wounded. From 1982-1988, Gusan worked as a driver for the Martuni Regional Center. In 1990, Gusan joined up with the "Tigran Metz" militia unit and participated in the defense of Shahumian region of northern Artsakh. In the spring of1991, he defended the village of Get ashen and helped evacuate the Armenian residents to safety when the infamous "Ring Operation", encircling the village, was carried out by Soviet and Azerbaijani troops. Gusan went on to participate in the battles liberating Lachin and Karvatchar. He fell on the battlefield in the spring of 1993. His remains are buried at the "Yerablur" military cemetery outside Yerevan. We nicknamed him Gusan The guys nicknamed Artak Ohanyan "Gusan" for his poetry and songs. (The word translates into ‘bard'). Argady says that Gusan's best and most important song is "Awaken Masis, Armenians are coming". The two were together in the war until April, 1991, when Argady was wounded. After recuperating, the two reunited. Gusan would always say "No one next to me has ever been killed in battle." Zhanna Sahakyan, Gusan's widow and Argady's sister, say that the Azerbaijanis always had the impression that Gusan was a giant of a man and when they actually saw him up close they couldn't believe he was small in stature. "When he went to Karmir he weighed 60 kilos; when he came back he had shrunk to 40," says Zhanna. No one in the building where he lived ever saw Gusan wearing a military uniform. He'd always change into civvies before arriving in Yerevan. He believed that military duds were for the battlefield. Zhanna said that Gusan only once fired his gun into the air in town. That was when he saw a boy rip the earrings off a girl and run away down the street. Argady Sahakayn says the Gusan lived by the rule where one had to be punished for wrongdoing and rewarded for doing the right thing. But that it had to be done then and there. Incident at the Defense Ministry "We were at the Defense Ministry. We had sent cars to fill up with gas in order to go to Goris. They didn't fill up all the way. Gusan wasn't one to hold back. He had to point out the mistake on the spot. ‘What are you guys playing at? Fill up the tanks all the way,' Gusan yelled. An argument and shoving resulted. He slapped two of them and the rest started to hit Gusan. I was in a hurry when the phone rang. ‘Come quick, they're beating Gusan at the ministry.' When I arrived the place was packed. All the guys from different units were there. I yelled out, ‘You rats. How dare you raise a hand to a guy who's fought on the battlefield?' They all realized that if Gusan had quarreled with someone there it was for a good cause. He wasn't the kind of guy to shortchange anyone out of a half liter of gas," Argady relates. Gusan was killed on September 9, 1993 in the Ghubatli region. Argady says that Gusan had already finished his mission and had left his position and had reached Khndzoresk. On that fateful day, Gusan shouldn't have gone towards Ghubatli. "As a commander, he had positioned the entire detachment. They came and told him that a few of the men, Sano, Garik and Vardan, had vanished. So Gusan gets up, rounds up some experienced fighters, and sets out after those missing. At that time there were many units available but he decides to head off. But the Turks already had sent out a diversionary squad; it was too late," says Argady Sahakyan. Those who profit today have no connection with the Artsakh struggle Argady says that in every movement they are those who participate involuntarily and those who are dedicated to the cause; those for whom the liberation struggle is like living and breathing, their mission in life. Sadly, 90% of the dedicated ones never returned. "Now, everyone becomes a hero. And we never saw these guys out in the field. He and others like him were back safely in the rear when our dedicated guys were in the thick of things. We'd joke about these guys and call them ‘tomato delivery boys'. When men fight, you also need people bringing up provisions to the front. One guy does the fighting and there are 10 bringing up provisions. These ‘tomato deliverers' later became ministers, deputies, government big-shots. And they all had military records; complete with the alleged engagements they participated in, written up by headquarters. We had jotted down Gusan's record when they wanted to decorate him. But it never crossed our minds that Gusan should have an official record. It was war; you fought. When you read Gusan's official record and the one we wrote, you see that theirs is ten times more embellished. Nothing has changed from the French Revolution to ours. It's the ones with brains who think up revolutions and the fanatics carry it out. The nobody's, the dregs, are the ones who reap the benefits. The same happened in 1988. A few inspired the national reawakening, those dedicated guys carried it out and paid with their lives, but the ones who have benefited had no connection whatsoever with the struggle," argued Argady Sahakyan. In 1992, Gusan convinced his wife to come and live in Shushi. "It was May 9, 1992, Gusan was all exuberant and in high spirits. He said that Shushi had been liberated. I replied, ‘what do you mean. What business is it of yours?' He answered, ‘We were helping them from the air.' I accidentally found out that he was no longer at headquarters. Exactly one month before our child was born we came and said, ‘I have to go.' He would leave the house in the morning and come back at night. ‘I'm still in Yerevan. I haven't gone anywhere,' he'd say. We later found out that he was deceiving us. In 1992 Gusan was in the village of Karmir. There was a public phone there. I called up the regional center and requested that they tell Gusan to call us when he came back. He never called in three months. When he returned I got angry and asked why he never called. He said that he had gone to fight, not to make phone calls and that he never had the time. Gusan returned from Shahumian when our daughter Tatevik was already four months old. He had been away for one and a half months. With a very serious face he said, ‘What have you done with me. Before I would leave and never give anything a second thought. Now, if I get a few minutes to myself, I worry about you and the child.' He was very reserved when it came to showing his emotions. What was there to say to him," says Zhanna. Today, their daughter Tatevik is 17 and a student at State Economics University. Sculpture of Gusan to adorn school in Vardenik where he studied Painter and sculptor Aghvan Mkhitaryan is working on a sculpture of Gusan to be placed in front of High School #3 in Vardenik. Aghvan is using the face of Tatevik is create a likeness of her father, Gusan. This is the school were the slain freedom-fighter studied from 1969-1979. In 2000, Gusan was posthumously awarded the "Medal of Bravery" "The awards ceremony took place in the Chamber Music Hall. Gusan's was the first name they called out. They entire auditorium broke out in applause. Gusan was finally being recognized seven years after his death," says Zhanna. "At least they've gotten around to acknowledging those who were killed. But what about those who fought and survived? No one remembers them now," she added. Argady Sahakyan notes that little if any literature has been written regarding the five year war. What little that has been published merely includes photos of the men who fought and some biographical notes. "This war was the only one in living memory when Armenians actually won on the battlefield. Sardarabad and Bash-Abaran were life and death struggles; either you defeated the enemy or were destroyed. It wasn't a question of victory then. In Artsakh, however, Armenians for the first time actually were victorious in war," argues Argady Sahakyan.Sona Avagyan
  17. LAPD ID Suspect in noho Cafe Killings - Nerses Arthur Galstyan - North Hollywood Shooting http://videos.wittysparks.com/id/3078434516 http://videos.wittysparks.com/id/3078434516 LAPD ID Suspect in noho Cafe Killings - Nerses Arthur Galstyan - North Hollywood Shooting. Los Angeles - Law enforcement authorities identified a suspect on Friday in a shooting at a North Hollywood restaurant that left four people dead, and they asked for the public’s help finding him. Nerses Arthur Galstyan, 28, who has not been arrested, is believed to be the man who opened fire inside the Hot Spot Cafe, 11651 Riverside Drive, around 4:30 pm Saturday. According to Los Angeles police, Galstyan was at the restaurant attending a party in memory of an acquaintance who had died in an accident a year earlier. During that celebration, Galstyan "became involved in a dispute with several men at the celebration and in anger fired multiple rounds, hitting and killing four of them," LAPD Chief Charlie Beck said. Three men died at the cafe, and a fourth died at a hospital. Two other people were injured, but survived. The dead men were identified by Los Angeles police as Harut Baburyan, 28, Sarkis Karadjian, 26, Vardan Tofalyan, 31, and Hayk Yegnanyan, 25. Police said Galstyan was seen on surveillance video inside the restaurant. Police initially said the victims appeared to have been targeted and that the shooting may have been related to Armenian gangs, but they said Friday the shooting was apparently just a dispute that erupted at a party. In February, Galstyan was charged in a federal indictment with conspiracy, engaging in the business of dealing in firearms without a license ...
  18. According to Los Angeles police, Galstyan was at the Valley Village restaurant attending a party in memory of an acquaintance who had died in an accident a year earlier. During that celebration, Galstyan "became involved in a dispute with several men at the celebration and in anger fired multiple rounds, hitting and killing four of them,'' Beck said. Three men died at the cafe, and a fourth died at a hospital. Two other people were injured, but survived. The dead men were identified by Los Angeles police as Harut Baburyan, 28, Sarkis Karadjian, 26, Vardan Tofalyan, 31, and Hayk Yegnanyan, 25. Police said Galstyan was seen on surveillance video inside the restaurant. "This was a crime among people who knew each other,'' said L.A. City Councilman Paul Krekorian, who represents Valley Village. Search warrants were served today on locations linked to the suspect in North Hollywood and Glendale, said Kevin McClure, captain of the LAPD's Robbery-Homicide division. McClure said police had "a great deal of physical evidence'' linking Galstyan to the murders and believe he is still in the area and is being assisted to avoid capture. Police initially said the victims appeared to have been targeted and that the shooting may have been related to Armenian gangs, but they said today the shooting was apparently just a dispute that erupted at a party. Police declined to comment on whether Galstyan had a criminal record or links to gangs or organized crime. McClure said no state charges had yet been filed in the case, but Galstyan was indicted this morning by a federal grand jury in Los Angeles on weapons charges. The three-count indictment — the result of an ongoing federal investigation — charges him with conspiracy, engaging in the business of dealing in firearms without a license and possession of a firearm with an obliterated serial number, said U.S. Attorney Andre Birotte. According to the indictment, Galstyan allegedly met with a confidential informant on Sept. 2 and sold two .223-caliber semiautomatic rifles with obliterated serial numbers, along with two high-capacity magazines, for $3,600. Galstyan also allegedly told the informant he could sell HK rifles with 8-inch barrels for $3,000 each, and that he routinely had AK weapons for sale, according to the indictment. Each of the three counts carries a five-year federal prison sentence, Birotte said. Galstyan remained at large and police said he should be considered "armed and very dangerous.''
  19. Suspect Identified in "Blood Bath" at L.A. Restaurant Feds Also Search For Gun Dealer Nerses Arthur Galstyan KTLA News 5:34 PM PDT, April 9, 2010 http://www.ktla.com/media/photo/2010-04/53207229.jpg Nerses Arthur Galstyan, 28, is suspected of killing four men at a North Hollywood restaurant. He remains at large. (Los Angeles Police Department / April 9, 2010) NORTH HOLLYWOOD -- A gun dealer has been identifed as the man who opened fire inside a North Hollywood restaurant, killing 4 people and wounding 2 others. Both the LAPD and the FBI are searching for 28-Nerses Arthur Galstyan. He is wanted for murder and federal weapons violations. Los Angeles police say Nerses Arthur Galstyan was at the Hot Spot Cafe April 3rd when he started arguing with several men. The argument then escalated into gunfire. Galstyan allegedly shot six people. 3 died inside the restaurant, a fourth died later at a hospital. Two other victims were also hospitalized. The are both expected to survive.
  20. MosJan

    Impressions Of The Day

    Kyanq@ Hiyasqanch e
  21. Cherkassk city council urges Ukrainian President to recognize Armenian Genocide April 8, 2010 - 17:31 AMT http://media.panarmenian.net/static/images/frontend/sep_circle.gif 12:31 GMTPanARMENIAN.Net - Upon consideration of an appeal by city council parliamentarian Arayik Mkrtchyan, as well as Ararat community of Cherkassk region and a priest of the religious community of the Armenian Apostolic Church, Cherkassk city council decided to urge the Ukrainian President and parliament to support the Armenian people and confirm legislatively the recognition and condemnation of the Armenian Genocide at the hands of the Ottoman Empire. According to representatives of Ararat Armenian community, this is an extremely important event for the Armenian Diaspora of Ukraine and the Armenian people, as a whole. Ararat Armenian community and the religious community of the Armenian Apostolic Church expressed their gratitude to parliamentarians for the support. The community especially appreciated the efforts of Head of Cherkassk city council Sergey Odarich, Secretary of Cherkassk city council Vasily Marinkevich and all supporting parliamentarians, as well as experts, Analitika.at.ua reported.
  22. Armenia to feature 19 films at Cannes Film Festival April 9, 2010 - 17:49 AMT http://media.panarmenian.net/static/images/frontend/sep_circle.gif 12:49 GMTPanARMENIAN.Net - Armenian National film center delegation led by the head of the center Gevorg Gevorgyan will participate in Cannes International Film Festival and movie market on April 12-23. In Cannes Film Festival contest program, Armenia will be presented by Arman Chilingaryan’s Quick March film. Among 19 Armenian films to be featured at the festival are: Hovhannes Galstyan’s Bonded Parallels; Suren Babayan’s Don’t Look into the Mirror; Hrach Keshishian’s A Slain Dove.
  23. Meline Daluzyan wins silver medal of European Weightlifting Championship April 9, 2010 - 20:19 AMT http://media.panarmenian.net/static/images/frontend/sep_circle.gif 15:19 GMTPanARMENIAN.Net - On April 9, Meline Daluzyan, winner of the European Championship in 2007 and 2008 and bronze medalist of the 2006 world championships, started her participation in the European Championship-2010 taking place in Minsk, Belarus, in a new category – 69kg. Daluzyan lifted 115kg in snatch, winning small silver medal. Shemshat Tuliayeva also lifted 115kg, but due to her personal weight Daluzyan left the Belarusian weightlifter behind her. Daluzyan used all three attempts in clean and jerk, starting from 135kg and finishing with 145kg. Here Daluzyan again won silver medal, as she was heavier by 4gr than Oksana Slivenko from Russia, who also lifted 145kg. Eventually, Daluzyan won silver medal of the European championship with 260kg in combination. Oksana Slivenko won the championship with 262kg.
  24. Italian TV to broadcast reportage about Armenia April 9, 2010 - 17:35 AMT http://media.panarmenian.net/static/images/frontend/sep_circle.gif 12:35 GMTPanARMENIAN.Net - The first part of a reportage about Armenia shot by Italian journalist and cameraman Stefano De Franceschi will be broadcast by TvKoper-TeleCapodistria on April 9. The second part will be on air on April 16. Stefano De Franceschi was Armenia in May 2009 with a group of other journalists in the framework of a program organized by the UNWTO and the Italian Ministry of Tourism. He is an award winning travel journalist, videoreporter and multimedia producer with 15 years of experience. He lives in Trieste and works for TeleCapodistria and Radio Capodistria, the Italian Channel of the Slovenian Public Television.
×
×
  • Create New...