HANGOVER

[Arpa]

See an opinion from Asbarez below. A partially TIC (tongue in cheek, a mild form of sarcasm) drunken hungover introduction, followed by a “sober“ debate.

Also note that we have advanced similar opinions on many occasions. Yes, we are “drunk” and obsessed with the “recognition”. Observe below reference to the collapse of the USSR when we were caught unprepared. It will happen. The walls will come crashing down sooner than late.

ARE WE READY?

Do we have it in writing? Or will we once again sign on the dotted line without understanding the gobbledygook/ turkey talk?

Garen, a Dashnak should also be ashamed of himself, when we remember when his one time Boss Hrair Maroukhian was shuttling between Athens and Moscow begging Gorbachev to please not dissolve as we were not ready.

======

 

Hangover, The Morning After.

Thank you Ashot. My apologies for the soviet (un)orthography.

From Varouzhan’s ՀԵԹԱՆՈՍ ԵՐԳԵՐ, After the Winefest,

ԳԻՆԱՐԲՈՒՔԵՆ ՎԵՐՋ

 

Նկարիչ բարեկամիս` Արսեն Մարկոսյանին

 

Սըրահն է լուռ: Կոչնականներն հեռացան:

Ջահերն ոսկի դեռ կը վառին մոլեգնած,

Եվ կը հեղուն, սեղաններուն վրա անձայն,

Արյունն իրենց երակներուն բորբոքած:

 

Վինը լըռեց: Կը թափառի նըվաղուն

Երգն իր վերջին` զոր հարբած սիրտը չըմպեց:

Անոնց բերնին վըրա և ցոփ աչքերուն

Կը սըփռե քունն իր չըղջիկի թևը մեծ:

 

Սեղանին վրա է ամեն ինչ ցիրուցան:

Սափորին մեջ կ'երազե մաս մը գինի:

Նուռ մը լըքված, ակռաներու վերքեր վրան,

Ջահերուն տակ, ջահերուն հետ կ'արյունի:

 

Եվ կը փըշրի բաժակ մ'հանկարծ, հեծելով

Լըռության մեջ: Զայն ճեղքած էր նախապես

Կին մը արբշիռ` երբ կը ներկեր կըտղանքով,

Գինիին խորն, ատամներն իր, բուստի պես:

 

Ծաղկամանին մեջ կը թոռմին հիրիկներ`

Որոնց բույրով գուսանն եղավ սըրարբած:

Աթոռին վրա հողմահա՛ր մ'է մոռցըվեր`

Զերդ հոլաձև մեծ թիթեռնիկ մը մեռած:

 

Դուրս կը հոսին բաց մընացած դուռներեն

Գաղջ ալիքներն հալվեներուն ու մուշկին:

Եվ քըրքիջներն ու կըտղուցներն համորեն

Հայլիներուն խորության մեջ կը մեռնին:

 

Կ'աշխատին հոն միայն երկու գերիներ,

Մին` աղախին, մյուսը` ծառա մ'անճոռնի,

Որ կը խըմե մերթ ավելցուկ գինիներն

Ու կ'համբուրե ընկերուհին, գողունի…

 

 

And After Recognition?

BY GAREN YEGPARIAN

Asbarez on Line.

 

Published: Friday January 23, 2009

 

Did you hear? The Turks fessed up! They solemnly, somberly, and sullenly admitted the Ottoman Empire organized and committed the Genocide resulting in the deaths of 1,500,000 million Armenians, its own subjects. President Abdullah Gul, Prime Minister Recep Tayyip Erdogan, and even Constitutional Court Chief Justice Tulay Tugcu, flanked by the puppet-master *****s jointly declared the dawning of a new era of warm relations with Armenia. The decades of acrimony and hate are over. Economic prosperity though trade, tourism, and translations of culture can now bring Armenians and Turks back to the warm pre-Genocide relationship they shared. All is nectar and gilt.

 

For days and weeks, there'll be dancing in the streets, from Yerevan to Tehran to Beirut to Athens to Marseilles to Paris to New York to Boston to Montreal to Los Angeles to Buenos Aires. And why not, it's been almost a century and we got what we wanted, a confession from Turkey. We can now get on with our lives. Free at last from grandm/pa's burden. Whew!

 

Really? Izzatso? What we wanted, huh?

 

No one seems to have noticed the barely masked smirks on their faces as Turkey's leaders walked off the stage.

 

They think they're off the hook by pinning the blame for the Genocide on a state they claim no longer exists. But it does! It is the Republic of Turkey. This is just the first Turkish slight-of-hand. The bigger one is the total evasion of the issues of reparations and restoration of lands, both to individuals and to the Armenian state. All properties owned by Armenians as of 1915 should be returned to the owners' descendants or the Armenian Apostolic church, as applicable. In cases of the complete extinguishing of a family, the property should go into a land trust administered by representatives of the Armenian nation. The same applies to reparations for movable property.

 

Of course none of this happened. But its day is coming and it's closer than we might expect. Let's not get caught off guard in the same way as we did by the collapse of the U.S.S.R.

 

We must clearly enunciate the totality of our just demands. We must stand by them firmly. This is not just a negotiating position. Our friends must know this, as must Turkey, the legal successor state to the Ottoman Empire. Turkey is culpable. Much analysis and fleshing out, in modern terms, of our demands is necessary. Let's get on it and generate the necessary intellectual undergirding for our success in realizing our dreams.

 

Let this serve as a motivator for better political action on and around this year's Genocide commemorations.

Edited January 27, 2009 by Arpa