Gregory the Illuminator

Saint Gregory the Illuminator or Saint Gregory the Enlightener (Armenian: Գրիգոր Լուսաւորիչ translit. Grigor Lusavorich, Greek: Γρηγόριος Φωστήρ or Φωτιστής, Gregorios Phoster or Photistes) (c. 257 – c. 331) is the patron saint and first official head of the Armenian Apostolic Church. He was a religious leader who is credited with converting Armenia from paganism to Christianity, being the first country to adopt Christianity as its official religion in 301 AD.

Hakobavank was established in the 5th-7th centuries. It acquired its final form by the 11th-12th centuries. In the 14th century the monastery became the deaconry of the district of Mets Arank (genitive: Metsaranits). The complex is named after Jacob of Nisibis.

There is no information about the date of foundation of the monastery. The oldest inscription, carved on the pedestal of a khachkar (cross-stone), refers to the year of 853. According to the historical chronicles, the monastery buildings were built, rebuilt and reconstructed periodically between the 9th and 18th centuries. One of the manuscripts kept in Matenadaran says that the Metsaranits Church was rebuilt by Khorinshah Zakarian

St. Blaise confronting the Roman governor: Scene from the life of St. Blaise, bishop of Sebaste (Armenia), martyr under the Roman emperor Licinius (4th century). Stained glass window from the area of Soissons (Picardy, France), early 13th century.

Saint Blaise 4th c. (Armenian : Sourb Barsegh) In Christian legend, bishop, patron saint of physicians, wax chandlers, and wool combers. Invoked against throat infections. Feast, 3 February.

Blaise was a physician before he became a bishop in Armenia. He studied philosophy in his youth, was a doctor in Sebaste in Armenia, the city of his birth, and exercised his art with miraculous ability, good-will, and piety. When the bishop of the city died, he was chosen to succeed him, with the acclamation of all the people. His holiness was manifest through many miracles: from all around, people came to him to find cures for their spirit and their body; even wild animals came in herds to receive his blessing. He suffered beheading after his flesh was torn with iron combs used for carding wool. One legend tells that while the bishop was in prison awaiting his martyrdom, he miraculously cured a little boy who nearly died because a fish bone was stuck in his throat.

During the Middle Ages, St. Blaise was one of the most popular saints. In central Europe and in Latin countries people are still given pan bendito (St. Blaise sticks), which they eat when they have a sore throat. One of the most popular customs of the Roman church is the blessing of throats, held on St. Blaise’s feast day. A priest holds crossed candles against the head or throat of a person, saying: “Through the intercession of St. Blaise, bishop and martyr, may the Lord free you from evils of the throat and from any other evil.” In certain parts of Italy priests touch the throats with a wick that has been dipped into blessed oil. Throughout Europe many places and churches ware named after him. In Cornwall UK the village of St Blazey derives from his name, where the parish church is still dedicated to Saint Blaise. The council of Oxford in 1222 forbade all work on his festival. There is a St. Blaise’s Well in Bromley, Kent (UK) where the water was considered to have medicinal virtues. Many German churches, including the former Abbey of St. Blasius in the Black Forest and the church of Balve are dedicated to Saint Blaise/Blasius. In Italy he is known as San Biagio. In Spanish-speaking countries, he is known as San Blas, and has lent his name to many places (see San Blas).Saint Blaise’s remains rest at the Basilica over the town of Maratea (Italy), shipwrecked there during Leo III the Isaurian’s iconoclastic persecutions.

https://www.peopleofar.com/2012/12/02/saint-blaise/

Who will write a scientific (not mythological) biography of the Saints Thaddeus and Bartholomew from an Armenia angle? We know that they were killed in Armenia.

=====

Թադէոս Եւ Բարթուղիմէոս

Anyone still name their child Barthoghomios Բարթուղիմէոս**

? Bart Simpson

http://www.simpsoncrazy.com/content/pictures/bart/BartSimpson19.gif

Except in satire by the likes of Baronian? It is the Hellenized (Greek) of Bartholomew/Bartholomei, (ending ineos).

Although the latter name is all but extinct the former is still used.

See below NAMES

The following is from Groong. Thank You Katia Peltekian.

The writer, a Philipine Corazon Damo-Santiago, basing it from a book by a Catholic Fr. Paolo Pirlo

====

http://businessmirror.com.ph/index.php/en/features/faith/37604-saint-bartholomew-the-apostle-skinned-alive-for-spreading-his-faith

Saint Bartholomew the Apostle skinned alive for spreading his faith

From: Katia Peltekian

----

Business Mirror, The Philippines

Aug 23 2014

Saint Bartholomew the Apostle skinned alive for spreading his faith

Written by Corazon Damo-Santiago

 

HE was flayed alive--the skin of his body cut into strips, then pulled

off, leaving his body open and bleeding for a long time, then beheaded, wrote Fr. Paolo O. Pirlo, SHML, in My First Book of Saints.

Why? Because he was to die the Persian way in the "most barbarous country of the East" in the ancient times; because he converted

Polymius, the king of Armenia, to Christianity; because Astyages, the

king's brother, ordered his death; because spreading the Catholic

faith is a great crime, noted John Francis Fenion in Saint Bartholomew, Volume 2 of Catholic Encyclopedia.

 

Then he was beheadead and crucified.

Bartholomew: True Israelite

BARTHOLOMEW is derived from Aramaic Bar Tolmay, which means "son of

Tolmay," also known as Nathanael. He was born in the 1st century in Cana, Judea.

One day his friend Philip from Bethsaida told Nathanael, "We have found the one whom Moses wrote about in the Book of the Law and whom

the prophets also wrote about. He is Jesus, son of Joseph from Nazareth" (John 1:45).

Bartholomew, characterized as frank and skeptic, was attracted by Philip's enthusiasm remarked: "Can anything good come from Nazareth?"

(John 1:46).

Nevertheless, he went with Philip when he insisted that Bartholomew

come and see Jesus.

Seeing him, Jesus announced that Bartholomew is a true Israelite incapable of deceit, that made him ask, "How do you know me?"

Jesus' answer that he was under a fig tree before Philip called him convinced Bartholomew that Jesus, indeed, is the Son of God and King of Israel. Batholomew witnessed Jesus' Ascencion to heaven.

To spread the word of God, the apostles were assigned to different countries. Reputed to have introduced Christianity to Armenia (Turkey) with Saint Jude Thaddeus, both are patron saints of Armenian Apostolic church. Saints and Angels by Catholic On-Line states that he also preached in Persia, Egypt and Mesopotamia (modern Iraq), which "cradled the most ancient civilization of human history." A monastery named after the saint was built on the site of his martyrdom.

Invoked by various skilled workers

HIS body was washed in the waters, and a large part of the skins and the bones were deposited in Lipari, Sicily. Many miracles had been attributed to him in the place.

Foremost of which was when his silver statue was melted on the orders of fascist officials who raised funds to finance World War II.

When the melted silver was weighed, it registered only a few grams so the silver was returned to Lipari. In reality, however, it weighed many kilograms.

On his feast day, the saint's gold-and-silver statue was carried through town. While men were carrying it downhill, the statue suddenly became so heavy that they decided to put it down to rest.

When they continued the journey the statue became heavier, so the men stopped to gain their momentum. On the third time they rested with the statue, the walls collapsed downhill. Had they carried the image, many would have been killed.

The miracles seemingly involved weight, so he was made the saint of tanners. However, he was also invoked by people to be the saint of

butlers, salt merchants, leather industries, shoemakers, bookbinders,

Florentine cheesemakers, and people suffering from neurological diseases. Saint Bartholomew's relics had been deposited in churches named to honor him: his arm in Canterbury, England; skull in

Frankfurt, Germany; and body in Lipari.

In 983 some skin and bones were brought to Tiber Church of Saint

Bartholomew in Rome.

The Coptic church commemorates his martyrdom on the first day of the Coptic calendar, August 29. Eastern Christianity honors him on June 11, and the Roman Catholic Church on August 24.

Santiago is a former regional director of the Department of Education-National Capital Region. She is currently a faculty member

of Mater Redemptoris College, Laguna.

===

Names.

TADEVOS =From Old Armenian name Tadeos which means "the one who praises". There is a version that this name comes from Hebrew name Ghebos "wise". The short forms are Tatos, Tato, Tevos. The corresponding surnames are Tadevosyan, Tevosyan, Tatosyan, Tatoyan.

ԹԱԴԵՎՈՍ =գրավոր հին աղբյուրներում երևում է Թադէոս ձևով, սակայն ժողովուրդը դարձրել է Թադևոս՝ երկու ձայնավորների միջև ավելացնելով վ հնչյունը /ինչպես Գէորգ - Գևորգ /: ՀԲ ստուգաբանում է իբրև գովող, գովաբանող կամ դավանող: Թադեոս անունը հաճախ նույնացնում են եբր. Ղէբէոս անվան հետ և մեկնում իմաստուն կամ քաջասիրտ /ՀԲ, 101/: Սրա կրճատ ձևերն են՝ Թաթոս, Թաթո, Թևոս և ալն: Տարածված են նաև Թադևոսյան, Թևոսյան, Թաթոսյան, Թաթոյան ազգանունները:

ԲԱՐԹՈՒՂԻՆԵՈՍ (Բարդուղիմէոս) =եբր. անուն է, որ ստուգաբանվում է իբրև ջուր կշռողի որդի կամ Թոլոմեի որդի: Մեզ մոտ ևս տարածված է եղել հունական և մանավանդ լատինական տառադարձությամբ՝ Bartholomeos ( ֆր. Barthelemy , ռուս. ԹՈՐՒՏսՏՎպռ): Կրճատ կոչում են Բարթուղ, Բարթիկ: Բոլոր դեպքերում պետք է գրել թ-ով: Այժմ էլ կենդանի անուն է:

=BARTUGHIMEOS

From Hebrew name which means "water weigher's son" In Armenia the Greek, especially Latin spelling of this name was spread - Barthalomeos (French Barthelemy, Russian Varpholomey). The short form is Bartugh or Bartik

===

Once again, read with discretion as we dont know the author of this Wiki.

http://hy.wikipedia.org/wiki/Թադեոս_առաքյալ

PanARMENIAN.Net - Today, February 27, Armenian Church marks the St. Vardanants Day, commemorating Armenian Commander Vardan Mamikonyan and his comrades-in-arms who martyred in the Battle of Avarayr against the Persian state in 451.

The plain of Avarayr, located in the extreme northwest of Iran, was the scene of an important battle which took place during an Armenian uprising against the Persians in the mid-fifth century A.D. The cause of the rebellion was a decree issued in 449 by the Sasanian king, Yazdegerd II (439-57), in which he ordered the Armenians, the bulk of whose country had become a vassal state of Iran at the Romano-Persian partition of 387, to convert from Christianity to Zoroastrianism. The Armenians refused and were forced to take up arms to defend their stand. In the course of this conflict, the Persians attempted an invasion of Armenia which was met by a combined force of Persarmenian nobles on the field of Avarayr lying along the banks of the Thmut River (Rūd-e Zangemār), apparently the Armeno-Persian frontier at that time.

The battle took place on May 26, 451. Its essential details were set down soon after by Lazar Parpetsi; a more elaborate account was recorded by Elise (Elisaeus) late in the same century or possibly early in the next. According to the story, an Armenian army of 60,000 men, led by Vardan Mamikonyn, met a force of 200,000 Persians, including the elite corps known as the Immortals led by Muskan Niwsalawurt. The Armenians had appealed to the Byzantines for aid without success and were further weakened by the defection of several noble houses led by Vasak, Lord of Siwnik’, the most important principality in Armenia. In spite of these disadvantages, the Armenians were holding their own until the Persians drew up their elephant corps. Through this tactic the Armenians were crushed, and Vardan and eight other generals were slain, together with the flower of the Armenian nobility and a large number of common soldiers. So spirited was the Armenian defense, however, that the Persians suffered enormous losses as well. Their victory was pyrrhic and the king, faced with troubles elsewhere, was forced, at least for the time being, to allow the Armenians to worship as they chose.

The battle of Avarayr has become the Armenian national holiday; its anniversary is a festival of the Armenian Church, and Vardan Mamikonyn has become one of its saints. The defense of the Christian faith by the Armenians has been hailed as a landmark in the history of the struggle for religious freedom, and the fallen of Avarayr have been held up as examples of heroism, patriotism to generations of young Armenians.

http://www.horizonweekly.ca/upload_files/wysiwyg/folder-15-02-2014/Sarkis.jpg
Ըստ աւանդութեան, Ս. Սարգիս Բիւզանդիոնի Մեծն Կոստանդիանոս կայսեր (285-337) կողմէ կը նշանակուի սպարապետ` Հայաստանի սահմանակից Կապադովկիոյ մէջ: Քրիստոնեայ զօրավարը կը քանդէ հեթանոսական մեհեանները եւ կը կառուցէ եկեղեցիներ, կը տարածէ քրիստոնէութիւնը:

Յուլիանոս Ուրացողի թագաւորութեան օրով (360-363) կը սկսին Քրիստոսի եկեղեցւոյ դէմ հալածանքները: Ս. Սարգիսն իր որդւոյն Մարտիրոսի հետ կ՚ապաստանի քրիստոնեայ Հայաստանի մէջ, ուր կը թագաւորէր Տիրան արքան: Տեղեկանալով, որ Յուլիանոս մեծ զօրքով կը շարժի դէպի Պարսկաստան, Հայոց արքան, որպէսզի իր երկիրը զերծ պահէ յարձակման վտանգէն, Սարգիսին կը յորդորէ ծառայութեան անցնիլ Պարսկաստանի թագաւոր Շապուհի մօտ:

Շապուհը սիրով կ՚ընդունի զօրավարին եւ զայն կը նշանակէ զօրագունդի հրամանատար: Պարսիկ զօրավարներէն շատեր, տեսնելով Սարգիսի բարեպաշտութիւնը եւ իր աղօթքներով գործած հրաշքները, կը հրաժարէին հեթանոսութենէ եւ կը դառնային քրիստոնեայ: Սակայն Շապուհ իր մօտ կանչելով Սարգիսը իրմէ կը պահանջէ պաշտել կրակը: Զօրավարը կը մերժէ եւ թագաւորին դիմաց կը կործանէ կրակի բագինը: Զայրացած կրակապաշտ ամբոխը կը յարձակի Ս. Սարգսի եւ իր զաւկին վրայ: Տեղւոյն վրայ կը նահատակուի չաւակը՝ Մարտիրոսը: Ս. Սարգիս կը բանտարկուի եւ անսասան մնալով իր հաւատքի մէջ` կը գլխատուի:

Նահատակուելէն ետք, Ս. Սարգիսի մարմնին վրայ լոյս կ՚իջնէ:

Ս. Մեսրոպ Մաշտոց Ս. Սարգիսի մասունքները կը տեղափոխէ Կարբի գիւղ (Աշտարակի շրջան), ուր կը կառուցուի սուրբին անունը կրող եկեղեցի:

Հետագային, Ս. Սարգիսի տօնը վերածուեցաւ երիտասարդներու օրհնութեան օրի, իսկ մեր օրերուն, ան կը նշուի, որպէս երիտասարդ սիրահարներու տօն:

Ս. Սարգիսի տօնը եւ Ս. Սարգիսի պաշտամունքը, մեծ ժողովրդականութիւն ունէին հայերուն մօտ, յատկապէս՝ երիտասարդներուն։

Ս. Սարգիսի տօնը նշելու հաստատուն օր չկար. անով կը սկսէր Բարեկենդանը, որուն անմիջականօրէն յաջորդող Մեծ պահքի 49 օրուան շրջանը կ՚աւարտէր Զատիկով։ Այսպիսով, անուղղակիօրէն կապուելով 35 օրուան շարժականութիւն ունեցող Զատիկին հետ, Ս. Սարգիսի տօնը նոյնպէս կը շարժէր 35 օրերու ընթացքին, նշուելով Յունուար 18էն մինչեւ Փետրուար 23 երկարող այն Շաբաթ օրը, որ տուեալ տարուան Զատիկի տօնէն ճիշդ 63 օր առաջ էր։

Ինչպէս որ անունը ցոյց կու տայ, տօնը նուիրուած էր շատ սիրուած Ս. Սարգիսին, որուն անուան պաշտամունքին շուրջ հայերուն մօտ բազմաթիւ աւանդութիւններ պահպանուեր են։ Այդ աւանդութիւններէն մաս մը անոր անձնաւորութեան շուրջ են, միւսները՝ սրբանալէն յետոյ անոր կապուած գործերու մասին են։

Ս. Սարգիսի տօնը անցեալին (եւ այսօր) կը նշուի գլխաւորաբար ընտանեկան շրջանակի մէջ։ Կը սկսի Երկուշաբթի օր սկսող պահքով։ Պահք բոլորն ալ կը պահէին, բայց երիտասարդներուն մէկ մասը ուխտ ընելով լրիւ կամ միաժում ծոմ կը պահէին։ Առաջինի պարագային ենթական միայն ջուր կը խմէր, իսկ միաժում ծոմ պահողը օրուան մէջ կ՚ուտէր միայն մէկ անգամ, մութը կոխելէն ետք։

Ս. Սարգիսի պահքի օրերուն արգելքներ ճշդուած էին ոչ միայն ուտելիքին վրայ, այլեւ՝ աշխատանքի որոշ տեսակներուն, մարմնի խնամքին վրայ։ Այսպէս այդ օրերուն արգիլուած էր լուացք ընել, ճախարակ մանել, գործ ունենալ բուրդի կամ մազի հետ...

Հայկական կարգ մը գիւղերու մէջ Ուրբաթ օր կը սկսէր պահքը քակելու պատրաստութիւնը, իսկ երեկոյեան հանդիսաւոր ձեւով կը քակէին պահքը՝ փոխինդի գնդիկները ուտելով։ Փոխինդը կը շաղէին մեղրաջուրով կամ շաքարաջուրով, ընտանիքի անդամներուն թիւով գնդիկներու կը բաժնէին՝ երեկոյեան ուտելու համար։

Որոշ տեղեր այդ գիշեր յատուկ բաղարջ կը թխէին, առանց թթխմորի եւ աղի։ Խմորը երբ գունդի կը վերածէին, ապա զանոնք բանալով առաջինին վրայ կը շարէին ընտանիքին հարստութիւնները խորհրդանշող առարկաներ (դրամ, միրգ, պանիր, եւ այլն...) ու կը ծածկէին խմորի երկրորդ շերտով եւ կը թխէին։

Առաւօտեան բաղարջը կը շերտէին ընտանիքի երեխաներուն թիւով եւ կը բաժնէին։ Իւրաքանչիւր բաժինէն ինչ որ դուրս գար, այդ երեխան կը ժառանգէր համապատասխան հարստութիւն։ Այսպէս միրգին տէրը կը ժառանգէր այգի, պանիրինը՝ անասուններ, դրամը՝ հայրական տունը... եթէ այդ առարկաները աղջիկ զաւակներուն բաժին իյնար, անոնց ամուսինները կը դառնային այգեպան, հովիւ կամ կալուածատէր։Ս. Սարգիսի տօնը խնճոյքներ, խաղեր կամ այլ տօնահանդէսներ չունէր։ Միայն որոշ շրջաններ, ծոմ պահող հարսնցուներուն փեսացուներու ընտանիքէն զանազան անուշեղէններ կը ղրկէին իբրեւ նուէր։ Իսկ հարսնցուին ընկերուհիները կը հաւաքուէին միասին վայելելու համար համեղ անուշեղէնները։

http://www.horizonweekly.ca/news/details/31666

Saint Shushanik (Armenian: Շուշանիկ, Georgian: შუშანიკი) (c. 440-475) was a Christian woman who was murdered by her husband Varsken in the town of Tsurtavi, Georgia. Since she died defending her right to profess Christianity, she is regarded as a martyr. Her martyrdom is described in her confessor Jacob’s hagiographic work.

She was a daughter of the Armenian general (sparapet) Vartan Mamikonian and married to the prominent Georgian feudal lord (pitiakhsh) Varsken, son of Arshusha. Varsken was in opposition to Vakhtang I Gorgasali, King of Kartli, and took a pro-Persian position, renouncing Christianity and adopting Zoroastrianism.

He killed his spouse after she refused to submit to his order to

abandon her Christian faith. Varsken himself was put to death by King

Vakhtang in 482.

Shushanik has been canonized by the Georgian and Armenian churches. Her feast day is celebrated on October 17.

She is not actually Armenian by birth but was martyred by King Tiridates of Armenia. We call the king as Dirtades. In Ethiopia, St. Arsema is currently being highly popular than ever because of the miracles seen at the churches consecrated in her name. The number of churches built in her name is also increasing. And in almost any spiritual book shop in Ethiopia one can find "Gadla Kidist Arsema" i.e., the book of the life of St. Arsema. I myself love this saint very much and consider her as one of my matron saints. I hope she will, one day, allow me visit her church in Armenia where her remains are kept.

Saint Nerses I the Great (Armenian: Սուրբ Ներսես Ա. Մեծ )was an Armenian Catholicos (or Patriarch) who lived in the fourth century. He was the father of another catholicos, Saint Sahak I. His father was At'anagenes and his mother was Bambish, the sister of King Tiran.

Born of the royal Gregorid stock, he spent his youth in Caesarea where he married Sanducht, a Mamikonian princess. After the death of his wife, he was appointed sword-bearer to King Arshak II. A few years later, having entered the ecclesiastical state, he was elected catholicos in 353.

Մեսրոպ Մաշտոց; 361 or 362 - February 17, 440) was an Armenian monk, theologian and linguist. He is best known for having invented the Armenian alphabet, which was a fundamental step in strengthening the Armenian Church, the government of the Armenian Kingdom, and ultimately the bond between the Armenian Kingdom and Armenians living in the Byzantine Empire and the Persian Empire.