Էսպես Արութինի ասած քրոնիկոնի 447-ին:

(1759)

Ամեն սազի մեչըն գոված դուն թամամ տա՛սն իս, քամա՛նչա,

Նաքազ մարթն քիզ չի տեսնի, դուն նըրա պա՛սն իս, քամա՛նչա,

Ղա՛ստ արա՝ է՛լ լավ օրերու էդիվըն հասնիս, քամա՛նչա՛

Քիզ ինձնից ո՞վ կանա խըլի, աշուղի բա՛սն իս, քամա՛նչա:

Անգաճըտ էրծաթեն պիտի, գըլուխըտ ջավահիր քարած,

Կութըտ շիրմայեմեն պիտի, փուրըտ սադափով նաղշ արած,

Սիմըտ օ՛սկեն քաշած պիտի, էրկաթըտ փանջարա արած

Օչով ղիմեթըտ չի գիդի. լալ ու ալմասն իս, քամա՛նչա:

Ճիպուտըտ վարաղնած պիտի՝ թահր ունենա հազար ռանգով.

Ձարըտ ռաշի կուդեն պիտի, վուր դուն խոսիս քաղցըր հանգով.

Շատին զարթուն կու լուսացնիս, շատին կու քընեցնիս բանգով՝

Անուշահամ գինով լիքըն դուն օսկե թասն իս, քամա՛նչա:

Ածողիտ է՛րկու կու շինիս առաչ չայի, ղափա գուզիս,

Կու մեձըրվիս այվընումըն, պարապ վախտի րափա գուզիս,

Յիփ վեր գու քաս՝ մեջլիսումըն քաղցըր զող ու սափա գուզիս

Բոլորքըտ գոզալնիր շարած մեջլիսի կեսն իս, քամա՛նչա:

Շատ տըխուր սիրտ կու խընդացնիս, կու կըտրիս հիվընդի դողըն.

Յիփ քաղցըր ձայնըտ վիր կոնիս, բաց կուլի հիդըտ խաղողըն.

Խալխին էս իլթիմազն արա՝ ասին. «ապրի քու ածողըն» ,

Քանի սաղ է Սայաթ - Նովեն, շա՛տ բան կու տեսնիս, քամա՛նչա:]

Բացատրություն

տասն իս – գերազանց ես

նաքազ – ստոր, ցածհոգի

պասն իս – արգելվածն ես

ղաստ անել – նպատակ դնել

էդիվն – ետևից

բասն իս – հավասարն ես, ընկերն ես

շիրմա – փղոսկր

սիմ – մետաղալար, նվագարանի լար

փանջարա – շրջանակ

ղիմեթ – արժեք, հարգ

վարաղնած – ոսկու շերտով պատած, ոսկեզօծած

թահր – կերպ, կերպարանք, տեսակ

հանգ – եղանակ, նվագ

բանգով – հաշիշ, թմրադեղ

չայի – թեյ

ղափա – սուրճ

այվընումըն – սրահում, պատշգամբում

ռափա – անդորր, հանգստություն

վախտի –ժամանակ

սափա – հաճույք, ուրախություն

մեջլիս – հավաքույթ, ժողով

իլթիմազ – աղերսանք, խնդիրք

Վրաստանում տեր ու զորավուր իս ղուն.

Մեկն ինձ կոսե՝ «գընա մաշված շուր իս դուն»,

Մեկն էլ կոսե՝ «մե հոտած ջըրհուր իս դուն...»։

Վուչ հարսնախոս ունիմ, վուչ էլ կողակից,

Մեջլիսումն էլ նուր խաղք արին, ծաղրեցին.

Յիս ռամիկ իմ, ինձի վուխչ-վուխչ թաղեցին.

Ո՞ւմ առաջ էլ սրտիս ցավը մաղեցի,

Վուխչն ինձ ասին՝ «մե անպատիվ հուր իս դուն»:

Սազը քոքած, ձեռիս բռնած, հազըրված,

Թաքավուրի մոդ գընացի զարթըրված.

Ինձ յիդ տըվին, վունցոր փուշըս կոտըրված.

էրնեկ լիզուն չիմանայի յիս նըրանց.

Ասին՝ «գընա, էրեսըտ սիվ մուր իս դուն»։

Աստծու կամոք մարթըս օղորմած պիտի.

Սարն էլ սարին կու հանդիպի, ով գիտի,

Է'րնեկ մենակ ինձ ծեծելով խըրատիր,

Կամ քու ձիռով ինձ յիդ տայիր, անպատվիր,

Իմ հոքևուր մինձ ծնուղքը վուր իս դուն։

Թեգուզ չարթին, ջանըս փետով վեր հատին,

Շունչըս բիրնիս յիս ինձ քիզնից չիմ զատի.

Ծովը կընգնիմ, թե վուր Քուռն ինձ ազատի...

Սայաթ-Նովա, քու լիզվովըն ցավ դատի,

Հալբաթ դարդ ու ցավի մե ախպուր իս դուն։

Դուն է՛ն գըլխեն իմաստուն իս, խիլքդ հիմարին բաբ մի՛ անի,

էրազումը տեսածի հիդ միզի մե հեսաբ մի՛ անի,

Յիս խոմ էն գըլխեն էրած իմ, նուրմեկանց քաբաբ մի՛ անի,

Թե վար, գիդիմ, բեզարիլ իս, ուրիշին սաբաբ մի՛ անի։

Չը կա քիզ պես հուքմի-հեքիմ, դուն Րոստոմի Զալ, թաքա՚վուր,

Ասկըդ ասկերումը գոված՝ համ դո՛ւն իս գոզալ, թաքա՚վուր,

Թե էսանց էլ սուչ ունենամ՝ գլուխս արա՛ տալ, թաքա՚վուր,

Մըտիկ արա քու ստիղծողին՝ նահախ տիղ ղազաբ մի՛ անի։

Յարալուն հեքիմ էնդուր գուզե՝ դիղ տալու է, ցավ տալու չէ,

Քանի գուզե արբաբ ըլի՝ ղուլը աղին դավ տալու չէ,

Դուն քու սիրտը իստակ պահե, յադի խոսկը ավտալու չէ,

Ասծու սերը կանչողի պես դըռնեմեդ ջուղաբ մի՛ անի։

Ամեն մարթ չի՛ կանա խըմի՝ իմ ջուրը ուրիշ ջըրեն է՛,

Ամեն մարթ չի՛ կանա կարթա՝ իմ գիրը ուրիշ գըրեն է.

Բունիաթս ավազ չիմանաս՝ քարափ է, քարուկըրեն է,

Սելավի պես՝ առանց ցամքիլ, դուն շուտով խարաբ մի՛ անի:

Քանի գուզե քամին տանե՝ ծովեմեն ավազ չի՛ պակսի.

Թեգուզ ըլիմ, թեգուզ չըլիմ՝ մեջլիսներուն սազ չի՛ պակսի,

Թե կու պակսիմ, քիզ կու պակսիմ՝ աշխարիս մե մազ չի՛ պակսի,

Սայաթ Նովու գերեզմանը Հինդ, Հաբաշ, Արաբ մի՛ անի։

http://armenianpoetry.com/arm/1730.html