All Activity

A 19th century Armenian writer living in Japan becomes the de facto ambassador of a lost nation. THE STATELESS DIPLOMAT Historical Docudrama about Diana Apcar A film by Mimi Malayan Both Diana and the refugees shared a vision and a hope–no matter how unrealistic–that they would overcome their obstacles: with hard work, perseverance, and a little human compassion, they would succeed. Their battles were for their own survival, and that of a people and their culture, in spite of the odds against them. Once everything is lost, how does one maintain the will to live? How do we as individuals overcome our fears and push forward?

https://dianaapcar.org/

Diana Agabeg (Agabegian), whose baptismal name was Gayane, was born in Rangoon, British Burma (today Yangon, Myanmar)[4] on 17 October 1859. Her father was an Armenian from New Julfa, Iran who migrated to South East Asia. Diana Apcar's mother Avet was from the Tateos Avetum family from Shiraz, a city in south-central Iran. Diana was the youngest of seven children in the family. Apcar was raised in Calcutta and received her education in a local convent school. Diana Apcar became fluent in English, Armenian, and Hindustani. Apcar married Michael Apcar,[4] a descendant of the house of Apcar of New Julfa, the same area where Apcar's maternal family, the Aghabegians, originated from as well. The Apcar family became successful tradesmen and merchants all around South-East Asia. They became especially successful in the import-export business of shellac lacquer pearls. In 1891, Diana and her husband moved to Japan to found and expand the family business.[1] They eventually had 5 children, of which only 3 survived.[2] At the age of sixty-seven, Apcar was experiencing numerous physical problems, such as failing eyesight, hearing loss, and arthritis. These health issues led to her death on the morning of 8 July 1937 in Yokohama.[2] She was buried in cemetery for foreigners beside her husband and is currently being taken care of by the Society of Armenian-Japanese Friendship which is based in Tokyo. Diplomatic career See also: Tokei Maru When the Republic of Armenia gained independence on 28 May 1918, Armenia was not recognized by any international state. Yet in 1920, through Apcar's efforts, Japan became the first nation to recognize the new republic's independence.[2] Out of respect to her efforts, Hamo Ohanjanyan, who was then the Foreign Minister of the Republic, appointed Diana Apcar Honorary Consul to Japan.[2] This made her the first Armenian woman diplomat and one of the first women appointed in any diplomatic post in the twentieth century. However, after the fall of the First Republic of Armenia in the same year 1920, her post was abruptly terminated.[2] Works Abgar on a 2020 stamp of Armenia After her son took over the family business in Japan, Apcar had more time to concentrate on her humanitarian, literary, and diplomatic career. She started working with numerous journals and newspapers such as The Japan Advertiser, The Far East, The Japan gazette, and Armenia (later to be known as New Armenia). She focused much of her literature on the oppressed and their circumstances. She wrote about the Armenian plight in the Ottoman Empire in order to raise global awareness. By 1920 she had already written over nine books in dedication to the Armenian Genocide. She also wrote many articles on international relations and the impact of imperialism on world affairs and global peace.[2] These works include: The Great Evil. Yokohama, Japan: “Japan Gazette” Press, 1914, 114 pp. Peace and No Peace. Yokohama, Japan: “Japan Gazette” Press, 1912, 101 pp. The Peace Problem. Yokohama, Japan: “Japan Gazette” Press, 1912, 131 pp. On the Cross of Europe’s Imperialism: Armenia Crucified. Yokohama, Japan: 1918, 116 pp.[5] In His Name ... Yokohama, Japan: “Japan Gazette,” 1911. 52 pp. Betrayed Armenia. Yokohama, Japan: “Japan Gazette” Press, 1910, 77 pp. The Truth about the Armenian Massacres. Yokohama, Japan: “Japan Gazette,” 1910, 26 pp. Home Stories of the War. Kobe, Japan: The Kaneko Printing Works, 1905, 47 pp. Susan. Yokohama, Japan: Kelly and Walsh, Limited, 1892, 109 pp. The Stateless Diplomat A great-granddaughter of Diana Apcar, Mimi Malayan, found a box of her writings in 2004 and began researching her life. In 2018 she completed a documentary film The Stateless Diplomat, drawing on previously unpublished writings. She also established a website making available many of Apcar's publications.[6]

https://en.wikipedia.org/wiki/Diana_Abgar Diana Abcar (or Apgar; Armenian: Դիանա Աբգար, 17 October 1859 – 8 July 1937) was a diaspora Armenian writer and humanitarian, who was appointed Honorary Consul to Japan of the short-lived First Republic of Armenia (1918-1920).[1] She was the first female Armenian diplomat and one of the first women to have ever been appointed in any diplomatic post in the twentieth century.

Revisiting this topic after 21 years of its creation, the most fascinating thing to me is not this OS vs that OS vs C vs Java ... or even that AI has taken over all programming so the language doesn't really matter anymore... but the fact that DVD burning is still probably the best long term data backup storage we have ... magnetic disks still do ok .. but so many people probably don't realize they can't just leave their data on SSDs and expect they will stay there for years. And as far as "cloud", not only do you have to worry about disappearing clouds, but also do you really want your data to be in AI training sets?

you can find many such books on ebay

The image shows the cover of the historic cookbook 100 блюд армянской кухни (100 Dishes of Armenian Cuisine), compiled by Suren Mesropyan with the participation of culinary specialist V. Churinova Contributor: V. N. Churinova (В. Н. Чуринова) Publishing House: Gostorgizdat (Госторгиздат) Location & Year: Moscow, 1939 Issuing Body: Research Institute of Trade and Public Catering of the People's Commissariat of Trade of the USSR (Научно-исследовательский институт торговли и общественного питания НКТ СССР Author / Compiler: Suren Iosifovich Mesropyan (С. И. Месропян)

ԿԱՐՍԻ ՔՅՈՒՖԹԱ ---------------------------------------------- Բազմադարյա խոհարարական ավանդույթի վերածնունդ ... Հայկական ազգային և ավանդական խոհանոցի կատարելագործված նոր աշխարհը: ☆•●•☆•●•☆•●•☆•●•☆•●•☆•●•☆•●•☆ Հայկական ազգային և ավանդական խոհանոցի պատմության ուսումնասիրության ընթացքում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում Սուրեն Իոսիֆի Մեսրոպյանի հեղինակած, 1939 թվականին Մոսկվայում հրատարակված՝ «Հայկական խոհանոցի 100 կերակրատեսակ» (100 блюд армянской кухни) գիրքը։ Այս հրատարակությունը պարզապես բաղադրատոմսերի ժողովածու չէ։ Այն 20-րդ դարի առաջին կեսի հայկական խոհարարական մշակույթի գրավոր վկայություններից է, որի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել, թե ի՞նչ կերակրատեսակներ էին հայտնի այդ ժամանակ, ի՞նչ բաղադրիչներով էին պատրաստվում և ինչ տեխնոլոգիական եղանակներով էին ներկայացվում հայկական խոհանոցում։ Գրքում պահպանված անվանումները, բաղադրատոմսերն ու պատրաստման տեխնոլոգիաները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել հայկական խոհանոցի այն շերտը, որը հետագա տասնամյակներում հաճախ փոփոխվել, պարզեցվել կամ դուրս է մնացել առօրյա գործածությունից։ ԿԱՐՍԻ ՔՅՈՒՖԹԱ ********************************************** Կարսը հայկական պատմական և մշակութային աշխարհագրության կարևոր կենտրոններից է։ Կարսի հայության խոհանոցը ձևավորվել է տեղական բնաշխարհի, անասնապահության, հացահատիկային մշակաբույսերի և տարածաշրջանային սննդային ավանդույթների ազդեցությամբ։ Կարսի քյուֆթա պատրաստելու համար մեզ անհրաժեշտ է՝ Գառան միս - 150 գր (մեկ բաժնի համար) Հալած յուղ կամ կարագ - 10 գր Բրինձ - 20 գ Ցորենի ալյուր - 5 գ Ձու - ½ հատ Սոխ - 25 գ Մաղադանոս - 3 գ Սև պղպեղ - 0.05 գ Աղ - 6 գ Պատրաստի կերակրատեսակի ելքը՝ 550 գ։ Պատրաստման եղանակը՝ * Գառան միսն առանձնացնում ենք ոսկորներից։ * Ոսկորներն օգտագործում ենք արգանակ պատրաստելու համար։ * Մսային մասը երկու անգամ անցկացնում ենք մսաղացով։ * Համեմում ենք աղով, սև պղպեղով և ավելացնում ենք սոխի մի մասը։ * Մսային զանգվածը կրկին անցկացնում են մսաղացով։ * Ավելացնում ենք կտրտած մաղադանոս (կամ այլ կանաչի) * Ավելացնում ենք ձուն և ալյուրը, լավ խառնում։ * Պատրաստված մսային զանգվածից ձևավորում ենք փոքր գնդիկներ։ * Քամած, տաք արգանակի մեջ ավելացնում ենք մսագնդիկները, նախապես յուղով տապակած սոխը և լվացած բրինձը։ * Եփում ենք մինչև պատրաստ լինելը։ * Վերջում ձու ենք կոտրում ու խառնում։ * Մատուցելիս՝ կերակուրը համեմում ենք անուշաբույր կանաչիով։ Գրքում նշված սննդային արժեքը՝ * Սպիտակուցներ՝ 21.23 գ * Ճարպեր՝ 43.97 գ * Ածխաջրեր՝ 20.25 գ * Էներգետիկ արժեք՝ 579 կկալ։ ☆☆☆☆☆ ՍՆՎԵՔ ՀԱՅԵՐԵՆ ☆☆☆☆☆ See less https://www.facebook.com/petr.skuhrovec.9/posts/pfbid0i6HY9Hj3xm6gTpYiu1pTWvJbCpChiqsEH3oN4kSdRQHnbKUTGmGzoQhz8Cp2xmcml

Sevan

one more year.... 27 years since.. nothing has happened