Jump to content


Photo

Vahagn


  • This topic is locked This topic is locked
No replies to this topic

#1 Arpa

Arpa

    Veteran

  • Members
  • PipPipPipPipPip
  • 10,011 posts
  • Gender:Male
  • Interests:Culture

Posted 15 January 2006 - 09:39 AM

ՎԱՀԱԳՆ

Դանիել Վարուժան

Ով Աստուածն իմ հայրերուս,
Կը մոտենամ ահա բագնիդ, և ինձ հետ
Իր պախուրցէն քաշելով
Կը բերեմ ցուլ մհովիտներէն Տարօնի:
Տես, պարարտ է զոհս իմին.
Երբուծին մեջ կաթնաթոյր
Հողին ամբողջ կեանքը կայ.
Պարանոցն իր մըսուրն ինչ է չի գիտեր.
Ան սընած է արօտներուն մեջ ազատ,
Ու ակռաներն իր լըւացուած են միայն
Հացեաց Դրախտի աղբիւրին մէջ նուիրական:
Երբ կը հևւայ իր հըզօր շունչն առջևւէդ
Կը վանե հողն ու ավազները գետնէն,
Եվ կուգա սև ռունգերեն հոտը ամբողջ
Դաշտային թաց կանանչին:
Տես, զոհս իմին գեղեցիկ է և վըսեմ.
Գըլուխն վըրա կոր եղջյուրները խարտեաշ
Փառքի պսակն իր կըլլան.
Կը բորբոքին աչքերուն մեջ ամեհի
Հըզօրութեան սև խունկեր.
Եւ թավամազ իր ագին
Իբրև լորտու կողերուն շուրջն յարասող
Գոռեխներէն, բոռերէն
Մարմինն անբիծ, մարմինը սուրբ կը պահէ:

Ով դու Վահագն, աստուածահայր զօրութեան,
Ով Տիգրանի սերմին մէջ
Դու մարդացած Արեգակ,
Լըւա հոգիս, ճառագայթով մը օծէ
Շըրթունքներս այս, զի աւասիկ կհամբուրեմ
Բագինըդ սուրբ և առած մուրճը ահեղ
Ըսպասարկու յաղթ բազուկով կը ջարդեմ
Ցուլիս ճակատն և իր արիւնն հորդավէժ
Կը նըւիրեմ ծունկերուդ:
Արդէն ահա կը մըխա
Նըւիրական խարոյկն առջեւդ ճարճատուն.
Կը շըրջի բոցն ոստերուն մէջ ձիթենւոյ,
Եվ գիերուն հալած խեժէն արբեցած
Կոստնու ուղիղ, եւ կերգե
Վերափոխումն իրերուն ջինջ հոգիին:
Առ. արիւնոտ ասոնք կողերն են զոհիս.
Ցըռուկն է այս, ասոնք ճարպոտ զիստերն են,
Ահա ըղեղն որ ուղղեց բնազդն ու շընչեց
Եղջիւրներուն խեռութիւն,
Ահա ջերմ սիրտն որ տակավին կը սըրսփայ,
Եւ իր լեղին զոր ազդրին վրա կը դընեմ
Հոյսով մոր ան պիտ տոչորի ամբողջ. առ:
Եվ բոցն որ արդ նետած պսակն իր ծուխի
Վըճիտորեն կը բարձրանա. կը տանի
Ցուլը Ճենճեր առ ճենճեր
Վերն, ապարանքըդ երկնային խընկելու.
Ով դու Հըզօր, ընդունե
Նըւերներս իմ զոր մաքրափայլ սափորով
Կըրակին վրա կը հեղում:
Ահա գինին. պինչերըդ բաց ու շընչե
Քաղցրաբոյր հոտն, և հաշտուէ
Աստուածային գինովութեամբ մը զըւարթ
Այսօրուան քու ժող վուրդիդ հետ կրոնափոխ:
Ահա Հոման. -առջևըդ զայն կը թափեմ
Մաքուր, անուշ առատ,
Ինչպես թափեց ծառն իր կուրծքէն վիրաւոր
Իմ եօթն անգամ լըւացուած
Թակոյկներուս մէջ շքեղ,
Զայն ընդունէ, համարէ
Ինչպէս արիւնն երեխայի մը անմեղ,
Ինչպէս քըրտինքն հըղիներու թանկագին:

Ով վեհ, գոհ ես, տըւի քեզ ինչ որ կար
Խըրճիթիս մէջ և հոգիիս, քեզ տըւի
Թշնամին ինչ որ մոռացած էր այս օրվան
Այրիացած Հաշտիշատիդ մէջ ամայ:
Արդ մեր տոհմին իբրև վերջին Վահունի
Բագնիդ առջև ծունկի կուգամ երկիւղած
Կը համբուրեմ հողն ուր քու
Հոգիէդ մաս մարմատ կու տա շոճերուն,
Եվ վերցուցած քեզի, քեզի կարկառուն
Սա սօթտըւած թևերս որոնց արմունկէն
Ցուլին արյունը տակաւին կը կաթի,
Ով դու Վահագն, ով աստուած իմ հայրերուս
Կաղօթեմ ես կաղօթեմ

ՈՒժին համար, կրոնքին համար բազուկիդ,
Որով դու օր մը պատռեցիր բերաններ
Վիշապներու, երկընքին մէջ սըփռեցիր
Զերդ արեւու հունտեր, աստղերն Յարդգողին.
ՈՒժին համար որ թըռիչն է եւ հոգին
Արարչութեան անվախճան,
Որուն անհուն համբոյրին տակ կը ծընի
Աշխարհներէն մաս մը ծաղիկ, մաս մը բոց,
Կապրի սկըզբունքն Անմահութեան հիւլին մէջ
Եվ ըղեղին և կամքին,
Որուն հըզօր մատին տակ
Կը ճեղքըւին սերմերն, ավիշն երգելով
Կաղիններուն մինչև գագաթը կելլէ.
Ուժին համար որ կը լեցնե ստինքներ,
Կօրօրե մեր օրրանն, ու մեզ, մահէն վերջ,
Մինչև աստղերը կը տանի, ու մինչեւ
Երկրորդ կեանքի մարարչագործ պատճառին,
Որ կը կանգնէ Ազգ մինչպէս խումբ մ առիւծի,
Բազուկդ անոր բազուկին մեջ կհեղու,
Եւ զերթ հրեղեն վարազահաւ իր լուսեղ
Թըռիչքներում ամփոփման տակ կը թըխսէ
Մեր մայրերուն ծոցին մէջ
Դիւթազուններ, հանճարներ,
Այդ սուրբ Ուժին համար կը սեմ որուն դու
Իմացական աղբերակն ես յորդահոս,
Ով դու Վահագն, ահա քեզի կարկառած
Բազուկներս իմ արիւնոտ
Կաղօթեմ ես կաղօթեմ





0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users