Jump to content


Photo

Ljak


  • Please log in to reply
2 replies to this topic

#1 vartahoor

vartahoor

    Member

  • Members
  • PipPipPip
  • 338 posts

Posted 22 March 2007 - 02:35 PM

ԼՃԱԿ

Պետրոս Դուրյան

Ինչո՞ւ ապշած են, լըճակ,
Ու չ'են խայտար քու ալյակք,
Միթե հալվույդ մեջ անձկավ
եղուհի՞ մը նայեցավ:

Եվ կամ միթե կըզմայլի՞ն
Ալյակքդ երկնի կապույտին,
Եվ այն ամպոց լուսափթիթ,
Որք նըմանին փրփուրքիդ:

Մելամաղձոտ լըճակդ իմ,
Քեզ հետ ըլլանք մըտերիմ,
Սիրեմ քեզի պես ես ալ
Գրավվիլ, լըռել ու խոկալ:

Որքան ունիս դու ալիք՝
Ճակատս այնքան խոկ ունի,
Որքան ունիս դու փրփուր՝
Սիրտս այնքան խոց ունի բյուր:

Այլ եթե գոգդ ալ թափին
Բույլքն աստեղաց երկնքին,
Նըմանիլ չես կրնար դուն
Հոգվույս՝ որ է բոց անհո՜ւն:

Հոդ աստղերը չ'են մեռնիր,
Ծաղիկներն հոդ չ'են թոռմիր,
Ամպերը չ'են թրջեր հոդ,
Երբ խաղաղ եք դու և օդ:

Լըճակ, դու ես թագուհիս,
Զի թ'հովե մ'ալ խորշոմիս,
Դարձյալ խորքիդ մեջ խըռով
Զիս կը պահես դողդղալով:

Շատերը զիս մերժեցին,
Քնար մ'ունի սոսկ և ըսին.
Մին՝ դողդոջ է, գույն չ'ունիև
Մյուսն ալ ըսավ և կը մեռնի՜:

Ոչ ոք ըսավ և հե՜գ տղա,
Արդյոք ինչո՞ւ կը մըխա,
Թերևս ըլլա գեղանի,
Թե որ սիրեմ, չը մեռնի:

Ոչ ոք ըսավ և սա տըղին
Պատռենք սիրտը տըրտմագին,
Նայինք ինչե՜ր գրված կան...
- Հոն հրդեհ կա, ոչ մատյան:

Հոն կա մոխի՜ր... հիշատա՜կ..
Ալյակքդ հուզին թող, լըճակ,
Զի քու խորքիդ մեջ անձկավ
Հուսահատ մը նայեցավ...:


Edited by MosJan, 13 June 2007 - 06:35 AM.


#2 MosJan

MosJan

    Էլի ԼաՎա

  • Admin
  • PipPipPipPipPip
  • 28,376 posts
  • Gender:Male
  • Location:My Little Armenia

Posted 13 June 2007 - 06:34 AM

ljak

#3 Ashot

Ashot

    www.HyeForum.com

  • Members
  • PipPipPipPipPip
  • 5,080 posts
  • Gender:Male
  • Location:Van Nuys, California, USA
  • Interests:Anything and Everything

Posted 16 April 2008 - 04:55 AM

ОЗЕРО

Озеро, к чему во сне
Цепенеть твоей волне?
В твоем зеркале на миг
Лик красавицы возник?

Иль сиянье синих вод
Соблазняет небосвод,
Светозарность облаков,
Схожих с пеной берегов?

Озеро, твоя тоска
Так тоске моей близка.
Я люблю молчать, как ты,
Замирать в плену мечты.

Сколько волн рябит в тебе,
Столько дум в моей судьбе.
Сколько пены там, на воле,
Столько в сердце ран и боли.

Только если небосвод
Звезды в твой подол стрясет,
Яркость поверху видна,
А душа огонь до дна.

Облака в тебе не мокнут,
И цветы увять не могут.
Ты звезду не умертвишь,
Пока гладь в тебе да тишь.

Озеро с челом царицы,
В бурю что с тобой творится!
В глубине своей мятежной
Ты, дрожа, меня удержишь.

Отвергали меня миром:
Что в нем есть лишь тень да лира.
Хил и бледен, молвил тот.
А другой сказал: Помрет.

И никто не пожалеет
И не скажет: Что в нем тлеет?
Если кто его поймет,
Может, он и не помрет...

И не скажут: Вскроем сердце,
Вынем горе, чтоб всмотреться
И прочесть его сполна...
Там пожар не письмена!

Память там... И пепла слой...
Озеро, взыграй волной;
В твою глубь тоскою канул
Разуверившийся глянул.






0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users