Jump to content


Photo

ՏԺՎԺԻԿ


  • Please log in to reply
4 replies to this topic

#1 Arpa

Arpa

    Veteran

  • Members
  • PipPipPipPipPip
  • 10,011 posts
  • Gender:Male
  • Interests:Culture

Posted 09 January 2011 - 11:11 AM

ՏԺՎԺԻԿ/TZHVZHIK

We all assume this to be a mindless comedy. Look at it at again and see its deep and serious social message.

Liver and onion;
----

Posted Image
---
A satirical socio-political commentary

http://video.google....94961359519206#
----
The story in a nutshell,
Once upon a time, in Karin/Կարին(Erzurum) there lived a certain wealthy Nikoghos and a poor Nerses, even though, some time ago Nerses had also been a wealthy merchant, he was now bankrupt and poor. One time Nokoghos and Nerses happen to be at a butcher shop, Nokoghos buys him a gift, adiscarded part/organ for Nerses**

**Above it is translated as թոք/lung while in fact it is լեարդ/liver.
From there on, every time Nikoghos runs into Nerses he reminds him of the incident, until, finally, at the same butcher shop Nerses picks up one of those discarded parts and slaps Nikoghos in the face… Enough is enough!!
As we see in his biography, Atrpet was a social activist, as in “haves vs have nots”.

Կ. ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ՏԺՎԺԻԿ
Սրանից շատ տարի առաջ Էրզրումի մեջ ապրում էին տնանկ Ներսես-ախպարն ու մեծ կարողության տեր Նիկողոս-աղան: Վերջինս Կ. Պոլսում երկար ապրած լինելով` լավ հունարեն գիտեր, այդ պատճառով էլ կարնեցիք նրան մյուս Նիկողոս-աղաներից զանազանելու համար Ուռում-Նիկողոս էին կանչում:
Ներսես-ախպարն էլ ժամանակին շատ հարուստ է եղել, մեծ օջախի որդի, խոսքը փաշաների, վեզիրների քով անց, բայց չարաչար ձախորդությունների է հանդիպել: Նրա ապրանքների քարավանները Կ. Պոլսի, Դամասկոսի ճանապարհների վրա ավարի են մատնվել ավազակների ձեռքը, նավերը Սև ու Միջերկրական ծովերում ծովահենների ձեռքն են անցել, ոչխարների հոտերը քշել տարել են, իսկ քաղաքում ունեցած ապրանքների մթերանոցները և հացի շտեմարանները կրակի են տվել, վառել նրա հակառակորդները: Այնպես քայքայվել էին նրա մյուլքերը, խաները, խանութները, որ բոլորի հիմքն արեգակն էր ելել, այս ու այն եկել, բռնի տիրացել ու իրենց համար կալվածներ էին շինել: Ներսես-ախպարն այնպես մոլորվել, այնպես հուսահատվել էր, որ ամեն բան` ապրելը, կյանքն անգամ աչքից ընկել էր, զզվել չարասիրտ դրացիներից և տանջանքով քաշքշվում էր:
Թեև փլված, խարխլած, բայց մեծության նշանները դեռ երևում էին նրա տան արտաքին տեսքից, իսկ ինքն էլ թեև հին հագուստ էր հագնում, մաշված ու մաղված, բայց ժամանակին այդ շորերն ինչ թանկագին կերպասներից կազմված լինելը հայտնապես նշմարվում էր: Նա ծերացել, կորացել, դեմքը կնճիռներով ծածկվել էր, բայց վեհ հոգին դեռ չէր կորցրել: Խեղճ էր, աղքատ էր Ներսես-ախպարը, դրացիների, բարեկամների նպաստներին կարոտ, բայց երբեք չէր մուրացել, երբեք չէր զիջել ողորմություն խնդրելու և ուրիշների մուննաթներով չէր ապրել:
Մի օր բազարում Նիկողոս-աղան մսագործի խանութի առաջ պատահեց Ներսես-ախպորն ու նրա համար տասը փարայի (մեկևկես կոպ.) մի ոչխարի թոք գնելով՝ ասաց,
— Ներսես-ախպար, այս թոքն էլ դու տար ձեր տուն:
— Շնորհակալ եմ, — ասաց Ներսես-ախպարն ու թոքը մսագործի ձեռքից առնելով` Նիկողոս-աղայի հետ վերադարձան իրենց տները: Նիկողոս-աղան մի շախկա միս էր առել, ամբողջ դմակն էլ հետը, տվել էր ծառայի կռնակը, որ ետևից գալիս էր, իսկ Ներսես-ախպարն էլ, համեմատաբար մի քայլ ետ ընկած, հետևում էր Նիկողոս-աղային:
Երբ շուկայից դուրս եկան, Նիկողոս-աղան ասաց Ներսես–ախպորը, փորձված մարդու խրատական շեշտով.
— Գիտես, քրոջս (այսինքն` Ներսեսի կնոջը) ասա, թող թոքերի, սրտի ճարպերն առաջ սուր դանակով լավ մաքրե, հետո այդ ճարպը կրակի վրա սկավառակում հանդարտ հալեցնե, մի օր այդ ճարպի մեջ սպիտակ թոքերը տապկե, մյուս օրը սևը և երրորդ օրը սիրտը: Պատվիրիր, որ լավ մանրե թոքերը, թե չէ տժվժիկը համով չի լինիլ: Գիտես, Ներսես-ախպար, մենք բարեկամ ենք, այդ պատճառով բարեկամական խորհուրդ եմ տալիս: Խո տեսնում ես, թե որքան դժվար է մի բան առնելն ու տանելը: Կես կյանքդ մաշվում է, հապա որքան դժվարությամբ է մարդ տասը փարա աշխատում: Պետք է տնտեսությամբ ապրել, ատամի տակից պետք է ավելացնել, ետ ձգել: Ասա քրոջս, թող կրակը մեղմ վառե, որ ճարպը չսևանա ու չփչանա, փայտին էլ խնայողություն կլինի, կերակրի էլ համը չի կորչի, և սեղան բերելիս՝ թող ճարպը լավ քամե, պահե, որ մյուս օրվան տապկոցին բանեցնե: Դեռ եթե լավ տնտես լինի մարդուս կինը, կարգին տնարար, տժվժիկի եղն այնպես խնայողությամբ կբանացնե, օր չորրորդ օրը նրա մեջ կարողանա բիշի եփել և մանր ու խոշորին կշտացնել: Տժվժիկը շատ համով բան է, բայց հարկավոր է լավ, զգուշությամբ աղը, տաքդեղը կարգին լցնել և մեղմ կրակով տապակել: Ավելի լավ կլինի, որ սև թոքի և սպիտակ թոքի կեսերը մի օր եփե, մյուս օրը` մնացորդները: Որքան համով կլինի տաք-տաք մարդ փափուկ լավաշի մեջ բրդուճ անե ու խշտե: Ներսես-ախպար, երբ երևակայում ես, թուքդ չի՞ վազում…

===
Biography;

Ատրպետ (իսկական անունը` Մուբայաջան Սարգիս Մկրտչի) (1860, հունվարի 31 - 1937, մայիսի 27) - հայ արձակագիր, հասարակական գործիչ, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1934-ից:
Ծնվել է հունվարի 31-ին, Կարսում, ավարտել տեղի կաթոլիկների վարժարանը, ապա՝ Կ.Պոլսի Օսմանյան լիցեյը (1877): 1880–ից ուսուցիչ էր արևելահայ գյուղաքաղաքներում: Հնչակյան կուսակցության Թիֆլիսի կոմիտեի անդամ էր (1893–ից): Ձերբակալվել և աքսորվել է Ռոստով (1895): Ազատվելուց հետո մեկնել է Թավրիզ: Հրատարակել է «Ապագա» լրագիրը: Ատրպետի ստեղծագործությունները հիմնականում արտացոլել են արևմտահայ գյուղաշխարհը, այնտեղ կատարվող խմորումները: «Ալմաստ» (1891) երկհատոր վեպում պատկերել է հայ ազատագրական գաղտնի կազմակերպություններից մեկի՝ Կարինի «Պաշտպան հայրենյաց» միության գործունեությունը, նրա ջախջախումը, ապա՝ բանվորական շարժման առանձին դրվագներ Թիֆլիսում: Հայ ազգային–ազատագրական շարժման հարցերում Ատրպետը ունեցել է յուրօրինակ դիրքորոշում. անհրաժեշտ է համարել հայ–թուրք «հեղափոխական համագործակցությունը»՝ համիդյան ռեժիմը տապալելու համար: Ատրպետը ժառանգել էր մանրբուրժուական գյուղացիական դեմոկրատիայի հեղափոխական տրամադրություններն ու հայացքները: Սոցիալական կյանքի արտացոլմանն է նվիրված նրա «Տժվժիկը» հայտնի պատմվածքը, որը հիմք է դարձել համանուն կինոնկարի համար: Ատրպետը թողել է նաև պատմա–բանասիրական հետազոտություններ, հրապարակախոսական հոդվածներ «Հողատիրությունը Կովկասում», «Հայ թագավորների և քաղաքների դրամները նախնական ժամանակներից մինչև Տրդատ»: Մահացել է Լենինականում (Գյումրի) 1937 թվականին:


Edited by Arpa, 09 January 2011 - 11:31 AM.


#2 Ashot

Ashot

    www.HyeForum.com

  • Members
  • PipPipPipPipPip
  • 5,080 posts
  • Gender:Male
  • Location:Van Nuys, California, USA
  • Interests:Anything and Everything

Posted 10 January 2011 - 11:15 AM

Posted Image

#3 MosJan

MosJan

    Էլի ԼաՎա

  • Admin
  • PipPipPipPipPip
  • 27,932 posts
  • Gender:Male
  • Location:My Little Armenia

Posted 10 January 2011 - 05:34 PM

Ankrkneli !!!

#4 Arpa

Arpa

    Veteran

  • Members
  • PipPipPipPipPip
  • 10,011 posts
  • Gender:Male
  • Interests:Culture

Posted 25 November 2014 - 11:10 AM

Please forgive me if I am annoying you.. I am desperately trying to revive this Forum to its past days of glory.. Am I whipping a dead horse? Միթէ սատկած էշ եմ մտրակում?
On Nov. 24, 2104 we celebrated the lrgacy of the Great master Actor Hrachya Nersisian. 1895 Bolis, 1965 Yerevan
=====
http://awesomegifs.c...g-a-dead-horse/
http://www.yerakouyn.com/?p=66778

http://www.yerakouyn...asar-aghpar.jpg

http://hy.wikipedia.org/wiki/Պաղտասա_աղբար

Հրաչեայ Ներսիսեան (1895-1961). Հայ Բեմի Ազնուական Վարպետը

Հրապարակագիր Նազարէթ Պէրպէրեան կը գրէ.

24 Նոյեմբերին մեր ժողովուրդը կը նշէ ծննդեան տարեդարձը Հայ Բեմի մեծարժէք վարպետներէն Հրաչեայ Ներսիսեանի, որ թէեւ երկարատեւ կեանք չունեցաւ, բայց իր հանճարեղ արուեստով ու ազնուական նկարագրով գերեց հանդիսատեսը եւ արժանացաւ յաւերժութեան։
Հրաչեայ Ներսիսեանի մեծութիւնը կը կայանայ ոչ միայն իր կերպաւորած տիպարներուն վրայ սեփական դրոշմը դնելու մէջ, այլեւ՝ իր մարմնաւորած կատակերգական թէ ողբերգական տիպարները բեմին վրայ իրապէ՜ս ապրեցնելու տաղանդին մէջ։
Հ. Ներսիսեանի ժամանակակից մեր մեծերը կը վկայեն, ինչպէս որ հայ կերպարուեստի մեծ վարպետը՝ Մարտիրոս Սարեան ատենին մատնանշած է, թէ «Հրաչեայ Ներսիսեանը բնութեան այն շնորհներից է, որ մարմնաւորում է վեհ մարդկայնութիւնը, դերասանական տաղանդն ու խորաթափանց իմաստնութիւնը»:
Հ. Ներսիսեանի բարձրարժէք արուեստին վրայ գումարուած է անոր Հայ Մարդու արժանաւորութիւնը։ Ծնունդով ու կազմաւորումով արեւմտահայ՝ Հ. Ներսիսեան բեմական իր կազմաւորումն ու արուեստագէտի կատարելագործումը ունեցաւ Պոլսոյ հայկական բեմերուն վրայ։ Իսկ երբ 1923-ին ընտրեց հայրենադարձութիւնը եւ շուրջ քառասուն տարի անխոնջ գործեց խորհրդային իրականութեան մէջ, Հ. Ներսիսեան յաջողեցաւ գրաւել սիրտը նաեւ արեւելահայ հանդիսատեսին։
Հրաչեայ Ներսիսեան ծնած է 24 Նոյեմբեր (հին տոմարով՝ Նոյեմբեր 12-ին) 1895-ին, Նիկոմեդիա (երբեմնի Զմիւռնիան, այժմու Թուրքիոյ Իզմիթը)։ Ուսումը ստացած է Կոստանդնուպոլսոյ ֆրանսական Սէն Պարպ եւ ամերիկեան Ռոպերթ քոլէճներուն, նաեւ՝ հայկական Էսայեան վարժարանին մէջ։
Մանկութենէն իսկ իր դրսեւորած բացառիկ ընդունակութեանց շնորհիւ՝ Հ. Ներսիսեան ինքնաշխատութեամբ սորված է տարբեր լեզուները։ Բնագրով կարդացած է ֆրանսացի, անգլիացի և թուրք գրողներու երկերը, խօսած է արաբերէն ու իտալերէն: Մեծ դերասանի նկարագրին ձեւաւորման վրայ խորունկ ազդեցութիւն գործած է անոր մօտէն ծանօթութիւնը Դանիէլ Վարուժանի եւ Կոմիտասի հետ: 1915 թուականին, Ներսիսեան Պոլսոյ մէջ իր մասնակցութիւնը բերած է Հայ Տռամաթիք եւ Արշակ Պենկլեանի օփերեթային խումբերու ներկայացումներուն:

Առաջին Համաշխարհային Պատերազմի (1914-1918) տարիներուն . Ներսիսեան ծառայած է թրքական բանակին մէջ իբրեւ թարգմանիչ։ Ծառայութեան շրջանին ուղարկուած է արաբական երկիրներ, ուր ականատես դարձած իր ազգակիցներու կոտորածներուն: 1918-ին վերադարձած է Կոստանդնուպոլիս եւ վերամիացած է Ա. Պենկլեանի թատերախումբին։

1919-էն սկսեալ գլխաւոր դերեր ստանձնած է բեմադրիչ եւ դերասան Մկրտիչ Ջանանի «Հայ դրամատիկ» թատերախումբին մէջ. բեմ ելած է Օթարեանի, Մուրադի (Ալեքսանդր Շիրվանզադէի «Պատուի համար», «Չար ոգի») դերերը: Թատերախմբի յաջորդ ղեկավարին՝ բեմադրիչ Օվի Սեւումեանին Ներսիսեան համարած է իր «առաջին եւ մեծ ուսուցիչը»: 1920-ին, Հայ Բեմի հսկաներէն Յովհաննէս Աբելեանի (Լիր) հետ, Հ. Ներսիսեան հանդես եկած է Վիլեըմ Շէյքսփիրի «Լիր արքայ» ներկայացման մէջ՝ Էդգարի դերով:
1923-ին Ներսիսեան որոշեց հայրենադարձ ըլլալ եւ հաստատուեցաւ Երեւան: Անմիջապէս ընդունուեցաւ Երեւանի Առաջին պետական թատրոնի (այժմ՝ Գաբրիէլ Սունդուկեանի անուան թատրոն) դերասանական կազմին մէջ: Առաւել յղկելով եւ բիւրեղացնելով դերասանական իր տաղանդը՝ Հ. Ներսիսեան շուտով դարձաւ հայրենի թատրոնի եւ շարժանկարի առաջնակարգ դերասաններէն մէկը եւ արժանացաւ համաժողովրդական ճանաչումի ու սիրոյ: Ինչպէս որ Հայկական Հանրագիտարանը կը նշէ, Հ. Ներսիսեան իր «բեմական գործունէութեան առաջին իսկ շրջանէն ստեղծած է յուզական ու անմիջական հզօր կերպարներ: Ան վերամարմնաւորման արուեստի մեծ վարպետ էր, որուն միաժամանակ մատչելի էին ողբերգական, տռամաթիքական, կատակերգական եւ Կրոթեսքային (գեղարուեստական ժանր մը, ուր ընդգծուած եւ խտացուած են տուեալ կերպարի ու երեւոյթներու յատկանիշները եւ համադրված՝ կատակերգականն ու ողբերգականը) դերերը: Անձնաւորման արուեստի հարուստ արտայայտչամիջոցներով՝ Հ. Ներսիսեան ստեղծած է հաւաստի ու համոզիչ կերպարներ թէ՛ դասական, թէ՛ ժամանակակից փիէսներու մէջ:
Հ. Ներսիսեանի դերասանական վարպետութիւնը լիովին բացայայտելու ծառայած են անոր մարմնաւորած Պաղտասար Աղբարը, Օթելլոն, Լիր Արքան, Գէորգ Մարզպետունին եւ ռուսական թատրոնի դասական կերպարները։ Հ. Ներսիսեան նաեւ հայկական Շարժանկարի առաջին դերասաններէն է։ Անոր. դերակատարումներուն բնորոշ են անսպասելի եւ ժամանակին համահունչ բեմական գիւտերը:
Հրաչեայ Ներսիսեան վախճանեցաւ Երեւան, 1961 թուականի Նոյեմբեր 6-ին։ Արժանացաւ պետական եւ համաժողովրդային հանդիսաւոր եւ մեծաշուք յուղարկաւորութեան։
Թաղուած է Կոմիտասի անուան զբօսայգիի պանթէոնը։ Հ. Ներսիսեան արժանացած է Խ.Ս.Հ.Մ. Պետական մրցանակի (1941 թ.): Հրաչեայ Ներսիսեանի անունով կոչուած է Երեւանի փողոցներէն մէկը:
Ինչպէս որ Հայ Բեմի հսկաներէն Վահրամ Փափազեան նշած է՝
«Նրա (Հ. Ներսիսեանի) տաղանդը նման էր դիցաբանական ոսկէ թռչունին, որը, չնայած այրւում ու մոխրանում է, սակայն միշտ վերածնւում է սեփական մոխրից: Նա մեծ արտիստ էր»:



#5 Armenak

Armenak

    Member

  • Members
  • PipPipPip
  • 816 posts
  • Gender:Male
  • Location:Los Angeles

Posted 30 November 2014 - 08:01 PM

I'm in for a revival.






0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users